David Bowie - Aladdin Sane (1973)

Het eerste album wat Bowie zou maken als een superster. Na het grote succes van Ziggy Stardust wilde hij snel inspelen op deze populariteit door met een album te komen dat meer van hetzelfde is. Missie geslaagd, want dit is eigenlijk gewoon Ziggy Stardust Part 2. Het is echter geen slecht vervolg dat de boel helemaal uitmelkt - zoals bijvoorbeeld Rocky II, III, IV en V - maar een fijne aanvulling op hetgeen hiervoor kwam. Het album werd geschreven door Bowie tijdens zijn tour door de Verenigde Staten. Dat zorgde er dan ook voor dat hij de plaat omschreef met een Kuifje-titel: Ziggy Goes to America.

Het bal wordt geopend met Watch That Man. Een rechttoe rechtaan rocker die door sommige bekritiseerd wordt omdat hij niet goed gemixt is. Het zou klinken alsof het nog niet af was. Voor mijn gevoel valt dat allemaal wel mee. Bowie leunde een beetje meer richting de stijl van The Rolling Stones. Hij werd ten tijde van dit album duidelijk door hen geïnspireerd om iets lossere muziek te maken. Er staat op dit album overigens niet voor niets een cover van de Stones klassieker Let’s Spend The Night Together. De cover voegt weinig tot helemaal niets toe aan het origineel. De versie van Bowie is vele malen strakker gespeeld, maar dat komt het nummer niet ten goede. De bluesversie van de Stones wekt veel meer sfeer op.

De titeltrack is een kleine voorbode op wat Bowie later zou maken in zijn Berlijnperiode. De piano speelt een zeer belangrijke rol met een avant-garde solo van Mike Garson die een groot gedeelte van het nummer bestrijkt. Het is een beetje een vreemde eend in de bijt, maar wel een lekkere eend. Met Drive-In Saturday bevinden we ons weer op wat bekender terrein. De gedachte achter het nummer is dat mensen in de toekomst vergeten zijn hoe ze kinderen moeten krijgen. De enige seksuele voorlichting die voor handen is zijn oude pornofilms. Het nummer werd door Bowie aangeboden aan de band Mott the Hoople, maar zij weigerden omdat het nummer voor hen veel te complex was om te spelen. Daar valt iets voor te zeggen aangezien er ontzettend veel akkoordwisselingen in zitten.

Op Panic in Detroit zijn de eerste invloeden van Iggy Pop te horen. Deze zanger van de ongelooflijk invloedrijke rockgroep The Stooges was in die tijd bevriend geraakt met Bowie. Hun carrières verliepen niet echt gelijktijdig. The Stooges waren zo onsuccesvol dat ze door hun platenmaatschappij op straat werden gezet. Bowie werd op dat moment net een superster en besloot om de band te helpen en hun nieuwe plaat te produceren. De mix die Bowie zou maken van het album Raw Power werd niet echt op prijs gesteld door de hele kleine schare fans die The Stooges hadden. De groep zou niet veel later dan ook stoppen. Iggy en David bleven echter vrienden en ze zouden nog vaak samenwerken in latere jaren. Maar we waren natuurlijk bij Panic in Detroit. Het is een fijn rocknummer met een excellerende Mick Ronson op de gitaar.

Wat volgt is misschien wel het meest smerige nummer van Bowie ooit. Cracked Actor gaat over een uitgerangeerde Hollywood acteur die een ontmoeting heeft met een hoer. Teksten als ‘suck, baby, suck, give me your head’ laten weinig aan de verbeelding over. Het nummer zelf is goed, maar niet briljant. Bowie was een multi-instrumentalist en dat laat hij hier zien door het mondharmonica spel voor zijn rekening te nemen. De theatrale kant van Bowie komt duidelijk naar voren in het nummer Time. Het begint als een cabaretliedje van Jacques Brel, met een twinkelende piano. Na een minuut of twee komt daar de jankende gitaar van Ronson bij, die één van zijn beste staaltjes ooit laat horen.

