Fleet Foxes - Crack-Up (2017)

Na de eerste weken kan ik er nog steeds niet aan wennen. Er is virtueel knip en plakwerk gedaan met stukken die verschillende tempo's hebben waardoor er voor mij geen lekkere flow in dit album komt.

Blijf 'm nog wel even draaien, maar voor nu kan ik er met de beste wil van de wereld geen voldoende voor geven.

Ondertussen talloze keren beluisterd. Toch een hele bijzondere plaat deze Crack-Up. De lijn van de folkpop van het debuut naar een wat meer experimentele, psychedelische sound op Helplessness Blues wordt voortgezet. De liedjes worden steeds meer opgebouwd uit korte delen, als bij een opera.
Dat maakt een beoordeling toch altijd lastig, omdat er soms hele goede delen worden afgewisseld met stukken die ik minder vind. Het maakt zowiezo dat de plaat veel meer geduld vergt van de luisteraar dan het voorgaande werk.

Tekstueel en qua instrumentatie is het weer briljant overigens. Minpunt is dat de nummers je niet zo snel bijblijven. Wat mij irriteert aan sommige nummers, zoals "I am All That I Need / Arroyo Seco / Thumbprint", is dat er hele zachte (ietwat valse) stukken in zitten, die worden afgewisseld met hardere stukken, zodat je constant het volume moet bijstellen. Onbegrijpelijk, want het haalt de hele flow uit zo'n nummer.

Hoogtepunten zijn "Third of May", "If You Need To, Keep Time On Me", "Mearcstapa" en "Fool's Errand". Ik denk dat we blij moeten zijn dat er uberhaubt nog een nieuw Fleet Foxes album is uitgekomen. En dat dit gewoon weer een hele goede plaat is geworden. Het debuut is bij mij nog steeds favoriet, maar deze doet niet of nauwelijks onder voor Helplessness Blues. Tenminste, als je de plaat de tijd gunt om te rijpen, want het is zeker geen makkelijke kost.
4*

Samplet Fleet Foxes nou gewoon Mulatu Astatke aan het einde van On Another Ocean

Is gewoon te google'n:
On Another Ocean (January / June) by Fleet Foxes | WhoSampled

Ik gebruik dat regelmatig voor Burial tracks

Dank je, maar ik hoef dat niet te googlen Tezeta is een van mijn favoriete nummers van een van mijn favoriete albums. Sta er meer van te kijken dat ie gesampled wordt door Fleet Foxes. Waarschijnlijk wel de meest onwaarschijnlijke sample van het jaar.

Tuurlijk herken ik dat WTF gevoel - ik ging ervan uit dat je bevestiging zocht en wilde je van dienst zijn. Van de week heb ik bijv tweemaal een sample van Isaac Hayes gehoord - eenmaal Walk on By en een andere die ik niet zo snel herkende en dat blijft dan maar in je hoofd malen. Totdat je - midden in een gesprek nota bene - het nummer herkent (By the Time I Get to Phoenix) en de titel uitspreekt. En omdat dat nou eenmaal niet in het gesprek past, roept dat weer allerlei vraagtekens op. Dat wilde ik je besparen - alleen moet je me nu niet vragen, in welke songs die samples voorkwamen - dat ben ik dan weer kwijt

Haha bedankt voor de ondersteuning, WhoSampled is ook van mijn favoriete sites. Altijd handig in het geval je er niet direct opkomt inderdaad

Robin plaatste Astatke ook in zijn persoonlijke spotify playlist en is uitgesproken fan. =)

Fleet Foxes perform “Crack-Up” with Icelandic choir Graduale Nobili: Watch | Rock it Out! Blog | Consequence of Sound - consequenceofsound.net

Ik kom woorden te kort...fantastisch

Meer dan een jaar geleden al.

Morgen staan ze live op Werchter. Ben benieuwd hoe de songs van dit album uit de verf zullen komen. Dit blijft een bijzonder album.

Zeer bijzonder.

Het moment dat Robin een toontje hoger begint te zingen met "I was a child in the ivy then / I never knew you, you knew me / Not like you knew me" zet de fantastische toon voor dit meesterwerk. Het is een vaag album met een moeilijk te doorgronden structuur, doorspekt met breekbare flitsen van schoonheid. Soms flitsen van wanhoop, soms van troost en rust (e.g. begin van Naiads, Cassadies; "Who stole the life from you?").
Ik zal niet snel zeggen dat deze plaat beter is dan het debuut van Fleet Foxes (overigens wel dan Helplessness Blues wat mij betreft) maar ik ben er wel meer van onder de indruk, omdat dit zo anders, zo eigengereid is. In die zin ongeëvenaard .

Mee eens, Niek. Ik snap helemaal niets van het gemiddelde. Deze zit voor mij heel dicht tegen 5* aan.

De laatste anderhalve week zo'n tien keer de revue laten passeren, bij het spelen van tetris. Blijft een ijzersterke plaat, die als geheel Helplessness Blues wellicht overtreft.

Dat "Third of May / Ōdaigahara" blijft toch ook een meesterlijk plaatje. Go foxes!

Damn, na een stuk of honderd keer gehoord te hebben, kan ik nog steeds erg genieten van die overgang in On Another Ocean rond minuut 2! Voor mij een sprekend bewijs voor het gegeven dat zo'n muzikale wending - mits goed uitgevoerd natuurlijk - een nummer echt naar een hoger niveau kan tillen.

Ook hier de favoriet. Dit album was sowieso een verrassing die ik niet zag aankomen destijds, want tot 2017 had op het aanstekelijke Mykonos na nog geen FF-nummer me echt geraakt (ok, Your Protector misschien een beetje). En dan maken ze een album zonder spoor van die aanstekelijkheid, maar dat wél van A tot Z klopt. Met inderdaad de memorabele overgangen en de verwijdering van de lijzig galmende meerstemmigheid die me in de vorige albums nooit aansprak, die de band naar een nieuw niveau tilt.

Morgen is de ‘surprise release’ van het nieuwe album ‘Shore’. Om alvast wat in de stemming te komen een voorproefje

Kan me de onmogelijke keuze nog herinneren, Fleet Foxes in The Barn of Jack White op main, het lijkt een eeuwigheid geleden. Absoluut geen spijt dat ik bij Jack ben gaan kijken, maar wat had ik graag in de hitte van The Barn gestaan voor FF. Heb eens goed de tijd genomen om te luisteren naar Third of may, al was het alleen maar omdat het mijn verjaardag is, wat een juweeltje is dit zeg. De hele sfeer van het album bevalt me wel en ik herken de opmerkingen over Mykonos in relatie tot latere werk. Ik verhoog in ieder geval en wie weet wordt het nog mooier.

Opa wordt er natuurlijk niet jonger op maar het heeft wel behoorlijk lang geduurd voordat ik plat ging voor dit album, beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Ondertussen van de 2.5* ( in 2017 ) naar 4.5* gestegen in m'n waardering, een uiteindelijke 5* sluit ik niet uit. Wat een muzikale trip is dit !

Hun debuutplaat heb ik destijds direct aangekocht. Bijzonder sterk. Daarna hun opvolger ook nog gekocht. Op de één of andere manier de groep wat uit het oog verloren. Maar toch draaide hier thuis nog geregeld één van deze 2 platen. Geheel onverwacht zag ik deze liggen in een platenzaak. Bij het draaien van deze plaat gaf dit mij al direct een warm gevoel door de typische Fleet Foxes meerstemmigheid . Mooi plaatje alvast !