Jeff Buckley - Grace (1994)

Onzin. Er zijn genoeg artiesten of bands die een geweldig debuut hadden waarna er mindere albums verschenen. Dat debuut blijft gewoon even aantrekkelijk.


Eric Clapton is een levende legende (ondanks de zwakke platen die hij nog heeft gemaakt) en dat zou Jimi Hendrix ook zijn.

@devil-hunt: En sommige artiesten hebben even een aanloop nodig om tot een topalbum te komen, om later weer in te zakken. B.v Bowie, of The Stones.

Als Jeff Buckley nog een paar albums had gemaakt dan zou deze nog net zo als een huis staan alsie nu ook doet, want de muziek die eropstaat is immers nooit veranderd, dat doet hooguit jouw gedrag en stemming met de momenten wanneer jij hem oplegd.

Ik heb dit album een aantal keren beluisterd, en hoor natuurlijk dat het een intiem en gevoelig album is, maar hij ligt mij niet, ten eerste bevalt de stem van Buckley mij niet zo, en ben nooit in die stemming dat ik zin heb om hem eens op te leggen. Maar doe hem ook nooit weg, hij word niet voor niets overal zo hoog gewaardeerd, en misschien bevalt hij mij ooit wel. Doe je hem weg dan is het over en krijg je de kans niet meer.

Zo eens in de zoveel tijd luister ik dit album weer eens, en man-man! Wat is dit toch een FANTASTISCHE plaat. Zoveel sfeer, zoveel emotie, echt heel erg fijn.
Eigenlijk alleen maar enorme hoogtepunten, maar Dream Brother bekoort me op dit moment het meest.

Tot mijn spijt ben ik compleet en totaal ontoegankelijk voor de emoties op dit album. Voor mij is het allemaal nogal geëxalteerd en té theatraal. Snap er niet veel van dat dit album zo in de harten van de diverse luisteraars wordt gesloten. De stem van Buckley vind ik daarbij ook nog eens lelijk, vooral als hij zo de hoogte in gaat. De stem van Tim Buckley (zijn vader) daarentegen is voor mij over het algemeen heel wat prettiger om naar te luisteren. Dit album kan dus op het stapeltje cd's dat de deur weer uit kan.

Hè, heerlijk zo'n reactie ! Eerlijk en expliciet ! Smaken verschillen en dat is maar goed ook !

Natuurlijk niet mee eens, maar heart of soul maakt van zijn " heart" geen moordkuil.
Het is ook een echte you love it or hate it plaat.
Ik ken meer mensen die er nogal nerveus van werden.

Weer heel erg mooi. Best emotioneel, en een sterk begin van het album. Hallelujah vind ik wel een smet op dit album, want ik zal dit voor ééns en voor altijd een draak van een nummer vinden.

Hallelujah vind ik zeker geen smet op dit wonderbaarlijke album.
Het zijn de verkrachtingen van de laatste jaren die het nummer zo onuitstaanbaar maken.

Zeker geen smet, maar het is voor mij geen echte favo op het album.
Maar Jeff's versie mag er uiteraard zijn.
Trekt het naar zichzelf toe.

Helemaal eens. Precies wat de meeste anderen die dit nummer zo nodig moeten coveren niet voor elkaar krijgen lukt Jeff schijnbaar moeiteloos. Knappe keuze, want op z'n lijf geschreven dit nummer.

Eerste cover van een toen onbekend nummer. Dat heeft het wel mee natuurlijk. Net alsof dit het origineel is

Komt erg verschillend binnen bij mij. Dit album in het geheel kent zijn hoge piekmomenten waarin ik erg kan genieten van de sfeer, terwijl het me op andere momenten weer helemaal niet weet te bewegen.... helaas. Al met al moet ik nog na enkele jaren deze in mijn bezit te hebben ontdekken waarom Buckley zich zó zou onderscheiden van enig ander singer-songwriter uit het laatste decennium van de vorige eeuw; en al helemaal wat dit album doet in de top-10 aller tijden.

