Jeff Buckley - Grace (1994)

Hoewel Tim ook veel's te jong overleed, had hij wat meer tijd dan Jeff. Dus hoor je ook de groei van Tim beter.
Tim gooide het inderdaad over een heel experimentele boeg inderdaad. Tot avant garde en freejazz aan toe.

Wat Jeff verder had gedaan zullen we nooit weten. Maar met Grace heeft hij natuurlijk wel iets neergezet.
Ondertussen 1 van mijn meest dierbare albums ooit.

Erg gevarieerd doch uitgebalanceerd is Grace, en Jeff zijn stem is memorabel, wat een bereik! Een consistente liedjes plaat, dat is Grace, en ik kan er geen genoeg van krijgen.

Heb hem inmiddels weggeven, vaak geprobeerd maar is echt helemaal niks voor mij. Kan het ook niet snappen dat hij zo hoog gewaardeerd wordt.

Zonde, het is een geweldig album.

Deze plaat gaat door merg en been. "Grace" is zo'n plaat die je altijd bijblijft, een emotionele trip van begin tot eind. Deze plaat heeft inmiddels een epische status gekregen, al dan niet versterkt door het veel te vroege overlijden van Jeff Buckley. Maar los daarvan is "Grace" terecht een monument in de muziekgeschiedenis. Direct wordt je gegrepen door de emotionele lading van de muziek. Wellicht is de ijle stem van Buckley in het begin even winnen, maar als je over die drempel heen bent kun je alleen maar concluderen hoe mooi zijn stem past bij de muziek, een perfecte synergie tussen emotie en klank. Daarnaast bevat "Grace" mooi gitaarspel, ogenschijnlijk eenvoudig, maar met een geweldige impact. De Leonard Cohen cover "Hallelujah" is het meest bekend, maar Buckley zet het nummer volledig naar zijn hand, net als het fantastische "Lilac Wine". Eigenlijk vind ik zelf "Lover, You Should Have Come Over" het allermooist. De een na laatste track past eigenlijk qua sfeer niet op dit album, maar het afsluitende "Dream Brother" is dan weer de perfecte apotheose waar je hoopt. "Grace" is een intense luisterervaring, misschien zelfs wel een heftige. Pijn en kwelling druipt van de muziek af. Maar het is wel eens vaker gezegd: dit zijn vaak de beste ingrediënten voor de mooiste muziek. "Grace" bevestigt dat maar weer eens.

Ik ken dat wel een beetje. Ik heb het ook eens aan mensen laten horen, maar die liepen bloednerveus weg.
Echt een you love it, or hate it plaat.
Ik blijf mij verbazen over deze plaat, steeds weer.
Masterpiece.

Ja haalt me de woorden uit de mond.
En hoewel muziek uiteraard subjectief is en ik het niet hard kan maken, denk ik toch dat het mede te maken heeft met het feit dat Buckley er niet meer is. Het is zo'n plaat die een eigen leven is gaan leiden en die je als 'muziekliefhebber met smaak' eigenlijk gewoon goed moet vinden (oei, wat heb ik nu toch weer gezegd...).
Een deel van het probleem voor mij is dat ik z'n stem verschrikkelijk vind (wat ook mijn probleem is met een band als Kings Of Leon).

Halleluja is een mooi nummer, maar dat dat is dan weer niet van Jeff Buckley, en bovendien zijn daar naar mijn mening mooiere versies van (bijv. een live-versie van KD Lang).

Maar geen enkele andere uitvoering klinkt zo hemelsch, voor mijn oren dan toch ........

Mooie recensie Ronald

Halleluja gedaan door Jeff is 'the best'.

