Jeff Buckley - Grace (1994)

Dat hoor ik er nou net niet in terug.

Led Zeppelin in elk geval, Pearl Jam misschien ver weg... wel singer/songwriters als Nick Drake, Bob Dylan en zijn eigen vader hebben invloed nagelaten denk ik....

Deze plaat mag misschien zijn beïnvloedt door Led Zeppelin en Pearl Jam, maar het heeft een eigen geluid. Juist heel uniek.

UIteraard heeft Jeff zich laten beinvloeden door zijn jeugdhelden als Led Zeppelin, Dylan en Leonard Cohen. Maar om nou te zeggen dat het er heel erg op lijkt en hij geen eigen stijl had... Jeff had er juist weer een heel eigen geluid van gemaakt.

Niemand zegt hier kopiëren he.... de vraag was naar invloeden....

oh was dat de vraag? ik reageerde volgens mij op de opmerking dat hij geen eigen stijl zou hebben gehad. ben van mening dat je invloeden kunt hebben en daar iets nieuws van maakt, otwel een eigen stijl! is Jeff wel gelukt is mijn bescheiden mening.

De vraag ergens hierboven was: waar lijkt het op, ik heb dit in ieder geval opgenomen als "in welke hoek kan ik dit plaatsen"... natuurlijk heeft Jeff Buckley hier een unieke stijl te pakken....

Dan zijn we het eens.

Tuurlijk...

Ik vind dit verder ook nergens op lijken.

Invloed van n Nick Drake hoor ik ook wel. En Cohen door de cover ook duidelijk aanwezig. Geweldig album vond ik t destijds. Is alleen niet in de auto te draaien, teveel rustmomenten die niet boven de dieselmotor uitkomen. Vandaar dat ik dit al jaren niet meer heb gedraaid. Zal m gauw weer eens gaan luisteren, ben benieuwd of ie nog overeind blijft....

Wat een album.
Toen ik hem jaren terug beluisterde vond ik het helemaal niets.
Echte groei muziek,depresive zware muziek,je moet er voor in de stemming zijn.
Hou over het algemeen niet van zware(down muziek)niet negatief bedoeld.vermijd over het ,
Algemeen bands als pearl jam,soundgarden enz.word ik niet vrolijk van,ze zijn wel goed maar niet mijn ding op een paar mooie nummers na.
Heb nu eens rustig de tijd voor deze cd genomen en wat is ie indrukwekkend mooi.
Is helemaal niet zwaar en triest,maar heel moment gevoelig.
Vanmorgen rustig beluisterd lekker zonnetje buiten ik binnen achter een warm bakkie koffie,en maar genieten.prachtige nummers ,zitten goed in elkaar prachtige opbouw.
Mooie rustige en wat lekkere rock getinte gitaar muziek.
Hoort duidelijk de invloed van led zeppelin vooral kwa zang de uithalen en zweverige sound.
Met veel gevoel gezongen heerlijk melagonieke stem.

Wat een rare cd eigenlijk! Vandaag eindelijk origineel aangeschaft, ik had m al op 4,5* staan. Vanmiddag zat ik te luisteren en greep het me totaal niet, ik wilde zelfs mijn stem verlagen. Nu heb ik m weer opstaan en ik zit echt zwaar te genieten zeg!

Ik hou m toch maar even op 4,5*, ben benieuwd of ik morgen weer gegrepen word door dit album.

Iedereen lijkt idolaat van dit album, en ik heb er nooit geen zak aan gevonden. Een paar goede nummers zoals Last Goodbye en Lilac Wine, maar daarna zakt de CD voor mij weer in elkaar. Het eeuwig geprezen Hallelujah haalt het niet bij het origineel van Cohen.
Deze CD altijd als een teleurstelling ervaren. De schrijvende pers schreef hier zo vol lof over dat ik de CD ooit, nog voor zijn tragische dood, heb aangeschaft. Ook hier op MuMe zijn de loftuitingen niet gering. Weer zo'n gouden dode, die na zijn dood groter is als tijdens zijn leven.

