The National - Sleep Well Beast (2017)

Oké, een beetje ouwelullencommentaar is het wel wat Mjuman beweert, maar het is wel precies hoe ik het ook ervaar. Een soort 'fake-urgentie', met Berninger als getormenteerde ziel.

Wat overblijft is daarentegen wel van degelijke kwaliteit, eigenlijk zoals al hun albums, met Guilty Party en The System Only Dreams... als hoogtepunt.

Vakmanschap, maar niet wereldschokkend...

En dat kun je imo van het gehele oeuvre van de band wel zeggen...

Mjuman: ik denk dat jij beter een ander vak kan zoeken. Cabaretier bijvoorbeeld. Lezenswaardig stukje dat je schrijft met veel humor. Het album is op de juiste kwaliteit pas 16 uur uit, dus veel diepzinnig geleuter (in positieve én negatieve zin), met name over diepgang en eventuele tijdloosheid, kunnen we met een korreltje zout nemen. Het is niets meer dan een uiting richting de kudde: de mensen laten weten aan welke kant je staat.

Ik geef het op met alle indie darlings voor de rest van het jaar. Snap niet wat er tegenwoordig nog zo bijzonder is aan bands als LCD Soundsystem, The War on Drugs, Everything Everything en Broken Social Scene. Alleen Brand New was nog een beetje boeiend. En met dit album groeit de stapel matige, vergeetbare indie rock alleen maar verder.

Voordat ik hierop ga stemmen heb ik eerst maar eens mijn stem voor Alligator verhoogd naar 4,5*. Ik vrees dat dit album dat niet gaat halen

Grappig.

Ik heb dus net het omgekeerde, na de lichting van de afgelopen maand.

Zoals ik al zei begon het jaar al zo wankel voor de indie liefhebber, met dat Arcade Fire-onding als dieptepunt. Maar toen kwam ineens die tweede, erg vrijgevige plaat van The War On Drugs, die onverwachts vitale comeback (en enige écht volledig boeiende plaat) van LCD Soundsystem en een worp van The National die me eindelijk weer eens echt weet te raken. De tweaks en nuances die ze op deze 12 nummers hebben doorgevoerd zijn zeer geslaagd vind ik. Die smaakvolle productie zorgt ervoor dat deze plaat meer 2017 is dan de meeste dingen die ik dit jaar gehoord heb.

Fathead en bloempje24 - muziekvrinden, ik wilde niets meer (of minder) dan een beetje tegenwicht bieden.

Elke leeftijdsgroep (de technische term ervoor bij comparatieve onderzoeken is cohort) heeft in een tijdsvak een bepaalde muziekvoorkeur en als zodanig snap ik de rol van The National. Wat mij treft is het conformistische, brave karakter van hun muziek - niets meer, niets minder en om dat nou met "ouwelullencommentaar" af te doen is wel heel kort door de bocht. Het inzicht in het functioneren van The world as we know it is velen malen groter dan ooit tevoren (bijv Global warming was een onbekend gegeven in de 80s) en dat brengt met zich mee dat je verwacht dat de zorg over duurzaamheid, de stellingname tav hot issues toeneemt ipv dat de muziek zich alleen escapistisch naar binnen keert.

Dat woord had ik nog niet genoemd als kenmerk van de tijdgeest, maar ondanks alle intensief gebruikte social media is escapisme naast hedonisme een trefwoord dat van toepassing.

En toch is het album - ik treed niet in details, maar het draait hier al een paar dagen en dat werd voorafgegaan door het inspelen mbv oudere albums - is het een goed draaibaar album: niet wereldschokkend, maar wel goed gemaakt (zeker 3,5*), maar niet een waarvan ik wakker lig en dat heb ik de afgelopen jaren - ondanks ouwelullendom - echt wel gedaan, van Burial tot Patrick Watson toe. Van bijv War on Drugs val ik alleen in slaap

Hehe. Leuk.

Wat dat betreft past the National wel goed in het tijdsgewricht. Tegen de achtergrond van klimaatverandering en een groter wordende kans op een nucleaire oorlog, is de focus op 'ik' prominenter dan ooit tevoren. Overigens vind ik mijn eigen sores ook superbelangrijk.

