David Bowie - Aladdin Sane (1973)

Eigenlijk is deze langzaam uitgegroeid tot mijn favoriete glamplaat van Bowie. De productie klinkt voller, Bowie is op het toppunt van zijn zelfvertrouwen en straalt dat ook uit (soms heerlijk fout op een goede manier) en de piano geeft het geheel een extra dimensie. Draai deze liever dan Ziggy. Het rockt nog een stuk harder.

Goed album van Bowie, haalt niet het niveau van Ziggy Stardust maar is een fraaie glamrock plaat geworden.
Uitschieters zijn voor mij vooral Panic In Detroit, Drive In Saturday & The Jean Genie.
Tevens een vermelding voor het aparte titelnummer.
Knap om na een meesterwerk als Ziggy Stadust met een fraaie opvolger te komen ( en het vervolg in de jaren 70 werd alsmaar indrukwekkender).

Enkele weken geleden werd deze plaat aangeraden door iemand (waarvan ik zijn naam niet meer kan herinneren) van deze site. Ik had deze plaat al vorig week beluisterd, maar door een gebrek aan tijd heb ik geen vlugge opmerking kunnen plaatsen. Vandaag heb ik min of meer tijd en heb ik deze plaat maar eens terug opgezet. Aangezien dit eerder een kennismaking is met het album zal ik het proberen kort te houden.
Wat ik nu al zeker kan zeggen is dat dit ook een goed album is, al moet ik ook toegeven dat Ziggy Stardust een klein beetje beter is. Dat dit hoort bij de betere albums van Bowie, daar spreek ik me nu nog niet over uit. Het album Ziggy Stardust is hier enorm herkenbaar, maar dat wilt niet zeggen dat het helemaal klinkt als ZS. Hier heb ik meer het gevoel dat er wat meer geëxperimenteerd wordt met geluiden die soms irriterend kunnen overkomen, maar nooit beginnen te irriteren. En dat is misschien de pracht van dit album, al kan ik dit nu niet meteen zeggen. Ik ben eens benieuwd hoe ik dit later zal gaan ondervinden.

Met The Rise & Fall Of Ziggy Stardust was Bowie eindelijk waar hij zijn wilde.
Zijn naam was gevestigd als glam/art rocker in een periode waar hij zich als een vis in het water voelde.
Tuurlijk waren er andere belangrijke acts die het genre uitdiepte en ontoegankelijkheid vermengde met toegankelijkheid. Neem Roxy Music, die ook in de hitlijsten te vinden waren, maar met hun beginplaten de luisteraar schijnbaar makkelijk op het verkeerde been zette met onverwachtse wendingen songmatig gezien.
Bowie maakte daar ook werk van, maar waar andere generatiegenoten op een bepaald moment een makkelijkere weg kozen, ging Bowie verder en bleef zich vernieuwen( tot begin jaren 80.)

Aladdin Sane is een logisch vervolg op het geroemde Ziggy.
Een plaat die stevig rockt en over de hele linie heel aardig boeit.
Ok. het spreekt wat minder tot de verbeelding dan Ziggy, maar ook hier is Bowie duidelijk niet voor 1 gat te vangen.
Het is een Glamplaat met wat grimmige rockers, er wordt wat doo-woop tegen aan gegooid (Drive In Saturday en The Pretiest Star) en het hilarische titelnummer bouwt op het freestyle pianospel van Mike Garson, wat zeker heel goed werkt.
Dramatiek weet Bowie uitstekend te verwoorden in Time en de prachtige afsluiter Lady Grinning Soul. Twee onvervalste prachtstukken op deze plaat.
De single The Jean Genie is alleen al klassiek door de herkenbare riff van Mick Ronson.
Kort erna scoorden The Sweet met Blockbuster een megahit en bevatte de zelfde riff.
Naar het schijnt zou dit puur op toeval berusten.
Smetje is Let's Spend The Night Together. Een qua snelheid opgepompte versie die nogal afgeraffeld klinkt. Klinkt echt als een vullertje. Ik prefeer toch de originele versie van The Stones.

Aladdin Sane is niet zijn beste plaat, maar is altijd nog een album die ook tot zijn meest aansprekende behoort.

Na het tussendoortje Pin Ups, komt Bowie met Diamond Dogs die kwalitatief in het verlengde ligt van deze. Hij heeft dan afscheid genomen van de trouwe Spiders.

