Jeff Buckley - Grace (1994)

Music is...? Kan iemand vertellen wat daar op de laatste regel staat.

Information is not knowledge,
Knowledge is not wisdom
Wisdom is not truth
Truth is not beauty
Beauty is not love
Love is not music
Music is THE BEST."
(Frank Zappa)

Ruim dertien jaar geleden.
Het overlijden van Jeff Buckley.
Ongeloof.
Net als vader te vroeg heen gegaan.
Onwaarschijnlijke erfenis.
Erfelijk bepaald in de genen.
De wereld was in shock.
Wekenlang Nightswimming van REM gedraaid.
Voor de laatste maal een glimp in de golven.
Glimlach op het gezicht.
Vervolgens totale verdwijning.
Grace was te pijnlijk.
Pas later kwam de wereldwijde erkenning.
Genoeg tranen van ontroering door zijn versie van Hallelujah.
Met terugwerkende kracht verdronken in emoties.

De grote klap kwam echter nog harder aan met Last Goodbye.
Testament vastgelegd.
Afscheid van een geliefde.
Niet een jeugdvriendin.
Relatie op de klippen gelopen.
Maar de laatste zonsondergang.
Lichtstralen omhelzen het lichaam als een geliefde.
Bovenlichaam ontbloot.
Klaar om een duik te nemen.
Voor eeuwig de diepte in.
Terwijl de duisternis het water als zilver doet verkleuren.
Als een parel glinsterend op de bodem.
Een week later terug gevonden.
Niet als een schat van grote waarde.
Maar als een verlies van grote waarde.

Deric Raven, de Nico Dijkshoorn van Music Meter

Prachtig, deric.

Mooi stuk van Deric weer, ondanks dat ik geen zak meer heb met deze plaat.. 15 jaar terug had ik het met tranen gelezen waarschijnlijk

De eerste luisterbeurt is gematigd positief. Jeff Buckley's stem is mooi, maar hier en daar klinkt het wat te zeurderig en bereikt hij daarmee een tegengestelde emotie bij mij. Tot nu toe springt 'So Real' er voor mij uit en ook 'Grace' is er een die goed in het gehoor ligt. De rest zal wel later komen, met uitzondering van 'Hallelujah', een van de grootste takkenummers die ik ken. Toegegeven, dat komt mede door talloze andere covers door vrouwelijke artiesten die een groot jankfestijn van dat nummer maakten. Toch vind ik dat Buckley er niet veel meer van maakt, het blijft voor mij maar een vervelend nummer om naar te luisteren. Emotie moet opgewekt worden door muziek, niet opgedrongen worden en dat doet 'Hallelujah' wel.

Ik vind de Hallelujah versie geniaal van Buckley . Het grote verschil zit 'm in de emotie en de snik . Al die andere popstars uit al die talentenshows zingen het misschien allemaal wel mooi , maar er is geen fuck gemeend aan .
En dat is Crace in zijn totaliteit ; 1 brok emotie . Ik ken ook genoeg mensen die Buckley niets vinden . Maar het is een stem die mij wel wat doet . Een stem die apart is en veel mogelijkheden heeft .
Lilac Wine vind ik trouwens nog mooier dan Hallelujah . Kippevel !

Jeff's manier van zingen is vaak geïmmiteerd, maar nooit geëvenaard ........ Zijn stem vind ik dan weer minder apart als die van vader Tim, daar heb ik zelfs nog nooit een goeje imitatie van gehoord. Jeff maakt het verschil met zijn inleving in de teksten en weet de daarbij komende emoties werkelijk fabelachtig intens over te brengen. Die man moet echt helemaal kapot geweest zijn na elk optreden ........

Ja vader Tim zong mogelijk nog mooier . Ik heb op een 70's dvd een liveuitvoering van Dolphins ( old grey whistle test 1974) fabelachtig mooi . Ook een stem die op een positieve manier door merg en been gaat .

Inderdaad een prachtig, tijdloos album van een grootse zanger die veel te vroeg is gestorven (evenals zijn vader die nog beter was).
10 sterke songs met veel passie en bezieling gezongen, het is een stem die je niet licht vergeet. Zijn versie van Hallelujah vind ik prachtig evenals het origineel van Leonard Cohen en de versie van John Cale. Jammer dat dit nummer wordt verkracht door vele 'idols'.

