Pearl Jam - Vitalogy (1994)

Ik heb "Pry to" inmiddels in een programmatje gestopt waarmee je bestanden achterstevoren kunt beluisteren en het is inderdaad BIZAR.

Je hoort gewoon "Dear mr. Townshend how you saved my life"

dit is dus mooie informatie voor liefhebbers

wat is dat voor programmaatje dan?
(ik vraag me nu al altijd af hoe mensen toch platen/cd's achterstevoren draaien)

Pearl Jam wilde niet meer nagejaagd worden door fans en paparazzi. Mike McCready zei laatst nog in een interview dat de bekendheid te vroeg kwam en ze er nu heel anders mee om zouden gaan, in die tijd besloot men zich terug te trekken uit de publiciteit. Bijvoorbeeld geen clips en geen intervieuws (Dave A. is hierom ontslagen vanwege een intervieuw vlak voor de release van dit album, maar ook omdat ie zich teveel als rock-ster gedraagde groupies enz.). Een vaag gerucht is ook dat men expres Who You Are van No Code als 1e single hebben gereleased om definitief afscheid te nemen van het grote publiek.

http://www.reversingmachines.com/

daar kun je het vinden, klik op de link waar staat "Wow Reverse Speech Professional 2.0 is here"

het is een ouderwets uitziend dingetje maar wel makkelijk te gebruiken.

Maar dat spreekt elkaar toch tegen? Vitalogy was dan zgnmd het album waarin ze kappen met al die bullshit en dan verwijsd men weer naar het eerste nummer van No Code. Wanneer namen ze dat besluit dan?

Tis wel typisch dat ze van Pry To een single maken ja ...

Het is een proces hè. Vitalogy deed het altijd nog goed met de verkoop en aandacht die er aan besteed werd door de pers. No Code werd dan ook de eerste album die echt minder verkocht dan de eerste 3 albums + het feit dat mensen Grunge moe werden.

In eerste instantie (bij aankoop) vond ik Vitalogy tegenvallen.
Nu een van de beste CD's in mijn verzameling!

Wordt het nog steeds uitgebracht met dat hele boekwerk?
Ik heb begrepen dat No Code tegenwoordig in een jewel case verkocht wordt...?

Vandaag DE nummer 1 uit m'n top 10 maar waar eens opgezet.. Wat een heerlijke plaat is dit toch. Absoluut de terechte nummer 1 in m'n top 10. Het klagen over vullers op dit album heb ik zelf nooit begrepen. Zoals hierboven ook al gezegd is wordt dit bij Tool geniaal genoemd en bij Pearl Jam zijn het vullers. Vind dat deze nummers absoluut op dit album thuishoren. Het album vormt zo een perfect geheel. Aye Davanita tussen Betterman en Immortality past helemaal. De nummers komen zo nog beter uit de verf.
Geweldig rauw en gedreven album en veel te laag gewaardeerd hier.

De nummers op Vitalogy hebben een ongekende intensiteit. Not For You, Tremor Christ en Immortality zijn regelrechte rockklassiekers. Toen ik het album voor het eerst hoorde was Corduroy gelijk een favoriet van me, de andere nummers hadden meer tijd nodig. Gek genoeg heb ik nooit wat gehad met Betterman, ik vond het maar een zeiknummer. Zelfde wat ik heb met Even Flow. Beide toch hooggewaardeerde nummers onder de fans van Pearl Jam. Gek genoeg vind ik die nummers wel ijzersterk als ik ze in een live versie hoor. Stem verhoogd naar 4,5*

PEARL JAM - VITALOGY

Jaren geleden, in 1994 om precies te zijn, woonde er in onze straat een rockband, ‘Pearl Jam’ genaamd. Ik ging samen met mijn beste vriend, Kurt, die zelf ook in een bandje speelde, vaak naar hun repetities kijken. Het was een woensdagavond, redelijk koud, maar altijd plezier verzekerd in de garage bij Eddie, de zanger van de band. Ze hadden op die avond een heleboel nummers af die ze ons wilden presenteren, met het oog op een nieuw album.

Het eerste nummer was ‘Last Exit’, een typische garagerocker. Ik en Kurt trokken een blik Jupiler open terwijl Eddie en z’n mannen vol gas gaven. Stevig nummer, klonk niet slecht!

Daarna volgde een nummer dat nog een stukje harder ging, ‘Spin the black circle’. Nogmaals garagerock van de bovenste plank. Harde gitaren, stevige drums op het juiste moment en Eddie die weer het allerbeste van zichzelf gaf. Drie minuten luchtgitaren later was een applaus van mij en Kurt wel op z’n plaats.

