Jeff Buckley - Grace (1994)

Bij de aankondiging moet je eens naar Jeff kijken als hij voor de zoveelste keer wordt vergeleken met zijn vader Tim Buckley. Priceless haha!

23 Augustus was het 20 jaar geleden dat Grace uitkwam in de V.S. Tijd om er weer eens kritisch naar te luisteren. De conclusie is nog steeds dat dit de beste plaat is die sinds 'The wall' en 'Searching for the young soul rebels' is uitgekomen. Niets komt in de buurt. Een beste nummer uitzoeken, is als vragen welke vinger ik zou willen missen. Toch is er een die boven alles uitsteekt. 'Lover, you should have come over' is zo ontzettend goed.

Grace is een van die platen die tranen in mijn ogen tovert, een album dat een deel van mijn dna geworden is. Ik heb er nog veel meer over geschreven om nog één keer terug te blikken. Je vindt het op de site van WoNo Magazine:

Op dit album staan een drietal pareltjes (Grace, Hallelujah en Dream Brother), de rest vind ik niet erg bijzonder. Heb sinds deze week de "Legacy Edition" met 12 bonustracks. In het boekje staat dat deze bonustracks tonen tot welke gevarieerde dingen Jeff in staat is, en ja dat wordt wel waargemaakt. Bonustrack 10 lijkt alsof Soundgarden "Eternal Life" covert, en op andere tracks herken je zijn stem bijna niet. Maargoed, een deel van deze kunstjes vind ik niet om aan te horen, een deel aardig voor een keertje en een paar nummers daar word ik wel blij van. Heb Jeff trouwens live mogen zien begin 1995 in Nighttown, erg goed concert!

Hoe is het mogelijk? Hoe is het mogelijk dat ik dit album jarenlang op mijn MP3-speler had staan maar eigenlijk alleen Hallelujah luisterde? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik mijzelf jarenlang te kort heb gedaan. Wat is dit album een PAREL!

Ik had het album twee weken geleden gescoord bij Velvet voor €7,50. Voor dat geld de gok gewaagd en.....wauw.... Wat een bezieling heeft de man in zijn stem: zo intens dat het bijna griezelig word.

Het opent met Mojo Pin waar gelijk het gas vol open gaat: het geeft gelijk kippevel. Dat kippevel gaat helemaal los bij het nummer Grace wat gelijk misschien wel mijn favoriet is van dit album. Dit nummer bezorgd mij zoveel emotie dat de tranen soms in mijn ogen kwamen: een gevoel wat ik later terug krijg op het overbekende Hallelujah.

Bij Last Goodbye word ietwat gas terug genomen met de emotie, maar what's in a name: er zijn artiesten die nooit iets dergelijks zullen maken. Had ik gezegd dat Grace en Hallelujah bloedmooi waren? Verdomme....Lilac Wine mag je erbij zetten. Die tekst....wonderschoon.

So Real, Lover en Dream Brother zijn minder dan de boven genoemde topnummers. Daartussen in hangt het stille Corpus Christi Carol. Sluit ik af met de gevoelsmatige dissonant op dit album: Eternal Life. Jeff laat hier horen dat hij ook rechttoe rechtaan kan rocken, maar mij doet het veel minder dan de andere nummers.

Dit album stormt bij mij de top 10 binnen. Ik begin nu nog met 4,5 sterren, maar het kan zo maar doortikken naar de 5 sterren binnenkort.

Ik vind alleen Lilac Wine en Hallelujah echt goed, de rest heb ik de genialiteit nooit van begrepen.
Een vriend van mij was helemaal weg van deze plaat en ik heb het keer na keer geprobeerd af te luisteren maar het is niet echt mijn ding geloof ik. Toen las ik toevallig de updates op de site hier weer en toen nogmaals geprobeerd wat delen te luisteren op allmusic.com maar nee het pakt me niet

Als bijvoorbeeld Corpus Christi Carol je niks doet, is er volgens mij iets serieus met je mis.

Had dat eerder gezegd. Al die jaren me afgevraagd wat er mis was, maar nu weet ik het.

vooruit dat is een soort van hallelujah II, maar verder kom ik niet echt aan topnummers

Plaag je maar een beetje. Muziek blijft gewoon beleving, persoonlijke beleving.