Blockbuster van Sweet verscheen zelfs enkele weken eerder in de hitlijsten dan The Jean Genie. Maar inderdaad, beiden hebben zowat dezelfde riff.

Twee songs die het ook duidelijk van die riff moesten hebben.

Ze zullen toch niet in het zelfde studiocomplex hebben gezeten tijdens het opnemen ????

Nee, het schijnt echt puur toeval te zijn. En Bowie was geen jatter, dat geloof ik stellig.

De eerste plaat die ik kocht van David Bowie, zal wel altijd tot een van mijn meest favoriete Bowie-albums blijven horen.
Laatste weken nog eens een paar keer gedraaid en wat een feest der herkenning weer.

Het superspannende Jean Genie, waarvoor je aan de radio gekluisterd zat en dat zo ongeveer tegelijk met Blockbuster, Virginia Plain, Elected en Gudbuy t'Jane in de Top 40 stond. Dat waren nog eens hitparades.
Het o zo mooie Drive In Saturday dat de hitlijst net niet haalde en Let's Spend The Night Together wat ik toen ook al zo'n spannend nummer vond.
Enige jaren later deze LP gekocht.
Ik vond toen, naast eerder genoemde 3 nummers het opzwepende Watch That Man, Panic In Detroit en The Prettiest Star de beste nummers.
Door de jaren heen en na nu ook weer een paar keer draaien zijn dat toch ook Aladdin Sane, Time en vooral Lady Grinning Soul geworden, waarbij The Jean Genie en Drive In Saturday klassiekers zijn gebleven.
Derhalve staat er dus geen een slecht nummer op en kom ik gewoon weer op ruim 4 sterren.

Toch maar weer eens wat meer Bowie naar onderen halen binnenkort...
Op vinyl.

Marc Almond heeft zeker wel eens naar Time geluisterd.
De cabaretinvloeden hoor je duidelijk in dit nummer terug.

Een prima vervolg op zijn gelauwerde Ziggy Stardust, zelf heb ik een voorkeur voor laatstgenoemde, omdat die wat completer voelt naar mijn smaak. Ben middels de laatste Bowie weer eens begonnen aan een herbeluistering van zijn gehele oeuvre. Deze mag toch wel een halfje erbij.

Marc Almond zal dat zeker denk ik wel gedaan hebben, in de documentaire van de BBC kwam hij daarin ook aan bod. Wat de Sweet betreft lijkt het mij eerder dat zij beinvloed zijn door Bowie als andersom.

mijn kennismaking met de maestro.
nog steeds een prima album

Wel een hele goede Bowie deze. Nummers als Lady Grinning soul, Time en Alladin Sane behoren tot zijn beste. Let's Spend the Night Together vind ik op één of andere wijze misplaatst, matige cover, voegt niets toe. Het enige minpunt op deze Bowie plaat.

Eigenlijk jammer inderdaad dat hij koos voor deze cover. Had ie beter op Pin Ups kunnen zetten.
Het valt in het niet op deze plaat in ieder geval.
Zonde, had liever gezien dat hij voor een eigen volwaardige song had gekozen.
Maar ja, da's ook de grilligheid van Bowie.
Verkeerde keuze's maken hoort daar nu eenmaal bij.

Vanmorgen nog het titelnummer afgespeeld van The Platinum Collection.
Wat een geniaal nummer!!

Blijft helemaal een bijzonder album. Ik sluit een verhoging ook niet uit.
Het album heeft een mysterieuze waas waar je doorheen moet breken. Typisch Bowie !

zeker een van mijn favoriete bowie platen ! elk nummer is raak. time blijft mijn favoriet, vooral dat geweldige gitaarspel !

Ik heb deze plaat net een paar weken in huis en ben hem echt aan het ontdekken... Voorlopig hoogtepunt vind ik het afsluitende nummer van kant 2, Lady Grinnig Soul, maar er zal vast wat bij komen.... ERG goed hoor, dit!

Mijn eerste Bowie album en staat nog steeds als een huis!!!

Haha, hoe kan iemand's opinie in verloop van tijd veranderen...

Ik heb sinds kort de Amerikaanse RCA-cd in bezit (met CSR in de binnenring) en hij klinkt een stuk voller en vetter dan de 1999-uitgave met een heerlijke bas en een behoorlijke dynamiek waarin alles goed tot z'n recht komt. Door dat verschil in geluid spreekt het album me nu een stuk meer aan, het klinkt eindelijk als een eenheid.

