Pearl Jam - Vitalogy (1994)

Miljaar, miljaar, dit snap ik toch niet goed. Dit album krijgt volgens mij heel weinig sterren van jullie. Ik vind dit persoonlijk één van de beste albums uit de jaren '90. Ongehoorde muziek, energiek, gedreven, meerlagig. Je moet er wel een aantal keren naar luisteren voor het zijn ware schoonheid prijsgeeft.

Ik vind dit vooral het beste ALBUM van Pearl Jam, dit wil dus niet zeggen dat ik vind dat hierop het meest aantal sterke nummers staan. Die eer valt te beurt aan Ten denk ik, met Vs. en No Code op een gedeelde tweede plaats.

Dit is inderdaad als geheel genomen het sterkste Pearl Jam album. Het album vloeit gewoon en verveelt geen seconde. Zelfs de songs die door sommigen als vulmateriaal worden bestempeld ("Bugs", "Aye Davanita" en "Hey Foxymophandlemama, That's Me") hebben hun functie en hun plaats.

Ik ben er overigens nog steeds niet uit of ik dit een concept-album vind of niet...

Het lukt mij maar niet om dit als een sterk album te zien. Er staan echt enorme uitschieters op zoals Nothingman en Betterman, maar ik vind dus wel dat er opvulnummers op staan die afbreuk doen aan de rest. Wat dan die functie is ontgaat mij enigszins...........
Hoe dan ook blijf ik een enorm zwak houden voor deze band.

Over de rol van de zogenaamde fillers:

Er zit in ieder gevan één aantal progressies in die, in mijn ogen, erg knap in elkaar steekt.

Allereerst: "Pry To" > "Corduroy" > "Bugs" > "Satan's Bed":
"Pry To" is niets meer dan een statement: "P.R.I.V.A.C.Y. is priceless to me.". In "Corduroy" wordt ingegaan op de nadelen die gepaard gaan met de nieuw verworven ster-status. "Bugs" is de volgende fase: reclusiviteit, paranoïa, angst... Wederom gebracht in de meest eenvoudig mogelijke vorm. Dit leidt tot "Satan's Bed", waarin wordt geworsteld met het doen van concessies ten opzichte van de waarden en idealen eerder gesteld in "Pry To" en "Corduroy". De verteller geeft toe verleid te zijn tot een leven vol glitter and glamour, maar blijft vasthouden aan zijn idealen.

Wat Vitalogy voor mij helemaal tot een prachtplaat maakt is het thema dat ik zie van (op)groeien en de dingen die we hierdoor winnen en verliezen:

Last Exit: De jeugdige onschuld.
Spin the Black Circle: de voorliefde voor een vergrijzend medium (nostalgie).
Not for You: Jeugdige agressie en energie.
Tremor Christ: het leren verliezen in de liefde en het herwinnen van het vertrouwen hierin
Nothingman: Alles in de waagschaal durven stellen, ten einde geluk in de liefde te kunnen bereiken. Het bewustzijn van de risico's.
Whipping: Ongeremd kunnen leven. Het gevoel alles de baas te zijn, alles ter discussie te kunnen stellen en aan niemand verantwoording schuldig te zijn.
Pry To, Corduroy, Bugs, Satan's Bed: Het in gevaar brengen van de status-quo door het nastreven van ambities.
Betterman: Het accepteren van een slechte relatie uit angst alleen achter te blijven.

Immortality: Dit nummer blijft een raadsel voor mij. Ik denk dat het de confrontatie beschrijft met de gevolgen van dwarsheid en rebellie ("A truant finds home [...] But there's a trapdoor in the sun"). De keuze die die personen op een gegeven moment moeten maken ("coming up a which way sign"): het accepteren van de gevestigde orde ("whiskers in the sink" doelen op de afgeschoren baard) en de verkropte schaamte hiervoor ("some die just to live"). De tekst van dit nummer is echter zo abstract dat ik hier absoluut niet zeker van ben.

Dit thema is tevens de reden waarom ik dit album als concept album aanduidde in een vorige post.

Dan nu nog een verklaring van dat laatste gedrocht op dit album?

Dit nummer valt er inderdaad buiten. Een gedrocht zou ik het overigens absoluut niet willen noemen. Vreemd en verontrustend, dat wel, maar zeker geen gedrocht.

Het is samengesteld uit geluidsfragmenten van een televisieprogramma over mensen met mentale stoornissen die, doordat de staat grof in de budgetten hakte, vroegtijdig de straat op werden gesmeten. De spreek(ster?) geeft te kennen fysiek geweld verkiest boven het geven van liefde, omdat het een directere band zou scheppen...

Het nummer past niet echt goed in mijn plaatje van dit album, maar is evengoed een uitstekend slotnummer. Het zou bedoeld kunnen zijn als een schets van wat de gevolgen zouden kunnen zijn van het opgeven van onze jeugdige (sociale) idealen.

