Spinvis - Trein Vuur Dageraad (2017)

Het begint nu toch wel een beetje erg kitsch te worden. Al die 'dertien in een dozijn' popliedjes met foute orgeltjes, weeïge gitaar- en pianomelodietjes, droevige strijkers en blije trompetjes. Vreselijk. De praterige zang van De Jong wordt er ook niet beter op. Zoiets werkt prima bij Underworld of Faithless; hier in ieder geval niet. Wellicht toch eens wat zanglessen nemen, Erik? Anyway, ik mis de experimentele Spinvis van zijn debuut. Toen had het nog iets speels en aandoenlijks. Nu is het een beetje beschamend. Hallo Maadag, Dageraadplein en Trein Vuur Dageraad kunnen me nog wel bekoren, maar de rest...? Blergh.

Wat grappig, ik vind dageraadplein het enige mindere nummer. Breekt keihard de flow van het album.

Na alle lof op MM heb ik deze toch een kans gegeven.
Ik kan zijn manier van praatzingen niet goed hebben. Dat paste bij het begin, toen hij de liedjes nog knipte en plakte op de zolderkamer. Zachtjes, want anders maak ik mijn lief wakker. Dat had ontegenzeggelijk zijn charme. Nu is het in de studio opgenomen met een gezond budget. Hij mag zo luid als maar kan in de microfoon zingen en hij doet het niet. De charme is voor mij weg en er komt irritatie voor in de plaats bij mij.

En ik maar denken dat het aan mij lag, dat ik er werkelijk niks aan vind, die Spinvis. Hoogdravende interessantdoenerij. Het raakt me nergens, zowel op muzikaal als tekstueel gebied. Dat de man niet kan zingen vind ik niet erg (ben immers Rush-fan), maar maar het is allemaal zo gekunsteld, zo geforceerd.

Hahaha
Herkenbaar. die gedachten had ik ook allemaal. En de twijfel. Toch de plaat aangeschaft. De twijfel bleef. Maar gisteren live gezien. En nu ben ik om. Briljant.

Mij echt raken met zijn teksten heeft Erik nog nooit voor elkaar gekregen. Daarom blijft het voor mij altijd niet meer dan vermakelijke muziek. Leuk, weer eens iets anders, maar met 3,5 ster wederom niet meer dan een ruime voldoende.
Dieptepunt hier is voor mij Nachtwinkel, dat trek ik echt niet. Hallo Maandag, Artis en Tienduizend Zwaluwen zorgen voor een sterk begin. Daarna wordt het wat minder zoals ook de andere Spinvis albums minder worden naar het einde.

Wegens goede kritieken bij deze plaat en überhaupt positieve uitlatingen die ik her en der tegenkom over Spinvis, toch dit plaatje maar eens aangezet. Nu ben ik niet wars van singer-songwriters met een eigen geluid, een manier van zingen die niet overal maatschappelijk getrokken wordt, maar ik kan dit met geen mogelijkheid langer dan een half uur achtereen handelen. Teksten zijn van een geforceerd poëtisch gehalte waar ik helemaal niks mee kan en als je dan ook nog niet kan zingen dan is de koek gauw op. Kan iemand me vertellen wat de meest toegankelijke Spinvis-plaat is, of een nummer wat wat makkelijker in het gehoor ligt dan dit gebrabbel?

Dit is denk ik wel de meest toegankelijke Spinvisplaat.

Ik denk dat Tot Ziens Justine Keller de meest toegankelijke plaat is, in ieder geval het meest poppy. Voor toegankelijkheid moet je het bij Spinvis vaak bij individuele nummers zoeken. Wespen op de Appeltaart, Ik Wil Alleen Maar Zwemmen en Dag 1 schieten me zo te binnen. De echte pracht en praal van Erik de Jong komt voor mij het beste tot zijn recht wanneer hij extreem melancholisch is (zoals als op deze gehele plaat) of de ruwe randjes opzoekt (In Staat van Narcose, Club Insomnia, Lotus Europa, Flamingo).

Ik vind dit vooral de gewoonste Spinvisplaat (al is dat voor hem vrij relatief), zowel muzikaal als tekstueel. Zo'n behoorlijk gangbaar nummer als 'Dageraadplein' staat echt mijlenver af van het debuut.

Staan toevallig ook allemaal op de verzamelaar Omnibus, uiteraard met de ultieme Spinvis pophit Kom Terug.

