David Bowie - Aladdin Sane (1973)

En weer een fijne plaat van de "oude" Bowie mogen ontdekken.

"time" vind ik echt een heel erg mooi nummer! Maar het hele album is een lekkere luisterervaring!

Blinde (plaat) aanschaf destijds nooit spijt van gehad. Wereldalbum

Dit album op vinyl - in superstaat - opgepikt bij de Kringloopwinkel. Ga er zometeen even voor zitten. Klinkt allemaal veelbelovend.

titelnummer en lady grinning soul....zo mooi. En panic in detroit en time...tsja gewoon goed album

Bowie zelf betitelde dit album als "Ziggy goes America" omdat de inspiratie is op gedaan gedurende de US tour in 1972. Al vind ik de rock wat steviger dan op Ziggy.

Tracks als Cracked Actor, Panic in Detroit, The Jean Genie, en Watch That Man zijn erg sterke nummers. Sterk ritme met een pakkende gitaar en toch melodieus.
De zang is soms wisselend qua niveau. De jazzy pianosound in de titeltrack verrast me ook telkens.
Daarnaast is Time en de afsluiter erg mooi en had de Stones' cover voor mij achterwege gelaten mogen worden.

Deze is voor mij toch een fractie beter dan Ziggy. Op Aladdin weet Bowie me het hele album te boeien terwijl bij de voorganger -in mijn beleving- langzaamaan de spanningsboog wat verslapt.

Hier moet ik op terugkomen en de rollen omdraaien.
Heb Ziggy de afgelopen weken erg vaak gedraaid. Erg rockende plaat die blijft doorgaan.
De nummers blijven maar in m'n hoofd zitten.

Heerlijk album van Bowie. Het hoogtepunt is voor mij Cracked Actor.

Ik heb net op Ebay voor een nette prijs een Japanse 2 colored Lp versie gekocht, met een bonusalbum met live tracks. Er is er nog eentje...

Top album met louter wereldnummers!!

Als je nu de prijzen ziet op Ebay van de originele RCA-cd's...

Dan had ik nog mazzel met mijn Amerikaanse RCA-cd (CSR in de binnenring, naar verluidt de beste cd-versie).

Orginele cd???
Op cd kan je toch veel niet als 'orgineel' beschouwen? Dat heb je met lp veel sneller. Al word ik wel moe van de re-issues op lp tegenwoordig, en dan die prijzen :-S

Afijn, de lp is weer helemaal hot en volledig terug en geaccepteerd. Het is een soort status symbool geworden lijkt wel.

En gisteren via een oproep in de plaatselijke AH bij iemand langs geweest die nog zeker 200 lp's had op zolder en er niks mee deed. Ik 30 euro mee in de hoop nog wat bruikbaars tegen te komen.
Buiten Led Zeppelin en Pink Floyd en nog een paar klassiekers, was deze lp (1981 re-issue) helaas de enige van Bowie die ik aantrof. Maar hoes wel in prima staat, net als het vinyl.

En damn, dit is inderdaad een erg lekker album zeg. Waarschijnlijk een van de vele pareltjes die er tussen de circa 25 albums tussen zat.

Goeie actie Darkzone! Gewoon een briefje opgehangen: Wie heeft er nog LP's in huis? en dan zo'n vangst doen. Niet super spectaculair, maar zo te zien had je het een stuk slechter kunnen treffen. Alles van James Last en Alle 13 Goed deel 1 t/m 23 bijvoorbeeld.

James Last vind je bij de kringloop in overvloed. Heb er laatst uit nieuwsgierigheid wel 2 lp's vandaan, maar dat waren ook mooie hoezen zonder wijlen JL zelf erop.

Maar had meer Bowie verwacht bij deze particulier. Ach, ik had het slechter kunnen treffen qua Bowie volgens mij. Deze lp ga ik veel draaien!!!

Heb trouwens wel 1 supercatch in die batch zitten: Star Wars Dub. Doet het op Discogs al vanaf 75 euro zonder hoes!

Heb je 'm niet te goedkoop op Discogs gezet?
Of ben jij dat niet?