Ach Luc , een verkrachting is het niet echt . Maar men moet weten van welke nummers ze af moeten blijven . Jeff was een geweldig talent met een geweldig inlevingsvermogen . Dit was de definitieve versie van Hallelujah . Ik snap dan niet dat pas begonnen (misschien) talentjes zich hier aan wagen . Je moet wel van heel goede huize komen dit te benaderen . Maar het zal eerder van de verantwoordelijke programmamakers zijn gekomen . Dit zijn geen muziek liefhebbers maar zakenmensen .

Jeff Buckley zong Hallelujah met veel inlevingsvermogen (evenals John Cale), veel expressie en de juiste frasering (zonder overdreven tierlantijntjes) waardoor het nummer de gevoelige snaar weet te raken. Hij bracht een geheel eigen versie van dat nummer met respect voor het origineel van Leonard Cohen. Anderen coveren dit nummer louter om commerciële redenen en brengen het uit zijn context.

Precies . Er zijn artiesten die kunnen van een al beladen bestaand nummer iets totaal eigen maken . Jeff is dat uitstekend gelukt .

Een jaar of wat geleden meende Vanessa ( Conny Breukhoven) om Happy Xmas ( war is over) van John lennon te moeten coveren .
Nu vind ik dat echt niet het sterkste wat Lennon ooit maakte , maar het is wel heel erg lennon weet je wel . Ik denk dan ..... doe het toch niet , mits je er iets heel aparts van maakt en ook mensen bij de kladden grijpt . Tja ...... zelfkennis is een belangrijk begrip .
En over het talent van Vanessa zal ik het verder maar niet hebben .

Mag anders best hoor.

Music on Vinyl heeft het album op een 180 gram langspeelplaat uitgebracht. Het zou normaal gesproken een verbetering op moeten leveren in het geluid, helaas kan ik die niet goed waarnemen. Ik denk wanneer ze hadden gekozen het album over twee platen te verdelen dat het wel goed had uitgepakt.. Nu is het toch te veel informatie op een klein vlak vinyl.

Hallelujah wat eeen stem!

Jeff Buckley, hij heeft een aardige stem, zeker, maar nooit begrepen wat er nou zo goed is aan dit album. Toch nog maar eens draaien en proberen te horen wat dit een klassieker maakt (of heeft het gewoon met zijn dood te maken?) en proberen te omschrijven wat ik er dan niet goed aan vind.

Maar meteen bij het eerste nummer worden me al een aantal dingen duidelijk. Buiten dat zijn stem me niet heel erg weet te raken, eigenlijk alleen in het begin als hij heel ingetogen zingt, vind ik het als liedje gewoon niet sterk. Qua compositie vind ik er niks aan, het kabbelt maar wat voort, en rockt aan het eind inderdaad wat meer maar dat voegt totaal niks toe. Het lijkt nergens heen te gaan, en ik wacht maar tot er een mooie melodie of een interessante wending komt. Maar helaas, hoewel hij een prima stem heeft en de tekst zeker mooi is, is Mojo Pin gewoon zwaar ondermaats.

Het titelnummer begint al meteen met fijn gitaarspel, dus dat belooft wat, en inderdaad vind ik dit nummer een stuk beter. Een intrigerende tekst, en mooi in elkaar gezet met het vrolijke gitaar-riffje dat soms langskomt, de wat meer terneergeslagen melodie in het refrein, het refrein dat bestaat uit een zin, dat hij aan het eind bijna smeekt. Prima nummer, ja, hier kan ik wel wat mee.

Last Goodbye kan ik dan weer minder mee, en weer puur omdat het liedje zo matig is. De instrumentatie vind ik prima. Maar de melodieën die langskomen klinken alsof ik ze allemaal al zo vaak heb horen langskomen, het klinkt nogal standaard, 13 in een dozijn. Verder vind ik de tekst ook niet zo boeiend, en aangezien het een break-up song is, had ie hier juist wel alles mogen geven, zoals ie soms doet.

Dan krijgen we de cover Lilac Wine, die ook onder andere is gezongen door Nina Simone. Best aardig, maar het weet me eigenlijk niet zo te boeien, al is het lang niet zo slecht gedaan. Zijn zang irriteert me soms wat, omdat het een beetje huilerig is, maar verder wel oké.

Dan m'n favoriet van het album: So Real. De coupletten zijn wat aan de saaie kant maar er zit een zekere spanning in, maar vooral het refrein is erg fijn. En erg mooi hoe het ineens stilvalt en hij fluisterend zingt hoe hij van haar houdt maar eigenlijk bang is om van haar te houden. Wellicht cliché maar wel mooi als het zo wordt gebracht. Maar ik vind het vooral een goed nummer omdat het zo lekker rockt.