Voor de liefhebbers; er staat op dit moment een puik concert van Buckley op de Luisterpaal !

Geweldige plaat!
Buckley weet me met zijn fantastische stem ongeloofelijk te raken, ook instrumentaal is het erg goed. Fragiel en emotievol gitaarspel, en sterke bass en drumritme's. 4,5*

Enige album uit de top 10 van de 250 die ik nog nooit heb beluisterd, dus daar wordt het binnenkort wel eens tijd voor. het is al een pluspunt opzich dat het album uit het geniale jaar 1994 komt

Dat nummer Grace he.... Dat is echt zo verschrikkelijk goed, das niet normaal meer!

Ik zet hoog in met 5 sterren halverwege mijn tweede luisterbeurt. De sfeer op dit album, het gevoel en de mystiek rondom zijn persoon zijn betoverend, spookachtig. Daarnaast is het ook nog eens een verdomd goed album!

Fijn geproduceerd rock-album dat eigenlijk niet in bestaande genre-benamingen thuis te brengen is. De nummers zijn ijzersterk en Jeff zijn stem. Damn! Vooral in de falsetto-stukken is het zo heart felt, maar ook als hij terughoudend en relatief 'kaal' zingt (op een nummer als Hallelujah) weet hij je diep te ontroeren. Ook als hij met zijn stem aanzwelt, en als hij iets min of meer ongebruikelijks doet met zijn stem ben je geneigd mee te bewegen met de klank. Het is op die momenten dat je de muziek voelt!
Toch is het niet een van mijn favoriete nummers op het album. Dat zijn de hardere nummers 'So Real' en 'Lover, You Should Have Come Over'. Heerlijke nummers, vooral die tweede.
Een heerlijk harmonium en dan de gitaar, bas en drums. Daaroverheen Jeff zijn rustige zang. Een fantastische compositie die gaandeweg aanzwelt en allerlei andere instrumenten en vocalen laat toevoegen.

Dat Jeff een talentvol muzikant is hoor je ook duidelijk. Muzikale hooks die je bijblijven, fragiele gitaarloopjes. Qua compositie is alles ook zo ontzettend goed uitgedacht, en dat hoor je. Alles past perfect bij elkaar, zelfs het hooguit opmerkelijke Corpus Christi Carol. Een meesterwerk, dit album.

Prachtig album wat ik alleen niet al te vaak opzet. Reden daarvoor is paradoxaal dat de nummers mij zo heftig aangrijpen, iets waar niet zo vaak zin in heb. Dream Brother is mijn favoriete nummer van Buckley. Het is zo mysterieus en onheilspellend maar tegelijkertijd zo emotioneel.

Ik weet niet of men de tekst op dit forum wel eens heeft geanalyseerd. Ik ben er laatst achtergekomen dat het over een vriend van hem, Chris Dowd, gaat. De vriendin van Dowd was zwanger geworden en hij was van plan om haar te verlaten. Jeff probeerde zijn vriend tegen te houden aangezien zijn moeder door zijn vader (Tim Buckley) was verlaten voordat hijzelf was geboren. Ook Jeff groeide op zonder vader, iets wat hij erg miste. Die pijn wilde hij het kind van Dowd niet aandoen.

Dream Brother Lyric Meaning - Jeff Buckley Meanings - songmeanings.net

Het prachtige van een plaat als Grace is de gemeendheid en de voordracht. Je hoort Buckley tekeergaan en ook prachtig ingetogen zingen.
Mijn favoriet hier is Lilac Wine. De sfeer die hier gevangen wordt is magisch.
De stem en de emotie is genoeg.
Als geheel is het nergens hetzelfde, maar is toch een eenheid.
Buckley pakt uit met diversiteit die nergens inkakt of te geforceerd is.
Wereldplaat en hoe je het wend of keert, nu eenmaal nog klassieker door de tragische dood van dit talent.

