Iron Maiden - Piece of Mind (1983)

Na het succes van notb was dit natuurlijk een blinde aanschaf al was het maar om die indrukwekkende klaphoes. Weer een heel ander geluid, productie voorkomt dat het eenzijdig wordt. Maar als ik in een flauwe bui ben denk ik wel eens in hoeveel toonladders gaan ze de midden riff van where eagles dare nog herhalen? En dan nog eens? Zit je er lekker "in" dan heb ik daar niet zo'n last van. Het pakkende (single) flight of icarus (meesterlijk gezongen) en still life (beste twinsolo) doen het bij mij nog erg goed.
De opvolger Powerslave klinkt weer heel anders en is compositorisch veel indrukwekkender. Maar ook deze pom draai ik nog graag op zijn tijd.

Haha, ik heb dat altijd een beetje met die schietgeweren. Het houdt maar niet op!

Toen dit album in 1983 uit kwam togen wij na een telefoontje naar de platenzaak uit de grote stad onmiddelijk naar deze platenzaak. Ik geloof dat ik 1 nummer heb beluisterd en voor de rest was het een blinde aanschaf. Het ging hier immers om de nieuwe Maiden.
Heel veel beluisterd dit album maar uiteindelijk toch minder dan de eerste drie.
"Iron Maiden" en "Killers" ligt regelmatig op de draaitafel. Dit album niet.
3,5 sterren, vind het gewoon geen topper.

Deze plaat kent wat mij betreft 3 echte knallers. Where Eagels Dare, Revelation en The Trooper that is. De rest kan absoluut niet tippen aan deze drie klassiekers. Sommige nummers vind ik ronduit boring. Sun and Steel en Die with Your Boots On komen daar zeker in aanmerking voor. Maar ook het veel te lange To Tame a Land zit daar tegenaan. De rest is matig tot aardig.

Dit is ook de laatste Maiden plaat die ik gekocht heb. Mijn Maiden honger was en is gewoon gestild.

Heren heren toch, dit is toch wel Maiden's sterkste album en mooiste hoes (opmerking speciaal voor buizen ). Nou ja, dat vind ik dus. Het album ademt een beetje de power van Defenders of the Faith, mijn favoriete Priest album....

Defender is ook niet mijn Priest favoriet ha ha. Nu moet ik toegeven dat ik die plaat al heeeel lang niet meer gehoord heb. Hij draait nu via Youtube ha.
De hoes vind ik inderdaad prima. Stukken beter dan die vorige pokke hoes. Maar wat is er nu zo geweldig aan Sun of Boots ?

De vergelijking met het album van Judas Priest ontgaat me een beetje. Of het moest zijn dat Piece of Mind ook een geweldig album is. Het refreintje van Die with Your Boots On is wat te gezocht, maar verder een heerlijk nummer. Sun and Steel is dan weer in het geheel goed. Dat uiterst melodieuze refreintje doet de onovertroffen traditie van de NWoBHM alle eer aan. En nu heb ik nog niks gezegd over de beste nummers van dit album.

Ik zou zeggen ga je gang. Normaal gesproken ben je niet echt verlegen toch.

Zeg wat je wilt. Ik heb andere dingen te doen.

Ademt de sfeer van Defenders, tja ik vind Defenders het meest heavy album (qua productie) dat Priest ooit gemaakt heeft, datzelfde vind ik van Piece of Mind van Maiden. Dus niet muzikaal maar meer qua productie. Maar goed, zo zie ik dat en hoeft een ander niet te vinden.
Overigens zijn Where Eagles Dare, The Trooper en Revelations de pareltjes van deze cd.

Vlak Flight of Icarus niet uit.

Iggy, jouw mening over deze plaat wijkt niet veel van de mijne af. Het album begint geweldig met 2 ijzersterke songs, waarna het wat mij betreft inkakt. Nog een hele goede opleving geniet met The trooper. maar dan houdt het ook echt op. Ook ik vind To tame a land te lang. Ik krijg altijd het gevoel als ik dit nummer hoor, dat er perse een epischnummer op het album moest. Maar het komt op mij te geforceerd over

Hier idem dito. 'Afhaakplaat' heet dat geloof ik.

Ik vond nog twee albums hierna goed en haakte toen ook af.

Inderdaad, ook afhaakplaat bij 'retro-beluistering' . Het werd een formule, hoewel ik Seventh Son nog wel kon waarderen.

Voor mij geen Afhaakplaat, want ben ze altijd blijven volgen . Gelukkig maar want er kwamen nog prachtalbums na dit Piece of mind namelijk: Powerslave en somewhere in time

Op dit album nam men wat gas terug dus dat kan al volstaan voor een teleurstelling. In hetzelfde jaar verschenen dan ook nog Kill 'Em All en Show No Mercy. Als snotneus vond ik die albums helemaal te gek. Iron Maiden was al een beetje afgezaagd geworden. Ik vond Piece of Mind nog wel goed maar enthousiast werd ik er niet van.

Powerslave lieten mijn metalbroeders en ik links liggen. Ik kocht dan later nog wel Somewhere in Time, maar nog wat later, op basis van het nummer Can I Play with Madness, had ik het wel gehad met Iron Maiden. Vooral hun twee eerste albums bleven mij aanspreken en voor de rest was ik klaar met deze (volgens mij toen) commercieel geworden band.

Gelukkig ben ik intussen wat wijzer geworden en kan ik elk van de zeven eerste albums voor de volle pot waarderen.

