Pink Floyd - Obscured by Clouds (1972)

Bij PF doe ik niet aan magnetron versies, als ik iets van deze band neem dan gelijk org, ik heb bijna alles van deze band alleen de 2 scores en de verzamelaars niet, de scores haal ik beiden op zijn tijd wel in huis, maar het verzamelwerk is overbodig als je de rest al hebt vind ik.

Het zit goed op z'n plek tussen Meddle en DSOTM in, maar persoonlijk spreekt bv. Meddle me veel meer aan. More vind ik ook een betere soundtrack.

More beter dan deze nog? ik ken ze beiden niet hoor, maar klopt het dat deze geheel instrumentaal is en More met vocalen erin?

Nee op deze wordt ook gezongen en hoe. Een meesterwerk van de Floyd die het voor mij beter doet dan More.

Ik vind persoonlijk van wel. De band klinkt voor mij hierop nogal belangeloos. Een plaat vol met Floyd b-kantjes, naar mijn gevoel. More klinkt experimenteler en interessanter.

wat een ongelofelijk goed album zeg! er zitten zo veel instrumentale stukken en Pink Floyd-eigenschappen in! en het einde is ook geweldig grappig.

4,5*

trouwens, dit album staat bij Pink Floyd onder het kopje 'scores'. wat is een score?

Een score is een soundtrack van een film of zo.

Film muziek, dit is dus een soundtack.
http://www.moviemeter.nl/film/31372/

Nee Ricardo , hier wordt wel degelijk op gezongen , ik weet zeker dat jij verschillende nummers hierop weet te waarderen .
o.a Mudman , Stay , free Four , Obscured By Clouds en Childhood`s End .
Luistergroet .

Deze komt er ook zeker nog org hoor dat staat vast, ben wel benieuwd naar deze plaat eigenlijk. binnenkort maar even checken deze.

Zou ik zeker doen want het is een pracht schijf.

Pink floyd zo'n beetje eenzaam aan de top.

De plaat heeft naar mijn gevoel om de een of andere reden nooit de aandacht gekregen die zou moeten.

Pink floyd heeft met de nummers Obscured by clouds en When you're in zo'n beetje de sterkste opening ooit van een Pink floyd cd (instrumenteel, het bast geweldig). Daarna blijf je min of meer gebiologeerd automatisch zitten.

Wel de laatste cd die min of meer 'oorspronkelijk' kan worden genoemd. Dus dat wil zeggen, muziek zonder dat de band expliciet rekening ging houden met z'n bankrekening en nog vol zat met vernieuwende ideeen.

Dat zou zeker beter zijn geweest als ze wat meer in de "experimentele" hoek waren blijven hangen. Dat zijn de albums die ik nog graag draai en die blijven boeien door een zekere spanning van A tot Z.

Goede soundtrack, warvoor je de film niet gezien hoeft te hebben. Ik zie het ook als een "volwaardig" album van PF, dat in tegenstelling van More, dat ik zo'n beetje (tesamen met de studio plaat van UmmaGumma) het slechtste vind, dat PF heeft uitgebracht (op een paar nummers na dan)

Verbazingwekkend gemiddelde bij dit album. Obscured by Clouds vind ik namelijk absoluut tot het betere Pink Floyd werk behoren. Het klinkt wat toegankelijker, maar er wordt schitterend gemusiceerd. David Gilmour is geweldig op dreef met z'n gitaarsolo's. Richard Wright's keyboardspel klinkt ook fantastisch.

Alleen zoals wel vaker het geval is bij soundtracks krijg je niet altijd een mooi geheel. Dat is hier ook een beetje het geval, al valt het uiteindelijk reuze mee.

Naar mijn idee heb je helemaal gelijk, Stijn.

Het is een prachtige cd.

Om de waarheid te zeggen, draai ik deze liever (en vaker) dan The Dark side of the moon of Wish you were here.

Ik heb altijd gedacht hierin waarschijnlijk alleen te staan. Het Pink floyd cijfer voor deze cd is inderdaad onlogisch laag, als je het vergelijkt met andere PF-cd's.

Ondergewaardeerd album, voor mij nog een echte PF-plaat, waar nog spanning en spontaniteit inzit, die ik in bijv WYWH zo mis.

Ik pleit schuldig. Heb dit album nooit echt kunnen waarderen, maar hem ook al een jaar of 10 niet gehoord. Ben mijn bandje van toen kwijtgeraakt, maar heb hem nog niet zo lang geleden wel op cd gekocht.

Zal hem eens herluisteren een dezer zonnige dagen!

Koop jij CD's om ze NIET te luisteren ??
Kan je je geld beter ergens anders aan uitgeven

Hij zit zelfs nog in het cellofaan.

Maar over het algemeen is het niet zo erg hoor... Het is meer dat ik alles van PF op CD aan het kopen ben, maar dat ik eigenlijk steeds een van de eerste 2 albums opzet als ik zin heb in PF. Zou eigenlijk eens een marathonnetje moeten doen.