Staat zo veel meer moois op dan alleen Halleluja.
Magische plaat. Dream Brother bijv. Wat een geweldige spanningsboog heeft die song.
Lilac Wine..... zo intens. Grace heeft na al die 20 jaar nog niets aan kracht ingeboet.

Top 10 all time favorite. En dat zal niet snel veranderen voor mij.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Wel of niet downloaden? (geen tips!)

Dit album staat bovenaan mijn lijstje aller tijden. Wat een gevoel zit er in deze plaat en wat een performer was Jeff Buckley toch. Alle nummers vind ik heel erg mooi, maar Last Goodbye doet altijd iets extra's met me als ik die tekst hoor.

Ook ik kende alleen maar Hallelujah. Ik dacht van goh ik download het hele album eens... En wat een geweldige plaat, van voren tot achteren, wat een verbluffing. Jammer dat deze man niet meer leeft. Ik heb meteen de LP aangeschaft.

Ja verbluffend album is dit zeker..mooie songs mooie sfeer en er bestaat bijna geen mooier stem dan de zijne..uitzonderlijk! Corpus christi carol voelt heel kerstig..perfect voor vandaag dus . Het vervolg mag er ook wezen trouwens..is ook een mooie cd..hebben ze knap samengesteld.

Wat moet je hierover zeggen? Kijk vooral de Utube-clipjes van dit absolute genie!. Voor mij het meest geniale album ooit.

Grace...
Oprechtheid is het woord waarmee ik dit album nog steeds tekort doe.
Eigenlijk schieten woorden mij uberhaupt tekort om te omschrijven hoe mooi ik dit album vind.
Zoals een vriend van mij al zij, het is een album dat je niet heel vaak draait, maar als je hem draait is het altijd raak.
Jeff was een mooi persoon denk ik, zowel qua uiterlijk als qua muziek, zijn innerlijke belevingswereld was rijk en alomvattend.
Ik kan denk ik wel met recht zeggen dat er geen andere muziek is die mij zo (aan)grijpt en dat sinds de dag dat ik dit voor het eerst hoorde tot op de dag van vandaag zijn muziek totaal niet aan kracht heeft ingeboet.
Als ik een vrouw was wist ik het wel, dan was hij absoluut het type waar ik op zou vallen, hoe onbereikbaar en dood hij nu ook moge zijn.
Een groot Led Zeppelin fan, een poeet, een ware kunstenaar, zijn muziek is doordrenkt met emotie en melancholie.
Mijn favoriete nummer is Grace zelf, de titeltrack, als ik zelf onder de zoden ga mogen ze dat nummer van mij draaien.
Of nee wacht, doe maar gewoon het volledige album, integraal van begin tot end.
Ik kan me nog herinneren dat ik als een soort van indiaan danste op zijn muziek bij ons in de woonkamer, alsof ik in een soort van trance kwam en volledig in vervoering werd gebracht.
Dit heeft geen enkele andere muziek bij mij teweeg gebracht.
Je moet er niet teveel van consumeren, want dan wordt je net als bij alcohol dronken, maar in de juiste dosering is dit album het allermooiste en allerlekkerste, oprechtste wat ooit is gemaakt
Favorieten noemen kan ik niet, natuurlijk staan er nummers op die ertussenuit schieten, maar daar zou ik de rest tekort mee doen.
Tijdloos, emotioneel en tragisch, net zoals Jeff zijn dood, een parel uit de jaren 90
Voor altijd
...

En zo is het. Mooi oprecht verhaal zo in de nachtelijke uren.

Dankjewel! Het was oorspronkelijk bedoeld als Facebook bericht/status, maar ik vond hem wel oprecht genoeg om hem hier even op MuMe te plaatsen

Bij deze goedgekeurd !

Daar gaan we weer! Er had weer iemand (lees mama Buckley) wat geld nodig.

New album of unheard recordings

Zojuist een nieuwe vinyluitvoering van deze plaat op de platenspeler gemikt en valt meteen op wat een mooie afwisseling van nummers. Fantastische zanger en erg mooie liedjes die je kippenvel doen krijgen. Toch wel een van mijn 10 favoriete platen aller tijden. Ga hem met plezier helemaal grijs draaien.

Daar hoef je niet per se de vinyl uitvoering voor te hebben hoor. De laatste paar dagen dit album weer veel gedraaid. Draai het niet vaak omdat het zo'n intens album is. Maar als ik het draai komt het gigantisch binnen. Zelfs op cd.

Too young to hold on, too old to to just break free and roam...

