Gorillaz - Humanz (2017)

Dat je dit een relevante vraag vindt...

Gorillaz & Humanz, da's muzikale bestialiteit. Of het ook kwaliteit is, zal ik de komende dagen eens beproeven.

Ik las dat Noel Gallagher ook een bijdrage levert aan dit album. Iemand enig idee aan welke track?

We Got the Power

Handige website dat Google... Heb je ook echt wel nodig om zijn bijdrage aan dat nummer er uit te halen.

Ik vermoed dat er nog wel even wat tijd overheen gaat, voordat ik dit album op waarde kan gaan schatten. Laat ik stellen dat ik nog niet bepaald overdonderd ben.

Ik moest bij de reacties op de video van Hallelujah Money al lachen om alle mensen die boos werden omdat Gorillaz zogenaamd uit het niets 'politiek correct' bezig waren. Ik vind dat een onbegrijpelijke reactie. Heb je überhaupt geluisterd naar de teksten op de vorige twee albums? Ben je je bewust van de concepten achter die albums? Misschien is het op eerdere albums allemaal wat abstracter en minder on the nose dan bij Hallelujah Money, maar de muziek van Gorillaz gaat altijd al over moreel verval, klimaatverandering, de gevaren van technologische vooruitgang, imperialisme, publiek versus privé, de macht van geld, kritiek op het alledaagse leven van Westerlingen, en ga zo maar door. Het is altijd maatschappijkritiek in dichterlijke, muzikale vorm geweest.

De eerste x aandachtig luisteren levert bij mij een wat betere indruk dan de eerste x Kendrick. En zoals die inmiddels beter is gaan voegen bij me, verwacht ik dat ook bij deze plaat.

Wat lijkt Andromeda veel op eurythmics take me to your heart - Google zoeken

Ik hoor de Gorillaz niet, alleen maar een losse verzameling nummers. Die klinken bovendien voor het overgrote deel weinig veelbelovend

Ik snap er niks van. Dit album krijgt nog lager gemiddelde dan The Fall?!? En Momentz staat bovenaan van favotracks. Zou ik als slechtste nummer waarderen. Hier staan genoeg mooie nummers op: The Apprentice (!), Halfway to the Halfway House, Hallelujah Money, Let me Out, Andromeda. De andere nummers zijn ook wel groeiers denk ik zo. Eigenlijk groeit het nu al na paar luisterbeurten, behalve dan Momentz maar dit is net zoiets als Punk in het eerste album, een soort van krachtige distortion.

En dan die clip van Saturnz Barz, geniaal. Wat een creativiteit en originaliteit, wat een concept waarin de geest van de aardse geneugten zich tegen de karakters keert (eten, slaap, muziek). Eigenlijk voelt alleen de satanist Murdoc zich in beginsel wel thuis in het decadente kwaad en zweeft vrolijk door een of andere dimensie. En wat een dikke beat en bass kent dat nummer met een of andere jamaicaan die niemand verstaat haha.

Het concept van Humanz past juist helemaal bij Gorillaz. Het idee is dat dit album eigenlijk pas in de toekomst bestaat, het beschrijft een feest terwijl er apocalyptische gebeurtenissen plaatsvinden op aarde. Het heeft iets horror achtig, maar toch ook onschuldig. Het heeft een houding van fack deze wereld, het is hopeloos destructief, ga maar beter feesten. En toch is er steeds dat melancholische randje, dat gevoel iets verloren te hebben, dat gevoel verdrietig te zijn om het verlies van de wereld, om het verlies van het menszijn (aangenomen dat de mens een soort cyborg aan het worden is).

Al goed, ik zou zeggen, geef dit plaatje een kans in plaats van zo snel te oordelen...

Dat is dus juist wat zo irriteert, ik versta geen bal van wat die kerel uitkraamt.


Na een eerste luisterbeurt moet ik zeggen dat dit beter klinkt dat het plastic eiland debacle. Maar nergens hoor ik Gorrilaz terug. Het klinkt meer alsof iemand een aantal nummers bij elkaar gegooid heeft er een Gorillaz sticker opplakt en maar in de verkoop zet. Niet dat het allemaal slechte nummers zijn, maar het komt over als verzameling van...

Goed dat is tenminste de eerste gedachte, we gaan uiteraard nog even aankijken of dit zo blijft. het verleden (Demon Days) heeft bewezen dat Gorillaz best wat tijd nodig heeft om goed te groeien.

