Jeff Buckley - Grace (1994)

En een zwemdiploma.

Niet zo flauw deric, das niet goed voor mijn lachspieren.

En volgens mij was het ook nooit zijn bedoeling om pakkende popsongs te schrijven.

Gefeliciteerd, mijn eeuwige respect heb je met deze opmerking...

In één woord WAUW.
Ik kan er geen genoeg van krijgen! Eeuwig zonde dat hij zo vroeg gestorven is...

Straks op Canvas van 00:05 tot 01:10

Amazing Grace: Jeff Buckley

Bedankt voor de tip, Kronos!

Ben dit album weer helemaal gaan waarderen sinds de recente Sony remaster (die érg goed klinkt)

Vannacht de docu gekeken en meteen er achteraan het album beluisterd. Geweldige muzikant!

Ik weet niet zo goed welke score ik dit album moet geven. Langs de ene kant staan er prachtige pareltjes op als Grace, Our Last Goodbye, So Real maar ook nummers waar ik weinig mee kan, Liliac Wine, Corpus Christi en ja ook aan de cover 'Hallelujah' vind ik niet veel. Saaie, voortkabbelende nummers waar ik de stem van Jeff niet kan hebben, vooral ccc vind ik verschrikkelijk.
Edit: Toch 4,5 omdat de rest zo ontzettend sterk is en ik Hallelujah ook absoluut niet slecht vind, alleen vind ik dat hier 7 betere nummers opstaan

De mening van NME.com in het kort: Hallelujah is muziekgeschiedenis, de rest van het album is rotzooi:

- Jeff Buckley's version of Halleluja made Alexandra Burke look like a twat, and Grace is worth the asking price a dozen times over just to own it. Thank Christ for the 79p-per-track-on-iTunes though, because the other nine tracks on the album (...) are pretty horrific. Over-wrought, over-thought, overindulgent and over-produced.

- Perhaps, if Jeff's tragic demise hadn't come about, Grace would've eventually come to be seen as a notable feet-finding album since, throughout, Buckley just doesn't seem to know what he wants to be.

Ik kan er vrij weinig mee. Onbegrijpelijk, wat mij betreft. Iemand wel?

Ik hoef niet per sé Jeff Buckley fans voor het hoofd te stoten, ik weet dat veel mensen enorm ontroerd raken door zijn muziek, maar ik kan me helemaal vinden in de NME recensie. Ongeveer tien berichten eerder op deze lijst staat mijn mening, en die lijkt er zoveel op dat je zou denken dat ik die heb overgenomen van NME. Maar dat is niet zo, ik ken de website niet. Maar ik ga wel even kijken, ze hebben daar duidelijk verstand van muziek

Ik ken wel meer mensen die dit niets vinden . Dat kan bij een plaat die niet voor 1 gat te vangen is .
Het gebodende is behoorlijk divers , misschien wat onevenwichtig , maar juist daarom verrassend .
Bij mij viel het kwartje ook niet meteen , maar de passie , expressie en emotie vond ik gelijk al indrukwekkend .
Hij maakte duidelijk een plaat waar hij zin in had en dit was nog maar zijn eerste .
Dat hij overleed zal bijgedragen hebben aan de uiteindelijke status van Crace , maar vind ik uiteindelijk onzinnig . Dit debuutalbum werd bij uitkomst al grotendeels lovend ontvangen .

Een parel uit de jaren 90 .

Je kan moeilijk tegen een musicus zeggen: "joh, leg het lootje, dan word je razend populair"- er zijn er legio die al populair waren toen ze dat deden.

Iets niets vinden kan altijd, maar het wordt er niet sterker door als je NME erbij haalt - zeker als je toptien zo OLM is dat er slechts één release van na 1975 in staat - en dan ook nog van meisjeskamervocalist Al Stewart die zelf de boze schoonmoeder nog aan het glimlachen krijgt.

Lilac Wine is imo zeker net zo goed.

Lilac Wine is een hoogtepunt, vind ik misschien nog wel mooier dan Hallelujah.
Prachtig intens werkje .

Last Goodbye en Lilac Wine heb ik als favoriete tracks geselecteerd. Jeff Buckley is met dit ene album legendarisch geworden en zonder zijn vroege dood had hij een imposante carrière opgebouwd (hij stond op punt van door te breken) net als zijn vader Tim Buckley.

