Linkin Park - One More Light (2017)

Veel Amerikaanse artiesten roepen bij elk nieuw album dat het hun meest persoonlijke, hun meest intensieve schijf is. Daarnaast was de omgeving waarin de nummers werden opgenomen zeer inspirerend. Dit soort argumenten horen ook vaak bij het verkooppraatje, er moet immers brood op de plank komen. Maar om wat empatisch vermogen ten toon te spreiden; Chester kan het inderdaad zo ervaren hebben, niks mis mee. Daarnaast heeft hij een hoop mee gemaakt in zijn leven, daar zal het een en ander zijn weerslag hebben gehad op One More Light. Dat dergelijke teksten deze indruk op mij achter laten staat niet los van het beoordelen van een album. Daarnaast ben ik van mening dat pijn en verdriet elementen zijn die vaak hele mooie dingen hebben opgeleverd op muzikaal gebied. Deze schijf maakt dan juist een vluchtige poppy achtige indruk met weinig (productionele) verdieping. De nummers zijn pure popnummers met af en toe een dance achtige beat eronder, maar mijn zieleroerselen beroeren? Nee dat toch echt niet. Deze argumenten maken dat dit album voor mij maar erg matig is. Laten we het maar ophouden dat One More Light tegengestelde reacties oproept. Als ik dan veel recensies in de verschillende media lees waarin men nog veel kritischer is over deze schijf dan ik ben sta ik niet alleen in mijn beoordeling. Maar wellicht hadden zij zich wel iets empathischer mogen opstellen...

Hij kán het inderdaad zo ervaren hebben?

...

Bedankt voor je toelichting, milesdavisjr. Ik wil overigens niet zeggen dat iedereen die dit album afkraakt een gebrek aan empathisch vermogen tentoonstelt, even ter duidelijkheid. Uiteindelijk is alles persoonlijke beleving; mij raakt het wel. Laten we het daarop houden.

Berichten verplaatst naar Linkin Park

Ik begrijp je standpunt milesdavisjr. Men zou gezien de treurnis waarin Chester blijkbaar verkeerde misschien eerder een soort Disintegration type album verwachten als resultaat en in plaats daarvan klinkt deze plaat in eerste instantie best opgeruimd en zoals al gezegd, behoorlijk poppy. Toch vind ik de melodieen zo catchy dat ik bepaalde nummers toch steeds weer opzet en vind ik dit album binnen zijn genre behoorlijk goed en een pak beter dan wat men tegenwoordig zoal aan popmuziek op de radio hoort. En kinderachtige teksten, tja, ben ik het niet mee eens: het zijn eerder goudeerlijke zieleroerselen zonder teveel pretenties. Ondanks dat ik ook best van moeilijkere muziek hou ben ik erg tevreden met dit album en zal ik hem zeker vaker draaien dan voorgaande Linkin Park platen. Misschien omdat ie júist zo fijn wegluistert. Tevens pleit ik voor Sharp Edges als nieuwe single. Wat een enorm pakkende melodie heeft dat nummer.

Linkin Park kwijtgeraakt na cd3. Na aanleiding van zijn dood deze eens beluisterd. Eigenlijk kan ik alleen heavy en one more light waarderen.

De andere nummers klinken te vlak.

Een ondermaats album vol inwisselbare pop-debacles. De muzikale ondergang kwam, - tragisch genoeg - gelijktijdig met de zelfmoord van leadzanger Chester Bennington. En zo moest het (helaas) wezen.

Alleen titeltrack "One More Light" is een klein lichtpuntje op deze plaat.

0,5*

Ben af en toe echt een sucker voor goede popmuziek. 'Heavy' is daar een voorbeeld van: oprecht, alles zit op de goede plek. Soms is een makkelijk nummer verdomd moeilijk te maken, daarvoor hulde.

Echt geslaagd vind ik dit album allerminst, maar ik kan het ook weer niet volledig met de grond gelijk maken omdat de gasten toch duidelijk laten zien dat ze multidisciplinair zijn en muziek kunnen maken die buiten de - voor mij nostalgische - periode van Hybrid Theory en Meteora valt. Begrijp me niet verkeerd: ik vind popmuziek drek en eenheidsworst maar dit is dan toch de betere drek. In zoverre dat daar gradaties in zijn natuurlijk. Nummertjes als Heavy, Talking To Myself en vooral One More Light redden het geheel.