Stemgeluid is - net als muziek - zeer subjectief. En voor mij ook erg belangrijk. Ik ben een echte tekstenluisteraar, dus is een goede zangstem is een vereiste voor mij. Daar komt voor mij veel nadruk op te liggen of ik iets mooi vind of niet. Het is alleen erg lastig en nagenoeg ondefinieerbaar waar een goede zangstem aan moet voldoen. Want dat is ondermeer weer afhankelijk van de betreffende muziek. Een zangstem hoeft niet kraakhelder te zijn. Soms prettig, maar vaker ook niet. Iets unieks/ herkenbaars (een rauw randje, snik, kraak, oid.) is altijd wel prettig! Maar het belangrijkste is naar mijn smaak een goede portie dynamiek, die goed kan worden opgebouwd door betreffende artiest. En juist daar was Jeff Buckley heer en meester in. Dat tezamen met zijn immense bereik. En nee, het was zeker geen liefde op het eerste gehoor tussen mij en Jeff. In de tijd dat ik hem leerde kennen was ik nog geen geoefend muziek luisteraar. Diegene die met 'Grace' kwam aanzetten bij me moest dan ook behoorlijk blijven pushen zodat ik bleef luisteren. Hij wist dat, want daar moest hij eerder zelf ook doorheen toen hij Jeff de eerste keer luisterde.

Bovenstaande zal zeker niet voor iedereen gelden. En zijn overlijden zal zeker hebben bijgedragen aan de populariteit van Buckley waardoor zijn teksten juist meer zijn gaan 'leven'. Hoe dubbel is dat! In de titeltrack 'Grace' zingt hij er zelfs over dat hij niet bang is om dood te gaan. En een status als de zijne blijft echt niet overeind enkel en alleen vanwege zijn overlijden. Daar schuilt meestal iets geniaals achter.

Het album 'Grace' is een onvervalste groeibriljant waar ik in het begin mijn vinger niet op wist te leggen. Ik vond het nooit slecht, maar ook zeker niet direct goed. En uiteindelijk blijken juist die albums vaak de beste te zijn. Je hoort aanvankelijk niet wat erin zit.

En zo zullen er nog vele albums zijn die ik nog niet op dergelijke wijze heb ontdekt.

Al jaren in mijn bezit en pas vanavond er eens echt goed voor gaan zitten, niks en niemand in de buurt en een mooie rooie (wijn) binnen handbereik. Tuurlijk, de man, de stem(!), de muziek en zelfs z'n vader zijn bekend. Meer dan zelfs, maar deze plaat nog niet eerder echt ondergaan zoals het hoort. Zonder afleiding, zonder interventies of wat dan ook.
Blij dat ik het gedaan heb, want wat krijgen nummers als bijv. Grace, Last Goodbye, So Real met direct daar achteraan zijn hemelse uitvoering van het magistrale Halleluja een totaal andere lading! Haunting is een woord wat opkomt...het wordt iets ongrijpbaars en duikt diep, heel diep onder de oppervlakte. It gets under your skin, as they say.....
En als de huid boven op mijn hoofd zich zo strak trekt om ook daar, zoals over de rest van mijn lijf, "chickenskin" te bezorgen....zeg dan maar niks meer - ik weet genoeg.

Bijzonder bijzonder.

Mooi gesproken. Zo denk ik er ook over.

Inderdaad overigens is dit een plaat die zich heel goed laat begeleiden door een goede rode wijn.

@uffing Dank - wijn was top. Muziek nog beter.

Ik had al een tijdje niet meer geluisterd naar Grace. Ik merk steeds meer dat mijn humeur / fase waarin ik mij bevindt een grote invloed is op de muziek die ik op dat moment beluister. Zoals bijna iedereen hier vermeldt, is het album geweldig. Ik kan mij echter best voorstellen dat het niet aan iedereen besteed is (mijn vrouw vindt het allemaal wat minder).

@JohnnyVergerFan: ik kreeg het voor elkaar om bij lange treinreizen (zonder rode wijn ) mijzelf compleet af te sluiten en in deze muziek compleet op te gaan. De weilanden als uitzicht en het gevoel ergens anders te zijn (= niet in de trein). Geweldig!

