Jeff Buckley - Grace (1994)

Ik vind die stem op Hallelujah echt super...er is geen persoon die dit beter kan zingen!
Die zanger van Muse kan ik wel aanhoren maar er is geen een track waarvan ik zeg "WOW" zoals bij Hallelujah en JB.

Wat dacht je van Leonard Cohen

Ik heb dit album eens op lp gekregen, maar heb hem eerlijk gezegd nog nooit opgezet. De paar nummers die ik van deze plaat ken gaan op bijna spectaculaire wijze langs me heen. Geef mij maar zijn papa Tim!

Ik vind de versie van Leonard Cohen anders bijzonder matig. Geef mij ook maar de versie van Buckley.

Ik vind Cohen's eigen uitvoering helemaal prima maar Buckley heeft het nummer naar een heel ander level getild.

Het is jammer dat Hallelujah zo uitgemolken is de laatste jaren.
De talentenshows op tv hier in Nederland wisten er vooral wel raad mee.
Zonder dat er maar iemand in de buurt kwam van Cohen en Buckley.

Van sommige nummers moet je afblijven.

mwah waarom afblijven? als mensen geraakt zijn door JB's versie, is het toch alleen maar mooi?
Beter dan dat de Black Eyed Peas het oppikken en er een shit versie van maken.

Ik ken die van Cohen ook en ik vind die ook goed alleen JB beter. Zijn stem heeft een geweldige opbouw in dat nummer en het klinkt heel gevoelig.

Eens!

Oei ! En dat durf je met droge ogen te zeggen terwijl je ome Bob in je avatar hebt ?

Waarom? Als mensen geraakt worden door een versie van de Black Eyed Peas, is het toch alleen maar mooi?

hahaha in weze wel voor hen maar voor mijn oren niet.
Dat was het punt Arrie

Volstrekt unieke artiest, als je het mij vraagt. Met een fantastische stem, die je moet liggen.
Naar mijn idee Groots met een grote G.

Dit album heb ik per toeval ontdekt. Ik was op YouTube wat filmpjes aan het kijken toen ik een interview van Jeff Buckley bij de suggesties zag staan. Over Buckley had ik al een keer wat opgezocht. Ik wist dat hij maar een voltooid, hier heel hoog gewaardeerd album had en dat hij verdronk tijdens de opnames van zijn tweede plaat. In ieder geval kwam ik hierdoor op het idee om via YouTube eens wat naar Grace te luisteren. Het is waar: internet maakt muziek ontdekken zoveel makkelijker

Zelfs als je veel muziek luistert is het aparte gevoel wat je bij het ontdekken van sommige artiesten hebt zeldzaam. Ik heb het over een gevoel dat een beetje lijkt op verliefdheid. Ook bij veel artiesten die ik goed vind heb ik dat gevoel niet gehad toen ik het voor het eerst hoorde. Maar toen ik Mojo Pin van Jeff Buckley hoorde was ik onder de indruk, toen ik Grace hoorde was ik verliefd. Ook So Real en Hallelujah bliezen me meteen bij de eerste luisterbeurt omver. Ik had van te voren helemaal niet de intentie om dit album te kopen. Ik heb een bepaalde lijstje aan albums die ik binnenkort wil kopen, en ik wil een zekere maat houden Maar zodra ik Grace geluisterd had, wist ik dat ik dit album moest hebben. Zelden had een album mij meteen al na de eerste luisterbeurt zo in zijn ban gehad. Ik heb hem meteen de dag nadat ik hem ontdekt had, gekocht en dat doe ik toch niet vaak.

Grace heb ik zo'n 3 jaar geleden ontdekt. En na een periode van veelvuldig luisteren ebt het wat weg. Maar na het beluisteren van het fantastische live-optreden in Sin-é ben ik wéér verliefd geraakt op Grace. Wat een album, woorden schieten te kort.
Ik vraag me af of dit album ooit van de eerste plek in mijn top 10 wordt verstoten..

