Arcade Fire - Neon Bible (2007)

Antichrist Television Blues zal ook nog wel vallen denk ik, voor mij top-3 van deze plaat!
Telkens als ik dit nummer opzet als mijn vader in de buurt is, zie ik hem denken: "wat een Bruce Springsteen Rip Off!!". En dat is het ook wel een beetje, maar dan wel heel goed gedaan.

ja?ik vindt één van de beste nummers op de plaat.

Na lange tijd vind ik het maar middelmatig. Ik vind zijn stem te zweverig en zagerig, intervention is irriterend, de nummers zijn weinig origineel (altijd wat hetzelfde) en ik vind heel de sfeer te emo/depressief.
Erg raar dat hier nog twee steengoede nummers opstaan, met name de twee eindnummers, die mijn score toch nog optrekken tot 2,5. Voor de rest boeit het geheel me niet.

Dat lees je niet vaak dat iemand Arcade Fire emo vindt...

Dat heb ik dus ook. Inmiddels dus maar verhoogd naar een 4.5*. Maar ik moet zeggen dat ik Funeral toch net een tikje beter blijf vinden

'Neon Bible' is een plaat die ik binnenkort toch maar eens van een stukje moet voorzien.. Net als 'Funeral' trouwens. Ik zit er al heel lang op te broeden, maar het is er nog nooit van gekomen. Onbegrijpelijk eigenlijk, Arcade Fire is toch een geweldige band. De kracht van hun nummers schuilt erin dat ze niet meteen vanaf de eerste keer aanslaan, maar dat ze je luisterbeurt na luisterbeurt steeds meer voor zich winnen. Neem nu 'No Cars Go' als voorbeeld. In het begin vond ik er niet veel aan, maar ik heb het nu toch al vrij veel beluisterd, en het lijkt nog altijd al z'n geheimen niet prijs te hebben gegeven aan mij..

'Funeral' is nog altijd een stuk beter dan deze, en dat zegt genoeg over de kwaliteit van die plaat, want deze is al erg goed.

Wat een lage waardering voor dit album. Had toch wel boven de 4 mogen eindigen, als is het omdat Intervention erop staat.

Leuke bemerking. Maar ahh, dit is zeker geen slechte score. Neon Bible moet zeker niet onderdoen voor Funeral of The Suburbs.

Hij doet zeker wel onder voor Funeral. Daar ben ik vanmiddag achter gekomen.

Persoonlijk gaat mijn voorkeur ook naar Funeral.

Ja, maar Funeral is dan ook extreem briljant en Neon Bible gewoon briljant.

Eigenlijk weet ik niet precies waarom ik dit album met 4,5* beoordeel. Natuurlijk, het album bevat No Cars Go (voor mij het beste nummer van Arcade Fire), het prachtig opgebouwde (Antichrist Television Blues), en andere toppers als Keep the Car Running, Intervention, Black Wave/Bad Vibrations en The Well and the Lighthouse. Maar bij de andere vijf nummers heb ik gemengde gevoelens die ik moeilijk onder woorden kan brengen.

Voor mij zijn de overige nummers een beetje te vergelijken met Crown of Love, een nummer afkomstig van het eerste album (Funeral). Deze nummers missen voor een deel het bombastische wat ik zo waardeer aan Arcade Fire, en hebben daarnaast nog iets wat mij tegenstaat. Bij bijvoorbeeld Black Mirror en Neon Bible bevalt het mij niet dat de titelwoorden steeds herhaald worden. Vooral omdat ik er zo weinig mee kan. Ik besef dat het metaforen zijn, maar het doet mij weinig en ik vind het eerder een beetje eentonig klinken. Hetzelfde geldt trouwens voor Windowsill.

En toch geef ik dit album 4,5*. Waarschijnlijk komt het doordat Arcade Fire ermee wegkomt. Binnen elk nummer zit altijd nog genoeg kwaliteit om mij als luisteraar te laten genieten. Meestal is dat een enkele uitbarsting van zanger Win Butler of de briljante tekst (op die titelwoorden na). Kortom, Arcade Fire kan bij mij weinig fout doen.