Nou, ik heb em al vooruitbesteld. Of mams Buckley wil cashen doet mij weinig. Zoonlief raakt bij mij alles waar een mens geraakt wil worden. Hier laat hij meneer Dylan in z'n blote hempje staan...
Jeff Buckley - Just Like a Woman (audio) - YouTube

De status van deze plaat nooit begrepen, iedereen vindt het prachtig terwijl ik een vrij saaie plaat hoor met een zanger die kan zingen, zeker, maar een stem die me ook snel tegen gaat staan.
Zijn vroegtijdige dramatische dood draagt onherroepelijk bij aan de magie van deze plaat waar ik geen magie aan af hoor. Hellelujah van en door Leonard Cohen, klein en ingetogen, is trouwens veel beter dan de theatrale uitvoering die ik hier hoor.

Een eerlijke open en persoonlijke reactie:

Snap ik ergens wel. Ik had er eerst ook niet zoveel mee. Totdat ik een zeer heftige emotie meemaakte in de vorm van een toch wel zeer gevoelige verliefdheid. Toen sloeg de sfeer, de woorden en de muziek van Grace bij mij in als een bom zoals geen ander album mij ooit heeft geraakt. Ik snapte Grace. Als voorbeeld kan ik hier het nummer 'Last Goodbye' noemen.

Ergens wens ik je dit niet toe, maar deze ervaring, in combinatie met deze muziek, liet mij beseffen hoe diep ik iets kon beleven.

Dat is voor mij een unieke status en ik heb - tot de dag van vandaag - nog steeds moeite met het luisteren naar de schoonheid van deze muziek omdat het mij zo hard geraakt heeft.

Ik snap je helemaal, en is dat niet het betoverende van muziek, de helende werking die er van uit kan gaan.

Ik kon toen dus alleen het bekende Hallelujah ,en het origineel net als vele hier kon ik al zo lang
De uitvoering van Jeff Buckley vind ik nog steeds mooier en met meer emotie en gevoel gebracht als Cohen
Toen nieuwschierig naar het album,deed me niet genoeg om aan te schaffen,uiteindelijk na meer luisterbeurten,heb ik hem jaren geleden toch gekocht in classics album oplage nogwel
Dit album was en nog steeds voor mij een zgn groeialbum, doe er mss wel lang over maar maakt niet uit,groeit nog steeds nu nog op 4* maar komt wss nog een x halfje bij

Dat zal zeker wel eens wat meespelen bij sommige mensen. Maar door de magie daar aan toe te schrijven doe je de muziek en beleving van mensen oneerbiedig tekort. Al meteen bij het verschijnen was namelijk duidelijk dat dit album heel erg bijzonder was. Als zijn stem jou snel gaat tegenstaan zal je de magie er niet in horen en het ligt dan ook voor de hand dat je in de eerste plaats daarom de status van dit album niet begrijpt. Nirvana had ook de dood van Cobain niet nodig om zijn status te krijgen hè. Natuurlijk, een vroegtijdige dood doet er nog een schepje bovenop. Maar een status verwerf je niet door dood te gaan maar door magische muziek te maken. Kijk maar naar Nick Drake. Zijn dood veranderde niets. Hij kreeg pas status toen steeds meer mensen, al lange tijd na zijn overlijden, de magie in zijn muziek hoorden.

Jimi Hendrix en Ami Winehouse hetzelfde, die hadden al naam gemaakt voor ze waren overleden. Nick Drake is 1 van de weinige uitzonderingen volgens mij die pas jaren na zijn overlijden naamsbekendheid heeft gekregen.

Er zijn trouwens ook genoeg artiesten vroeg overleden die niets memorabels hebben uitgebracht, het zal met grote zekerheid dan toch de muziek moeten zijn waar het in zit

Jimi Hendrix, Janis, Kurt etc allemaal hebben ze het gemaakt voor hun dood, zo ook Jeff Buckley, toch komt er een zweem bij als ze dood gaan, het liefst in jonge en ellendige toestand, niemand weet hoe groot Jimi nu was geweest als hij nog had geleefd, en niemand weet hoe legendarisch Eric Clapton nu was geweest als hij in 1970 aan zijn heroine verslaving kapot was gegaan. Als er na Grace een stuk of zes slappe varianten van waren verschenen had Grace minder aantrekkelijk geworden en toch wat glans verloren. De dood maakt soms ook onsterfelijk.