David Bowie - Aladdin Sane (1973)

"Aladdin Sane" zou ik zeker niet de beste van Bowie noemen, voorganger "Ziggy Stardust" vind ik zijn geheel beter en evenwichtiger, met "Alladin Sane" heb ik soms de indruk dat het album snel in elkaar is gestoken. Maar er staan wel een aantal zeer sterke nummers op (de titelsong, "Drive-In Saturday", "The Prettiest Star" en de laatste twee). Eigenlijk vind ik enkel de openingstrack "Watch That Man" (vanwege de slechte mix) en vooral de Rolling Stones-cover "Let's Spend the Night Together" wat uit de toon vallen maar tenslotte verdient dit album toch 4*.

Wat vind iedereen zo goed aan de titeltrack? Ik vond het maar vervelend gepingel op de piano...

Het pianospel op "Aladdin Sane" is inderdaad niet bepaald conventioneel maar weet mij wel te boeien evenals die saxofoon.
Dit album kun je beschouwen als het derde en laatste glamrock-album van David Bowie.

Vervelend gepingel? Ik heb zelden beter gebruik van een piano in een popnummer gehoord!

Inderdaad. Mike Garson! Na Time en Drive-In Saturday mijn favoriete nummer van dit album.

Hmm, daar kun je over twisten. Daar waar ik Hunky Dory niet het proto-type Glamrock-album van Bowie vind (of doel je op The Man Who Sold the World?). En daarbij volgde hierna nog Diamond Dogs die ook voortborduurde op de richting die zijn mooiste vorm kent op Ziggy Stardust.

Dat gezegd hebbende, ik vind deze Ziggy Goes to America een waardige opvolger ten opzichte van de succesvolle concept-plaat die hiervoor uitkwam. Wellicht minder episch maar volledig rockend tot zijn recht en toch die piano gedragen songs zoals de titeltrack en de afsluiter.

Het vijfde goede album op rij (vanaf Space Oddity). Deze is niet zo sterk als Ziggy en Hunky Dory, maar toch een erg goede plaat. Hoogtepunten zijn voor mij 'Aladdin Sane', 'Cracked Actor' en 'Lady Grinning Soul'.

Van Drive-In Saturday staat een fraaie versie op Another Language (2005)
Claudia Brücken (ex-Propaganda) begeleid door pianist Andrew Poppy.

ondanks de mooie hoes wel een van de mindere albums van bowie

Weer een topper van Bowie. De prijsnummers zijn Drive-In Saturday en vooral de titeltrack met die heerlijke overgang naar het refrein. De twee dissonanten vind ik Lady Grinning Soul en vooral de cover van Let's Spend The Night Together, een onheilspellend voorproefje (of waarschuwing...) voor de opvolger Pin Ups.

Wolfgang, hier sla je de bal redelijk mis; Lady Grinning Soul is van het allerbeste dat Bowie ooit gemaakt heeft, doorleefder heeft een Bowie song nooit geklonken, hoor je dat dan niet?????

Euh??????

@ Father McKenzie: Lady Grinning Soul doet mij (ook al is dat niet helemaal terecht) aan Aladdin Sane denken, het beste nummer van de plaat. Ik vind het een beetje een slap aftreksel hiervan, excuus...

Neen, hoor het is gewoon stukken sterker dan de titelsong en is ronduit één van Bowie's beste songs ever, ook sorry hoor...

Hoewel het natuurlijk subjectief is, sluit ik me aan bij Father McKenzie. Lady Grinning Soul is zoiezo de mooiste van de plaat en idd ook een goede kandidaat voor zijn beste song.

Even off topic hier; als je een doorleefde Bowie wilt horen raad ik je 'Amsterdam' aan. Is een bonustrack op de 1990 remaster van Pin-ups.

Zijn er trouwens nog anderen die bij Lady Grinning Soul aan Muse moeten denken (rond Origin of Symmetry)?

Ghehe, grappig dat ik dat een half jaar geleden heb geschreven. Dit album heeft vele malen in mijn cd- en lpspeler gezeten en ik moet zeggen dat de titeltrack me veel meer weet pakken dan eerst, including de piano. Het hele album vind ik trouwens beter dan eerst. Maar zover als kaztor wil ik niet gaan. Maar ach, we zien wel wat de tijd met mijn smaak gaat doen...

Aladin Insane.
De geest in de fles was het snelle succes.
Niks drie wensen.
Alles wat Bowie aanraakte veranderde in goud.
Gek werd hij ervan.
Die stem in zijn hoofd werd zijn alter ego.
Ziggy Stardust nam de controle over.
De verslaafde rockster.
Niet David Bowie.
Die had de touwtjes in handen.
Cocaïne maakte de wereld overzichtelijk.
Alles was bereikbaar.
Ondertussen veranderend in een uitgeteerd wrak.
Muzikaal nog steeds een genie.

Watch That Man.
Zijn spiegelbeeld aanziend als een vreemd persoon.
Hij kon dat zielige hoopje toch niet zijn.
Al werd de bewustheid van sterfelijkheid groter.
Jaren tachtig waren onbereikbaar.
Aladdin Sane (1913-1938-197?)
Datum van overlijden stond al gedeeltelijk ingevuld.
Jachtigheid overheerst.
Alsof de tijd aan het opraken was.
Laatste meesterwerk uit zijn mouw schuddend.
Voor eeuwig het nalatenschap opgesteld.
Vluchtig testament.
Angstaanvallen in de avond.
Panic In Detroit.