Misschien in je hokje blijven zitten? Een 0.5 geven aan ATCQ's grandioze terugkeer, wie neemt JOU nog serieus.

Dat gezegd zijnde, vind ik dit album te veel van links naar rechts zwieren. Een handvol nummers vind ik echt leuk (Saturn Barz, Momentz, Andromeda, Let Me out...) maar een heel aantal andere nummers vind ik heel erg rommelig en chaotisch. Haal een paar nummers en wat skits weg en hou het bij drie bonustracks en je zit aan 40+10 minuten aan leuke, gevarieerde muziek die klinkt als 1 geheel en dichter in de buurt komt van hun beste plaat, Demon Dayz.

Vandaag weer eens beluisterd, maar nu reizend met een koptelefoon op. Ik heb me er zeer goed mee weten te vermaken.
Ik verbaas me wel over de grote negativiteit hier (zie ik op andere sites en in andere groepen minder). Maar ik snap wel dat velen dit vooral niet leuk vinden omdat het niet voelt als Gorillaz, maar eerder een verzamelalbum waar veel artiesten hun ding mogen doen. Is wel zo, maar ik stoor me daar blijkbaar minder aan.

Ik hoop op nog eens een echt gorillaz album...

Ga eens naar de Apenheul, met Bokito praten. Wie weet heeft wel een leuk slaapliedje voor je of heeft ie wel een egte bozen-apenrap in petto.

Ik blijf erbij: voor de decodering van het huidige tijdsgewricht heb je meer hieraan dan Spirit van Depeche Mode.

Bokito zit in Blijdorp Mju.

Nu nog wel, maar weet jij wat er komend weekend of het weekend erna gebeurt in Rotterdam? Regeren is vooruitzien.

Heb hem toch met een halfje verhoogd. Dit is zeker geen slechte plaat - echter, het grote probleem ligt in het feit dat het een Gorillaz' album is. Hoewel ik geen supergrote Gorillaz fan ben was ik altijd onder de indruk van het feit dat Damon Albarn er keer na keer in wist te slagen om van alles een groter geheel te maken. Dat wil zeggen, hoewel Demon Dayz en vooral Plastic Beach ook compleet vol stonden met gastartiesten, leken deze artiesten meer een deel uit te maken van het organische geluid van de Gorillaz. Op Humanz vind ik dat de rol van deze gastartiesten te groot is. Waar op eerdere Gorillaz albums de gastartiesten zich vaak aan de stijl van de Gorillaz aanpasten, lijken de Gorillaz zich op Humanz aan de gastartiesten aan te passen. Zo is Ascension een typisch Vince Staples nummer en Saturnz Barz zou ook Popcaan ft. Damon Albarn kunnen zijn. Dat wil niet zeggen dat deze nummers niet goed zijn, maar het "magische" gevoel wat de Gorillaz eerder bij mij opriepen is verdwenen.

Dit kan ook liggen aan leeftijd. Als kind waren de Gorillaz mijn eerste aanraking met ietwat alternatieve muziek. Het was de perfecte mix tussen pop en andere stijlen die de Gorillaz zo geweldig maakten voor mij. Bijna al hun nummers waren toegankelijk, maar tegelijkertijd zaten er lagen in die voor mij destijds onbekend waren. Nu, jaren later, ben ik wat ouder en ook ietwat ervarener wat betreft muziek luisteren. Tegelijkertijd heeft de tijd ook niet stilgestaan en lijken meer en meer artiesten in de mainstream zich te realiseren hoe succesvol het kan zijn om popmuziek te mixen met andere vleugjes. Wellicht zijn de Gorillaz niet meer de enige in hun markt, waar ze dit eerder wel waren.

Tegelijkertijd vind ik ook dat dit album cohesie mist. Het voelt niet als een geheel maar meer als een soort compilatiealbum. Desondanks staan hier genoeg geweldige nummers op, zoals de eerder vrijgegeven nummers Ascension, Andromeda en Saturnz Barz. Daarnaast vind ik ook Charger geniaal en Submission is lekker.

Wat een ongekende tegenvaller dit album zeg. Er zijn vast mensen die dit goed vinden, maar niet mijn kop thee. Jammer.