Arcade Fire heeft op het moment van mijn schrijven reeds 3 platen uitgebracht, en allemaal hebben ze een kernthema als solide thema. Op deze ‘Neon Bible’ is dat godsdienst (iets wat uit de titel duidelijk valt af te leiden), en tekstueel is het, net zoals ‘Funeral’, niet erg rooskleurig. Op deze plaat staan ook minder uitspattingen dan op ‘Funeral’, terwijl het dan wel weer wat grootser klinkt. Enkele nummers geven ook al de discokant van Arcade Fire voor een deel bloot. Verder ga ik dit niet vergelijken met ‘Funeral’, want dat is niet echt eerlijk; dat blijft in mijn ogen een volstrekt unieke, geniale plaat, en het zal erg moeilijk, zo niet onmogelijk zijn om die plaat te overtreffen. ‘Neon Bible’ is echter een meer dan sterke tweede van de Canadezen.

Het CD-boekje dat bij mijn exemplaar zat, is in ieder geval erg de moeite waard. Alle lyrics staan er in (altijd een pluspunt bij mij!), de overheersende kleur is zwart, met hier en daar wit, als tegengewicht. De foto’s zijn op artistiek vlak erg mooi, en passen ook wel in de sfeer van dit album; een meisje dat een boek leest (de Neon Bible waarover men het heeft, zou ik denken), geflankeerd door twee jongens met een trompet; een hevig klotsende zee waarin dan stilaan in het zwart geklede figuren naar boven komen, met een grote X op de romp (op elke pagina staat zo’n foto, het lijkt wel een kortfilmpje, als je het pagina per pagina bekijkt, maar dan wel een intrigerend kortfilmpje). Op de laatste pagina ontwaar ik een rijtje artiesten die een bijdrage hebben geleverd, dat nog een pak langer is dan op ‘Funeral’. Die pagina leert me ook dat de albumtitel afkomstig is van een roman van de mij onbekende schrijver John Kennedy Toole. Als ik dan even op Wikipedia ga kijken, ontdekt ik dat het een beetje een illuster figuur was, wat dus perfect past bij deze plaat. Een illustere plaat.

Maar goed, de plaat zet in met ‘Black Mirror’, een titel die meteen raak is; enkele woordjes in het Frans mengen zich onder de uitstekende tekst; bovendien is het een spannend, duister nummer. De titel mag dan wel helemaal raak zijn, maar het is toch een beetje een aarzelende start. Die wordt helemaal tenietgedaan door het hierop volgende ‘Keep The Car Running’; een pak vinniger. Handgeklap, ritmisch gitaarspel, pompend drumwerk, en een overtuigend declamerende Win Butler; meer heeft zo’n song blijkbaar niet nodig om geweldig goed uit de verf te komen. De titelsong is een beetje een buitenbeentje, enorm ingehouden, en zelfs een beetje saai, naar mijn mening. Maar de tekst maakt dit draaglijk; je vraagt je af waar het net om gaat, zoals wel vaker bij die semi-vage teksten. Mij lijkt het allemaal vrij apocalyptisch, en dit is misschien een verkeerde gedachtegang, maar de titel zou in dat geval kunnen slaan op het Nieuwe Testament (waar de Apocalyps volgens mijn beperkte Bijbelkennis toch deel van uitmaakt).

Schokkend is dan de opening van de volgende song, ‘Intervention’. Dat gebeurt door middel van een heus kerkorgel, dat het hele nummer lang dreigend op de achtergrond zijn rol blijft spelen. En zo lijkt elke iets mindere song afgewisseld te worden door een kathedraal van een nummer. De manier waarop dit nummer steeds meer aanzwelt, en de haartjes op m’n armen als het ware overeind trekt, is toch een beetje het handelsmerk van deze band. Op ‘Black Wave/Bad Vibrations’ mag Chassagne, de vrouw van Win Butler, nog eens op het voorplan aantreden, met die prachtstem van ‘r. Er klinkt, net zoals op ‘Funeral’, nog steeds een soort kinderlijke onschuld door in haar stemgeluid. Wat ook merkwaardig is, is het feit dat het nummer eigenlijk in tegengestelde richting gaat; Chassagne heeft het eerst over “les vagues de l’oubli”, en in het tweede, dreigende deel van de song heeft Butler het over “There’s a great black wave in the middle of the sea”. Maar ik denk dat het niet zoveel verschil uitmaakt, “Bad Vibrations” en “Black Wave” zou wel eens op hetzelfde kunnen slaan.