Ik zou iedereen aanbevelen dit album een kans te geven en inderdaad: een intieme setting kan de beleving versterken.

Voor mij is dit na al die jaren toch nog altijd 1 van mijn favoriete albums.
Ik kan begrijpen dat niet iedereen hier mee akkoord gaat. Zoals al duizend keer gezegd kun je over smaak niet discussiëren maar je kan absoluut niet zeggen dat dit een slechte plaat is en dat is een heel ander gegeven.
Ik kan dus niet snappen dat je Grace maar een halfve ster of 1 ster geeft ook al is het je smaak niet. Je dan wel nog steeds oordelen of het al dan niet een degelijk plaat is. Bijvoorbeeld ben is geen fan van Iron Maiden of van Jimmy Hendrix maar dat wil niet zeggen dat ik die mannen niet naar waarde kan schatten. Ik zou in zo'n situatie een album van Hendrix nooit een halfve ster kunnen geven want dan zou je hem oneer aandoen.
Dat het Album van Jeff populairder geworden is na zijn dood is misschien wel waar, maar het zegt niets over de waarde of over de degelijkheid van het sublieme album. Voor zijn dood had dit album ook zijn plaats tussen de groten...

Waarom niet? Als iemand zich mateloos irriteert aan Jeff's stem en moeite heeft om een nummer uit te zitten of als het album iemand compleet niet raakt, dan vindt diegene het echt wel een barslecht album en mag ie daarvoor best een 0,5 of 1,5 geven. Dat jij (en ik) je niet kunt voorstellen dat anderen de kwaliteit er niet in horen, is niet echt relevant. Er bestaat geen ondergrens in de waardering voor muziek, ook niet voor Grace, dat heb ik door de jaren hier bij MuMe wel geleerd.

Wat een onzin zeg. Als je dit album kut vindt, waarom zou je dan geen slecht cijfer mogen geven? Wat zouden dan de positieve punten zijn? 'Wat een rotstem heeft die Jeff toch, maar hij kan wel goed zingen. Daar valt niet over te twisten.'? Zulke dingen slaan toch nergens op?

Edit: Wat Tony zegt dus.

Ik vind dat er toch wel wezenlijk verschil in zit.

Er bestaat toch ook wel iets als wel de kwaliteit in een plaat horen, maar niet binnenkomt door diverse factoren.
Tuurlijk valt er over smaak niet te twisten, dat is een vrij normaal verschijnsel.
Maar een album op 0,5 tot 1,5 beoordelen........ dan moet het volgens mij toch wel heel beroerd zijn wat je hoort.
Ik zeg verder niet dat het niet mag (wie ben ik nu helemaal) maar ik zie het criterium van een plaat beoordelen toch anders.
Ik neem aan dat users hier met een muzikaal oor luisteren. En er zijn op Grace toch echt wel vakmensen aan het werk.
Ik stoor me verder niet aan iemand zijn beoordeling, maar er spelen best veel factoren om een album een definitief oordeel te geven, maar dat is mijn mening.

Tja, 'vakmensen' kunnen slechte muziek maken die technisch best klopt en best indrukwekkend kan zijn. Toch gaat stemmen wat mij betreft puur om je gevoel bij een album. Ik kan me voorstellen dat iemand dit een verschrikkelijk album vindt. Tenminste, ik kan het me moeilijk voorstellen, aangezien ik het erg mooi vind, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Ik heb ook albums heel lage cijfers gegeven die verder door een groot aantal mensen de hemel in geprezen worden. Op die albums zijn ook 'vakmensen' aan het werk. Toch kan ik er niet naar luisteren.

Intens album maar je moet er wel voor in de stemming zijn.
Een nummer als Corpus Christi Carol kan ik niet altijd verdragen, Last Goodbye dan weer wel, voor mij het absolute hoogtepunt van het album.