Geweldig avontuurlijk Album. Dit is mijn playlist van HumanZ die uitstekend werkt:
Saturnz Barz (Popcaan)
Andromeda (D.R.A.M)
We Got the Power (Jehnny Beth)
Hallelujah Money (Benjamin Clementine)
Let Me Out (Mavis Staples)
Busted and Blue
Ticker Tape (Carly Simon)
She's My Collar (Kali Uchis)
Strobelite (Peven Everett)
Charger (Grace Jones)

De eerste indruk was slecht en daar is helaas niks aan veranderd. Ik mis de Gorillaz stempel! En daarnaast is het naar mijn mening een hele matige verzameling losse nummers. 1e onvoldoende voor de Gorillaz (The Fall heb ik overgeslagen).

Ik heb expres geen enkele previewtrack beluisterd om het geheel in een keer te ondergaan: in ieder geval, dat wás bij Gorillaz altijd belangrijk. De bevinding dat Humanz meer als een ''playlist'' dan een album voelt lees ik veel en daar kan ik me bij aansluiten. Fragmentarische platen zijn voor mij niet zo'n probleem, toch vind ik het songmateriaal ook zwaar onder de maat: geen enkel nummer vind ik echt goed.

Er staan echt belachelijk veel gastartiesten op deze plaat, waarvan wat mij betreft alleen Vince Staples en Kelela echt de ruimte krijgen om te laten horen wat ze kunnen. De La Soul komt compleet niet tot zijn recht op het gruwelijk slechte Momentz, Danny Brown klinkt misplaatst cartoonesk op Submission en Clementine klinkt op Hallelujah Money als een mislukte operazanger, en om even heel erg duidelijk te zijn: ik vind Clementine een fantastische zanger. Ook Jehnny Beth van Savages klinkt niet op haar plek bij We Got the Power: je zet toch zo'n fantastische commanderende post-punkzangeres niet op zo'n nietszeggende manier in?

Redenen daarvoor zijn er ook in een rode draad te vinden: matige repetitieve instrumentals, heel de plaat lang. Nog geen beoordeling, maar de eerste luisterbeurt bracht eigenlijk geen plezier. Niet echt de neiging om de plaat nog een keer op te zetten.

Een paar goede,een aantal leuke en toch ook flink wat flauwe en/of oninteressante nummers.Tot die eerste reken ik onder meer Busted and Blue,Ascension,She's My Collar en Charger.
Verder wel een album dat veel afwisseling biedt (hoe kan het ook anders met al die gasten) en lekker weg luistert,maar geen topper.

Wat een trip, minder in hokjes te plaatsen dan vorige album. Voor mij toch echt een gorillaz album, plek waar alles kan en mag. Enkel de overgeproduceerde De La vocals op Momentz staan me tot nu toe in de weg naar 4.5.

Vinyl mix klinkt mooi helder en het art-boek waarin deze gehuisvest is, blijft prachtig om tijdens het luisteren door te bladeren.

Ik lees veel dat dit album 'minder Gorillaz' is dan de voorgangers. "Oneens", roep ik! Damon Albarn is inderdaad minder als zanger op de voorgrond, meer gastartiesten en misschien nog net wat meer pop en rnb dan de andere platen, maar ik hoor duidelijk dat dit een Gorillaz plaat is. De melodieën zijn, in mijn oren, duidelijk afkomstig van Albarn. Ook het theatrale en cartooneske element wat altijd heel duidelijk in hun muziek aanwezig is, is hier ook duidelijk te horen (Momentz, Ascension, We Got The Power, de interludes). Ook het duistere, creepy element, al dan niet met knipoog, zoals op Clint Eastwood hoor ik terug in nummers zoals Saturn Barnz, Charger en Hallelujah Money.

Ik moet ook toegeven dat dit album zeker niet het niveau van de eerste twee albums haalt en ik had ook graag meer Albarn gehoord. Maar mijn inziens is dit gemiddelde veel te laag. Deze plaat verdient meer.

Meer fanservice van Damon Albarn! Nadat hij ons de laatste jaren onder andere de wederopstanding van Blur en een langverwachte eerste soloplaat schonk, heeft de immer bezige bij nu ook het pretpark Gorillaz opnieuw voor geopend verklaard. Op ‘Humanz’ organiseert ’s werelds succesvolste virtuele band een groot dansfeest terwijl buiten de door Brexit en Trump ontketende Apocalyps voorbijraast. Als het menselijke ras toch ten onder moet gaan, dan het liefst op deze manier, met een toffe plaat als soundtrack.