Heb de mijne voor 80 aangeboden geloof ik. Of tie ooit verkocht wordt is n tweede.

Abnormaal wat de beste man aan inspiratie had in de jaren 70, dit album is daar een schoolvoorbeeld van, een van mijn favorieten van Bowie.

Zeker ook een van mijn Bowie favorieten,we weten hij is door zijn carriere genomen heel veranderlijk,daarom kunnen veel mensen naar mijn mening niet alles van Bowie goed vinden
Dit Album is duidelijk uit zijn glamperiode met gitarist Mick Ronson,dus hier en daar goed en lekker rockend ( Watch That Man/Panic In Detroit/Cracked Actor/Jean Genie)
Titeltrack heel opvallend mooi , met het rommelige pianostuk erdoorheen ,heeft wel iets aparts.
Minpunt.. Let's Spend The Night Together is geen geslaagde bewerking

Favorieten ; Panic In Detroit / The Jean Genie / Drive In Saturday....
En het bijzonder mooie Lady Grinning Soul

Het vervolg op Ziggy Stardust. Een combinatie van de glamrock bij Ziggy en gebruik van piano zoals in Hunky Dory. Net als bij vele films zijn de vervolgen nooit beter dan het origineel. Toch levert Bowie met Aladdin Sane alweer een topplaat af.
De cover vind ik trouwens de beste tot nu toe. Dit is het beeld dat ik krijg als de naam David Bowie wordt genoemd. De cover is al een kunstwerk op zichzelf.

De drie beste nummers zijn degene die afwijken van de glamrock. Voor mij is dit dus de titeltrack, Time en Lady Grinning Soul. Alleen al voor die nummers zou je het album eens moeten beluisteren want het pianospel is werkelijk prachtig! Het nummer Aladdin Sane is zo weg van de wereld en creatief maar blijft toch in je hoofd hangen. De andere twee nummers zijn ietsjes makkelijker te beluisteren voor het gewone oor. Time doet me denken aan een theatrale opvoering gecombineerd met wat psychedelische rock. Heerlijker kan het haast niet worden. Het eindnummer is dan de toegankelijkste van de drie. Een prachtig nummer , prachtig gezongen en prachtig gespeeld. Helemaal niets op aan te merken.

Ik vind het stiekem jammer dat de rest van het album een beetje onder doet (ja echt waar!) voor deze epische zwaargewichten. Toch zijn het stuk voor stuk lekkere stevige rockers (harder dan Ziggy Stardust). Watch That Man is de opener en hoewel ik het zeer jammer vind dat in mijn uitvoering de stem van David Bowie in de achtergrond klinkt (is dit de bedoeling?) is het een fijn nummer om te openen. Het is geen Five Years, Changes , Width Of The Circle of Space Oddity , maar het kan ermee door.

Drive In Saturday kende ik al en vind ik samen met Panic In Detroit het beste nummer buiten de drie bovengenoemde stukjes. Drive in Saturday laat je letterlijk meeslepen en Panic In Detroit klinkt gewoon erg lekker. Alweer jammer van de stem die meer in de achtergrond klinkt. Cracked Actor is een zwaar nummer met een smerige tekst.... GEWELDIG! Ik hou ervan en het heeft de juiste lengte. Ook eigenlijk een toppertje waar je gewoon rechtstaat en meerockt.

De drie resterende nummers zijn twee covers (dacht ik) en uiteraard het overbekende Jean Genie. De twee covers zijn wel in orde maar helaas het minste wat het album te bieden heeft... En hopelijk zorg ik nu niet voor opschudding maar ... ik vind Jean Genie niet zo een interessante hit van Bowie. Het is een leuk nummer maar het kabbelt naar mijn mening iets te straightforward voor. Ik sla dit nummer meestal over op zijn best of albums. Heel wreed eigenlijk. Positief is wel het ritme en die lekkere riff in het begin en naar het einde toe.