Verdwenen was de uitstralende zekerheid.
The Spiders Of Mars kropen via het brein de ziel binnen.
Nestelen zich in de bloedbanen.
Verspreiden zich als een virus over het lichaam.
Enige medicijn is afkicken.
Al zou daar de tijd nog niet rijp voor zijn.
Glamrock maakte plaats voor iets nieuws.
Naamloos.
Later zou hier de beginselen van de postpunk genoemd worden.
Waardoor de sleutelrol van het album alleen maar groter zou worden.
Voor mij het keerpunt in de carrière.

Bowie coverde Let’s Spend The Night Together van The Rolling Stones.
In ruil kreeg Mick Jagger voor een nacht zijn vrouw Angie tot beschikking.
Soort van verbond.
Vervolgens bezongen in een groot hitsucces.
De cirkel was hiermee rond.

Mick Jagger heeft niet alleen Bowie's vrouw gehad. Meneer Bowie was zelf ook maar al te beschikbaar.

Dan is zijn versie van Let’s Spend The Night Together misschien wel een ode aan Mick Jagger.

Mooi verhaal van jou over David Bowie in de Aladdin Insane tijd Deric Raven. Een meesterwerk vind ik dit album zeker. Ik vind het juist nog wat meer een geheel dan Ziggy Stardust en het niveau van de songkwaliteit ligt over het geheel genomen nog wat hoger, namelijk echt fantastisch hoog. De uitvoering is ook voortreffelijk. Naast de bekende favorieten als de titelsong, Time & The Jean Genie (vind ik al heel lang een geweldig en tijdloos nummer!) zijn bijvoorbeeld ook nummers als Panic in Detroit & Cracked Actor ijzersterk.

Ik heb zelf nog een bepaald terugkerend prettig gevoel bij dit album: de muziek lijkt soms ineens wel een kruising tussen de vroegere Rolling Stones en de latere Prince. In ieder geval rockt en swingt het erg lekker. Zoals een tijdloze Bowie kan doen.

Deric Raven's stuk heeft me aan het denken gezet over de betekenis van die jaartallen.

Bowie is in 1947 geboren, dus een eigen overlijdensdatum is onmogelijk.

En toen vond ik dit:

''Ominously, within parentheses after the title, are the dates "1913-1938-197?." The first two are the years before the outbreak of the first and second World Wars, respectively, and we have no reason to think that 197? represents anything but a year prior to the date of the third. The music is hothouse orientalism, jagged, dissonant and daring, yet also wistful and backward-looking. Phrases like "battle cries and champagne" evoke images of earlier, more romantic wars. The impatient chug of the machine (the electric guitar) gently clashes with the wilder, more extreme flailings of a dying culture (the piano). We have been deposited in the realm of Ives and Stravinsky.''

David Bowie - Aladdin Sane - superseventies.com

Oke, misschien niet zijn allerbeste maar wel mijn allereerste LP die ik in 1973 op 12 jarige leeftijd kocht bij ECI en daarna al zijn (officiele) LP/CD's aangeschaft, hoewel er ook aardig wat platen tussen zitten die mij weinig doen (Outside, Black tie white noise, Tonight), maar op "a lad insane" staan toch wel pareltjes; Time, Drive in Saturday, Jean Genie, Cracked Actor). Laatst op CD gekocht en al weer aardig wat afgedraaid.
Mijn persoonlijke toppers van Bowie zijn: Aladdin Sane, Ziggy, Diamond Dogs, David Live (heerlijk hese stem), Station to station, Low (kant A), Hunky Dory, Bowie at the beeb CD2.

Maak maar eens een opvolger voor een plaat als ziggy stardust. In die optiek kan je aladdin sane beschouwen als een tour de force, met een zeer hoge kwaliteitsfactor. Met name de titeltrack, time, lady grinning soul, panic in detroit, cracked actor en the jean genie behoren tot Bowie's beste.

Werkelijk briljant album, meeslepend decadent, met helaas de wat mindere track "Let's spend the night together". Hoogtepunten voor mij zijn "Time"en "Lady grinning soul". Ik heb me door dit album héél vaak laten meeslepen, en bewonderde o.m. het spel van Mike Garson en Mick Ronson.

Bowie is ook zo'n artiest die over meerdere jaren een reeks goede tot zeer goede albums binnen een omvangrijk oeuvre kon afleveren. Zoals The Beatles, Young, Bowie en in modernere tijden, Radiohead. Dat kenmerkt de groten uit de popmuziek. Het haalt net niet het niveau van zijn voorgangers, de meesterwerken 'Hunky Dory' en 'Ziggy Stardust', maar het is natuurlijk allemaal weer meer dang geweldig. Je kan ook wel horen waar Freddy Mercury zijn muzikale inspiratie vandaan heeft. Luister maar eens goed naar 'Time'. De meester bewaart de hoogtepunten voor het laatst: 'The Jean Genie' heeft zo'n klassieke moddervette riff en 'Lady Grinning Soul' heeft een mysterieuze pracht die zich alleen maar laat ontvouwen door heel veel luisterbeurten. Alleen die Stones-cover had van mij niet gehoeven.

Dit is een van de beste Bowie albums die ik ken, samen met Station to Station, en in mindere mate Ziggy Stardust.

Ik ben het helemaal eens. Er wordt overigens veelvuldig práchtig piano gespeeld op dit album, echt om kippenvel van te krijgen.

Zoals op Lady Grinning Soul

Ik kan weer eventjes geen genoeg krijgen van deze cd, soms heb je wel eens van dit soort momenten. Ik heb mijn sterrenaantal verhoogd naar 5*****

(ik vind 'm eigenlijk zelfs leuker dan Ziggy Stardust.. )