Piece of Mind klinkt dan wel wat minder energiek en logger maar ook heavier. Dat in combinatie met melig melodieuze refreintjes zoals die alleen in Groot Brittannië gemaakt kunnen worden is echt geweldig. Iron Maiden is hier nog volop in ontwikkeling, laat de punkinvloeden voor het eerst geheel achterwege en in de plaats krijgen we meer groove in de gitaarriffs. En dan nog de teksten natuurlijk, die gaan er inhoudelijk op vooruit.

Ook op de volgende albums zou Iron Maiden zich nog verder verder blijven ontwikkelen. Vernieuwen, niet in herhaling vallen en toch de unieke identiteit bewaren. Wat een klasse.

Ik vind persoonlijk dit album nog een stuk beter dan hun meer klassieke number of the beast, denk als deze eerder was geweest, dat dit waarschijnlijk de maiden klassieker met dickinson was geweest.

Eigenlijk vind ik die with your boots on het enige wat mindere nummer, maar tussen al het geweld en toppers die voorbij komen allerminst op een vervelende manier storend. Op ieder album hoe goed ook staan wel mindere nummers of momenten. De laatste 4 nummers zijn wat minder bekend maar vind ik echt super, tame to a land is een mooie epische afsluiter die deze plaat juist mooi past.

Ik vind dat ze hier nog volop in ontwikkeling waren, om een album later met nog een sneller ritme te spelen op Powerslave. Daarna kwam mijn favoriete Maiden album in de vorm van Somewhere in Time, en in 1988 kreeg je nog seventh son die mij dan bijna niets meer doet. Ben toen een tijdje afgehaakt met Maiden, tot ik a matter of live and death kocht, en paar weken terug hun laatste uit 2010. Die laatste 2 albums zijn best goed, maar het doet mij maar weinig, heb ze org in de kast liggen, maar automatisch leg ik het liefst een album tot en met 1986 op, wat daarna kwam vind ik puur herhaling en achterhaald, en doet mij niets meer. Een paar goede albums is voor mij voldoende om terug te kunnen dromen en te denken aan mijn zo leuke jeugdtijd. Mooi dat maiden door blijft gaan en nog bestaat, live blijft het gewoon een geweldige band, nieuwe nummers hoeven van mij niet meer zo.

Gelukkig zijn er nog heren die Piece of Mind wél kunnen waarderen. Ik reken mijzelf daar ook toe, want voor mij is dit de topper van Maiden (met als goede tweede NotB).

Ik ben ook erg gesteld op Piece Of Mind. Niet de absolute favoriet. Maar wel hoog boven menig ander werkje uittorend.

Het vreemde is dat ik het niet de beste plaat vind van Iron Maiden, en toch is dit wel de plaat die ik het meest draai. Waarschijnlijk door de twee ijzersterke openingsnummers.

Tsja, die zijn echt geweldig. Jammer dat ze where eagles dare zo weinig live spelen.

Deze gisteravond weer eens van begin tot eind geluisterd. Met het beste nummer van de plaat wordt meteen afgetrapt: 'Where eagles dare'. Dat weten ze niet meer te overtreffen, wat een opener. Al zijn 'Flight of Icarus', 'The Trooper' en 'Sun and steel' ook favorieten van mij, ze halen het niet bij het eerste nummer wat niet wegneemt dat de cd lekker weg luistert.

Where Eagles Dare is absoluut een dijk van een opener en To Tame A Land een waanzinnige afsluiter.
Daartussen nog een flink aantal sterke songs met wat mij betreft twee minder sterkere: Die With Your Boots On en Quest For Fire.

Dit scheelt mij weer schrijven. Ik kan mij wel vinden in deze mening . Vind het wel een lekker album met slechts een paar kleine uitzonderingen.

Ik heb zojuist weer kaarten besteld voor het live-concert van deze Britse metalheads en aangezien ik er nu al naar uitkijk heb ik dit tweede album waarvan Dickinson de vocals verzorgt opgezet. Een heerlijk album waarvan de introsong 'Where Eagles Dare' niet meer weg te knallen is van de plaat. Met deze en 'The Trooper' zet het Britse metalgroep weer een prima album neer op de markt waarvan het niet anders is dan genieten, heerlijk!

Ook dit album heeft een eigen karakter terwijl het op en top Iron Maiden blijft. Van punkinvloeden is helemaal niets meer te merken. De gitaarriffs zijn logger en bevatten meer groove. Quest for Fire is nogal zwak en het refrein van Die with Your Boots On klinkt geforceerd. Voor de rest alleen maar juweeltjes.

96/100

Goed album maar haalt naar mijn mening toch niet helemaal het niveau van voorganger Number of the Beast.Daarvoor ontbreken de echt epische nummers zoals het titelnummer,The Prisoner en Hallowed Be Thy Name die dat album wel heeft.
Misschien dat Piece of mind nog wat punten scoort op het gebied van productie en drumwerk maar qua songs is dit toch een lichte teruggang.

Helemaal eens. Het album heeft een typische, wat nostalgische heavy metal sfeer. Wat duisterder dan de andere jaren ‘80 albums met Bruce. Ik kan me voorstellen dat het voor veel fans een topper is. Helaas vind ik de laatste 3 á 4 nummers niet zo heel sterk. Niet mijn favoriet, maar wel een plaat die er zeker mag zijn. Sterkste opening bovendien van een Maiden album, met dat fenomenale Where Eagles Dare.

Je ziet denk ik 'Where Eagles Dare, the Trooper en Revelations' over het hoofd