Pearl Jam - Vitalogy (1994)

Dan heeft hij hem zelfs al binnengedaan

Geloofwaardigheid? eum, bewijzen? Want dit vind ik echt wat ongeloofwaardig hoor ...
zeker omdat je zijn naam verkeerd schrijft, het is 'Eddie' ..

Ik denk dat Eddie wel wat anders aan z'n hoofd heeft dan chatten met een fan.

Laat zitten die kerel. Die grimreaperChica heeft zich ingeschreven, op een album gestemd (deze) en een post ingetypt en sindsdien is hij hier niet meer geweest. Gewoon iemand die grappig wilde doen. Ik zou zeggen, negeren. Er zijn wel interessante thema's om te bespreken, namelijk dat dit album eigenlijk enorm onderschat is in de muziekwereld.

Dat is inderdaad een veel interessanter thema, Rogyros! Al denk ik dat het er simpelweg op neer komt dat de experimentele tussendoortjes voor veel mensen een struikelblok zijn.

En dat is ook precies de reden waarom dit album van mij niet het volle pond krijgt. Het is een fantastisch album, maar vier niemendalletjes... De afzonderlijke nummers van dit album vind ik eigenlijk beter dan Ten, maar doordat Ten evenwichtiger is imo heb ik Ten hoger gezet.

Ik ga dit album binnenkort maar weer aandachtig luisteren en misschien moet ik gewoon door wat niemendalletjes heen kijken (al vind ik Hey Foxm...) echt een verschrikkelijk onzingebeuren) en gewoon eerlijk zijn dat dit een van de beste albums allertijden is!

En dus maar weer aandachtig geluisterd, en hoger dan 4,5 gaat hij niet worden. Boven Ten gaat hij ook niet uitstijgen. Waarom niet? De afzonderlijke nummers zijn ijzersterk. Maar die vier vullers...

De eerste zes nummers zijn fantastisch. Last Exit heeft een heerlijke gitaarriff en is een van de absolute hoogtepunten wat mij betreft. Het tweede nummer, Spin The Black Circle is erg hard. Ik waardeer het nummer zeker. Krijgt geen gele ster, maar wordt zeker gewaardeerd. Eddie gaat redelijk los.
Vervolgens is het de beurt aan Not For You. Evenals Tremor Christ en Nothingman prachtige nummers. Met Whipping blijft het niveau enorm hoog. Dan krijgen we Pry, To. Een tussendoortje dat ik wel begrijp. Even rustig aan doen, Amper een minuut. Leuk niemendalletje. Hij valt goed, staat op de juiste plek. Maar daarna wordt het toch teveel.

We krijgen vervolgens in mijn ogen het beste nummer, Corduroy, mijn nummer 2 van de PJ top tien. Dan komt er weer een niemandalletje, Bugs. Eddie op de trekzak. Erg grappig al duurt hij wel wat lang. Het beste nummer is dus ingekapseld door twee niemendalletjes. We krijgen daarna Satan's Bed en het prachtige Better Man (vooral live in het Gelredome in 2006 was dit nummer geweldig), maar dan komt er weer zo'n vullertje. En op zich ook wel weer grappig. Aye Davanita duurt bijna 3 minuten en begint toch halverwege te vervelen. Dan komt er nog een mooi toetje met het akoestische Immortality, maar wat daarna komt met Hey Foxym..., ik heb hem vandaag afgeluisterd. Leuk drumritme, maar het nummer slaat nergens op. Als zou worden geëindigd met Aye Davanita, dan begreep ik het nog enigszins, maar dit...

Na nummer zes komen er nog acht nummers, waarvan vier nummers de titel niemendalletjes krijgen. Dat is de helft. De verdedling is daarmee niet goed en bovendien is het teveel wat mij betreft. Jammer, want de afzonderlijke nummers (zonder de niemendalletjes) zijn beter dan op welk album dan ook. Door deze overdaad aan experimentele, wellicht grappig bedoelde, vullers kan ik niet hoger geven dan 4,5. En dat komt dus doordat de overige nummers echt heel erg goed zijn.