Het eerste wat opvalt tijdens het luisteren naar Humanz, is hoe losjes dat thema gehanteerd wordt. Van een sterke albumcoherentie zoals op Demon Days en Plastic Beach is geen sprake meer, maar omdat Humanz bedoeld is als de reële playlist van een imaginair feestje, was dat waarschijnlijk de bedoeling. Qua structuur is Drakes recente More Life in ieder geval een nauwere verwant.

Ook het nog grotere aandeel van de verschillende gastartiesten in het Gorillaz-geheel valt op. Op heel wat nummers laat Damon zich alleen op het vlak van productie gelden, terwijl zijn vocale alter ego 2D niet of slechts op de achtergrond aanwezig is.

Het zijn twee veranderingen waar trouwe Gorillaz-fans misschien even bij zullen moeten slikken. Een begrijpelijke reactie, maar langs de andere kant klinkt de ‘band’ door het opofferen van wat samenhang nu wel wilder, ondeugender en onvoorspelbaarder dan ooit tevoren. Door de focus zo zwaar op de gastartiesten te leggen, komen de elementen die wel helemaal old school Gorillaz zijn nog harder aan. Daarbij, er is zoals steeds niet voor sukkelaars gekozen. Rappers als Vince Staples, Danny Brown, Pusha T en de mannen van De La Soul geven het beste van zichzelf, en ook artiesten als Mavis Staples en Grace Jones presteren goed, zo ver buiten hun comfortzone. Gorillaz is op het vijfde album nog steeds tomeloos creatief, het wordt dit keer gewoon op een andere manier gepresenteerd.

Belangrijkste is dat de liedjes deugen. Het zijn deze keer maar liefst twintig exemplaren – op de deluxe versie zelfs zesentwintig – en ze worden ook deze keer op je afgevuurd als kanonskogels, en de meeste treffen doel. Oké, de interludes zijn te kort en random om een sterke indruk na te laten, en ook een song als Sex Murder Party vervult zijn missie niet helemaal. Daar tegenover staan parels als Andromeda, Saturnz Barz, Submission, Momentz en Busted And Blue, die gewoon nu al regelrechte Gorillaz-classics zijn. Een dappere, maar wat mij betreft ook een zeer geslaagde plaat.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt! Deze recensie verscheen eerst op cuttingedge.be)

Saturnz Barz, Ascension & Busted and Blue zijn de enige drie nummers die me echt weten te boeien. Verder nog een aantal vrij sterke tot aardige nummers maar dit is ook voor mij grotendeels een teleurstelling.

Ik hoor een handvol bijeengeraapte en overgebleven beats waar lukraak wat vocals van grote artiesten op zijn gezet. Hoe ga je De La op zo'n rotgeluid zetten? Op enkele momenten na, een enorme tegenvaller.

Grappig, nu een paar keer gedraaid en ja, het klinkt als bij elkaar geraapt, en ja het mist samenhang. Vooral door de keur aan gastartiesten. Maar is dat erg? Sterker, is dat juist niet de kracht van deze plaat? En is er wat mis met goed samengestelde verzamelaars? En los van de samenhang en de diversiteit aan nummers, gewoon met de koptelefoon op luisterend naar de beats en de teksten van deze plaat, kan ik niets anders concluderen dat dit behoorlijk deugt!

Ondertussen heeft het album mij volledig in zijn greep genomen. Inmiddels ook maar aangeschaft. Hoewel de eerdere punten grotendeels overeind blijven (het is nog steeds een playlist en mis toch Gorrilaz zelf), is het album wel steeds beter gaan bevallen. Ik weet niet waarom maar als die opstaat dan moet ik hem toch afluisteren (afgezien van Sex Murder Party wat geskipt wordt). Ook is de drang om het album op te zetten vrij groot.

Ze hebben het toch weer voor elkaar gekregen om een fascinerende plaat te maken. Hoewel de kwaliteit en het Gorillaz stempel valt te betwijfelen, vermaakt hij wel. Wel is het opvallend dat als ik de nummers los beluister ik er over het algemeen niks aan vindt (Momentz en Saturnz Barz als uitzonderingen), maar dat ze op het album wel weten te boeien.