Pearl Jam - Vitalogy (1994)

Heeft wel degelijk iets met de jeugdige onschuld te maken.

maar last exit vind ik dan een dwaalspoor maar idd woorden als relent en for better or for worse...zijn weer meer in de richting van laat me ff los ofzo dan kan ik mezelf worden MA!

Trouwens schandalig dat dit album nog zo laag gewaardeerd wordt. Dit album moet toch zeker wel een gemiddelde van 3,80 kunnen halen.

Misschien omdat het erg ontoegankelijk was i.v.m. Ten en Vs.? Ik heb zelf 4* staan, dus ik zou het verder niet weten

Het album dat ik als laaste heb gekocht om m'n PJ collectie compleet te maken. Save the best for Last zeg maar. Wat een fijn album zeg.

Als Pearl Jam fan heb ik altijd moeite gehad met Vitalogy. Na aanschaf was ik erg enthousiast maar na verloop van tijd begon de cd me steeds meer tegen te staan. Zover zelfs dat ik de cd verkocht. Vorig jaar toch weer Vitalogy aangeschaft. Er staan absoluut ijzersterke nummers op die de tand des tijds makkelijk kunnen weerstaan. Mijn persoonlijke favoriete tracks zijn Not for You, Tremor Christ, Nothingman, Corduroy en Immortality. Pry To, Bugs, Aye Davanita en Foxy Mop hadden ze echt eruit moeten laten. Jammer. Desondanks zeker 4 sterren voor deze cd. Donkerste cd van Pearl Jam. En dan heb ik het niet over de kleur van de hoes.

Toch dit album maar weer eens onder de aandacht brengen. Dit album heeft te lijden onder de vooroordelen die Ten/Vs. met zich meebrengen. Pearl Jam was indertijd één van de grootste bands in de wereld en na de dood van Kurt Cobain waren alle ogen gericht op dit album. Velen zeggen dat de leden van Pearl Jam de druk niet aankonden, want waarom zouden ze anders nummers als Bugs en Pry To op dit album zetten.

Een decennium later weet ik wel beter , de heren van Pearl Jam waren alle aandacht en verwachtingen spuugzat en hebben een nummer als Bugs bewust op deze manier uitgebracht. Ook werd drummer Dave Abbruzzese op non-actief gezet nadat hij in zijn eentje had besloten om interview te geven aan een drummersblad waar ook werd in gegaan over het nieuwe album Vitalogy. Om Pearl Jam definitief uit de schijnwerpers te halen werd besloten om Who You Are uit te brengen als 1e single van het volgende album No Code.

De hiervoor uitgebrachte albums, Ten en Vs., brachten hoge verwachtingen met zich mee en ik zat me dan ook te verheugen op het 3e album van Pearl Jam. Waar ik verwachtte dat er weer een album als Ten en Vs. zou komen, kwam er nu het ruwe album Vitalogy. Wat een schok was dat voor mij, ik heb hem 2x geluisterd en heb hem daarna in de kast gelegd en daar is ie dan ook bijna een jaar blijven liggen. “Het lijken wel onafgemaakte demo’s” spookte door mijn hoofd.

Na ongeveer een jaar heb ik Vitalogy weer uit de kast gehaald en ik heb toen alleen naar nummers als Not For You, Nothingman, Corduroy en Betterman geluisterd. Ik vond het wel aardige nummers, maar puberaal als ik was wou ik er verder niet veel meer van weten. Toch ben ik de albums van Pearl Jam in chronologische volgorde blijven kopen. En waar No Code me bijna het definitieve nekschot gaf, bracht Yield mij de liefde aan Pearl Jam terug.

Een aantal albums en jaren later, heb ik Vitalogy toch weer compleet geluisterd en wat kon ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik dat niet eerder had gedaan. Het leek wel of alle steentjes opeens in elkaar vielen. De ruwe opener Last Exit ging als een paling door het water mijn oren in. Spin The Black Circle ging als een trein over de spoorbaan en Not For You ging erin als koek. etc. etc.

Het mooie hieraan is dat er dan ook nog een thema in valt te ontdekken, zoals eerder door ‘42’ vermeld is. Nummers als Pry To en Bugs passen nu perfect in het plaatje en ook de daarvoor gekozen muziek is te begrijpen. Mijn favorieten op deze plaat zijn Last Exit, Not For You, Tremor Christ, Corduroy, Satan’s Bed en Immortality.