Ik ben blij te zien dat ik niet de enige ben.

Redelijk overschatte plaat vind ik persoonlijk. Ik voel die top 10 positie ook niet zo. Zijn vertolking van Hallelujah is meesterlijk, maar de rest van dat album haalt dat niveau nooit. Dus een cover is ook nog eens het sterkste wat dit album te bieden heeft.
Zijn te vroege, tragiische dood heeft vast invloed op de nostalgie die rondom dit album hangt.

Ik was ( en ben) nog altijd onder de indruk van Jeff's versie van Hallelujah.
Maar ondertussen allang niet meer mijn favo op dit album.
Lilac Wine vind ik indrukwekkender. Ook een cover en al in 1950 geschreven door een zekere James Shelton en oa.uitgevoerd door Nina Simone en Elkie Brooks.

Ik vind die cover van Hallelujah net het slechtste nummer van dit album.
Zijn vroege dood kan me overigens geheel niets schelen.
Wat ik hoor is een unieke stem met een liefde voor muziek om U tegen te zeggen en een gruwelijk ambitieus album waarin hij toont wat hij allemaal kan. Een debuut als Grace kom je maar eens in de zoveel jaren tegen.

Ik kan me ook niet zo vinden in de algehele verheerlijking van Buckley's versie van Hallelujah en vind het eigenlijk geen uitschieter op het album, daar waar Leonard's vertolking dat wel is op 'Various Positions'.

Ik sluit me bij je aan lennon, de vroege dood maar ook zijn charisma hebben ten zeerste bijgedragen aan de populariteit van zijn persoon. Eigenlijk zoals de image van een artiest altijd wel een zekere rol speelt in de status van diegene.

Er staan zeker wat pareltjes op; o.a Lilac Wine inderdaad bikkel2, Lover You Shoul've en Forget Her. Er zijn ook zeker luisterbeurten dat ik het album een 4* of misschien zelfs net wat hoger gun, dit zijn op een of andere manier vaak nachtelijke muzieksessies die ik wel eens heb.

Zijn grootste pro is voor mij bij vlagen ook de grootste con, zijn stem. Het ene moment weer prachtig, het andere moment weer té hoog en een beetje zeurderig. Ook op de rocknummers als Eternal Life vind ik het nog niet helemaal overtuigen. Het roept nu nog te wisselvallige gevoelens bij me op, maar ik heb de plaat lang niet meer in zijn geheel gehoord dus ik zal me de komende tijd hem nog wat kansen gunnen, en hopelijk valt het kwartje dan.

Nou, ik ervaar het toch wel als een gemis dat hij zo tragisch om het leven kwam.
Wat had dit talent ons nog kunnen schenken?
Hij was net begonnen.

Ook weer waar natuurlijk. Jeff Buckley had nog zoveel moois kunnen produceren...
Maar dat speelt niet mee in mijn beoordeling van dit album.

Zijn (te) vroege dood is totaal niet van invloed op de manier waarop ik deze plaat beleef. Ik vind dit gewoon een ongelooflijk sterke plaat, Buckley was in mijn optiek heel eigenzinnig, ambitieus en enorm veeleisend in zijn muziek. Dat hoor je op Grace, passie en beleving. Rauw soms ook, en toch heel goed uitgebalanceerd. Ik kan HEEL goed begrijpen dat deze in de top 10 staat.

Ik kwam ook een jaar of wat later na zijn dood met dit album in aanraking.
Ik heb het ook zeker niet beoordeeld op sentiment.
Ik hoorde een inventieve plaat met louter sterk materiaal.
Niet iedereen trekt zijn stem, maar ik vind het geweldig.
Sterk afwisselende muziek ook.
Het had nog alle kanten op kunnen gaan met hem.

De kans was groot dat een opvolger minder sterk zou zijn, dan zou deze waarschijnlijk ook in waarde kelderen.
Verder spelen zijn mysterieuze dood, de gelijkenis met de zang van Radiohead, zijn versie van Hallelujah, en de cultstatus van dit album allemaal mee, verder blijft Grace hoe dan ook een goed album.