Jeff en Mike, de bassist en gitarist van de band, wilden ons bewijzen dat muziek heel simpel kan zijn. Ze hadden een riff geschreven, die ze een heel nummer vol wilden houden. “Dat kan ik ook”, dacht ik nog. Maar de zang van Eddie maakte van het nummer een perfect geheel. ‘Not for you’ zou de titel worden. Minder hard dan de eerste twee nummers, maar daarom niet minder goed.

Het volgende nummer zou iets gelijkaardig worden. Ook hier weer een simpele riff, met eenvoudige zang over. Het enige verschil met ‘Not for you’ was dat Eddie zich ook in het refrein inhield. Dat maakte van het geheel een iets rustiger nummer met een soort onderhuidse spanning. ‘Tremor Christ’ was geboren.

“Tijd voor afwisseling”, zei Eddie toen. “Afwisseling? Waarom?” Zolang het goed is, mag een band gerust door blijven rocken, vonden wij. Toch nam de groep in het vijfde nummer wat gas terug. Hiermee bewezen ze dat ze veel meer kunnen dan enkel wat op hun gitaren rammen. ‘Nothingman’ is een rustig nummer, een ballad bijna, geleid door een akoestische gitaar en een zachte drum. Prachtig!

“Nog van dat, nog van dat!” Tja, buiten Eddie gerekend natuurlijk. “Eerst moeten we rocken en nu mogen we niet meer rocken? Vergeet het maar!” Tja, de aard van het beestje zeker? ‘Whipping’ sluit weer terug aan bij de eerste twee nummers van het album. Redelijk hard, de nadruk op de gitaren en het typische garagerockgeluid, dat wel meerdere bands in die tijd hadden. Degelijk nummer, maar ook weer niet meer dan dat.

“Het volgende nummer, is één van de beste die we ooit geschreven hebben, maar we willen graag een aanloopje nemen…” Wat hij daarmee bedoelde, was me niet helemaal duidelijk, tot ik ‘Pry to’ hoorde. Het nummer zou duidelijk niet meer worden dan een vullertje, maar ik werd toch wel benieuwd naar wat zou volgen…

Toen volgde een gitaarintro, die langzaamaan luider werd. Eddie ziet dat ik en Kurt op het topje van onze stoel zitten en moet lachen. “The waiting drove me mad!” Inderdaad ja, dat kun je wel stellen. Maar… het was het wachten meer dan waard! Wat een melodie! Wat een tekst! Wat een zang! Wat een gitaarriff! Wat een outro! Na vijf minuten genieten, zijn ik en Kurt met verstomming geslagen. Pure klasse was dat! Zelden gezien! Misschien wel het beste nummer dat ze óóit speelden…

“Komt er nog van dat?” Eddie twijfelt. “Het volgende nummer is eigenlijk een probeersel…” “Hoezo?!” Stone trekt ook een Jupke open. “Daar gaan we weer…”, zucht hij. Eddie trekt ook een blik open en legt ons uit dat ze van het grote publiek afwillen. Hiervoor hebben ze een aantal vullertjes voor het album. “Wat een nonsens”, vindt Kurt, “Als je van het grote publiek afwil, moet je gewoon harder spelen!” Ieder zijn stijl, mij was het eigenlijk om het even… ‘Bugs’ wist me echter niet helemaal te bekoren, het was echt helemaal anders dan hun andere nummers.

‘Satan’s bed’ deed me terug beseffen naar welke groep ik aan het luisteren was. Geen hoogvlieger, maar een leuk nummer dat zeker niet zou misstaan op het album.

Dan kwam er wéér een nummer van een ongezien niveau, ‘Better man’. Het nummer begon met een vreemde intro, om dan over te gaan naar een akoestisch gitaargeluid. De zang van Eddie was verbluffend. Ik weet niet goed wat ik moest doen. Eigenlijk wou ik muisstil zwijgen en genieten, maar als ik de tekst zou kennen zou ik het nummer ook héél luid willen meezingen. Halverwege schakelen ze een niveautje luider, maar dit gaat niet ten koste van de schoonheid van het nummer. Wederom pure klasse van onze buurjongens!

Dan komt er weer een vuller, ‘Aye davanita’. Veel kon ik er niet over zeggen, het was dan ook een nietszeggend nummer.

“Het volgende nummer is het laatste”, wist Eddie ons te vertellen. Jammer, maar helaas, we duimden voor een nummer dat het niveau van ‘Corduroy’ en ‘Better man’ zou halen. Dat deed ‘Immortality’ achteraf gezien niet, maar het is zeker een mooie derde op het erepodium. Prachtig huilende gitaar na het ‘refrein’ en de zang van Eddie die weer ongeëvenaard was. Ik dronk m’n laatste slok bier door en begon enthousiast te applaudisseren. Geweldig!