Om het album nog wat op te vullen besloot Bowie om een oud nummer nieuw leven in te blazen. In 1970 had hij samen met Marc Bolan het nummer The Prettiest Star opgenomen en als single uitgebracht. Het was niet bepaald een succes. Er werden nog niet eens achthonderd stuks van verkocht. Bowie voorzag het nummer van een nieuw glam rockjasje en zette het op Aladdin Sane. Ook hier valt de gierende gitaar van Ronson weer in positieve zin op. Het achtergronddeuntje is me echter iets te ‘hoempapa’ en klinkt niet echt geïnspireerd. De grootste hit van het album werd – geheel terecht – The Jean Genie. Een nummer wat Bowie tijdens veel van zijn concerten nog zou spelen. Het nummer zit strak in elkaar met een fijne ritmesectie met een tamboerijn en handklappen. Stilzitten is bijna onmogelijk als je dit soort perfecte popmuziek luistert. Het album wordt afgesloten met Lady Grinning Soul dat een beetje doet denken aan de titelsong van een James Bond film. Als Sheena Easton het zou zingen zou het ook kloppen.

Bowie kwam, zag en overwon met zijn glam rockalbums en zijn Ziggy Stardust personage, maar hij zag ook dat hij niet veel verder meer kon gaan met dit concept. Op 3 juli 1973 maakte hij tijdens een concert in Londen bekend dat hij stopte met Ziggy. Dit album zou zijn laatste glam rock plaat zijn. De grote kracht van Bowie is dat hij altijd precies kon inschatten wanneer een muziekstroming aan kracht begon in te boeten. Op dat moment sprong hij van de trein en ging iets nieuws proberen. Als laatste échte glam rockstatement is Aladdin Sane zeker geslaagd. Het wordt vaak gezien als een tussendoortje, maar het is dan wel een bijzonder smaakvol tussendoortje. Geen Sultanabiscuitje, maar een roze glacé koek.

Aladin Insane.
De geest in de fles was het snelle succes.
Niks drie wensen.
Alles wat Bowie aanraakte veranderde in goud.
Gek werd hij ervan.
Die stem in zijn hoofd werd zijn alter ego.
Ziggy Stardust nam de controle over.
De verslaafde rockster.
Niet David Bowie.
Die had de touwtjes in handen.
Cocaïne maakte de wereld overzichtelijk.
Alles was bereikbaar.
Ondertussen veranderend in een uitgeteerd wrak.
Muzikaal nog steeds een genie.

Watch That Man.
Zijn spiegelbeeld aanziend als een vreemd persoon.
Hij kon dat zielige hoopje toch niet zijn.
Al werd de bewustheid van sterfelijkheid groter.
Jaren tachtig waren onbereikbaar.
Aladdin Sane (1913-1938-197?)
Datum van overlijden stond al gedeeltelijk ingevuld.
Jachtigheid overheerst.
Alsof de tijd aan het opraken was.
Laatste meesterwerk uit zijn mouw schuddend.
Voor eeuwig het nalatenschap opgesteld.
Vluchtig testament.
Angstaanvallen in de avond.
Panic In Detroit.

Verdwenen was de uitstralende zekerheid.
The Spiders Of Mars kropen via het brein de ziel binnen.
Nestelen zich in de bloedbanen.
Verspreiden zich als een virus over het lichaam.
Enige medicijn is afkicken.
Al zou daar de tijd nog niet rijp voor zijn.
Glamrock maakte plaats voor iets nieuws.
Naamloos.
Later zou hier de beginselen van de postpunk genoemd worden.
Waardoor de sleutelrol van het album alleen maar groter zou worden.
Voor mij het keerpunt in de carrière.

Bowie coverde Let’s Spend The Night Together van The Rolling Stones.
In ruil kreeg Mick Jagger voor een nacht zijn vrouw Angie tot beschikking.
Soort van verbond.
Vervolgens bezongen in een groot hitsucces.
De cirkel was hiermee rond.

Ik heb deze plaat net een paar weken in huis en ben hem echt aan het ontdekken... Voorlopig hoogtepunt vind ik het afsluitende nummer van kant 2, Lady Grinnig Soul, maar er zal vast wat bij komen.... ERG goed hoor, dit!

"Weet je wel zeker dat je hier wat wilt neerpennen, spacerocker?"

Ik staar naar de vuurrode bliksemschicht half over een gezicht geschilderd. De afbeelding op de hoes is prachtig en deze elpee wil ik hoe dan ook weer aanschaffen, maar dan moet ik nog wel een paar dagen geduld hebben.