Dit nummer vloeit naadloos over in één van mijn favorieten, het heerlijk relaxed beginnende ‘Ocean Of Noise’ (die nonchalante basgitaar, geniaal gewoon!). Het sfeertje dat van deze song afdruipt, is om van te smullen en van te huiveren tegelijk; die tweespalt maakt het net zo’n geweldig nummer. na ongeveer drie minuten treedt de piano prominent op de voorgrond, om de fantastische finale in te luiden. De manier waarop die blazers in het geheel worden geïmplementeerd, getuigt van een uitzonderlijk talent. Samen met de strijkers trouwens, die het dramagevoel nog wat versterken. Zelden heb ik een song zo statig en waardig horen eindigen. En dit keer wordt de rangorde doorbroken; na een geweldig nummer volgt zowaar nog eens een geweldig nummer, dit keer in de vorm van het erg levendige, springerige, wispelturige ‘The Well And The Lighthouse’. De waterput en de vuurtoren; over hoogtes en laagtes, vergeet vooral je ticket retour niet! Het tweede deel van de song (over “the lighthouse”) is haast cabaretesk. Maak er een theatershow van, en trek ermede rond de wereld, zou ik zeggen. Succes zouden ze ongetwijfeld oogsten. Wat dit nummer ook zo mooi maakt, is de toevoeging van de harp, op onnavolgbare wijze bespeeld door Liza Rey. Ook Owen Pallett speelt weer mee op dit album, trouwens, zij het in een wat minder vooraanstaande rol. Dit slechts terzijde.

Want we moeten door met de muziek. Het vorige nummer heeft zich nog maar net in alle stille schoonheid naar z’n einde gesleept, of een vitaal nummer zet in. ‘(Antichrist Television Blues)’. Deze song van ruim 5 minuten is een aangrijpend verhaal van een “God-fearing man”, die een spiegel op de wereld wil richten, in de hoop ‘m weer beter en zuiverder te maken. Het lieflijke, af en toe opdravende pianospel creëert een extra dimensie, en het einde van deze song is wel erg abrupt. Muzikaal is het misschien wel een ode aan de bluesmuziek, want Arcade Fire is toch ook wel gebeten door de oude bluesmuziek, die passie is zeker aanwezig. ‘Windowsill’ is tussen al deze giganten op het einde misschien (tijdens de eerste luisterbeurten toch zeker) een beetje een grijze muis, maar in feite is ook dit weer een erg geslaagd nummer. De wereld gaat naar de haaien, luidt de boodschap, en wij kijken liever in alle vermeende onschuld weg dan er iets aan te doen. Het pijnlijke is dan ook dat dit niet gelogen is. Een ietwat spaarzamer nummer, zeker tegenover het volgende, ‘No Cars Go’. Je hoort al vanaf de eerste noten dat dit in feite één van dé hoekstenen van deze plaat is. Terwijl het tekstueel dan weer niet al te veel om het lijf heeft. De tegenstelling; het ene nummer is een spervuur aan woorden, het andere nummer is een rijke, prachtige omkadering van bondigheid. Dit nummer weet me dan vooral muzikaal uitermate te boeien, want wat zit dit goed ineen, zeg! Dat zijn we natuurlijk van Arcade Fire gewoon, het vioolspel en de blazers zijn niet zelden groots op de werkjes van deze band. Dit is ongetwijfeld het meest grootse nummer op de plaat, een nummer met stadionallures. Een hele waaier aan instrumenten passeert de revue; koude rillingen bezorgende strijkers, warme koperblazers, en ik meen zelfs een innemend stukje accordeon te hebben gehoord. Op een bepaald moment ga je gewoon spontaan in je handen klappen, dat bedoel ik met stadionallures.

Afsluiter is het verrassende ‘My Body Is A Cage’. Een onheilspellend kerkorgel speelt weer een hoofdrol, koorzang weerklinkt in samenhang met Win Butler, en na twee minuten breekt de song nog open ook. Gospel op z’n Arcade Fires.

En dan heb ik het eigenlijk nog amper over de teksten gehad. Die zijn wederom van een erg hoog niveau, en handelen over onder andere angst van het Opperwezen (en het hele gedoe daaromtrent), het verdrukkende leven van de normale man, het verstikkende karakter van het mens-zijn en de verdorvenheid van de wereld. Misschien, in navolging van mijn stukje bij ‘Funeral’, toch ook maar eens enkele geweldige fragmenten tevoorschijn halen:

“Working for the church while your life falls apart;
Singin’ Hallelujah with the fear in your heart.”
(‘Intervention’)

“You’ve got your reasons;
And me, I’ve got mine;
But all the reasons, I gave;
Were just lies, to buy myself some time.”
(‘Ocean Of Noise’)

“I heard the voice;
Calling from just outside the well;
She said: “You fool, now that;
You know your end is near;
You always fall;
For what you desire;
Or what you fear!””
(‘The Well And The Lighthouse’)

Vooral dat laatste fragment vind ik van grote klasse, erg poëtisch uitgedrukt. Ik neem het woord Shakespeariaans niet gauw in de mond, maar dit komt toch aardig in de buurt..