Maar dan hoef je het nog niet op plaat te zetten.
Heb wel ooit gehoord dat ze met opzet een "moeilijk" album wilden afleveren om zo alle meelopers te laten verdwijnen en de echte fans over te houden.
Dat is in mijn geval wel gelukt, want dit album bevat echt baggertracks maar ook een paar van hun beste nummers.
Ik ben iig vanaf het begin een grote fan geweest en ben dat tot op heden nog.

uiterst sterke plaat, inlay enzo, zeer leuk, ik had in die tijd nog niet veel cd's gezien die i.p.v; een cd-doosje een boekje gebruikten, was leuk maar tegelijkertijd niet omdat ik twijfelde hoe ik dat ding in mijn cd-rekje ging krijgen,

4, omdat "Ten" toch nog iets sterker is, en omwille van dat experimentele gedoe op dit album

Hun beste album!!

Not for you is van kippenvel-klasse!

En corduroy

Vind dit het beste Pearl Jam album. Zeer sterke unieke nummers. De zogenaamde vullers vind ik perfect passen in het totale concept van de cd (samen met de hoes). "Foxymophandlemama, that's me" is zelfs een uitdrukking die zich in mijn hoofd heeft vastgezet en die ik ten gepaste en ongepaste tijden wel eens eruit-floep (weliswaar in mijn eigen betekenis).

Ik vind dit een van hun beste albums, alleen zitten er een paar albumvullers op waar ik niet zoveel waarde aan hecht. Maar dit staat in het niet als je vergelijkt wat er wel opstaat. Prachtige ruwe nummers als Last Exit worden afgewisseld door ballads als Nothingman. De niet-albumvuller liedjes op dit album zijn van topkwaliteit.

Immortality is toch prachtig hé... dat 'some die just to live', is dat niet op Cobain doelend?

absoluut niet! die vraag is al enorm veel gesteld & het antwoord is nee. Immortality heeft nix met Kurt Cobain te maken... gewoon een ijzersterk nummer. Samen met Better Man & Corduroy het hoogtepunt van dit enorm sterke album... een 5

En toch vind ik het beter als het wel over hem zou gaan.

*trekt zich nergens iets van aan*

Jaja, ik ben zo'n paria.

lol, zeg dat maar niet tegen de heren van PJ zelf, ze hebben een hekel aan die vraag

Dit album is uitgebracht 1 week voor of na dat Kurt Cobain zelfmoord pleegde, dus daar kan het niet overgaan.

Toch wel, eum... je hoort in muziek wat je erin wil horen. ... *stemt in met zichzelf*

Ik deel je mening dat Immortality niet over Cobain gaat, maar jouw argumentatie is incorrect. Kurt Cobain heeft omstreeks 5 april 1994 zelfmoord gepleegd en Vitalogy is uitgebracht op 6 december van datzelfde jaar. Tijd genoeg om er een nummer over te schrijven.

Het derde album op rij dat perfect in het rijtje van de vorige 2 fantastische albums past. Bij deze heb ik wel een dubbel gevoel. De cd staat boordevol kleppers van nummers (Betterman, Nothingman, Immortality, Not For You, Corduroy en Spin the Black Circle) maar ik weet niet goed wat ik moet denken van de zogenaamde 'opvullers'. Ik erger me er zeker niet aan, maar boeien doen ze ook niet bepaald. Ik ben er wel van overtuigd dat het allemaal een betekenis heeft en dat zal de meerwaarde van het album zijn. Even laten bezinken en nog maar is proberen binnekort.
'Vitalogy' vind ik dan weer wel een tikkeltje beter als 'VS'.

4 en een halve ster.

Best wel matig. Heel veel vullers ook.

Eigenlijk staan er maar 4 vullers op, dus dan hou je 10 uitstekende nummers over. Beste nummers blijven Last Exit, Nothingman, Corduroy, Betterman en Immortality.

Ik deel je mening... eigenlijk vind ik Nothingman en Not for you de enige nummer die me aanspreken... ik stem een 3

Na het lezen van deze interessante discussie heb ik het stof even van de plaat afgeblazen en hem weer eens opgezet (na vele jaren). Hij kon me nooit zo heel erg boeien op een enkel nummer na, maar nu lijkt het zowaar een olijf in mijn platencollectie: Hij gaat pas smaken naarmate je ouder wordt...
Spin the black circle beschouw ik tekstueel als mijn lijfnummer (beste tekst OOIT, en de tekst in de hoes onderschrijf ik ook: viva la vinyl!!! A CD is like bad acid!!)
Corduroy is magisch, better/nothingman zijn briljant en Last Exit is een prima opener.
En voor het eerst merk ik nu ook de kracht van het geheel. Misschien juist wel na het lezen van de vele posts hier. Het is zeker geen Ten, maar wel bijzonder interessant. Zal het dan toch een conceptalbum zijn..??
Trouwens: Het laatste nummer staat op mijn plaat beschreven als "Stupid Mop", is dat op de CD ook zo..??

het nummer Not for You de regels

"Restless soul enjoy your youth
like Muhammed hits the truth
can't escape the golden rule
if you hate something, don't you do it too"

weet iemand welke Muhammed hij hier aanhaalt? Gezien de hoofdletter zou je bijna denken de profeet maar het kan ook Muhammed Ali zijn ivm dat "hits the truth"

anyone?

groet

Chris

ik vind Last exit juist gaan over zelfmoord gezien de titel en de regels als "let my spirit pass" ... net als Can't Keep is dit zo'n soort van lied over het idee waarom sommige mensen eruit willen ofzo denk ik....

nee eigenlijk ook weer niet