Ik herinner mij nog goed dat dit dé ultieme Bowie discoplaat was. Jawel! Er ging geen huisfeest voorbij of deze Bowie werd gedraaid! Niet Ziggy Sterrenstof of de bevallige Hunky Dory, maar deze! Het klinkt nog steeds heel Rock 'N' Roll, maar ik kreeg iets speciaals met The Jean Genie. Wij kregen trouwens allemaal iets met The Jean Genie. Overal hoorde je The Jean Genie! Overal zag je wel een Jean Genie, met of zonder een vuurrode bliksemschicht half over het gezicht geschilderd, maar met op z'n minst piekerig oranje haar en half wiegend, half wippend op veel te hoge plateauzolen! We hadden zelfs een speciale jive voor Cracked Actor bedacht en we ging bij Panic in Detroit helemaal uit ons dak. Maar we konden ook genieten, met een glaasje rum cola in de hand, van het fantastische pianospel in Aladdin Sane (1913-1938-197?) of van
Lady Grinning Soul tijdens dat laatste uurtje op de dansvloer. Dan werd het licht gedimd en was het heerlijk slijpen met die onbekende knapperd op plateauzolen, waarvan je hoopte dat ie je thuis wilde brengen.

"Hey... spacerocker!" Het is inderdaad de Major die roept, maar nu iets harder:

"Of ben je nu opeens toch een soulkikker geworden?"

Ik stap uit mijn droom en ik zie een vuurrode bliksemschicht half over zijn gezicht geschilderd.

"Kom op! Het is de hoogste tijd voor de Cracked Actor Jive! Doe je mee?"

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

De iconische hoes is wereldwijd bekend. Ik vond het vroeger altijd een beetje eng. Een man zonder wenkbrauwen was toch een beetje een raar gezicht. Net als zijn muziek ben ik zijn artistieke uiterlijke uitingen ook pas later gaan waarderen. Dit album verscheen in mijn geboortejaar, en het heeft zeker 20 jaar geduurd eer ik dit album eens aandacht gaf. Het duurde nog een aantal jaar voor ik het ook echt kon waarderen.

1.Watch That Man (4:25)
De opener heeft een Rolling Stones sound over zich heen gegoten gekregen. Dat is de eerste indruk die bij mij wordt gewekt. De aanwezigheid van de blazers, en de piano maken de Rock 'n roll sound compleet. Normaal hou ik daar niet zo van, maar het tempo ligt redelijk laag, waardoor ik het nummer goed kan luisteren. Een echte favoriet zal het echter nooit worden.

2.Aladdin Sane (1913-1938-197?) (5:06)
In dit nummer valt het prachtige piano spel op. Het leidt me door de coupletten heen, om tijdens het refrein iets naar een rock song te neigen, maar zodra het refrein over is is dat laid back gevoel er weer. De bas is ook op een mooie, maar minder opvallende manier aanwezig. Een saxophone gaat zich halverwege ook bemoeien met de song, het wordt steeds mooier. De piano verstoort dat feestje enigszins in de solo, want die gaat van heel mooi aanwezig, naar wat druk en overheersent aanwezig. Het past bij Bowie, ik vind het wat jammer van het nummer, wat verder echt prachtig is.

3.Drive-In Saturday (4:29)
Terug naar de 50's met dit nummer. Het koortje zorgt voor dat gevoel. Het geeft een leuke sfeer aan het nummer. In het refrein gaat Bowie voluit met zijn stem, iets waar ik altijd van geniet. Het nummer werd eerst aan Mott the Hoople aangeboden, maar die wilde de song niet. Maar goed ook, ik vind het namelijk een heerlijk Boiwe nummer. Het 1e nummer op dit album wat ik echt helemaal goed vind.

4.Panic in Detroit (4:25)
Congas in een Bowie track. Interessant. Een lekkere zware gitaar maakt het nummer meteen aantrekkelijk. De flirt met een afwijkende ritmesectie is zeer geslaagd. Erg opzwepend, ik kan er niet op stil blijven zitten.

5.Cracked Actor (2:56)
De titel geeft me het vermoeden dat dit nummer over drugs en sex gaat.De zin Suck, baby, suck, give me your head laat ook niks te raden over. Het is een lekker rock nummer, met een catchy refrein. De song is vrij kort, en meer heeft dit ook niet nodig, gewoon een lekkere rocker.