Tja, hoe vaak zou dit nummer ondertussen gecoverd zijn? Ondertussen zal dit wel uitgegroeid zijn tot Leonard Cohens bekendste nummer, de vraag is echter hoeveel mensen daarvan weten dat hij het heeft geschreven. Songs schrijven kon ie echter prima en dat is te horen, helaas kon Jeff het zelf naar mijn mening een stuk minder goed. Goede reden om iets te coveren natuurlijk, en toegegeven, het is een prima uitvoering. Mooi gezongen, dat kon ie dan weer wel.

Lover, You Should've Come Over vind ik een aardig nummer maar meer kan ik er ook niet van maken. Wel erg fijn is het orgeltje. Tekst is wel erg mooi. Ach, het zit gewoon prima in elkaar, het raakt me gewoon niet zo als je zou verwachten. De achtergrondzang past overigens perfect in het nummer. Mooi gedaan. Maar Jeff kan de emotie gewoon niet overbrengen, en dat is ook een probleem voor me op dit hele album.

Corpus Christi Carol, de derde cover, wat zegt dat over zijn schrijfkwaliteiten, vraag je je dan af... Oke, ik zal er verder niets over zeggen, voor ik half MuMe over me heen krijg. Heel bijzonder gezongen, en hier kan ik wel wat mee. Hij lijkt wel een engel als hij het zingt, mooi hoor. Sprookjeachtig. Maar dat is dan wel weer het kortste nummer van het album...

Eternal Life vind ik gewoon een simpele rocker, weinig bijzonders, die bovendien behoorlijk uit de toon valt op dit album. So Real past er nog wel tussen, omdat, zeker op de coupletten, de sfeer van het album te horen was, maar dit haalt je volledig uit de sfeer van het album. Breng zoiets dan uit als losse single of als b-side...

Dream Brother heeft wel een leuk mysterieus sfeertje, en een interessante tekst. Goede toewerking naar een climax ook, alleen wordt die dan uiteindelijk niet helemaal waargemaakt. Gemiste kans. Maar verder wel een aardig nummer, dat toch iets mist... Ik kan de vinger er niet helemaal op leggen, maar de song blijft me nooit zo bij.

Al met al staan er wel wat goede nummers op het album, maar over het hele album gezien mis ik gewoon de emotie, en er staan nogal wat niemendalletjes op het album. Drie sterren kan ik wel kwijt aan het album, want echt slecht is het niet, maar ik vind het wel behoorlijk overroepen. Maar ik heb ook het idee dat zijn stem me toch niet helemaal ligt. Ik denk dat ik gewoon echt de emotionele klik mis die anderen wel hebben.

Hele offtopic discussie die nergens over ging verwijderd. En Gert P, je mag best je eigen mening hebben, maar ga anderen dan geen meelopers zonder eigen mening noemen. Ik heb je berichtje voor deze keer laten staan, maar vind het nogal trollgedrag.

Edit: alsnog verwijderd op verzoek van Gert P.

Goede liedjes die gezongen worden door een man met een prachtige emotionele stem. Dit album is terecht een klassieker.

De albums die boven deze staan in mijn persoonlijke top tien hebben allemaal iets extra. Een verhaal, een grote plaats in de muziekgeschiedenis of ze doen mij gewoon denken aan betere tijden. Dit album heeft echter niets van het bovenstaande en ben ik gewoon uit nieuwsgierigheid gaan luisteren omdat ie zo hoog stond in de top 250 en ik er eigenlijk nog nooit van gehoord had. Vervolgens werd ik zo intens van mijn stoel geblazen dat het nu nog steeds pijn doet. Muzikaal gezien vind ik dit daarom misschien wel het beste album ooit gemaakt en zo heb ik besloten om eens een review te gaan schrijven.

Mojo Pin: Ik lig in mijn bed en luister voordat ik ga slapen nog even een vers gedownload album. Met wat rare effecten wordt het eerste nummer ingeleid en de eerste klanken slaat me al frontaal op mijn bek. I'm lying in my bed, the blanket is warm. Vervolgens wordt ik meegesleept op een tour met een mij onbekend doel en de stem van Jeff Buckley als gids, die hier duidelijk eerder is geweest. Er zijn vele verleidingen maar ik probeer zo goed als het kan mijn gids te volgen, die opeens stopt, zich omdraait en begint te schreeuwen dat hij verdwaald is en dat er geen weg terug meer is. De bas en drums nemen het over en het mondt uit in schreeuwende doodsstrijd tussen Jeff en zijn band die uiteindelijk eindigt in de stille dood van beide.

