Linkin Park - One More Light (2017)

Zo was dat effe een domper! Linkin Park een band waar al jaren op word geschoten maar nu maken ze het de criticasters wel heel erg makkelijk!
Het is geen "slecht"album geworden, wel een slaapverwekkend album !
Ze zouden een nieuwe schrijfmethode hebben aangehouden bij dit album: ipv eerst de muziek nu eerst de tekst. Tip voor ze; doe maar weer andersom

Na meermaals beluisterd te hebben zijn er drie nummers die ik nog wel eens terug zal luisteren: Battle Symphony, Sorry for Now en One More Light. De rest klinkt vrij identiteitsloos, zieloos en ongeïnspireerd.
Hoewel Linkin Park en Pop altijd al hand in hand gingen wordt het hier toch teveel. Aan de andere kant wel bewonderenswaardig dat een drastische aanpassing als deze durven te maken.

Ik hoop dat dit album alle 'demons' van Chester heeft verdreven. Dan kunnen ze weer terug naar wat stevigere kost. Of naar een of andere vreemd electronic hoekje. In ieder geval schaar ik me bij de grote groep mensen die het album niks vindt.
1.5*

Wat een negativiteit zeg, alleen omdat Linkin Park een andere weg is ingeslagen. Ik respecteer het juist dat ze het lef hebben om buiten de gebaande paden te treden; vanaf 'Minutes to Midnight' was dat al lichtelijk te horen. Wie maakt er tegenwoordig nog eigenlijk nu metal?

Dit album is natuurlijk even wennen na het lekker harde 'The Hunting Party', waarmee ze bijna teruggingen naar hun roots. Je zou 'One More Light' verscheidene namen kunnen toebedelen als: commercieel, makkelijk en pop. Bij het horen van 'Heavy' vroeg ik me ook af met wat voor softe band ik nu had te maken, maar naargelang begon het steeds meer te groeien en komt de persoonlijke boodschap beter naar voren die de heren met dit werk willen verkondigen.

Nu heb ik dan eindelijk het album in zijn geheel kunnen beluisteren, hoewel het nog steeds anders dan de kenmerkende sound klinkt, is dit zeker geen slecht album. De nummers zijn prima geproduceerd, al zitten er wat makkelijke momenten tussen waar je even van moet opkijken, zoals het laatste stuk bij 'Halfway Right'. Voor nu zijn mijn favorieten: 'Heavy', 'One More Light' en ' Sharp Edges'.

Al met al een aardig album dat helemaal breekt met hun oude werk. Zelf ben ik een fan van het eerste uur die dit alleen maar kan toejuichen, maar ik kan zeker begrijpen dat er veel mensen zijn die hier totaal niets mee hebben. Dat mag best, maar probeer het eens een kans te geven. Als je eenmaal een smaak gewend bent wil je hier niet van afwijken en op een bepaalde manier in deze comfortzone blijven, echter betekent dat niet dat de nieuwe smaak per se slecht hoeft te zijn.

3,0 Sterren voor nu.

Tsja, Linkin Park was natuurlijk altijd al een band die niet vies was van wat pop-invloeden, met Minutes to Midnight als meest poppy album... tot nu toe. Echter, One More Light is niet alleen poppy, de productie is spekglad; de rauwe randjes zijn eraf. Het resultaat is een verzameling liedjes die geschreven zijn vanuit de tekst en zangmelodie, en juist dat de interessantste elementen van dit inmiddels controversieel te noemen album.

Ik hoef me niet opnieuw uit te spreken over de hoeveelheid haat die dit album ontvangt. Deze vond ik niet terecht toen 'Heavy' werd vrijgegeven, en deze vind ik nog steeds niet terecht nu ik het album een paar keer heb gedraaid. Ik hou best van goede popmuziek. De meest recente albums van Coldplay heb ik vrij hoog zitten, maar ook een plaatje van Taylor Swift gaat er af en toe in als zoete koek. Qua muziek sluit One More Light daar dan ook goed bij aan, echter het is op het vlak van de teksten waar Linkin Park zichzelf blijft. Geen vrolijk verslag van een leuke of minder leuke date, geen zomerse teksten met een hoog feelgood-gehalte, maar teksten over persoonlijke problemen, het vechten met je demonen, en het alleen zijn in de wereld. Kortom: teksten die Linkin Park al sinds Hybrid Theory ten gehore brengt. Waar het in 2000 met name puberale problemen waren klinken ze nu volwassen. 'Heavy' spreekt mij enorm aan, vooral met de clip erbij en de uitleg van Chester Bennington zelf. Ik heb ook weleens te maken gehad met dat soort problemen, vrij recentelijk, en dat nummer hakt er dan in als een bom. En zo werkt het met de meerderheid van de nummers: de melodieën nestelen zich in je hoofd. Op de oppervlakte klinkt alles vrolijk en lijkt het alsof er niets aan de hand is. Als je even vluchtig dit album beluistert zodat je stemgerechtigd bent zal de ware betekenis van de teksten je ontgaan. Of het boeit je gewoon niet, en daar is niks mis mee (alhoewel... ).