Dream Brother grijpt mij ook steeds meer bij de kladden. Prachtig spanningsveld en een broeierig verloop.
God , wat had die man nog mooie dingen kunnen maken als je er over nadenkt.
Zonde, zonde, zonde !!

Mijmeren op ''Lover, you should've have come over'' vind ik opzich wel fijn. Die uitspattingen zijn opzich wel heavy, maar het blijft een tof nummer.

Ik vind dit echt een overschat album. Enkel Grace en So Real zijn goeie nummers. Grace is zelfs zeer goed. Maar voor de rest.... Hallelujah en Last Goodbye kunnen strijden voor de titel van het vervelendste nummer aller tijden, en de rest ontstijgt de middelmaat niet.

Ik heb al een tijdje een soort van haat/liefde verhouding met dit album. Er zijn periodes dat ik Lilac Wine en Hallelujah grijs draai en geweldig vind. Het volledige album heeft mij niet altijd kunnen boeien. Wellicht dat overdaad schaadt. Daarna kijk ik het album lange tijd niet aan. Onlangs als een mooie 180 Gr. Vinyl versie tegen gekomen en gekocht. kon het niet laten. Prachtige kwaliteit wat de kriebel extra deed kriebelen. Ik leg 'm nu weer even weg...toch wel buitencategorie.

Na lange tijd de video van de legacy-edition weer eens bekeken. De ' Grace-cllip' is huiveringwekkend, majestueus, bezwerend, ontroerend, beklemmend.......ik hield het niet droog.

Zo! Ik heb mijn oude 'lurkprofiel' van Muscimeter weggegooid en een frisse start gemaakt. Met de bedoeling om nu ook te gaan stemmen en zo nu en dan een mening te gaan geven. En dan kan ik niet anders dan een eerste bericht te schrijven over mijn nummer 1 album; 'Grace'.

'Grace'. Een juweel van een album! Tijdloos is de eerste krachtterm die me te binnen schiet. Ik las bij eerdere opmerkingen hierboven over verwijzingen naar 'Led Zeppelin'. Nooit bij stilgestaan en op het nummer 'Mojo Pin' na leg ik die link met 'Led Zeppelin' niet. Het album is inmiddels 28 jaar oud, maar het had gisteren uitgebracht kunnen zijn! De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het zeker geen liefde op het eerste gehoor was voor me. Ik moest destijds echt worden gepushed om het vaker te luisteren...

Het album vangt klein aan met een spannende intro van het droomnummer 'Mojo Pin', wat middels een machtig mooie opbouw leidt tot een dynamische en emotionele uitbarsting. Het steeds uitstellen van deze uitbarsting maakt het nummer extra spannend en krachtig. Ook gelet op de 'geluidjes' die je tussendoor hoort.

'Grace' opent fris maar krijgt al snel iets duisters/ treurigs. Wat enigzins begrijplijk is gezien de tekst. Die tegenstijdigheid is juist kenmerkend voor het nummer. Jeff zingt over de dood, maar bedoeld juist te zeggen dat je niet bang moet zijn voor je eigen sterfelijkheid. Vanwege het regelmatig terugkerende gitaarrifje is de titeltrack waarschijnlijk het meest toegankelijke nummer van het album. Maar let ook eens op subtiel aanwezige strijkers in dit nummer.

'Last Goodbye'. Favoriete nummers van 'Grace' geven is nagenoeg onmogelijk. Misschien is het; 'Last Goodbye'. Strijkers in de muziek, het terugkerende gitaarrifje en de emotie die werkelijk uit dit nummer spat. Alles bij elkaar. WAUW! Vooral dit stuk uit het nummer;
Please kiss me
But kiss me out of desire, baby
And not consolation
You know it makes me so angry
'Cause I know that in time
I'll only make you cry
This is our last goodbye'
Daarna de strijkers, om vervolgens met een gilletje het volgende couplet te beginnen.