Grace: Nog niet helemaal bijgekomen van het vorige nummer staat Jeff alweer klaar om verder te gaan. Het begint vrolijk met een gezellig gitaarriffje, maar al gauw slaat dat weer om in een diepe worsteling met zichzelf. In plaats van om vergeving te vragen, tekent Jeff zichzelf uit en probeert alle problemen daarop af te wenden. Uiteindelijk is het Jeff zelf die het hardst schreeuwt om zijn eigen vernietiging. Een schreeuw die bijna naadloos over gaat in een schreeuw om zijn pijn.

Last Goodbye: Jeff moet nu gedag zeggen. Afscheid voor altijd. Bang voor zijn eigen tranen heeft hij een band meegenomen die hem door dit zware moment moet helpen. Het lijkt te lukken. Heel rustig en kalm weet Jeff ons de kern mee te delen: This is our last goodbye. Vlak voor het eerste refrein moet hij wel een beetje slikken, maar dan schijnt het weer goed te gaan. Wederom kalm en rustig kussen wij onze goede vriend en nemen aan dat het definitief is. Met nog 1 minuut op de klok trekt Jeff het dan toch niet meer. Hij kijkt op en smeekt ons om te blijven, het moet goed kunnen komen. Tevergeefs zoekt hij nog naar goede argumenten maar het is al te laat. We moeten gaan, het volgende nummer wacht.

Lilac Wine: Een rustpunt tussen de rustige nummers. We kunnen hier even onze ogen droog maken terwijl Jeff ons vertelt dat hij iemand mist, en zich daarom verdooft door te veel drank. Niet zo gepassioneerd want hij weet dat hij toch niet terug kan, en heeft dat al aangenomen.

So Real: We vinden Jeff in een donkere bedompte kelder waar hij zonder shirt zijn gitaar bespeelt als laatste redmiddel. Hij weet het namelijk niet meer, vooruit of achteruit is geen optie meer terwijl hij langzaam wordt weggetrokken in zijn eigen duisternis. Door de zware druk op zijn borst wordt hij gek en rent rond door de kelder wat niks helpt en het ingesloten gevoel juist vergroot. Met elke zenuw geprikkeld zakt hij langzaam op de bank en heel zacht komt het over zijn lippen: I love you.

Hallelujah: Jaja, die kennen we wel. In elke film gebruikt en wordt daarbij elke anderhalf jaar verkracht door een meisje met piano of gitaar wat wordt gekocht door mensen die niet weten dat het een cover is. Staat toch op het album, dus we worstelen er ons wel voor deze keer even doorheen.
Een zucht. Met enigszins verplichte kalmte en een afgeragte telecaster speelt Jeff het nummer en lijkt echt(!) te weten wat hij zingt. Geen lofzang, zoals mij altijd vertelt is, nee, nee. It's not somebody who has seen the light, it's a cold and it's a broken hallelujah. De laatste zucht van een intiem orgasme. Toch is het te saai om al die verzen achter elkaar op te zeggen en dus krijgen we een break. Ik luister die break nu voor de 10000ste keer en toch springen er weer(!) tranen in mijn ogen. Misschien niet geniaal, maar zo onbeschrijfelijk mooi, dat ik er geen woorden aan ga vuil maken.

Lover, You Should've Come Over: Het op een na beste nummer aller tijden. Ja? Nee, je hebt gelijk, te weinig eer. Ik schaam mij niet als ik zeg dit gewoon het mooiste nummer is ooit door een mens geschreven. Angstaanjagende geluiden vullen de eerste pakweg 50 seconden en daarom voelt het bevrijdend wanneer de gitaar invalt, en een orgel en een basdrum met zicht mee brengt. De offbeat akkoordwisseling raakt mij erg diep terwijl je ook nog je aandacht moet richten op de beeldende tekst. Na coupletten krijgen we een opwarmertje en met kracht begint het refrein. Alles doet mee in een raar akkoordenschema en na een wedstrijd van wie het eerst boven is en beneden gekomen loodst de stem ons in rustig water. De volgende twee coupletten beginnen en eindigen in complete waanzin. Geschreeuw, gekrijs, verlangen, je had moeten komen, je moet komen, je kan nog komen, maar je komt niet. Je komt nooit meer.