Voor mij het meest overschatte album ooit...
Eternal Life is wel nog goed, de rest vind ik ronduit saai.

Soms zijn de wegen ondoorgrondelijk want waarom heb ik deze plaat in de 19 jaar van zijn bestaan nooit eerder uitgebreid beluisterd?
Diverse mensen had ik wel eens over dit album gehoord maar ik had nooit eerder de moeite genomen om mij in Jeff Buckley te verdiepen.
Ik had wel eens flarden van het album gehoord maar toen deed het me niet zoveel.
Het voordeel van spotify is dat je een album kan selecteren en eens op je gemak kan beluisteren.
En dan valt er nog zoveel moois te ontdekken!
De intensiteit en emotionaliteit spat van de plaat af maar ik trek zijn stem niet altijd.
een nummer als So Real kan ik daarentegen niet vaak genoegen voorbij horen komen, voor mij het absolute hoogtepunt van het album.
Ook Last Goodbye & Lover zijn voor mij knallers gebleken.
Corpus Christi Carol is voor mij de zwakke broeder in het geheel.
Puike ontdekking zoveel jaar na dato en met terugwerkende kracht alsnog in huis gehaald.

Ik was er ook vrij laat mee. Ik heb het album nu een jaar of vijf, daarvoor volkomen links laten liggen.
Geen diskje die je elke dag draait, maar de schoonheid is geweldig. Voor mij wel het beste uit de jaren 90 uiteindelijk.

Nou nou, da's wel een hele heavy claim - misschien tijd om het raam eens open te zetten? Lush, Massive Attack, My Bloody Valentine, Ride, Slowdive, Talk Talk - en dan blijf in nog maar in de UK en kan ik nog wel ff doorgaan.

Zelf gekocht op de dag van verschijning en meteen met maat beluisterd in stilte - met een fles witte wijn als ondersteuning

Ik zeg ook uitdrukkelijk '' Voor mij het beste uit de jaren 90'' .

Ik claim verder niets beste Mjuman.

Daarom schreef ik ook "zet je (mainstream)raam eens open", m.a.w. ga verder kijken dan je rockneus lang is. Als je een jaar of 5 geleden dit album on tdekte, wie weet wat voor meer moois er nog voor je in het verschiet ligt. M.u.v. van Massive Attack en Talk Talk bedienen alle genoemde bands zich van een 'rock-idioom' - just a hint/pointer, meer niet - ik bedoel maar, ik waardeer dit album ook - laat je verrassen door welgemeende tips

Ik begrijp je punt Mjuman. Ik ben meestal met een soort inhaalslag bezig. Ik sta voor een hoop dingen open trouwens.
Talk Talk is mij niet onbekend en van Massive Attack heb ik zelfs het album Mezzanine in bezit.
Grace echter pakte mij gelijk bij de lurven en is voor mij een all-time favoriet.

Ik ben nog lang niet klaar met de muzikale ontdekkingsreis, neem dat maar van mij aan.

Tips, altijd welkom natuurlijk.

Verliefd op dit album

Wat een verschrikkelijke stem heeft hij toch!! Niet om aan te horen. Waarom staat dit toch zo hoog in de top 250?! Muzikaal gezien kan ik wel snappen dat iedereen dit zo mooi vindt, maar vanaf het moment dat hij zijn keelgat open zet...

Ach, het is een kwestie van smaak Johnny, ik zie bij jou Robert Smith, Geoff Tate en Morrissey hoog scoren, die zullen op minstens even veel walging kunnen rekenen bij andere mensen....

Ik dacht dat je er al lang klaar mee was Johnny. Die 1,5 had je toch al in April gegeven.

Of...... misschien toch nog geprobeerd.

Het is een kwestie van smaak inderdaad. Maar, je moet er van houden.
Net als de zanger van Muse trouwens. Heb ik ook niet altijd zin in, maar vertoond wel wat overeenkomsten met Jeff.
Dan toch liever Jeff.