'Lilac Wine'Een iets minder favoriet nummer geven kan ik dan weer wel. Maáar het is dan wel écht zo dat je dit nummer beter begrijpt en grijpt na een fles goede wijn. Serieus. En dat komt omdat de tekst dan gewoon zo perfect overeenkomt met je eigen stemming van dat moment. En er zijn weinig nummers waarbij je een dergelijk gevoel op kan roepen.

'So Real' Dromen alsof het echt is. Wie heeft het niet eens ervaren? Een gitaar alsof je een kettingzaag hoort. Bruut nummer en zo waar!

'Hallelujah' heeft volgens Jeff niets met geloof te maken maar met sex. Dat vertelde hij ooit tijdens een interview. Mooiste uitvoering van het nummer en daarmee basta. (sorry Leonard)
'Buckley referred to his sensuous rendition as a homage to "the hallelujah of the orgasm." He explained in a Dutch magazine OOR: "Whoever listens carefully to 'Hallelujah' will discover that it is a song about sex, about love, about life on earth. The hallelujah is not a homage to a worshipped person, idol or god, but the hallelujah of the orgasm. It's an ode to life and love." Buckley also admitted to having misgivings about his sensual version and he hoped that Cohen wouldn't get to hear his version.'

'Lover, You Should Have Come Over' Ook hier - net als bij Last Goodbye - Het verhaal wat wordt verteld in combinatie met de muziek en een tekstfragment als;
It's never over, my kingdom for a kiss upon her shoulder
It's never over, all my riches for her smiles
When I slept so soft against her...
It's never over, all my blood for the sweetness of her laughter
It's never over, she is the tear that hangs inside my soul forever
Maybe I'm too young to keep good love from going wrong


'Corpus Christi Carol' lijkt een niemandalletje, maar stiekem een prachtige cover. Hier laat Jeff zijn unieke stemgeluid en zijn ongeevenaarde stembereik horen.

Met 'Eternal Life' heb ik relatief weinig in verhouding met de rest van de nummers die op 'Grace' staan. Sowieso een harder nummer, maar daar ligt het niet aan. Ik luister zeker wel hardere muziek. Ik hou toch vooral van de Buckley die nummers mooi opbouwt en niet van het begin tot het einde alleen maar schreeuwt. Dit nummer sluit echter perfect aan op het tweeluik 'Sketches for My Sweetheart the Drunk'. Wat Jeff's officiele tweede album had moeten worden :,( .. Als op deze plek van het album het nummer 'Forget Her' had gestaan had 'Grace' 6 sterren verdiend. Maar goed, Jeff heeft het niet zo bedoeld en had 'Forget Her' misschien nog niet eens geschreven ten tijden van 'Grace'?

'Dream Brother' Prachtig! We beginnen 'Grace' dromend en sluitend ook dromend weer af! Heerlijke dynamiek in dit nummer. Geweldig bassloopje en fantastische percussie.

Ken je vader Tim Buckley ? Dan weet je waar die aparte wendingen vandaan komen.

Ik ben me eens gaan verdiepen in Tim, en zonder dat Jeff hem ooit gekend heeft , zijn er wel degelijk raakvlakken.

Ik ken het werk van Tim bij lange na niet zo goed als dat van Jeff. Maar het heeft zeker raakvlakken! Onmiskenbaar heeft Jeff het stemgeluid van zijn vader. En zowel vader als zoon maakte muziek die je tijdloos zou kunnen noemen. Kort door de bocht gezegd maakte Tim alternatieve folk en Jeff zette het allemaal net wat dikker aan richting alternatieve rock. Toch was Tim naar mijn mening experimenteler bezig, waar ik dan eerder mijn aandacht bij kan verliezen.