Wel moet gezegd dat ik de meerwaarde in de collaboraties totaal niet in zie. De Raps in Good Goodbye had Mike vlotjes zelf kunnen doen en Heavy zou overtuigender zijn geweest als Chester het geheel voor zijn rekening had genomen.

Die gitarist moet zich ook hebben afgevraagd bij het maken van dit album: wat is mijn rol eigenlijk nog. Is het dit nog maar?

Jammer dat Chester Bennington zijn oeuvre met deze miskleun afsluit.

Vindt het niet super, maar er staan een paar aardige nummers op. One More Light vind ik persoonlijk erg prachtig, ook omdat de clip die hierbij hoort een eerbetoon is aan Chester, die helaas veel te vroeg is overleden. ☹️

Dit had ik alvast veel liever gehoord!

Redelijk kut album, op Chester niets aan te merken mooie teksten mooi stemgeluid. Alle nummers zijn over geproduceerd door Mike, de rest van de band heeft amper iets te maken met deze plaat. De gast artiesten hebben geen enkele meerwaarde. Remix deze plaat met wat gitaren en Some scratches From mr Hahn!

Bijna 100 stemmen en dan dit gemiddelde, ongekend. Helaas is het geen ster te weinig. Ik kon me er destijds na het horen van de eerste paar nummers niet toe zetten het gehele album te luisteren maar heb me er nu toch eens aan gewaagd. Een album zonder reuk of smaak. Het ene na het andere gladde niemendalletje wordt opgelepeld. Er wordt überhaupt nauwelijks gemusiceerd, ik vraag me echt af wat Rob Bourdon en Brad Delson zoal gedaan hebben tijdens de opnames hiervan. Chester zingt zwak, zonder overtuiging, krachteloos. Het is verleidelijk er 'met de kennis van nu' heel veel emotie in te horen, maar ik hoor het gewoon niet. Zo vlak allemaal. Halfway Right en Sorry for Now: kan het slechter? En Mike Shinoda moet doen waar hij goed in is, rappen, en niet zingen. Toch geen halve ster. Daarvoor is Talking to Myself te luisterbaar en afsluiter Sharp Edges is, ondanks de tenenkrommende tekst, zowaar een beetje leuk.

Heavy vind ik best een lekker nummer

Is dit niet ergens de top 10 van een flop 250? Is er überhaupt te zien wat de slechtste albums op MuMe zijn?

Als je zoekt bij Toplijsten > Overig > Uitgebreid zoeken, dan kun je op verschillende criteria selecteren. Je kunt echter enkel per decennium filteren. Het hangt er vanaf waar je de lat legt. Ik denk dat wat albums met meer dan 100 stemmen betreft, deze misschien nog net in een top 10 zit van laagste scores; de kroon wordt daar overigens gespannen door Justin Bieber - My World 2.0 (slechts 0,99* met 117 stemmen). Eeuwig jammer dat dit de zwanenzang van Chester is gebleken, al maakt het titelnummer bij tijd en wijle nog wel wat los alhier.

[quote]SirPsychoSexy schreef:


Waarom? Dit was duidelijk de kant die hij op wilde muzikaal en ik ga er dan ook niet vanuit dat er een From Zero in had gezeten met Chester.

Ik bekeek het meer vanuit het perspectief van mij als luisteraar en met mij ook veel anderen, te zien aan de score, die One More Light grotendeels een slappe hap vinden op vlak van productie en songwriting. Ik kan maar hopen dat Chester op zijn minst zelf blij was met dit laatste wapenfeit voor hij afscheid nam van deze wereld. Ik las overigens in een interview met een bevriende muzikant dat de (soms overdreven) negatieve reacties op dit album hem wel zwaar wogen.

Mike Shinoda heeft altijd de grootste invloed in de richting die ze op gaan. Chester was een stuk enthousiaster over The Hunting Party.