‘Neon Bible’ is een ijzersterke opvolger van ‘Funeral’, en lost de verwachtingen misschien niet geheel in. Maar als ik een tip mag geven; beluister dit plaatje, en denk niet te veel aan ‘Funeral’, probeer je helemaal in te leven in deze plaat. En dan heb je gegarandeerd een prachtige luisterervaring te pakken.

4,5 sterren

Sterke review AOVV, in grote lijnen ben ik het wel met je eens, wellicht was een spatie in het grote middenstuk (6e alinea, inleiding meegerekent) wat beter geweest, is een grote lap tekst

Dankjewel, Ataloona. Ja, ik denk het ook, maar als ik eenmaal bezig ben, dan blijf ik maar schrijven. Ik had een spatie kunnen plaatsen voor het stukje over 'No Cars Go', maar een ramp is dat natuurlijk niet.

Geen ramp natuurlijk, gewoon een tip voor de volgende keer.
Moeilijk lezen is het niet lijkt me

Had deze op vier sterren staan, maar het bombast wordt toch wel erg zwaar. Dat maakt dit album iets te overweldigend soms. Halfje eraf, 3,5*

Dat heb ik dus ook. Ondanks dat ik nu pas bezig ben met de tweede luisterbeurt, ben ik bang dat het niet meer weg gaat.

Gelukkig kan Arcade Fire net als bij jou niet veel fout doen, en ik hoor dan ook alweer veel potentie in dit album

Ken deze band van House, waarin het nummer (in een aangepaste pianoversie) My Body is a Cage voorkomt. Het nummer pakte me en ben deze cd maar eens gaan luisteren. Erg leuke muziek!

Ik vind het nu allemaal toch iets minder dan vroeger toen ik het voor het eerst beluisterde, dit was trouwens het album dat ik eerst alleen goed vond van hen. Nu vind ik het nog altijd beter dan The Suburbs maar ze beginnen beiden wat af te zwakken bij mij, jammer. Gelukkig blijft Funeral geweldig. Halve ster eraf.

De opvolger van het geniale: Funeral, natuurlijk was het bijna een onmogelijke opgave om een even goede of betere plaat dan Funeral te maken. En inderdaad is hij minder dan Funeral en tot nu toe vindt ik The Suburbs ook beter maar deze kan natuurlijk ook nog groeien.
Deze is ook de duisterste van de drie, en sommige tracks moeten nog wat groeien maar toch heb ik al een paar leuke tracks gevonden: Black Mirror, No Cars Go, My Body Is A Cage, Windowsill en (Antichrist Television Blues)

Veel mensen zien Neon Bible als een minder album vergeleken bij Funeral. Ik hoor bij die mensen die dit album zeker niet minder vinden. Arcade Fire heeft zeker geen tweede Funeral gemaakt, terwijl dat commercieel toen natuurlijk interessant leek. Dit Neon Bible heeft een eigen geluid, een heel donker geluid. De vaak donkere teksten worden dan weer eens ingetogen, dan weer bombastisch begeleid. De bassen denderen soms, de violen zijn mooi en de kerkorgels gaan er vol in. Een deel van de nummers zijn ook in een kerk opgenomen. Dat geluid alleen al maakt dit een unieke plaat.

Daarnaast staat het vol met sterke en gevarieerde composities. Luister alleen al - bij voorkeur met volume op hoog - naar de briljante opening Black Mirror - Keep the Car Running - Neon Bible, gevolgd door het echt fantastische Intervention. Ontroerend vind ik het dubbelnummer Black Wave / Bad Vibrations, met een prachtig zangstuk van Regine Chassagne. Ocean of Noise is dat juist niet: wat een ontzettend mooi liedje. Antichrist Television Blues loopt als een trein en bevat ook vlagen van chaos die de muziek van the Arcade Fire ook kenmerkt. Een ander hoogtepunt is Windowsill: een fraai, intens en bijzonder triest nummer. No Cars Go is simpelweg één van beste Arcade Fire liedjes en het pompeuze My Body Is A Cage begeleidt door kerkorgel is erg mooi.

Belangrijk is dat deze plaat, misschien nog wel meer als Funeral, één fraai duister geheel is. Een ontzettend prachtig duister geheel en buitengewoon intens. Een absoluut meesterwerk in mijn opinie.