Het voordeel van een album kopen als het net uit is, vrijwaart je van dat geneuzel over de impact van de dood van de uitvoerende (een paar jaar later).

Zo mysterieus was zijn dood nou ook weer niet: Jeff was lang bezig geweest in de studio, was een beetje vermoeid, maar wilde toch graag nog een duik nemen in een zijarm van de Mississippi river en verdronk - onderkoeld wellicht of in het kielzog van een sleepboot. Op Jeff's wiki staat duidelijk te lezen:

"Jeff Buckley's death was not "mysterious," related to drugs, alcohol, or suicide. We have a police report, a medical examiner's report, and an eye witness to prove that it was an accidental drowning, and that Mr. Buckley was in a good frame of mind prior to the accident".

Jeff had een tijdje een relatie met Liz Fraser:

Jeff Buckley & Elizabeth Fraser - All Flowers In Time Bend Towards The Sun - YouTube

De eerste keer dat ik dit album hoorde, in de nieuwe flat van een maat in A'dam dronken we een goed glas witte wijn en zetten we de - net bij Boudisque gekochte - cd op. Het gesprek verstomde al heel snel en we keken elkaar aan en m'n vriend zei: "Jee man, dit gaat diep".

Lilac Wine is een van mijn faves.

Er staat mij iets van bij dat er toen gesproken werd over zelfmoord of een ongeluk?
Maar in de VS zoekt men al snel ergens iets achter.
Ik kocht dit album omdat ik twee maandelijks iets moest bestellen bij Boek en Plaat of iets dergelijks.
Die avond kwam er een nummer van dit album voorbij op MTV wat mij wel aansprak.
Het heeft een tijd geduurd voordat het album mij overtuigde, kan goed na zijn dood zijn geweest, wel weet ik dat ik Grace wel al in huis had toen hij overleed.

Jeff had het talent van zijn pa, had het uiterlijk en waarschijnlijk ook de innerlijke pijn.
Was ook verre van een vrolijk fransje en leed naar ik meen aan depressieve perioden.
Wat er die bewuste dag precies is gebeurt blijft mysterieus.
Er is altijd uitgegaan van een ongeluk en er was alcohol in het spel.

Blijft triest.

Ooit een mooie documentaire over gezien; volgens mij bij de VPRO.

Zo ontstaan nou de broodjes aap. Wat is er nou mysterieus aan verdrinken?
Hier (rechtsboven is de Mississippi) :
https://en.wikipedia.org/wiki/Jeff_Buckley#/media/File:Wolf-River-Harbor-Memphis.jpg

Doe eens wat zoekwerk - google bijv - en doe recht aan artiest en album. Op bakerpraatjes - ook dat "depressief" - zit niemand te wachten.

Wat ik gelezen heb is dat hij vlak ervoor te horen kreeg dat ie manisch depressief was (als diagnose), maar dat staat er los van..
Hij ging gewoon zwemmen en verdronk door de stroming die de boeg van een schip achterliet (ik hoop dat ik het juist formuleer).

Inderdaad een heel sterk album, grijsgedraaid, de onofficiele opvolger (als ik t goed formuleer ) Sketches for my Sweetheart the Drunk is ook fantastisch..ik zet die cd vaker op. Een lekker wijntje (een rode) past heerlijk laat op de avond bij Everybody Here Wants You

De dag voordat hij overleed heeft hij zijn bandleden verteld dat hij leed aan een manische depressie.
Staat ook in zijn biografie.
Hij schijnt met kleding aan het water in gegaan te zijn.

Dus van die depressie is wel degelijk waar.
Een ongeluk is idd de conclussie geweest, dus daar houden we ons maar aan vast.

Ik heb ergens gelezen dat Jeff wel alcohol had gedronken, maar daar is kennelijk geen bewijs van. Bij deze neem ik dat dus terug.

Ja het hele precieze verhaal blijft altijd lastig..maar tragisch blijft het.

Heel tragisch idd.

Geweldig album, ik draai 'm regelmatjg.