Goed. Ik had het album (uiteindelijk toch de Limited Edition besteld bij een online winkel.
Onderhand heb ik hem 4 keer van begin tot eind afgeluisterd.
Het is een goed en mooi album, maar toch even dit...
Dit is niet een plaat zoals ik Spinvis destijds heb leren kennen ten tijde van het debuut.
Logisch, een artiest ontwikkeld zich. Maar wat ik erg jammer vind is dat dit een album zonder scherpe randjes is, ook zonder bar slechte songs (misschien met uitzondering van Nachtwinkel). Het is gewoon erg middelmatig. Niet de kwaliteit van het album zelf maar meer de tracks onderling. Gitaartje. Drums. Synthje. Orgeltje. Oh, ja... een trombone dan maar.... Weg zijn de onzuivere cassetteloopjes, distortie-bas (De Staat van Narcose, anyone?), lofi breakbeats en speelgoedpiano's. Het debuut was prima, Dagen van... fantastisch, Goochelaars had zijn momenten maar na Justine had ik hier gewoon meer (een terugkeer naar de roots) verwacht. Desalniettemin een van de betere albums van 2017.

Dan is het toch wel opmerkelijk dat je nachtwinkel als minste nummer noemt, want dat is het enige nummer op deze plaat waar de scherpe randjes terugkeren. Het is dan ook niet voor niets een soort lotus europa 2.

Een nummer als Wespen op de Appeltaart vind ik zo veel malen sterker dan wat er op dit album te vinden is. Stem klinkt ook een stuk aangenamer, lekker vleugje Haags als ik me niet vergis. Klinkt een stuk minder melo-dramatisch en ligt lekkerder in het gehoor.

'Spinvis'... Een vreemde eend in de bijt van het muziekweb......

Op zich bijzonder - ook dit album 'Trein-Vuur-Dageraad'.

Je moet ervan houden. Mix van singer/songwriter 'geneuzel'; ik gebruik geneuzel omdat Bob Dylan en vele anderen dit genre al helemaal uitgekauwd hebben..... Ere-titel voor Spinvis: 'The Boudewijn de Groot of the 21st Century', - maar dan volledig gemoderniseerd en met een eigen oevre.

Toch geef ik dit album 3 sterren, want het is beluisterbaar en herkenbaar als muziek.

Kan me voorstellen dat er voldoende luitjes in de modus zitten van de singer/songwriters omdat ze nog niet zo heel lang geleden (of veel langer indien folk-die-hard-fan) mensen/muzikanten ontdekt hebben als bijv. Leonard Cohen, Bob Dylan, etc.etc.etc.

Een maandje na de release... ik vind het nog steeds een prachtig album, met dito teksten. Inderdaad, Spinvis wil iets melden en doet dat met breekbare zang en vaak uitgeklede arrangementen, en dat roept in Nederland al snel weerzin op... de gezonde nuchtere handelsgeest gekoppeld aan een feilloos kopieergevoel met dikke emoties waar de meeste bands zich hier mee bezighouden past niet zo bij Spinvis.

Ieder zijn meug dus, hoewel ik de gal die sommige spuwen op deze plaat echt niet begrijp. "... Hij mag zo luid in de microfoon zingen als hij wil maar hij doet het niet...". Tja, duidelijk iemand die hem nog nooit gezien heeft. Erik schreeuwend voor de mic, LOL. En dan lees ik iemand die van Rush houdt... tja, helemaal prima hoor, maar dat je Spinvis dan lastig vindt, dat lijkt me niet vreemd. Let it be man! Ik ga toch ook geen Rush recenseren; vanwaar die irritatie en die behoefte iets de grond in te boren?

Omdat dit album ook voor mij het ruwe randje ontbeert ga ik tot 4,5 sterren, zoals Erik in interviews aangaf poogde hij in eerste instantie een rauwe elektronische plaat te maken maar kwam hij uit bij de stijl die hem het beste past. En dat zou iedereen moeten horen, of je er nu van houdt of niet, het is muziek die uit het hart komt. Daarom is het mooi, maar over 6 jaar graag ietsje meer tegendraads.

Ik heb de plaat nu ook alweer even in de kast staan. En dan zeg ik het precies goed.
Elke vorige Spinvis werd in het begin grijs gedraaid in den huize.

Deze plaat blijft echter meer in de kast staan.
Nogmaals geen verkeerde plaat, maar ik had zelf erg graag meer de experimentele kant gehoord.

Ik ben nog steeds erg onder de indruk van dit album. Naast de wat meer 'poppy' nummers vind ik inmiddels de kleinere rustige liedjes op de tweede helft van het album geweldig. Juist na 'Dageraadplein' ga ik er nog eens goed voor zitten.