Dit album is voor mij al een paar maanden van zo'n grote betekenis, dat ik er niet aan twijfelde dat ik hier een uitvoerige recensie over wou schrijven op MusicMeter. Maar toch kon ik er me de afgelopen tijd niet toebrengen om de moeite te doen om de recensie die het album recht doet echt te schrijven. Als ik een poging deed, kwam ik maar niet op de juiste woorden, en bij zo'n speciaal album hoort een speciale recensie. Ik heb zojuist het album weer een keer geluisterd, en genoten, en ik denk dat ik de betreffende recensie nu maar eens moet schrijven. Met Jeff op de achtergrond tijdens zijn fantastische concert op Glastonbury Festival, ga ik voor het eerst sinds een hiaat van een paar maanden maar weer een recensie schrijven.

Dit album ben ik dus per toeval tegengekomen, zoals dat soms gebeurt met meesterwerken. Het boeide meteen. 'Klikte' meteen, zou je kunnen zeggen. Binnen een paar uur wist ik dat ik dit album moest hebben. Dat dit een van die muzikale parels was die je niet vaak tegenkomt (albums die ik goed vind zijn er veel, albums die mijn hart veroveren maar weinig). En dat deed Grace. In een paar uurtjes tijd. De volgende dag ben ik met Grace in mijn hoofd naar de cd winkel gefietst om deze cd aan te schaffen. 6.75, een schijntje voor een muzikale schat zoals deze.

De betovering die ik ervaar bij het ontdekken van een echt heel erg goed album/artiest, duurt altijd maar een tijdje. Naarmate je de muziek meer luistert wordt dit minder. Je leert de muziek kennen, en de magie van de ontdekking maakt plaats voor die van de waardering. Het feit dat dat eerste vleugje magie zo snel verdwijnt, vind ik altijd erg jammer. Het brengt me altijd in de rare situatie waarin ik een album niet te vaak wil luisteren omdat dat afbreuk doet aan de 'nieuwheid' ervan, maar er eigenlijk ook niet vanaf kan blijven, omdat het gewoon zo goed is. Met Grace had ik dit. Nu 2 maanden later ervaar ik Grace als een verslavend album en Jeff Buckley als een verslavende artiest. Zijn muziek is niet zozeer heel toegankelijk, maar wel heel meeslepend. Je wordt bij de les gehouden, je mag niet afdwalen en dat doe ik ook niet. Voor sommige platen die ik heel goed vind (mijn nr. 1 is er een voorbeeld van) geld dat ik er echt geweldig van kan genieten als de muziek me meesleept. Is dat niet het geval, dan kan ik de plaat beter afzetten. Maar Grace is toegankelijk genoeg om op ieder moment wel te raken en mee te slepen. En dat maakt het verslavend. Het zorgt ervoor dat alle andere muziek heel klein wordt vergeleken met Grace, dat ik eigenlijk alleen nog maar dit album wil luisteren. Want Grace is betoverend mooi...

Net naar 'Greetings from Tim Buckley' geweest. Een stukje geschiedenis van dit album !
Movie Meter recensie ' Gree...

Kippenvelplaatje.
Jb's versie van Hallelujah is DE versie.

Wat een topalbum! Alleen voor mij niet vanwege deze uitvoering van Hallelujah, dan heb ik toch liever het origineel van Cohen. Voor mij doen Lover, you should've come over, Grace & Dream Brother 'de trick'. Wát een prachtige nummers zijn dat!

Moet eerlijk zeggen dat ik ook door de enorme hype nieuwsgierig werd gemaakt en dit album aanschafte. Kon me niet raken of bekoren aanvankelijk. Nu had ik dat ook met Neil Young. Zijn eerste albums heb ik ook een aantal keren moeten draaien om het een kans te geven. Een flink aantal keren zelfs...Later echt een van mijn favorieten geworden.

En zie: ook Grace gaat tot me doordringen. Met name Grace, Lilac Wine, You should have come over en Eternal Life zijn krakers. Hallelujah heb ik van anderen beter gehoord, wat niet wil zeggen dat het in zijn stijl prima op dit album past. Zal het album op een beoordeling zetten na nog een iets langer luisteren.