“Op de cd zal dit niet ons laatste nummer zijn”. Ik spuugde het bier dat ik nog niet had doorgeslikt terug uit. “Wablieft?” Ik probeerde hem nog op andere gedachten te brengen. ‘The Downward Spiral’ eindigt toch ook met ‘Hurt’? ‘The Bends’ eindigt toch ook met ‘Street spirit’? Deze cd moet gewoon eindigen met ‘Immortality’! Jammer maar helaas. Fans afschrikken bleek voor Eddie belangrijker dan in schoonheid eindigen. Misschien waren onze buurjongens wel wat te groot geworden. De garagerockers waren bekend geworden met hun twee eerste albums. Misschien komt het hen wel ten goede om hun status van garagerockers te behouden… Pearl Jam had werkelijk álles om de grootste band ter wereld te worden, maar moest dat? Ik weet het niet… Misschien was het wel beter zo…


In die tijd waren ik en Kurt beste vrienden, maar nu is mijn band met Eddie toch beter. Vrienden voor het leven, als het van mij afhangt!


(Alles in het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten, hoewel het ook zou kunnen dat we Maes dronken…)


Onder het motto “doe maar eens goed zot”: ik verhoog deze ‘Vitalogy’ van 3,5* naar 4,5*. Stilaan op weg om mijn favoriete band te worden…

Mooi stukje ZERO. Je had me heel even op het verkeerde been, het zal toch niet.. Pearl Jam is en blijft mijn favoriete band, als je kijkt naar het gehele oeuvre van de heren. En zoals eerder gememoreerd: cut the crap en Vitalogy is het beste album van Pearl Jam.

Ik zou zelfs durven zeggen: don't cut the crab en Vitalogy is nog steeds het beste album van Pearl Jam. Maar bon, ik ken Yield, Binaural en Riot Act nog niet (helemaal), dus ik zal binnen een paar maanden nog eens oordelen!

Het is een beetje tricky om de PJ albums na Ten te beoordelen. Zo zit VS bij mij dicht tegen een 4,5*, maar haalt dat net niet. Vitalogy zit dicht tegen een 3,5* aan, maar is toch net wat beter. Gevolg is dat ik beide albums met 4* beoordeel, maar laat duidelijk zijn dat ik deze toch wat minder vind dan VS.
De beste nummers van Vitalogy kunnen zich makkelijk meten met de beste nummers van VS, maar de dieptepunten van Vitalogy zijn ook veel dieper dan die van VS. Waarom zijn 'Prye, To', 'Aye Davanita', en 'Hey Foxymophandlemama, that's me' op deze plaat gezet? Ook 'Bugs' had van mij niet gehoeven.
Wat er over blijft is echter van hoog niveau: 'Last Exit', 'Spin The Black Circle', 'Nothingman', 'Betterman' en 'Corduroy' zijn Pearl Jam klassiekers.
Bij nader inzien wordt het toch 3,5*; het is in principe een goede plaat, maar door de zwakke momenten moet ik deze toch een halfje lager beoordelen dan VS.

Een sterk, maar ook beetje wisselvallig album van Pearl Jam met heel wat sterke songs maar ook enkele vullertjes en misplaatste experimenten als "Pry, To", "Bugs" en "Hey Foxymophandlemama, That's Me".
Songs als "Last Exit", "Not for You", "Nothingman" en "Immortality" daarentegen brengen dit album tot een meer dan behoorlijk peil.

Introotjes en zogenaamde 'vullers' worden altijd zonder genade afgeknalt, vooral in dit download-tijdperk waarin een album niet meer als sfeermaker maar als verzameling 'goede en slechtere' nummers wordt gezien. Een van de redenen waarom je mij niet snel met een Ipod op m'n hoofd zal zien. Dat soort fratsen trekt de ziel uit muziek.
Ik vind zoiets als Pry, To of Aye Davanita ook zeer goed werken tussen de reguliere nummers door. Het geeft je het speciale gevoel naar Vitalogy te luisteren en niet specifiek naar Pearl Jam.

Fantastisch album. Nummer als Pry To, Aye Davanita en Bugs maken het een echt album en geen hitjescd, ze geven je wat ademruimte, dus kben blij dat ze erop staan. De hardere momenten op dit album zijn van hoog niveau: Last Exit, Spin The Black Circle, Not For You en Corduroy. Maar de rustigere momenten: Immortality, Tremor Christ en Nothingman, maken dit album echt af en laten mij steeds beseffen dat dit mijn favoriete album is en waarschijnlijk ook zal blijven. Whipping, Satan's Bed en Better Man zijn fantastische opvullers. Het laatste nummer heeft ook wel degelijk iets te betekenen: dat Immortality gedaan is en dat je terug kan zappen naar het eerste nummer of een andere cd moet opzetten.