Een 4,5 met groeipotentie, dus dit gaat er een worden en die noteer ik alvast!

Fantastisch album dat de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan. Nu ik het na lange tijd weer eens beluisterd heb kan ik dat rustig constateren.

Meer dan uitstekend vervolg op Ziggy Stardust. Enige misser is Lets Spend The Night Together. Hij had destijds nog genoeg prachtige eigen nummers liggen als All The Young Dudes en John Im Only Dancing. Onbegrijpelijk dat hij die niet gebruikte maar wel zo'n afgeraffeld Stones nummer.

Mee eens. Ik vind het ook een smetje. Had ie gewoon op Pin Ups moeten zetten. Verder een fraaie Bowieplaat.

is hier toevallig al iemand die in het bezit is van de laatst uitgebrachte 40th anniversary van dit album? ik zit te twijfelen of ik hem nog zal kopen, wil graag weten of het nog een beetje de moeite is om deze (als fan) in bezit te hebben naast de 1999 remaster.

Hier staat toch veel slechts op. Amai.

Misschien kun je wat uitvoeriger reageren? Dit is geen prikbord, maar een forum hè. Bij zo'n oneliner is de discussie niet echt gebaat.

Waarom schrijf je dit niet na Neal Peart's reactie. Wellicht omdat hij positief is over de plaat in een oneliner en ik negatief. Zelf beoordeel je de plaat ook positief, dus ik weet het antwoord wel.

Denk jij altijd voor anderen? Mag je laten voortaan, want je zit aardig mis.

Toch een antwoord:
Omdat ik dat bericht achteloos voorbij ben gescrolld, omdat er niets interessants in staat, terwijl jouw bericht me dan tenminste nog wel triggert. Ik ben dan wel benieuwd wat je er allemaal slecht aan vind. Zelf vind ik Let's Spend The Night Together niet zo denderend, maar meer zou ik niet kunnen bedenken.

Valt inderdaad weinig op aan te merken. Ik deel Herman's mening inzake Let's Spend The Night Together, dat echt als een filler overkomt.
Een wat uitvoerigere uitleg over jou mening is wenselijk spinout.

Nou, dan zou ik toch 'ns willen weten wat dat is, want ik hoor het niet.

Je zegt het op een wat bevooroordeelde manier.
Heb je überhaupt enige interesse in de artiest?

David Bowie wordt ook op Mume erg gewaardeerd en terecht, maar een beetje tegengas voor de kameloen mag ook wel eens. Ik vind dit album zeker goed genoeg, maar vind 'm wel (wat) minder dan Ziggy qua songs en ook wat onsamenhangender.

Het album begint uitstekend met de rocker Watch That Man. Het tweede nummer vind ik wat gezapig qua coupletten, wel sterk refrein; ook wat 'gepiel'/art-spel in de non-vocale gedeelten dat enerzijds wat irritant over kan komen (heb ik ook wel wat met Roxy Music soms), anderzijds wel passend bij dit nummer. Drive-In-Saturday is weer een nummer dat ook wel op Ziggy had gepast. De A-kant is verder over het geheel wel goed. B-kant Vind ik vooral de laatste 2 nummers goed (ik waardeer dat cabaret-achtige Time en ook The Prettiest Star niet zo erg), de cover redelijk (het rockt tenminste) en i.p.v. 4 sterren geef ik dan 3,5. ster. The Jean Genie vind ik nog steeds het beste nummer; sterke drive en lekkere riff van Ronson. Lady Grinning Soul vind ik wel wat spannender en tikkeltje mysterieus, goeie afsluiter.

Ik vind deze ook behoorlijk onsamenhangend en over de hele linie matig voor Bowie-begrippen, kan me heel goed in spinout's reactie verplaatsen dus. Hij zegt terecht: "Hier staat toch veel slechts op", maar dus niet alles! Ik vind het eerste nummer Bowie-onwaardig saai, nummer 3 ook maar flauwtjes, cracked actor ook niet veel, time te langdradig en nogal saai, let's spend the night inderdaad slecht en Jean Genie één van zijn slechtste singles.. tsja. Blijft er nog genoeg over voor een voldoende, dat zegt met name veel over het genie van Bowie!