Twee keer beluisterd vandaag, naar aanleiding dat ik voor MusicMeter Top 40 van de jaren 90 werd uitgenodigd door een user, om te stemmen. Ik had dit album helaas nog niet opnieuw beluisterd toen ik stemde. Dat dan wel jammer. Maar vandaag heb ik het album 'Grace' weer beluisterd.
Maar wat een prachtig album, zeg! Het begint al meteen goed met 'Mojo pin' en dan volgen de ongeveer twee mooiste nummers 'Grace' en 'Last goodbye'. Ook 'Lilac wine' en 'So real' zijn fantastische nummers en de rest van de CD is ook zeer goed. 'Hallelujah' en 'Corpus Christi Carol' vind ik de minst goede nummers, maar ook die vind ik nog 'gewoon goed'.
Over de zanger Jeff Buckley gesproken; Zonde dat zo'n goede zanger op zijn 31e al verdrinkt (mijn huidige leeftijd). Hij had vast nog meerdere goede albums gemaakt, als hij nu nog leefde.

Blij dat je het album waardeerd Adri. Heel triest inderdaad dat Jeff al op zo'n jonge leeftijd het leven liet. Groot talent en absoluut in staat om nog veel moois de wereld in te slingeren.

Grace is voor mij absoluut de beste plaat uit de 90's.

Jeff Buckley verdronk op 30-jarige leeftijd. Het enige afgewerkte album dat hij ons naliet was Grace. Hoe droevig het ook is, Jeff's vroege overlijden gaf Grace wel een magie die er anders niet geweest was. Als Jeff Buckley nooit was verdronken en was blijven doorgaan met muziek maken dan was Grace nog steeds een ongelofelijk goed album geweest, maar wel op een andere manier. Dan was het het geweldige debuut geweest in een reeks van andere goede platen. Door Jeff's vroegtijdige dood kunnen we nu echter alleen maar fantaseren over wat hij verder gemaakt zou hebben en dat gegeven maakt Grace nog magischer en mysterieuzer dan de plaat vanzelf al is.

Als muziekliefhebber wordt je er wel een beetje triest van. Als ik naar Grace luister hoor ik een jongen met ontzettend veel talent die ook nog eens heel goed weet hoe dat te gebruiken. En bovenal hoor ik iemand die zijn hart en ziel in zijn muziek legt. Dat horende met de wetenschap dat zijn leven vroeg afgekapt werd is enigszins deprimerend. Maar ik troost mezelf met de gedachte (bijna een zekerheid) dat Grace geen belofte inhoudt die Jeff nooit heeft kunnen waarmaken. In tegendeel: Jeff Buckley heeft met Grace vroeg gepiekt. Ik kan zonder twijfel zeggen dat ik Grace de beste en meest zelfverzekerde debuutplaat vind die ik ooit heb gehoord. Ik hoor hier geen artiest die nog zoekende is en die op latere platen misschien, door meer ervaring, tot een nog beter resultaat had kunnen komen. Nee, ik hoor hier een muzikant die zijn geluid al heeft gevonden, precies weet wat hij wil en dat met een zelfverzekerde precisie uitvoert. Een grote kans dat als Jeff nog geleefd had hij nooit meer zoiets sterks als Grace gemaakt zou hebben.

Grace

Ik ontdekte Grace vorige zomer en het was een overweldigende ontdekking. De dag nadat ik de muziek voor het eerst gehoord had schafte ik de cd al aan. Grace bracht me in een staat van verliefdheid. Die zomer kon geen enkele artiest tippen aan Jeff Buckley; geen enkel album was zo goed als Grace. Ik hoefde niks anders meer te horen: aan dit album had ik genoeg. Het was het hoogst haalbare in de muziek. Een ongeëvenaard meesterwerk!