De andere zogenoemde ‘opvullers’ Aye Davanita en Hey Foxymophandlemama, That’s Me kan ik niet in dit thema opnemen. Aye Davanita is een prachtig wegdromerig tussendoortje. Hey Foxymophandlemama, That’s Me is een nummer dat is opgenomen in een psychologisch opvanghuis met enkele geluidsfragmenten erin gestopt. Omdat Pearl Jam soms nogal politiek getint is, zou het zo kunnen zijn dat Pearl Jam aandacht wou hebben voor mensen met geestelijk stoornissen.

Dit album krijgt van mij 5* en een #1 notering in mijn Top 10 omdat Pearl Jam hier zeer volwassen klinkt, het goed rockt en ze vooral lekker zichzelf zijn. Dit heeft niks te maken met de druk niet aankunnen, dit was gewoon een teken naar de fans, de pers en de rest om te laten zien dat Pearl Jam zelf bepaalt wat voor muziek ze willen maken en ze doen dat nog goed ook.

Inderdaad schandalig. Minimaal 4 sterren zou ik zeggen. Als je de opvullertjes achterwege laat is dit mijn inziens de beste cd van Pearl Jam. Ijzersterke songs.

idd. Komt allemaal door Bugs en Hey Foxy...de rest is gewoon te goed om maar een gemiddelde van 3,69 te hebben. Maar ja, wie ben ik. Bij Tool noemen ze dat geniaal, hier noemen ze dat opvullers.

Zo kan je het ook stellen
Maar ondergewaardeerd inderdaad dit album. Ik vind dit album gelijk met het niveau van Vs. en Yield. Ze staan alledrie net onder Ten natuurlijk

de sterkste plaat van pearl jam na 'ten', ten bevat zonder twijfel de sterkste nummers van pearl jam maar terwijl ik daar meestal afzonderlijk nummers durf opzetten en naar het einde de plaat toch wel een beetje inzakt ( een beetje zeg ik maar, maar wat wil je als je met die eerste 5 nummers )
is dit meer een concept-plaat, en wat hierboven gezegd word kan ik het alleen maar mee eens zijn. tuurlijk staan hier vullers op maar ze irriteren bij mij gewoon niet.

favorieten: not for you, immortality en spin the black circle

Ah, het album dat de echte Pearl Jam-fans van de andere scheidt. Wat kan ik hierover zeggen? Nouja, ook ik was onaangenaam verrast na het illustere 2-tal Ten en Vs. Vond het allemaal halfgebakken. Maarja.... zo'n 4 jaar later besloot ik Pearl Jam weer eens te gaan volgen, kocht No Code en Yield die me erg goed bevielen, kocht daarna ook de opvolgende albums en kon ik dit album ook veel meer waarderen voor wat het was en waarom het was uitgebracht. Ik vind dit een uitstekend album met een wat weirde sfeer. Pearl Jam begon te groeien en had lak aan wat iedereen van ze verwachtte. Als ik zo alle albums op een rij zet kom ik tot de conclusie dat Ten een van de mindere is. Gewoon omdat het erg standaard is vergeleken met de andere albums, die veel meer een eigen geluid hebben. Ik kan vrij slecht tegen de zeikerds die constant lullen over hoe goed Ten wel niet was en hoe slecht de rest, maar die lui hebben nog nooit gehoord van progressie.

In vitalogy komt inderdaad iets meer de palingsound naar voren (of ben ik nu een zeikerd???)

Je mag Ten best beter vinden, maar dat gezeik dat Pearl Jam daarna weinig goeds meer heeft gedaan komt me gemak de strot uit.

Dat zeg (lees;schrijf) ik ook niet (zie mijn commentaar bij Binaural)

Oh sorrie dat was geen verwijt naar jou toe, maar meer in het algemeen.

Ik ben dan wel een Volendammer, maar haat de palingsound en ik vind die associatie steeds meer gaan irriteren.

Over het algemeen één van de beste albums van Pearl Jam. Ten spant bij mij nog steeds de kroon (vanwege "Black" & "Even Flow") , gevolgd door Vs. (vanwege "Indifference" & "Animal") Mijn favoriete tracks op Vitalogy zijn; Nothingman, Better Man & Immortality. De laatste albums van Pearl Jam vind ik niet super. Sterker nog DIE ZUIGEN. Waarschijnlijk vind ik die zo klote omdat ze bijna niet commerciëel zijn geweest, Te weinig singles hebben of zelfs helemaal niet.

idd hoe beter de plaat verkoopt, hoe beter de albums zijn.