Vroeger vond ik Arcade Fire niets. Het was niets voor mij dacht ik naar aanleiding van het luisteren van Funeral. Dit is echter het album dat me heeft doen inzien dat Arcade Fire fantastische muziek maakt, en dan doel ik met name op het nummer Intervention. Wat een fantastisch nummer is dat. Net als Keep the Car Running en ook No Cars Go. Heerlijk album om naar te luisteren, ongecompliceerd en toch wel een stukje beter dan Funeral.

Mooi geschreven West. Ik kan het alleen maar met je eens zijn. In een recensie werd vandaag ook weer gesproken van een 'grotendeels genegeerd' album, wat ik geheel onterecht vind.

Waar Funeral me nog steeds niet echt weet te pakken en het stemgeluid van Régine Chassagne me soms vreselijk irriteert, daar bevalt Neon Bible me vanaf de eerste keer luisteren al een heel stuk beter.
Er hangt een wat donkere, sombere sfeer over het album die me erg aanstaat en daarnaast zijn bijna alle nummers op dit album individueel goed. Op Funeral staan een paar nummers die me maar niet weten te boeien en dat heeft Neon Bible gelukkig niet. Hoewel WIndowsill en The Well and the Lighthouse niet echt briljante nummers zijn...
Voorlopig is No Cars Go mijn onbetwiste favoriet van dit album, maar de eerste zes nummers van dit album vind ik ook allemaal van hoog niveau. Aan dit album ga ik nog veel plezier beleven.

Ik hou zo ongelooflijk veel van dit album. Ik vind het donkere karakter echt typerend. Nummers als my body is a cage, windowsill, black mirror, intervention, echt steengoed allemaal. Barstensvol emotie, wel net iets minder dan Funeral, maar het verschil is weinig.

Bieden wel veruit beter dan The Suburbs.

Ik vond Funeral altijd een goed album, ik kon inzien dat het muzikaal erg sterk was maar het was toch niet echt een album dat me pakte en betoverde. Neon Bible doet dat wel.

Hier zijn wat van mijn favoriete momenten waarop ik echt verbaast ben van de melodie/progressie.

Black Mirror: De verheffing in de stem halverwege de zin please show me something that isnt mine.. echt briljant.. Het nummer blijft sterk vanwege de stem afwisseling (Samenzang is voor mij wat dit album zo uitzonderlijk maakt) en de ontzettend rijke instrumentatie/gelaagdheid.

Ocean of Noise: Voor mij is dit het beste nummer van dit album en arcade fire.. de stem van de zanger die contrasteert met die basnoten van die piano.. We're just lies to buy myself some time. De dramatiek en melancholie hoor je er bijna als een parodie op een cliche in terug (zelfde had ik met het nummer "Crown of Love", dat op het album Funeral staat)... en dan komt die geweldige omslag.. Can we work it out? Its time to work it out... de muziek voelt heel natuurlijk aan, geen gekunstel. Ik verbaas me in de herkenning en eenvoud (?) van de muziek, waar ik bij radiohead ook geraakt wordt maar waar de woorden: "natuurlijk/eenvoud" voor mij niet van toepassing op zijn.

Lees je nog? Ok volgende moment!

The Well and the Lighthouse: Ik vind dit nummer echt heerlijk beginnen. Melodie/tekst.. redelijk subliem: I did the time.. do it all again -> Heaven is only in my head. En dan die geweldige uithaal aan het einde van de laatste zin.. oeh. En alsof het niet beter kan krijg je die resonantie op "in my head" van de vrouwenstem.. ja dit is wat dit album voor mij beter maakt dan funeral, de samenzang pakt mij hier echt. Ook weer later in dit nummer als zij zingt "You fool, now that you know your end is near" is het weer steengoed. Wat een bijvoeglijk naamwoorden he? (ik probeer te varieren..) maargoed jammer dat dit nummer eigenlijk best zwak verder gaat. De progressie vind ik wat tegenvallen qua melodie, dit nummer verveelde me dan weer een beetje.

Rest van het album is ook erg consistent en lekker, met als eervolle vermelding het ingetogen neon bible..

Dus.. hoe beoordeel je zo'n album.. ik doe voorzichtig met deze 4*.

Leuk dat een aantal users hierboven hun liefde voor dit oh zo mooie en donkere album neerpennen. Bedankt daarvoor.

@Suuk , en dezelfde dag haal je je stem weg ?

Oei, ik word hip, ik heb Funeral en deze gekocht