Dus we hebben in totaal een heel solide album. Eigenlijk valt geen enkel nummer tegen. Het verschil maakt deze plaat juist met de titeltrack, time en lady grinning soul. Tel daarbij nog eens een paar prachtige rocknummers en je hebt zeker en vast een plaat dat meer naar de 4 sterren neigt. Moest dit album enkel glamrock nummers hebben zou ik het minder goed beoordelen, maar gelukkig durft Bowie soms eens met de grenzen te breken (zie titeltrack) en daarvoor ben ik hem dankbaar.

4* , topplaat!

Van dit album waardeer ik vooral 2, 6 en 9. De rest vind ik eigenlijk behoorlijk matig. Niet slecht, maar zeker niet sterk. Zeker geen sterk album Nasr Bowie-maatstaven.

Heb hetzelfde.....half om half (gehakt) . Wel een iconische hoes.

Ik vind ook dit een briljante plaat van Bowie.

Sanderzzz
Alleen Let's Spend the Night Together is een cover,het overige is Bowiecompositie's

Aah thanks

Ik luister dit album weer eens sinds een tijd..

Het mooiste wordt wel bewaard tot 't laatst! Lady Grinning Soul zowel muzikaal (mooie piano) als vocaal echt fantastisch!
Die was ik even uit het oog verloren zeg.....

Meer dan waardige opvolger van Ziggy Stardust. Klinkt in mijn oren ook als een echt bandproduct, qua samenspel lijkt het zelfs nog wat strakker en geolieder dan de voorganger, maar dat is ook niet raar in het licht van de doorbraak van Ziggy en het vele toeren van The Spiders From Mars. Wel is het songmateriaal van Ziggy over de hele linie nog wel wat sterker.

Inderdaad ook een van de beste hoezen. Net als de hoes van Heathen heeft ook deze Bowie-beeltenis een iconisch en dwingend karakter. De cd schreeuwt om aandacht en wil opgezet worden. Het stijlicoon Bowie...

De inbreng van Mike Garson is, naast dat zijn spel natuurlijk van zeldzame schoonheid is, een sprekend voorbeeld van hoe Bowie in de studio alles uit zijn muzikanten haalt. Onopvallend een partijtje meespelen op de achtergrond? Ik dacht het niet! Bowie zorgt ervoor dat ze gehoord worden.

Ook voor mij zijn het titelnummer en Time de absolute hoogtepunten. De rest is gewoon oerdegelijk en met geen mogelijkheid zwak te noemen. De plaat is voorbij voordat je er erg in hebt...

Alleen had hij wat mij betreft lets spend the night together beter op Pin Ups kunnen zetten, waarom ineens een Stones cover tussen al zijn eigen veel sterkere composities. De enige smet op zijn zoveelste meesterwerk in de 70ties. Time en Lady Grinning soul behoren sowieso tot zijn beste nummers uit zijn hele oeuvre.

Het begin alleen al van Lady Grinning Soul, wie verzint er nou zo'n begin, die piano die als een vlinder blijft fladderen om zijn breekbare stem, dan gaan gitaar en piano ook nog duelleren. Een bescheiden saxofoon erbij, welja, gitaarsolootje eroverheen en met z'n allen in de fade out.

Door merg en been, nog steeds.

Maar laat ik de andere nummers op dit waardige vervolg van Ziggy niet tekort doen, Panic in Detroit is vreselijk gelikte song bijvoorbeeld, Time, titelsong, prachtig, geen enkel zwak nummer, want ook de Stones cover vind ik goed passen hier (komt ook omdat deze plaat in het verleden zo vaak gedraaid heb dat het eind van elk nummer me onmiddelijk doet verlangen naar het begin van het volgende, uiteraard alleen in de juiste volgorde en per plaatkant)

Nou vooruit, The Prettiest Star is me te zoetjes

Over de hoes is er duidelijk consensus, een van zijn mooiste, zo niet de mooiste

Mijn eerste Lp en kennismaking met Bowie
En nu nog steeds mijn Bowiefavoriet
Vanavond nog eens rustig beluisteren
R.I.P.

Time en Lady Grinning Soul. Samen ook een standbeeld waard.

Én de titelsong. Wat een nummer en wat een pianosolo. DIe drie nummers zijn wat mij betreft de grote peilers van het album waar de rest in de vorm van heerlijke rock 'n roll prachtig omheen past.