Vader Tim was ook een groot talent , mogelijk nog een beter vocalist dan Jeff . Kennelijk rustte er een soort van trieste afloop op beide heren .
De intensiteit in hun stem en werk was groot en inderdaad Luc , Jeff stond op het punt om mogelijk nog veel mooie dingen te fabriceren .
Toch was hij net als zijn vader een wat onevenwichtig persoon , vol met innerlijke pijnen .
Kennelijk loopt het dan zo af . De dood van Jeff wordt beschouwd als een ongeluk , maar in hoeverre heeft hij dat zelf beinvloedt ?

Het schijnt dat ie de dagen voor zijn dood allerlei mensen heeft opgebeld waar hij al tijden geen contact meer mee had gehad. En hij begon tijdens de laatste tour heroïne te gebruiken, ook geen kattepis natuurlijk. Hij was sowieso iemand die graag de grenzen opzocht en ik denk dat hij wel bewust een risico nam door in die rivier te gaan zwemmen. Maargoed het blijft speculeren natuurlijk. Als is Michael Tighe (gitarist in de JB band) er van overtuigd dat het geen ongeluk was.

Dat zullen we nooit weten, maar de omstandigheden waaronder - een warme dag, druk met opnemen, verkoeling zoeken in een snelstromende beek/rivier met koud water (dat kan gevaarlijk zijn - probeer maar eens door een snelstromende heen te waden als het water tot boven je knieën komt) - verklaren veel.

Hij scheen wel onder invloed geweest te zijn .

Mjuman, ik snap jouw bericht niet goed.

Haal ik NME erbij dan? Ik heb hun website nog nooit gezien. Maar dat komt vast nog wel. Waarschijnlijk bedoel je Saturtijn.

Sorry, ik zal dat veranderen. Kun je me aangeven wat het magische jaar is waarna de popmuziek pas serieus genomen kan worden?

Een boze schoonmoeder aan het glimlachen krijgen lijkt mij een topprestatie! Of bedoelde je wellicht "boze stiefmoeder"?

Lootje? Loodje, denk ik. Wie beweert dat dan? Wie zegt er dat Jeff Buckley opzettelijk verdronken is?

Kun je misschien wat duidelijker uitleggen wat je bedoelt? En kun je inhoudelijk reageren zonder af te gaan geven op TopTien lijstjes van mensen? Dat vind ik echt een zwaktebod.

Ik snap 'm ook niet echt. Ik heb geen idee in hoeverre NME betrouwbaar is (kan zijn dat het "de Telegraaf" onder de muziektijdschriften is), ik had in ieder geval het idee dat het een redelijk goed / betrouwbaar tijdschrift was, gezien het feit dat het zo oud en zo bekend is.
Omdat het me zo goed en betrouwbaar leek, leek het me ook zo apart dat er zo afgegeven werd op Grace. Het ging over classic albums, of zoiets, en dan lijkt het me apart als je bij een muziektijdschrift werkt en dan expres een album kiest waar (naar jouw mening in ieder geval) één dijk van een nummer op staat, terwijl je de rest klote vindt...
Daarnaast lijkt het me vrij apart om als medewerker bij een groot, populair magazine een album de grond in te stampen dat over het algemeen (gezien het feit dat het ook hier op 6 staat in de top-250 ook hier) heel populair is... maar dat kan dan natuurlijk nog de eigen mening zijn van de beste man van NME.

Ik weet trouwens ook niet wat je bedoelt met "iets niets vinden kan altijd, maar het wordt er niet sterker door als je NME erbij haalt". Ik ben degene die NME erbij haalt, en de reden waarom ik dat doe, is juist omdat ik Grace wel een geweldig album vind... dus die snap ik ook niet echt.

Kom jongens, ga nu niet zoals Jeff Buckley spijkers op laag water zoeken.
Je weet hoe slecht de verloop hiervan kan zijn.

@AdrieMeijer: "Loodje" indeed i.p.v lootje - waarschijnlijk speelde "boontje komt zijn loontje mee" (denkend aan jouw post en de te verwachten reacties daarop).

FYI: OLM = OuweLullenMuziek;volop hier in huis aanwezig, net als nieuw spul. Je snapt gewoon mijn punt niet dat popmuziek van alle jaren serieus genomen kan worden, ook na 1975.en - afgezien van zeiksnor Al Stewart ("said the apple to the orange" bla bla) - dat is imo het soort muziek dat schoonmoeders (ook boze)wel waarderen naast Jamie Cullum. Voor mij mag je naar mijn toptien gaan kijken en 'em van links naar rechts evalueren.