? Vinnik wel een heel spannende uitspraak... Of geldt dit voor PJ albums, dan kan ik jullie wel volgen...

Mij kennende als Pearl Jam liefhebber, is mijn uitspraak ironisch bedoeld.

gelukkig Vond het ook al zo'n vreemde opmerking voor een PJ fan...

Dit is één van de eerste cd's die ik ooit in handen had, en goed had doorgrond. Ik was toen 9 jaar en ik weet dat ik dit album uit de cd-collectie van m'n pa haalde omwille van de textuur van de hoes en de speciale afmetingen van het doosje. De nummers zelf vind ik bijzonder 'hangend' en de vullertjes hebben echt wel zijn functie, toen al vond ik 'bugs' één van de betere nummers op de plaat. Het paranoia gevoel drong al tot me door toen ik negen was.

Het prachtige poetische nummer "Immortality" wordt vaak in verband gebracht met de dood van Kurt Cobain. De 1 zegt 'welnee hij stierf wel heel kort voordat dit album werd uitgebracht' en de ander zegt dat 'cigarbox on the floor' en 'acutioned forearm'(heroine) maar ook 'try to hold on but saw a trapdoor in the sun' als aanwijzingen dat het wel degelijk over de diens dood gaat. Bekend is wel dat Cobain en Vedder na een slechte start vrienden zijn geworden.

Zelf vond ik nog het stukje 'whiskers in the sink' (whisker=baardhaar) interessant omdat een deel van het as van Cobain is verstrooid in de rivier "Wishkah" in Washington maar dat is misschien een vergezochte hint van mijzelf.

Feit is wel dat Vedder na vragen van journalisten over dit lied altijd heeft ontkend dat het over Cobain's dood zou gaan MAAR dat is nou juist typisch iets voor Vedder om te ontkennen juist tegenover de media die wat hem betreft onintegere interesse in muziek hebben. Vandaar dus misschien de hints voor fans.

In elk geval roert het nummer nogal. Het is een bewerkelijke maar desondanks briljante tekst.

Een "Truant" is overigens een soort veredelde zwerver of nomaad die nooit lang ergens is. Voor mij slaat dat in deze dus op het soort mens dat zo'n leven heeft waarvan je op de een of andere manier (met vaak achteraf dat besef) weet dat ze niet lang op aarde zullen blijven.

Prachtig album; alleen jammer van die onzinnige tracks 'Pry,to', 'Bugs' en 'Aye Davenita'. Behoorlijk zonde toch wel; haalt dit album toch wat naar beneden.

Zo herontdek je weer eens een nummer die je vroeger als 'mwah' bestempelde. TREMOR CHRIST, wat een wereldnummer is dat. Zo'n compleet nummer zie je zelden wat mij betreft. De tekst is pure poezie van de bovenste plank. Het onderwerp raadselachtig en tegelijktijd zo geslepen dat iedereen zichzelf erin kan herkennen. Bij mijn volle doorgronding van onderstaande sublieke regels sprongen de tranen uit m'n ogen.

Ransom paid the Devil, he whispers pleasing words
triumphant are the angels if they can get there first.

Ik ben weleens benieuwd hoeveel we nou concreet weten van dat gerucht dat Pearl Jam dit album maakte om een hele zooi meelopende fans af te schudden en zichzelf uit het grote showlicht te plaatsen.

Als ik dit vertel aan andere muziekliefhebbers lachen ze hartelijk en zeggen ze "geloof je het zelf". Het is ook moeilijk te geloven dat een band dat gewoon commerciele belangen heeft en verbonden is aan een platenmaatschappij zulke keuzes gaat maken MAAR als er 1 band in de wereld is die ik ervoor aan zie dit te doen dan is het Pearl Jam wel.

Maar nogmaals: wat weten we nou concreet hierover?

EN....

op wikipedia.com staat dit:

In "Pry, To" the phrase "P-r-i-v-a-c-y is priceless to me" is repeated. (When played backwards the song contains a hidden message that sounds like "Oh, Pete Townshend, how you saved my life!" and contains variations of this.

Heeft iemand dit gecheckt?

door deze cd ben ik destijds helaas mijn interesse in Pearl Jam verloren.

Ik vond hem heel eerlijk gezegd ronduit waardeloos na Ten en VS.

Ik in het begin ook. Maar nu vind ik hem zelfs beter dan Ten. En zeker beter dan Vs.. Ik zou zeggen: cut the crap on Vitalogy and enjoy!