Aye Davanita zou ik geen goede afsluiter vinden. Het werkt geweldig als tussendoortje zo tegen het einde van de cd.

Hey Foxy-dinges reken ik niet mee in mijn beoordeling. Na Immortality is het eigenlijk mooi geweest.
Ik vind het typisch weer zo'n secret-track-geval zoals er teveel waren in die tijd.
Het had ook twee namen, om wat voor reden dan ook. Die andere naam is Stupid Mop.
Stupid vind ik het zeker.

Pry, To bevat een hidden message. Als je het achterstevoren afspeelt hoor je 'Oh, Pete Townshend, how you saved my life!'

Goed dat je er nog eens aandachtig naar bent gaan luisteren! Mijn complimenten voor je heldere betoog, je legt duidelijk uit waar voor jou de pijnpunten liggen en waarom je bij een score van 4,5 ster blijft. Dit lijkt me een uitgemaakte zaak.



Dat doet me meteen weer aan Bill Hicks denken:

Remember that a few years ago, you play albums backwards there are satanic messages? Let me tell you something, if you've ever sat around playing your albums backwards, you are Satan.

De reden dat ik dit album op 1 heb staan in mijn persoonlijke top 10 is dat het een enorm sfeervolle compacte plaat is,met rete strakke gitaar riffs!!!!!
De stem van Eddie is hier iets verder weg opgenomen waar door het een gevoel van onbereikbaarheid Creëert en dan ook het stoffige, bijna smerige gitaar en bas spel maakt het helemaal af. Ik vind dit album veel beter dan het album Ten omdat ik Ten meer een hitjes cd vind die veel mooie losse nummers bevat maar als album niet goed uit de verf komt. Op Het album Vitalogy lopen de nummers veel mooier in elkaar over.
Alleen Hey foxy......... luister ik nooit, bij mij stopt het album bij Immortality.

Ik sla dit album ook hoger aan dan Ten, maar ik deel niet je mening dat Ten een hitjes cd is en als album niet goed uit de verf komt. Ik vind Ten juist een gestroomlijnder album dan Vitalogy. De nummers op Ten sluiten prima op elkaar aan en maken het album tot een strak geheel. Ik vind het dus een gelikt album in de positieve zin van het woord. De term 'hitjes cd' doet Ten in mijn optiek daarom toch te kort.

Ik vind Vitalogy met zijn imperfecties (of niemendalletjes, of hoe men het ook wilt noemen) echter verrassender en veelzijdiger dan Ten. Daardoor weet het album mij meer te boeien. Bij Ten weet je als het ware wat komen gaat, terwijl het bij Vitalogy bij elk nummer weer een andere kant op gaat. Voorlopig staat het album op vier sterren, maar wie weet of daar in de toekomst nog een halve ster bij mag komen....

Ik mis Whipping mensen, wat een nummer is dat zeg, daar zit zoveel energie in. Pearl Jam op orkaankracht. Deze plaat haalt het natuurlijk niet bij de platen Ten en Vs. Vooral Vs. vind ik de beste van Pearl Jam in zijn geheel.

Tremor Christ en Satan's Bed zijn nog wel goed, de rest kan me gestolen worden.

Ik kan me wel vinden in de mening van personen die dit beschouwen als 1 van de betere PJ albums. Voor mij zelf is het ook altijd een favoriet geweest samen met Ten. De zogenaamde opvullers waar men over spreekt heb ik geen last van. Simpelweg omdat het album zoveel top nummers bevat dat een enkel minder nummer mij niet eens zo opvalt. Het positieve overheerst naar het luisteren van dit volledige album. Omdat het daarnaast ook nog eens enkele van de beste nummers van Pearl Jam bevat beloon ik het album dan ook met de hoogst mogelijke score.