6.Time (5:09)
De opening geeft me het gevoel dat ik in een theater ben beland. De mooie stem van Bowie betovert me meteen. Ik zit gekluisterd aan zijn lippen, en luister naar wat hij te vertellen heeft. De aanloop naar het refrein is mooi. Als alle muzikanten zijn ingehaakt blijf ik de piano weer een hoofdrol horen spelen. Dat is erg mooi. Het nummer is werkelijk prachtig! Voor mij de beste track van dit album.

7.The Prettiest Star (3:26)
Weer die 50's feel die ook al in Drive-In Saturday te horen was. Een ode aan zijn toenmalige ega, Angela. Het is een lief liedje om lekker op mee te deinen. Niks mis mee.

8.Let's Spend the Night Together (3:03)
Een cover van The Rolling Stones. Geen onlogische keuze. De invloed van de band werd al hoorbaar in de eerste track van dit album, dus de link is er. Bowie maakt er meer een rock song van, maar houdt het nummer qua melodie wel in ere. Ik vind het origineel echt te goed om deze versie echt te kunnen waarderen. Het is me iets teveel glamrock achtig, niet helemaal aan mij besteed.

9.The Jean Genie (4:02)
Een iets bluesachtige sound, maar dan snel gespeeld. Zo zou ik de muziek willen omschrijven. Een enorme meezinger! Zelfs de gitaarrif is bijna goed mee te zingen. Erg herkenbaar. Bowie praat de coupletten bij elkaar. Het is nog net zingen, maar neigt naar praten. Wellicht een vroege vorm van rappen? Lekker nummer!

10.Lady Grinning Soul (3:46)
Weer dat mooie piano spel van Mike Garson die een nummer opent.Als Bowie zijn stem daar aan toevoegt is de magie alweer een feit. Prachtig gezongen, ondersteund door een Garson die zijn vingers over de toetsen laat glijden alsof het een mooie vrouw is. Alle instrumenten die volgen worden met respect getoond, en krijgen op een of andere manier een hoofdrolletje. Zo is de sax even het middelpunt, en later de akoestische gitaar. Pracht song, en een zeer waardige afsluiter!

De plaat komt wat mij betreft wat stroef op gang en pas bij de derde track hoor ik een song die me volledig vast kan houden. Maar wat volgt is allemaal heel erg goed.
Met het toevoegen van Mike Garson aan zijn band, deed Bowie een zeer slimme zet. Hij voegt namelijk muzikaal heel erg veel toe aan de band. Zijn sound is redelijk dominant aanwezig in meerdere songs, en dat zijn nummers waar ik echt van geniet. Knap hoe Bowie de beste mensen om zich heen wist te verzamelen. Daar was geen talentenjacht voor nodig.
Het is knap dat Bowie na een wat moeizame start van zijn carriere toch zijn draai heeft gevonden, en het ene na het andere top album weet uit te brengen. Wat een inspiratie had de man destijds, en wat slim presenteerde hij alles. Dikke voldoende voor dit album!

Een grotendeels stevig glamrockalbum, duidelijk harder dan zijn voorganger 'Ziggy Stardust'. Deze plaat wordt ook wel 'Ziggy in America' genoemd. Mijn favoriete songs zijn het titelstuk, 'Time' en 'The Jean Genie'.