'Alles Is', met die ingetogen maar gewèldig opgebouwde piano-akkoorden, vind ik een prachtig afscheidsnummer met treffende zinnen:

En nu
nu het zover is
nu het niet zo lang meer duurt
en de wind voor eeuwig ligt
[..]
hoe alles langzaam weer
naar de bodem zinkt
[..]
er is verder niets
er is verder niets
alleen de liefde blijft
dat is alles wat er is
alles is

Ook 'Wat Blijft' is vanaf het begin al mooi, maar zodra halverwege die fagot erdoor komt wordt het echt een pareltje. Maakt het nummer echt compleet.

En na het (terecht geprezen) nummer 'TVD' volgt dan ook nog 'Hij Danst':

Ik zie bij dat nummer een oude man voor me, die voor zijn eigen huis en tuintje zorgt, zonder zich verder druk te maken om de rest van de chaos in de wereld.

Het land is moe
Maar het hek is pas geverfd
De tomaten zijn al groot
Het hout moet naar de schuur
Iemand moet dat doen
Iemand zoals hij
Als er weer nieuwe wolken zijn

Misschien neemt hij al langzaam afscheid (Onder de kastanje laat hij één voor één voorzichtig voor altijd zijn vogels vrij, fluistert wie ze zijn), maar hij is gelukkig binnen zijn eigen kleine wereldje en blijft tot het eind toe voor zijn vrouw zorgen.

En als hij danst
Danst op logaritmes
Walst in parabolen met een
Eindeloos ondeelbaar priemgetal
Door het raam van zijn heelal

Het is goed
Ik doe het wel
Ik doe het wel
Zegt hij als de sleutel niet goed past
Ik doe het wel
Zegt hij dan
En helpt haar met haar jas

'Serenade' sluit in stijl af. Het nummer, en daarmee het album, dooft langzaam uit, terwijl de melancholische noten in je hoofd misschien nog een poosje door blijven gaan.

Het zal wel aan mij liggen, maar ook in die aangehaalde fragmenten lees ik alleen maar opgeklopte onzin.

Hey, daar is ie weer

Geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd een keer...

Dus? Ik zie een bevestiging van m'n eerdere aanname en reageer erop. Moet kunnen toch?

Want je kunt niet van Rush en Spinvis houden?

Dat zou je denken, in de MusicMeter-regels staat echter:

En nu komt het:

Zoals ik het zie kun je dus alleen nog maar besluiten dat het tòch een geweldig album is.

Nu je het zegt: het is weer weer om de dag met tequila te beginnen.

'k moet zeggen dat taalvondig- dan spitsrijkheid van Spinvis aanleiding geeft tot allerlei aforismen of pogingen daartoe.

Zou ik ze alle opvolgen dan zou ik taaldronken dan wel semantisch onbekwaam of betekenispuzzelaar worden - een vreemde eend in de bijt van het muziekweb - ik geef het je te doen.

En de Spinvis ... hij spon lijk de kater die me vanochtend vertelde dat die laatste grappa gisteravond geen goed idee was

In dat geval gaf ik in eerste instantie m'n mening over het geheel en in tweede instantie over de aangehaalde quotes. Of is er nog een artikel 4.1.6 lid b2?

Levende bewijs hier!

Zeker wel kan je van Rush en Spinvis tegelijkertijd houden, ik denk slechts dat er veel mensen zullen zijn die dat waarschijnlijk niet zullen doen. Ik zou niemand iets in de weg willen leggen bij het beleven van zijn of haar muzieksmaak. Ik zie muzikaal en tekstueel gezien wel een flink verschil in benadering tussen Spinvis en Rush... maar natuurlijk overbrugbaar als je een brede muzieksmaak hebt. Het heeft echter geen zin om ze dan langs dezelfde meetlat te leggen.


En die tekst van Spinvis in zake hij danst: ik denk dat de wiskundige termen c.q. over de top beeldspraak in de tekst in dienst staan van het subject heelal, waar de man naar kijkt. En het contrast tussen die grote overpeinzingen (waar gaat het met mij naar toe?), het kleine gebaar dat hij helpt met haar jas, en dan samen met de kleine muziek erbij vormt voor mij juist een heel mooi geheel. Maar zeker: een kwestie van smaak, echter geen overbodige interessantdoenerij. Het zal voor Rudi1984 vast niet uitmaken in zijn overwegingen, maar voor hem is er altijd nog Gorki om te proberen (ben benieuwd!)

Ik heb zelf overigens ook een lp van Rush in de kast (jeugdsentiment: Red Barchetta).

Het zou echt zoooveel schelen als hij eens iemand anders liet zingen. Iemand die het wel kan zeg maar.

Aan de composities heeft het nooit echt geschort.