Corpus Christi Carol: Ik wist nooit goed wat ik hier mee aan moest, omdat ik niet goed de bedoeling snapte. Het deed me denken aan hoe de hemel wordt geschetst in een slechte film. Tot ik opeens verzeilt raakte bij een concert van Jeff Beck. Die had een nieuw album uitgebracht en natuurlijk had ik dat niet beluisterd. Na veel getrek aan snaren en tremelo's stapt hij opeens naar voren en begint heel rustig wat noten voort te brengen. Opeens herkende ik het; CCC! Op het hoogte punt van het nummer speelt Jeff Beck alleen nog maar harmonics en wisselt van toon met zijn tremelo-arm. Ik hoor in zijn noten heel ver weg de stem van Jeff Buckley en ik weet niet waarom maar er kwamen tranen in mijn ogen. De twee mooiste geluiden ter wereld werden verenigd in dat ene nummer wat eigenlijk heel tragisch maar ook heel passend is. Jeff and Jeff.

Eternal Life: Tja, Jeff Buckley wil hier te klinken als een machtige onsterfelijke god maar we weten allemaal dat zijn oneindige leven wel erg kort was. Het rockt wel aardig, maar ik mis hier die volle overgave en de emotionaliteit van de voorgaande nummers. Hij lijkt dit echt leuk te vinden en speelt niet meer uit lijden en verdriet. Leuk voor hem, beetje jammer voor ons.

Dream Brother: Een reis, een trip. Waterpijp. Te veel. Te intens. Ga weg, slapen. Droom. Droom, maar kom nooit terug.

Ik neem aan dat je de de eerste twee criteria inmiddels hebt afgevinkt?

Eindelijk dit album origineel op cd.
Kon hem voor 3,99 natuurlijk niet laten liggen bij de Mediamarkt.

Toch maar verhoogd naar vijf sterren, de sfeer die dit album heeft is gewoon te mooi.

Wat een stem, en wat een emotie.
meer woorden ga ik er niet aan vuil maken.

Veel mensen zijn lyrisch over zijn stem. Nu vind ik wel dat hij een karakteristiek stemgeluid heeft, maar het gaat mij eigenlijk op een gegeven moment op de zenuwen werken. Ook maken de nummers lang niet allemaal indruk op mij. Er zitten wel wat goeie nummers bij, maar als geheel vind ik het eigenlijk een lange zit.

Geen plaat die bij mij warme gevoelens oproept. Ik twijfel tussen 2,5 en 3 sterren.

Okay.. ik neem mijn woorden terug: de uitgave van Music On Vinyl van deze plaat is toch zeker de moeite waard. Ik ben heel bekend met dit album, dacht alles erop gehoord te hebben maar nu het te luisteren op een buitengewoon goede platenspeler, haha, te gek.. beetje scherp maar goed werk van Music On Vinyl, beter als de cd bij mij laat horen in ieder geval (in deze nieuwe situatie). Dus het kan!

Prachtige nummers met als hoogtepunten Mojo Pin, Last Goodbye, Dream Brother, Lilac Wine en natuurlijk Hallelujah.

5*

Jeff had talent: een goede stem, prima gitaartechniek en vooral de good looks van een echte popster. Het enige wat hij miste was het talent om pakkende popsongs te schrijven. Niet voor niets zal men zich waarschijnlijk over enige tijd slechts Hallelujah herinneren.
Wat er verder zo geweldig aan deze cd is; ik weet het echt niet. De eerste tien keer vond ik het fantastische muziek maar al gauw had ik er genoeg van. Veel geschreeuw en weinig wol, het werkte enorm op mijn zenuwen, kortom: weg ermee.
Zijn tweede cd, die hij nooit af heeft kunnen maken, deed mij al wel vermoeden dat er voor Jeff geen grote carrière weggelegd was, en ik vraag me af of de waardering voor Grace niet voor een belangrijk deel veroorzaakt is door zijn vroegtijdige dood.

Pink Floyd (om maar een band te noemen) stond ook niet bekend om zijn pakkende popsongs. Soms gaat het juist om de sfeer die wordt neergezet. Of om een bepaalde spanning die wordt opgebouwd. Als die je weet te grijpen ben je juist blij dat er zoveel meer is dan een simpel pakkend deuntje. Daar zijn er immers al genoeg van.