Met uitstek is dit de meest irritante hoes/artwork uit mijn collectie. Het begint al met het formaat dat net wat groter is dan een reguliere cd zodat hij niet in alle cd kasten past. De cd en het boekje zitten er ondersteboven in en het boekje zit ook nog eens vastgeniet. Daarbij valt het ook nog eens van ellende uit elkaar terwijl ik deze cd zeker niet grijs gedraaid heb.

Maar goed, het gaat uiteindelijk over de muziek en dat is weer dik in orde. Het is een fijne rockplaat die de lijn van Vs. qua niveau doorzet. Hierna werd het wat minder.
Spin the Black Circle is lekker rauw en snel, een echte knaller van nog geen 3 minuten. Satan's Bed en Betterman zijn ook altijd favorieten van mij geweest. Satan's Bed vanwege de zang, of beter gezegd de melodielijn van de zang over dat dunne riffje. Betterman begint als een ballad en eindigt wat meer uptempo en wat vrolijker. Normaliter niet echt mijn ding maar in dit geval vind ik het gewoon erg mooi.

Immortality is misschien wel het mooiste nummer van de plaat. Met de eerste tonen grijpt het je meteen bij de keel om je niet meer los te laten.

Pry, To, Bugs, Aye Davanita en Hey Foxy... beschouw ik niet als volwaardige nummers. Zonder dat geneuzel was de plaat veel beter geweest. De afsluiter duurt dan ook nog eens ruim 7 minuten! Ik skip deze nummers altijd. Omdat de rest gewoon goed is toch nog 4 sterren.

Probeer de cd eens een kwartslag te draaien, dan past-ie prima tussen de rest.

Zo staat ie nu ook in de kast maar het liefst heb ik alles netjes rechtop met de titel naar buiten, zeg maar.

Er zijn ergere dingen. Vind het eigenlijk wel leuk dat ze er zo'n apart dingetje van hebben gemaakt. Eén van mijn favoriete cd's is een zelfgescheurd papieren mormel dat nergens tussen past, met tape aan elkaar is gehannest en met balpen beschreven tracklist. Ik hou juist van unieke items in mijn collectie in plaats van weer zo'n lelijke jewelcase.

Dat is het voordeel als je zelf cdkasten maakt. Ik heb er rekening mee gehouden! Bij mij past hij dus uitstekend. Overigens is de hoes van het album Wrecking Ball van Bruce Springsteen nog erger. De versie met de bonustracks heeft een hogere hoes. Hoger dan Vitalogy. Deze paste maar net in mijn kast... Gelukje dus!

Los van het formaat vind ik de hoes van Vitalogy eigenlijk wel gaaf. Het is een prachtig boekwerkje geworden!

De CD van Vitalogy bevindt zich in een fraai klein boekje. Het is een oud medisch handboekje wat Eddie voor USD 2,- op een rommelmarkt vond. Voor het album is het bewerkt en vind je er ook nog wat foto's en oh ja: teksten van songs in terug. Want daar gaat het uiteindelijk om. En wat zijn die goed op Vitalogy. Dit hele album is bijvoorbeeld gevuld met live klassiekers: daar komen ze helemaal goed tot hun recht.

Dat komt ook door de punky raw right in your face muziek die erop staat. Flink wat nummers zijn zo opgenomen, je hoort er heel wat boosheid en gretigheid in terug, je kan het soms ook aan de teksten zien. Om eens een paar echte giganten te noemen: last exit, spin the black circle, het absoluut briljante not for you & satan's bed.

Het mooie is dat er daarnaast een paar legendarisch mooie nummers op staan: natuurlijk het live soms als duo gespeelde nothingman & betterman, maar wat te denken van het oh zo fraaie corduroy & tot slot immortality.

Dit is echt een album vol met echt steengoede harde ruige en hele fraaie mooie muziek ineen. Een absoluut topalbum van Pearl Jam, wat voor mij vlak achter Ten komt en er zijn momenten...