Och.. op een CD kan ik net zo snel skippen hoor. En met m'n I-pod op kan ik heel goed naar zulke albums luisteren.. lekker wegdromen in de bus of trein;) Het ligt hier niet aan de I-pod, maar aan de generatie.

Wat ik eigenlijk ook bedoel is dat een cd tastbaar is, vooral bv. deze vanwege het schitterende boekwerkje waar het in zit. Dat kunstwerkje verwordt op een Ipod tot een flauw mapje dat je kunt openen.
Dierbare albums moet je in al hun eigenschappen kunnen bewonderen.

Een beetje onnozel om dit album op Itunes te kopen. Het kost je meer dan de cd in de winkel te kopen en dan kan je hem nog altijd omzetten in mp3. Daarbij luister ik nooit naar volledige cd's op mijn mp3 speler en ik zou het gevoel niet kunnen missen om dit album van het eerste tot het laatste nummer te beluisteren. Spijtig dat vele mensen van de "nieuwe generatie" dat albumgevoel niet kennen.

Die ene stem voor Bugs !?!?, ik ben benieuwd wie dit gedaan heeft en naar wat voor muziek hij/zij luistert Wel een leuk Ipod nummer denk ik, kopen gasten !

Tremor Christ komt nu net weer even voorbij in de shuffle van de iPod. Wat is en blijft dat toch een prachtnummer.

En Immortality !

Ik ben zowat alle studioalbums van Pearl Jam aan het beluisteren en hoewel de stemgemiddelden hier op de site anders doen vermoeden werden ze tot en met deze derde met elke CD beter. Ze hebben hier duidelijk helemaal hun eigen muziek gevonden en zich voorgoed verlost van die grunge-stempel die ze opgedrukt kregen.

En ik ben het helemaal eens met wat kaztor hier schrijft over die zogenaamde 'vullers'.

Zeer goede plaat van Pearl Jam, en zoals hierboven al vaker beschreven had ik destijds ook veel moeite met enkele tracks. Nu bevalt me het totaalconcept (INclusief artwork) veel beter.

Enne, wat is Corduroy toch mooi ...

bij deze plaat ben ik eigenlijk afgehaakt.....

jammer.....

Inderdaad jammer, ik begrijp het ergens wel, de 2 vorige albums waren een stuk meer "catchy" of toegankelijker. Dit klinkt veel duisterder, met meer emotie, en ze hebben er tijd in gestoken om een echt album te maken, terwijl Ten een hitjescd is, en Versus toch ook nog veel minder samenhangend is dan Vitalogy. Maar je moet eens de tijd nemen om het van het begin tot het einde te beluisteren, ipv constant te zitten skippen.

Als door een wesp gestoken, moet ik hier gewoon op reageren: terwijl Ten een hitjescd is.....
Inderdaad, Ten is geen geheel en zeker geen echt album.

Weinig kennis van zaken inderdaad. Er is helemaal niet van veel tijd gestoken in het maken van dit album, dit is tussen het touren door snel op plaat geslingerd.

Ben het wel er mee eens dat deze (en zeker VS.) flink ondergewaardeerd worden ten opzichte van Ten.

Ik vind Vs. eigenlijk behoorlijk samenhangend, misschien wel de meest samenhangende van hun carrière. En Ten vind ik meer dan een hitjes-cd.

Ik vind het voordeel en tegelijkertijd het nadeel van Vitalogy dat het album veel van die losse flodders, opvullers, sfeermakers, rare fratsen, of hoe je het ook wil noemen, heeft. Een keer kan het wel, en kan een album zelfs mooier maken. Maar het laatste nummer... Immortality zou een hele mooie afsluiter zijn geweest. Er zijn vier van deze niemendalletjes, Pry to, Bugs, Aye Davanita en Hey Foxy...enz. En dat is net te veel. Pry to past wel goed op het album en Bugs of Aye zou nog kunnen (een van die twee), en Hey Foxy... is echt flauwe onzin.

En dat is de enige reden dat dit album niet he volle pond krijgt en waarom ik Ten beter waardeer. Vs. is ook erg goed, net als Riot Act (krijgen van mij ook 4,5), maar niet zo goed als Vitalogy, afgezien van twee smetjes dus. De overige nummers zijn stuk voor stuk parels. Met name Last Exit, Not for You, Nothingman, Whipping, Corduroy, Better Man en Inmortality.

Eigenlijk het beste album wat Pearl Jam heeft gemaakt als ze twee van de vier niemendalletjes hadden geschrapt. Op dat punt dus helaas te ver doorgevoerd als je het mij vraagt. Het album is daardoor mijns inziens minder in balans. En dat is jammer, want dat doet de overige nummers, die wel met elkaar in balans zijn eigenlijk onrecht aan. Maar goed, het album staat niettemin in mijn top 10.