De magie die Grace toen had heeft het niet meer. Het is nu een van de ontzettend goede platen in mijn verzameling, maar toen had het een absolute nummer 1-status. Deels vind ik dat jammer. Natuurlijk wil je als muziekliefhebber verder op je muzikale ontdekkingsreis, maar een deel van me zou willen dat ik Grace voor altijd zou kunnen blijven horen als vorige zomer. Dat deel van me zou daar de kennis van alle andere geweldige muziek voor willen opgeven. Maar dat kan niet en dat is maar goed ook.

Met die sentimentele uitspatting hierboven wil ik absoluut niet zeggen dat Grace als album voor mij niet overeind is gebleven. Het tegenovergestelde is waar. Ik vind het nog steeds een grandioos meesterwerk. De muziek heeft absoluut niks aan kracht ingeboet. En over de muziek gesproken: laten we het daar nu onderhand eens over gaan hebben.

Want wat begint dit album toch mooi.
Het begint alsof de wind de muziek meeneemt over een verlaten vlakte
Naar de plek waar jij je bevindt
En het betovert meteen, je hebt als luisteraar niets meer in te brengen
Je zit stil te luisteren terwijl Jeff Buckley je als een sjamaan in een trance brengt
En wanneer hij je volle aandacht heeft, barst hij los
Want zo subtiel als het intro is, zo hartstochtelijk en ongeremd is het refrein
Je wordt heen en weer geslingerd
Even lekker losgaan in het refrein, maar dan pakt Jeff je weer bij je nekvel met die prachtige stem van hem
En hij zet je weer neer waar hij wil
Het is meteen duidelijk: Jeffs wil is wet
Hij geeft de richting aan en als luisteraar heb je hem maar te volgen
En, de luisteraar zijnde, wil ik niets liever dan dat

Een zweverig gitaarriedeltje zet Grace in
De muziek stroomt, stuwt, als een rivier
Je wordt met die stroom meegesleurd
Terwijl Jeff zingt over de dood
I'm not afraid to die
Luisterend naar hem ben ik inderdaad niet bang om te sterven
Ik wil me absoluut niet tegen die stroom verzetten
Al wacht er aan het eind een dodelijke waterval
Dan nog wil ik mee blijven stromen
En uiteindelijk komt je dan bij het eind, bij de climax
En het voelt niet als naar beneden storten
Nee, in die vrije val voel ik me juist alsof ik vlieg
Zo hoog dat ik de hemel kan aanraken

Tegen de tijd dat het nummer Grace is afgelopen ben je helemaal verkocht. Dan weet je dat je een uniek meesterwerk aan het luisteren bent, en je weet dat je dat moment moet koesteren. Het ontdekken van een echt meesterwerk maak je te weinig mee, maar toen ik Grace een jaar geleden begon te luisteren wist ik dat dit er een was.

En je wordt na Mojo Pin en Grace ook zeker niet teleurgesteld. Lied na lied grijpt Jeffs stem je naar de keel. Lied na lied wordt je verrast door de geweldige muzikale vondsten en door de kunde waarmee Jeff Buckley en zijn band telkens weer naar een geweldige climax toe werken. Maar ook de rust wordt op Grace zeker niet gemeden: het is een heel afwisselend album. Tijdens het zwoele Lilac Wine kun je heerlijk zwijmelen (en het is een zwijmelnummer van de goede soort) en op Hallelujah is Jeff even alleen te horen. Corpus Christi Carol klinkt bijna middeleeuws en bij Eternal Life spat de energie ervan af alsof het live is. Op het afwisselende Grace is slechts sprake van een constante: Jeffs geweldige stem. Of hij nu losgaat of juist ingetogen zingt: zijn stem is vervuld van een magische schoonheid die me telkens weer in vervoering brengt. Als zanger kun je hier niets anders dan respect voor hebben. Buiten dat hij gewoon een ontzettend goede stem heeft, haalt Jeff er ook echt alles uit wat er in zit. Jeff beperkt zich niet tot het zingen van bepaalde zanglijnen. Hij doet onverwachtse uithalen, rekt noten uit, speelt met de dynamiek en creëert zo de prachtige details die zijn zang zo onvergetelijk maken.