Nog in het cellofaan? Zo'n goed album. Voor de cd beter, geen slijtage, maar de oren missen nu wel de informatie van goede muziek. Gewoon uitpakken deze muzikale hap en genieten maar! Je doet nu de trommelvliezen ernstig tekort.

Minder bekend Pink Floyd-album dat in de schaduw staat van hun komende meesterwerk "Dark Side of the Moon" maar toch zeer de moeite waard.
Het klinkt wat minder experimenteel maar de sfeer is hier volop aanwezig en er wordt puik gemusiceerd o.a door gitarist David Gilmour en toetsenist Richard Wright. De overigens prima song "Free Four" doet mij wel sterk denken aan "Spirit in the Sky" van Norman Greenbaum dat 2 jaar eerder een hit was, zowel het ritme als de melodielijn.

Dit is een plaat uit de tijd dat Pink Floyd nog echt met experimenteren bezig was.

Deze plaat klinkt het meest als de nummers op Meddle, en dan de nummers buiten Echoes en One Of These Days om. Verder klinken de nummers zowat gelijkwaardig aan de rest op Meddle. Er werd al eerder bij dit album gesugereerd dat dit een merkwaardige zijweg zou zijn tussen Meddle en Dark Side in. Ik vind van niet, hij past er perfect tussen qua sound vind ik.

Dit is een album die ik pas ontdekt heb toen ik al vertrouwd was met de klassiekers als atom heart mother, meddle, dark side of the moon, wish you were here, animals en the wall.

In het begin had ik hier niet zoveel van verwacht, maar na een tweetal keer luisteren ben ik er helemaal weg van! Het potentieel druipt ervan af, alleen komt het nog er nog niet de volle 100procent uit.

Sterk album!

Het zal er ook nooit voor de volle 100% uitkomen. En begrijp me niet verkeerd, ik zal het uitleggen. Een aantal van de songs op dit album komen op mij over als ruwe schetsen, improvisaties, grove aanzetten. En dat is nou precies de charme van deze plaat. Volgens mij is dat bij een soundtrack ook de bedoeling, de sfeer schetsen in een aantal op zichzelf staande songs, die op één of andere manier toch een sluitend geheel vormen.

Pink Floyd zit hier nog in de expirementele en psychedelische periode, die het hoogtepunt zou vinden op klassieker Dark Side Of The Moon.

En inderdaad : het potentieel druipt er als het ware vanaf, op dit album.

Zoals ik al eerder schreef; een imo ondergewaardeerd album van PF, waarvoor je echt de film niet gezien hoeft te hebben om van de muziek te genieten.

Redelijk ondegesneeuwd, vergeten of sterk ondergewaardeerd fijn plaatje van The Floyd.
Soundscapes wisselen af met echte àffe songs, zoals de heerlijke Burning Bridges, het sappige Wot's... Uh The Deal en het bijzonder grappige Free Four, incluis het aftellen. Zeer bevreemdend en boeiend is de afsluiter Absolutely Curtains waar zelfs een heel koor in de waanzin meegesleurd wordt, prachtig!

Ben benieuwd wat de heren van PF er zelf van vonden.
Geen 1 track is een blijvertje geweest.
Ik bedoel geen 1 track wordt nog tijdens latere concerten ten gehore gebracht. Ok het is een soundtrack, en die stukken speel je niet even makkelijk tijdens concerten, maar toch. Zou hier een topstuk op hebben gestaan, dan zouden de heren van Floyd het beslist meegenomen hebben in hun grote live concerten die ze hierna nog zouden geven.

Wat vind ik er zelf van, niet onaardig, maar er zou nog zoveel moois komen van ze, en als je dat gaat vergelijken met dit album dat wordt dit album al gauw naar de achtergrond gedrukt, onterecht? misschien..

Je ziet later dat Gilmour dat wel in zijn solocarriere heeft gedaan met Wot's Uh The Deal. Dit is echt een leuke plaat met niet al te zwaar en gevarieerd materiaal dat relaxt wegluistert. De solo's klinken wel erg scherp in missen wat diepte wat op zich geen probleem is maar het zegt wel iets over de opnametechniek en stijl van de fameuze Gilmoursound ''in wording''.

Overigens is hiervan volgens Wiki ooit wel degelijk materiaal live gespeeld.

Pink Floyd opened some shows in 1973 with an extended jam based on the pairing of "Obscured by Clouds" and "When You're In", accompanied by smoke and a light show.

"Childhood's End" is the only other song from the soundtrack to find its way to the stage. It made several appearances in Europe starting on December 1 1972 and at the start of the band's March 1973 tour of North America, usually with an extended instrumental passage.

"Wot's... Uh, the Deal?" saw revival as part of David Gilmour's set list during his 2006 solo tour. One of these performances features on Gilmour's 2007 DVD Remember That Night and also the vinyl version of his 2008 live album Live in Gdansk.