Toen dit album uitkwam (tijdens mijn enige jaar HBO) vond ik er eigenlijk al niet veel aan. Ik kon er niet veel mee en het luisterde ook niet lekker weg, ondanks dat er toch een aantal zeer goede songs op staan. Absoluut hoogtepunt is natuurlijk (live-favoriet) Better Man, die eigenlijk een beter lot verdient dan dit matige album, waarbij het lijkt alsof er willekeurig een handvol goede nummers plus een handvol 'gespeel' gepakt is, geschut en zo op cd is geperst. Nu, vele jaren later is mijn waardering voor dit album als PJ-fan nog verder gezakt, helaas.

Grappig, bijna tegelijkertijd dat jij je bericht hier plaatste reageerde ik op jouw opmerking over dit album bij de nieuwste plaat Lightning Bolt: Vitalogy is het meest rauwe, pure en directe album van de band, waar logischerwijs ook een paar hele fraaie nummers op staan, maar dan wel mooi tussen al het steviger werk in geplaatst.

Ik heb net dit album weer eens op de pc beluisterd en de nummers Bugs, Aye Davanita en Hey Mop weggelaten, en dan klinkt dit album zoveel beter! Misschien moet ik zelfs Pry, To weglaten. Zonder deze verstorende elementen is dit album zeker geweldig, misschien wel 4,5* Maar omdat ik de tweede helft van deze cd (ja, ik heb alle albums en compilaties op cd) maar moeilijk te beluisteren vind door bovengenoemde missers, is mijn waardering een stuk lager dan hij zou kunnen zijn. Zeer jammer.

Ik sla Bugs en Hey Mop ook altijd over, dat is meer een soort van opvulling die ik niet in mijn waardering van dit album betrek. Gaat bij jou die waardering daardoor niet wat teveel naar beneden?

Ik vind dat je een album in zijn volledigheid moet beoordelen. Ze hebben het erop gezet en zo is het album bedoeld. Met eventuele bonusnummers vind ik het overigens anders. Want dat zijn extraatjes die niet op ieder album staan.

Maar Pearl Jam heeft het album bedoeld met de niemendalletjes. Zonder die niemandalletjes is het niet hetzelfde album. Voor mij de reden dat er geen 5 sterren door mij worden toegekend. En niemendalletjes vind ik niet erg. Maar vier en vooral de laatste... En ook de verdeling. Dit is het album waar meer uit te halen viel. En ondanks dat staat dit album in mijn top tien en geef ik het 4,5 ster.

Dat heb ik dus ook. Ondanks het teveel aan tussendoortjes (met name Stupid Mop) en de verdeling daarvan zijn er momenten dat ik dit liever luister dan het door mij toch bewierrookte Ten. En als ik het dan luister, dan vind ik het soms gewoon jammer dat ik dit niet in mijn top 3 kan zetten en dit geen 5 sterren kan geven. Zonde. Maar ik vind dat ik geen skipmomenten mag hebben op een album dat ik met 5 sterren beloon.

Je kan het ook zien als muzikale geintjes die aansloten bij het oude medische handboekje wat Eddie had gevonden. Daar stond bijvoorbeeld ook een stukje over Buggs in. Als je het zo bekijkt, dan kan je het wel degelijk skippen, net als Stupid Mop, want de rest is de muziek waar het om gaat.

Daar kan ik ook inkomen, west! En dat muzikale geintje genaamd Bugs vind ik ook erg lollig. Die haalt mijn waardering ook niet naar beneden (al duurt Bugs wel erg lang). Maar goed, waar heb ik het over. Het is geen 5 sterren album geworden, maar wel een 4,5 met een persoonlijke top tien notering...

Ja, inderdaad: een bescheiden waardering, zo'n top 10 album...

Ik zal hem weer eens draaien om mijn waardering te (kunnen) geven,

Misschien wel ja. Heb de cd tot recent heel lang niet meer gedraaid, maar stoorde mij na die eerste herluisterbeurt dus heel erg aan het einde van het album. Inmiddels ben ik een paar luisterbeurten verder en kan ik mijn waardering iets opkrikken.

Bugs en Hey Mop zou ik nogsteeds weglaten, maar zou ik misschien Immortality en Aye Davanita omdraaien, waardoor Davanita de afsluiter is geworden...