Uiteindelijk worden dan de instrumenten omgestemd voor Dream Brother. Het album krijgt een waardige afsluiter. Nog eenmaal creëren Jeff Buckley en zijn band een droom waar jij als luisteraar in mag wegzinken. Nog eenmaal wordt je vervuld van die hemelse euforie als Jeff de climax van het nummer bereikt. En nog eenmaal mag je genieten van dat verzadigde gevoel wat je krijgt als de climax geweest is en het nummer langzaam afgebouwd wordt. Op mijn versie komt daarna nog Forget Her. Ook dat nummer is zeer genietbaar. Ik vind het wel een mooie toegift na de prachtige climax in Dream Brother. Jeff zingt over hartepijn en doet dat weer vol overgave. Soms ingehouden, soms ongeremd, maar steeds vol overgave. Dan is het echt afgelopen. Grace laat me altijd bezweet achter; en ook gelukkig, omdat ik zoiets moois heb leren kennen en heb mogen ervaren.

Vorige zomer was het perfecte moment om Grace te ontdekken. De brandende zon overdag en de zwoele avonden met hun prachtige sterrenhemel, maakte de muziek nog mooier. Daarnaast werd ook alles om me heen mooier onder invloed van Jeff Buckley. Ik ging wat meer met een gelukzalige, romantische blik tegen het leven aankijken. En ik hoopte dat het nooit zo eindigen. Maar op een gegeven moment loopt de zomer toch af. Dan val je van je roze wolk en krijg je weer je broodnodige portie realiteit binnen. Ik denk dat dat het moment was dat Grace een van de parels in mijn verzameling werd, in plaats van het goddelijkste album dat ik ooit gehoord had. Deels is dat jammer. Maar aan de andere kant hoort het nou eenmaal bij magie dat die maar heel even blijft. Als iets een bepaalde glans verliest, weet je dat die glans er in ieder geval geweest is. En Grace heeft die glans gehad. Voor mij en ongetwijfeld voor velen.

Mooi verhaal, Niek! Daar heb je je best op gedaan

De rest van je leven zal die muziek je herinneren aan die specifieke periode in je leven, als dat geen glans is weet ik het ook niet meer. Veel beter wordt het niet met albums in mijn beleving .........

@FrodoK Bedankt voor het compliment. Ik heb er zeker mijn best op gedaan.



Daar heb je gelijk in. Maar de magie van Grace ontdekken en er helemaal door bezeten zijn verdwijnt wel. Misschien krijg ik dat gevoel wel weer als ik hem heel lang niet meer luister en dan opeens weer opzet. Maar zo lang kan ik vast niet van deze plaat afblijven

Grace kwam op mijn luisterend pad toen ik zwaar verliefd was. Zwelgen en verdrinken in dit emotionele album.

De liefde werd een hels avontuur..

En nog steeds als ik hem beluister brengt de sfeer, de muziek, zijn stem, mij de pijn terug..

Oja, die Magie heeft Grace zeker...

Dat klinkt als een verliefdheid ........

Zo kun je het misschien wel het beste noemen, ja Grace is een van de weinige platen tot nu toe die zo'n indruk op me maakte dat het een verliefdheid te noemen is.

Ik zit nu juist wel in die fase. Ik ken Grace al flink wat langer en laat haar (bewust?) wel eens een halfjaartje liggen. Als de eerste klanken van Mojo pin weer klinken denk ik dan steevast: Mijn god, wat heb ik haar gemist. Halverwege Grace ben ik dan weer volledig bezeten als tijdens mijn eerste serieuze liefde. Dat laat nimmer los totdat de laatste klanken van Forget Her (dat nummer hoort er voor mij onlosmakelijk bij) uitdoven. Meestal wil ik dan nog een keer. Als sex bij die zelfde eerste liefde!

Voor de mensen onder ons die hem nog niet zagen:
Jeff Buckley - Grace (BBC Late Show) - YouTube

Ongeloofelijke peformance. Ik heb niet snel kippenvel bij muziek, maar dit doet zelfs deze man bibberen. Geweldig.