Verwijzen naar NME -doe je echt wel; zie mijn cursivering



En dan een ander een "zwaktebod" aan de broek willen naaien. Laat voortaan die olijfolie maar staan, want het is geen eens boter wat je op je hoofd hebt

Oke, Adrie vindt het niks; Mjuman en ik vinden het heel gaaf, aan onze beoordelingen te zien. We zijn eruit.
Dan kunnen we nu weer verder... toch?

Dit album heb ik als sinds jaar en dag in huis, maar beluister hem bijna nooit. En als ik hem eens beluister dan nooit helemaal. Een paar nummers kan ik nog wel verteren, maar niet het gehele album. Vind ik het daarom een slecht album? Nee beslist niet, vind het alleen te intens en te zwaarmoedig klinken, en dan moet je maar net zin hebben, en de juiste stemming hebben om deze te beluisteren.

Het openingsnummer, Hallelujah, Last Goodbye en Lilac Wine vind ik de mooiste nummers.
Het tweede gedeelte vind ik een stuk minder van deze plaat. Hoewel ik Eternal Life nog een erg mooi steviger nummer vind.

Mooie intense plaat, alleen te lang voor mij om hem in zijn geheel uit te zitten. Wil hem toch een voldoende geven, en dat doe ik niet snel met een plaat die ik niet in zijn geheel kan beluisteren.

Ook een cover, ontdekte ik laatst pas.

NME neem ik verder niet zo serieus: best goed geschreven, maar wel heel erg gericht op de hypes van het moment. Toevallig heb ik laatst voor het eerst in 10 jaar weer eens een exemplaar gekocht.

Ik vraag me af wanneer de mensen die alleen Hallelujah goed vinden dit album hebben ontdekt. Dat nummer is de laatste jaren opeens heel erg populair geworden, daarvoor hoorde je er niemand over. Eigenlijk iedereen die ik ken die dit album ook heeft (en dat zijn er een hoop, want het gros van mijn vrienden is muzikaal opgegroeid in de jaren '90 en ook de mensen met kleine collecties hebben deze vaak in hun kast staan) vindt het album van voor naar achter goed, maar dat komt denk ik ook doordat niemand specifiek op Hallelujah lette, omdat dat nummer toen niet zo in the picture stond. Voor mij spat de emotie net zo goed af van alle andere nummers.

Ben ik des te benieuwder naar artiesten die Jeff Buckley gecoverd hebben. Ik geloof dat daar wel albums van zijn, en 'n redelijk aantal ook.
Ik weet 't namelijk niet echt, of Hallelujah er zo met kop en schouders bovenuit steekt. 't Zou kunnen, maar zou ook goed kunnen dat je Hallelujah ergens anders mee (andere versies) kan vergelijken, en de rest van de nummers niet echt, of niet in zulke mate (ik noem een Leonard Cohen of een Sharon van X-Factor).

Jeff Buckley-coveralbums luisteren. Een taak voor morgen.

Jeff Buckley is natuurlijk bekend geworden vanwege zijn versie van Hallelujah maar de overige nummers vind ik niet onder doen. Door Hallelujah werd ook dit album ontdekt.
Wat Herman zegt: NME kan ik ook niet altijd serieus nemen wegens te chauvinistisch, dat vind ik ook van OOR en Humo.

Ik vind dit zo'n kul-reden en juist de kracht van het album. Misschien had hij zich later meer op een bepaald genre gericht, maar om als eerste worp diverse stijlen op een album te zetten getuigt van durf, en Buckley komt er mee weg. De meest opvallende overgang van Corpus Christi Carol naar Eternal Life vind ik een uitstekende keuze en prima te genieten.

Niet om de artiesten te vergelijken maar een album als Revolver wordt (terecht) geprezen voor z'n experiment, als dat de eerste plaat van de Beatles was geweest was het toch ook een allegaartje van rock, zoete ballads, Indiaas gepiel en een kinderliedje waardoor je je zou afvragen wat ze nou eigenlijk willen zijn. Nou, alles dus.

Het siert Buckley dat hij geen concessies heeft gedaan door zich tot een stijl te beperken, maar op plaat te zetten wat hij wilde en mooi vond.

Amen

Ik snap het wel een beetje, ik had het ook; dit moet één van de minst evenwichtige albums zijn die ik heb.
Nu ben ik een Weegschaal, dus ik hecht veel waarde aan evenwicht.

Gelukkig ben ik echter meerdere nummers zo gaan waarderen dat ik van een evenwichtige 3* naar een gedurfde 4* ben gegaan.

Maar.. hoger zal het echt niet worden. Dit is het maximum-gewicht.