Bowie's eerste plaat als media-magneet en superster, en in Engeland schoot dit album dan ook meteen door naar de eerste plaats om daar vervolgens vijf weken te blijven staan. De critici waren er minder over te spreken, en ik heb eigenlijk nooit begrepen waarom: een veel breder en volwassener geluid dan op Ziggy Stardust, qua insteek nu meer decadent dan glam, een scheurende gitaar die bijna de vullingen uit mijn gebit hamert (dat invallen na Bowie's gehijg op Time!), de briljante piano van Mike Garson waardoor het geluid nóg rijker wordt, en (het belangrijkste) een serie uitstekende songs met scherpe en fanasievolle teksten vol dystopische beelden en getroebleerde personages. Ook veel aandacht voor de details: het stiekeme On Broadway-citaat op het einde van het titelnummer, al die kleine geluidseffectjes op Drive-in Saturday en daarna het meezingen met de sax tegen het einde, de phasing op de conga's op Panic in Detroit, de héél zachte fluit op het einde van Time, de tamboerijn die vlak voor het refrein van The Jean Genie de spanning opvoert – allemaal perfect.
        Ook voor mij was dit Bowie's eerste plaat in de collectie, blind gekocht omdat ik wel eens wilde weten waar Jan en alleman (en de Muziek Expres) zo opgewonden over waren. Een uur na aankoop was ik er al in geslaagd om een druppel Velpon op het eerste nummer te laten vallen, zodat ik Watch that man pas weer kon beluisteren toen ik in 1990 de CD kocht. Raar hoe zulke herinneringen je bijblijven – ik heb sindsdien nog veel meer belangwekkends meegemaakt, maar de lijm op die groeven (ja, ik weet het, eigenlijk gewoon maar één groef) ben ik nooit vergeten. (En Watch that man blijft voor mij natuurlijk toch altijd "het onbekende nummer" van Aladdin sane.)
        Voor wat het waard is: een herinnering van een halve eeuw geleden aan iets dat ik vermoedelijk in de Muziek Expres heb gelezen. Er was sprake van dat The Jean genie een rip-off van Blockbuster van The Sweet zou zijn, of andersom. Bowie en Brian Connolly zaten op hetzelfde label, en toen ze elkaar een keer op de RCA-burelen tegen het lijf liepen konden ze er hartelijk om lachen. (Maar hoe vaak zouden Bowie en Connolly zich in hetzelfde gebouw hebben bevonden? Personeelsfeestje?)
        Mijn twee aangevinkte hoogtepunten: het titelnummer vanwege de hypnotiserendste pianosolo ooit (ik las ergens dat Mike Garson vertelde dat hij op letterlijk honderden nummers heeft meegespeeld, maar het enige waar mensen hem ooit naar vragen is deze solo), en Lady Grinning Soul als het meest erotische nummer ooit. Een donkere kamer, ik lig daar op dat bed, iemand glijdt op me af...

Ik weet nog dat ik de single The Jean Genie destijds heb gekocht. Bij Hompy, de platenzaak van Harlingen. Voor het echt serieuze werk ging je naar Elpee in Leeuwarden. Die hadden veel meer keuze.

Het hele album heb ik pas later in beeld gekregen. Zoals reeds eerder verteld ben ik vooral een Best of David Bowie fan. Het was me destijds wat te experimenteel. Tenminste zo voelde ik het. Hieronder mijn relaas.

David Bowie's Aladdin Sane: Een Iconisch Album met Een Verrassende Diepgang

David Bowie, een van de meest invloedrijke en vernieuwende artiesten van de 20e eeuw, bracht in 1973 Aladdin Sane uit, een album dat de opvolger was van zijn doorbraakplaat The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Aladdin Sane werd vaak gezien als een soort vervolg op Ziggy Stardust, maar het album onderscheidde zich door zijn complexiteit en de manier waarop het verschillende muziekstijlen combineerde. Het is een album dat Bowie’s veelzijdigheid en bereidheid om te experimenteren met verschillende muzikale genres toont.

Stijl en Productie

Aladdin Sane is een eclectisch album dat elementen van rock, glamrock, blues, soul en avant-garde samenbrengt. De muziek is divers en krachtig, met opvallende bijdragen van pianist Mike Garson, wiens avant-garde jazz-invloeden een unieke textuur toevoegen aan het geheel. De productie, verzorgd door Bowie en Ken Scott, is scherp en goed uitgebalanceerd, met een focus op zowel de instrumentatie als de vocalen. De geluidskwaliteit is voor zijn tijd indrukwekkend, en elke track heeft een eigen, herkenbare sfeer.

Track-by-Track Review

Watch That Man (4:25)
Watch That Man opent het album met een stevige rock & roll vibe, duidelijk beïnvloed door de sound van The Rolling Stones. Het nummer is energiek en dynamisch, maar voor sommigen misschien niet direct toegankelijk. De mix, waarin de instrumenten soms de zang overschaduwen, geeft het een rauwe, ongepolijste rand. Hoewel het nummer zeker goed is, viel het voor mij persoonlijk wat buiten mijn smaak.

Aladdin Sane (1913-1938-197?) (5:06)
Het titelnummer Aladdin Sane is een van de meest experimentele tracks op het album. De avant-garde pianopartijen van Mike Garson creëren een desoriënterend, maar fascinerend geluid dat in eerste instantie even wennen kan zijn. Toch is het juist deze eigenaardigheid die het nummer zo memorabel maakt. De tekst lijkt te reflecteren op de chaos en onzekerheid van verschillende tijdsperioden, wat bijdraagt aan de unieke sfeer.