Qua muziek is er dan de discussie of dit een gewaagde stap is of slechts een goedkope commerciële truc. Ik snap waarom mensen neigen naar het laatstgenoemde, maar wie een beetje bekend is met het werk van Linkin Park weet dat ze altijd streven iets nieuws te doen met hun geluid. Het feit dat ze het componeer-proces nu wederom zodanig anders hebben aangepakt laat zien dat dit project begon als een muzikale uitdaging. Het resultaat is vrij tam, dat geef ik toe, maar op de volgende plaat doen ze wellicht weer wat anders. Dat is het leuke van deze band. Ook al is dit niet het soort muziek dat ik wil horen van deze mannen, ik vertrouw ze zodanig dat ik het altijd een kans zal geven en met een open houding zal luisteren, wat ze ook uitbrengen. Niet iedereen heeft daar zin in of heeft daar tijd voor, en dat is prima. Juist daarom is dit een gewaagde stap geweest en geen commerciële truc, al zou het natuurlijk geen kwaad kunnen als ze hierdoor een aantal fans erbij winnen die normaal gesproken nooit naar deze band zal luisteren.

Het is jammer dat deze plaat omringd wordt door zoveel negativiteit. Niet zozeer extreem lage cijfers, maar gewoonweg agressieve reacties en felle discussies. Chill out, people! It's just music. Vrij lekkere muziek, moet ik toegeven. Vind je dat niet? Luister dan lekker wat anders. Genoeg muziek in de wereld! Mijn favoriete nummers zijn 'Heavy' (natuurlijk), 'Battle Symphony', en het aangrijpende 'One More Light'.

Bijzonder slap album met zeikerige covers van hedendaagse popliedjes. O nee, toch niet! Dit betreft daadwerkelijk eigen materiaal, iets wat de hele bedoening nog treuriger maakt. Het niveau is namelijk erbarmelijk. Ik ben echt niet tegen een experiment meer of minder, maar kom dan wel voor de dag met degelijk songmateriaal. Dit is gewoonweg beneden peil. Ik zie het dan ook niet meer goedkomen met deze band.

Waar ik nog de volledige vijf sterren voor het fantastische album 'Hybrid Theory' is dit nieuwe album een totale ramp. We hoopten allemaal (ik hoorde het zelfs nog radio DJ's op 3FM zeggen) dat na het al bergafwaarts gaande album 'The Hunting Party' de jongens van Linkin Park de draad weer zouden oppakken maar helaas laten ze zien dat ze dit niet meer willen produceren en laat ik mijn interesse in deze band verwateren. Een band met topkwaliteit muziek, klassiekers en geweldig muzikale talenten pakken helaas verkeerd uit en verliezen naar mijn mening een heel groot publiek op deze manier. Dit zie je ook al op Hellfest dit jaar waar ze uitgejoeld worden, doen ze zichzelf aan, ik zeg: tot nooit meer. Ik blijf bij hun oude albums (numb en Hybrid Theory) luisteren maar hun nieuwe laat ik aan me voorbij gaan!

Bijna 100 stemmen en dan dit gemiddelde, ongekend. Helaas is het geen ster te weinig. Ik kon me er destijds na het horen van de eerste paar nummers niet toe zetten het gehele album te luisteren maar heb me er nu toch eens aan gewaagd. Een album zonder reuk of smaak. Het ene na het andere gladde niemendalletje wordt opgelepeld. Er wordt überhaupt nauwelijks gemusiceerd, ik vraag me echt af wat Rob Bourdon en Brad Delson zoal gedaan hebben tijdens de opnames hiervan. Chester zingt zwak, zonder overtuiging, krachteloos. Het is verleidelijk er 'met de kennis van nu' heel veel emotie in te horen, maar ik hoor het gewoon niet. Zo vlak allemaal. Halfway Right en Sorry for Now: kan het slechter? En Mike Shinoda moet doen waar hij goed in is, rappen, en niet zingen. Toch geen halve ster. Daarvoor is Talking to Myself te luisterbaar en afsluiter Sharp Edges is, ondanks de tenenkrommende tekst, zowaar een beetje leuk.