Drive-In Saturday (4:29)
Drive-In Saturday is een meeslepend nummer met een nostalgische sfeer, waarin Bowie’s voorliefde voor sciencefiction en de jaren '50 rock & roll duidelijk naar voren komt. De melodie is pakkend en de harmonieën voegen een extra laag emotie toe. De tekst beschrijft een toekomst waarin mensen hun romantiek moeten herontdekken door oude films te bekijken, wat zowel origineel als intrigerend is.

Panic in Detroit (4:25)
Panic in Detroit is een van de meer emotioneel expressieve nummers op het album. Het nummer is gebouwd op een funky ritme en wordt gedreven door de krachtige gitaarriffs van Mick Ronson. De tekst, geïnspireerd door de politieke onrust in de jaren '60, geeft het nummer een intensiteit die versterkt wordt door Bowie's gepassioneerde zang. Het is een van de meest energieke en meeslepende tracks op het album.

Cracked Actor (2:56)
Cracked Actor is een melancholisch rock & roll nummer dat zich richt op de duistere kant van Hollywood. De rauwe gitaarpartijen en de sombere toon van de tekst, die gaat over een afgedankte filmster, geven het nummer een scherp randje. De mix van melancholie en energie maakt het een intrigerend nummer dat de luisteraar niet onberoerd laat.

Time (5:09)
Time is een krachtig nummer met een dramatische opbouw en een opvallende melodie. De theatrale zang van Bowie wordt prachtig ondersteund door Garson’s expressieve pianospel. De tekst van het nummer lijkt te reflecteren op de vergankelijkheid van tijd en het onvermijdelijke verval, wat het nummer een diepe emotionele lading geeft. Het is een van de hoogtepunten van het album.

The Prettiest Star (3:26)
The Prettiest Star is een vrolijk en lichtvoetig nummer, maar mist misschien de diepgang van sommige andere tracks op het album. De eenvoudige melodie en de optimistische tekst maken het een aangenaam tussendoortje, maar het blijft niet zo sterk hangen als andere nummers op het album. Desondanks is het een leuke toevoeging aan de variatie op het album.

Let's Spend the Night Together (3:03)
Deze cover van The Rolling Stones’ klassieker is energiek en opwindend, maar treedt misschien wat buiten de comfortzone van sommige luisteraars. Bowie geeft het nummer een glamrock twist, met een over-the-top uitvoering die het origineel eer aandoet, maar ook zijn eigen stempel drukt. Het is een gewaagde keuze, maar past goed binnen de rebelse sfeer van het album.

The Jean Genie (4:02)
The Jean Genie is een van de meest iconische nummers op het album en een van Bowie’s grootste hits. Het nummer combineert rauwe blues met glamrock, en heeft een onweerstaanbare groove die onmiddellijk in het geheugen blijft hangen. De tekst is speels en vol karakter, en het nummer zelf is een perfecte mix van toegankelijkheid en originaliteit. Geen wonder dat dit een van de favoriete tracks van veel Bowie-fans is.

Lady Grinning Soul (3:46)
Het album sluit af met Lady Grinning Soul, een prachtig en enigszins mysterieus nummer met een mediterrane flair. De delicate piano, de zwoele zang en de meeslepende melodie maken dit een indrukwekkend slotstuk. De tekst is poëtisch en raadselachtig, wat bijdraagt aan de mystieke sfeer van het nummer. Het is een waardige afsluiting van een gevarieerd album.

Conclusie

Aladdin Sane is een album dat Bowie's vermogen om genres te mengen en te experimenteren met geluiden perfect illustreert. De productie is scherp en het album bevat een breed scala aan stijlen, van rock & roll tot avant-garde. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, wat zorgt voor een afwisselende luisterervaring. Dit album is een must voor Bowie-fans en liefhebbers van experimentele rock. Het is een werk dat blijft fascineren, zelfs na meerdere luisterbeurten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Je hebt Bowie en Bowie vanaf Aladdin Sane.
Blij dat ie met een ander rockstem is gestart toen.
Zijn repertoire is daarom enig in zijn soort.
Was eigenlijk een perfecte timing van hem om niet op die voet door te gaan toen, het was tijd voor iets anders.
Bowie is Bowie , hij wist dit zelf ook.
Maar desondanks blijf ik zeker groot liefhebber Hunky Dory en The Rise and Fall of Ziggy Stardust .
Wat daarvoor kwam is een maatje kleiner , draai ik zelden meer.