Tegen diezelfde achtergrond maakte Doe Maar ooit De Bom - "laat maar vallen wat 't komt er toch wel van" en Trouble Funk - Drop the Bomb: 1983 vs 1982

Persoonlijk vind ik 22, A Million toch wel duidelijk een pak minder dan de eerste twee platen. De gemene deler lijkt het daar redelijk mee eens te zijn gezien de magere 3,59 die het album krijgt.

Voor mij ook het sterkste gedeelte ja, met een aantal bijzonder mooie, typerende lyrics die alleen van de hand van Berninger kunnen komen.

Eerste 3 luisterbeurten erop zitten. De verwachtingen waren erg hoog gespannen, maar ze lijken voorlopig waargemaakt te worden. Vooral de laatste 5 nummers zijn echt fenomenaal. Enkel het middenstuk van Born to Beg t/m Empire Line doet het nog niet zo voor mij. Wellicht plaats ik later een uitgebreidere review.


Hier wil ik wel even op inhaken; toen ik depressief was, heeft Boxer mij er meermaals doorheen gesleept. Ik denk dat dat soort dingen heel erg persoonlijk zijn...

Yep, maar ook heel erg van stemming en context afhankelijk: overkomt me regelmatig dat ik cd van de stapel (recente draaierikken) pak, opzet, en 'em vervolgens binnen een paar minuten weer afzet: dan valt ie niet goed. Ooit voor heel wat uitgemaakt toen ik tijdens een diner met vrienden P3 durfde op te zetten.

Eerlijk gezegd denk ik niet dat je dit album moet draaien bij het opstaan.

Joy Division lijkt me al helemaal geen handzame gids. Niet voor niets is Love Will Tear Us Apart de opening van 13 Reasons Why. En de beelden van Corbijn (en vooral de schreeuw) waarna Atmosphere instart, staan voor altijd op mijn netvlies gebrand.

Toegegeven, zoals Titmeister hier ook al aangeeft, kan het (op een zwart ironische manier) ook een licht in het donker zijn. Het is maar net of je in staat bent jezelf uit je (existentiële) crisis te trekken. Het kan evenwel juist je gevoelens versterken. Maar goed, je zou dit ook psychologie van de koude grond kunnen noemen.

Sleep Well Beast kwalificeren als "clichématig" zou ik ook zeker niet in meegaan. Trouble Will Find Me lag wel heel erg in het verlengde van High Violet, maar SWB is echt wel een ander geluid. Beduidend meer (subtiele) elektronische invloeden en dat valt zeker te prijzen. Wellicht ben ik te veel fan dat ik subtiele veranderingen oppik, maar voor mij is dit echt wel een ander album dan haar voorgangers.

P.S. Ian was een beduidend vindingrijkere tekstschrijver dan Matt. Jammer alleen dat hun muziek zo rammelt (vooral de tweede).

edit: en er moet zeker een nummer van The National in mijn begrafenisafspeellijst!

Weer een wisselvallig album van The National. The System Dreams In Total Darkness vond ik een heerlijke single - het klonk gelaagder dan veel van de andere nummers die ik ken van the National. Daarom had ik ook erg zin om dit album te gaan beluisteren. Toen ik het album opzette, echter, werd ik direct teleurgesteld. Nobody Else Will Be There en Day I Die klinken erg vlak en ook het 'experiment' op Walk It Back kan mij niet bekoren. Bij een nummer als Turtleneck krijg ik deprimerende flashbacks aan de jaren 70 en een nummer als I'll Still Destroy You komt aardig in de buurt van de stadionrock die Coldplay tegenwoordig maakt. Wat overblijft zijn slechts een paar aardige nummers (The System Dreams, Carin At The Liquor Store).

Zoals iemand eerder al opmerkte: ik snap echt totaal niets van de hype rond bepaalde albums dit jaar. Steven Wilson, the National, War on Drugs, Rodger Waters, LCD Soundsystem, Mastodon, Moss, Spinvis... Albums die zeker niet slecht zijn maar waar ik moeite mee heb.

Sleep Well Beast is zeker niet clichématig, die term past inderdaad beter bij zijn voorganger - hoeveel goede nummers daar ook op staan. Van dit album zou ik alleen Day I Die, Empire Line en Carin at the Liquor Store als typische The National-nummers bestempelen. Natuurlijk is de muziek van The National dan weer niet meest baanbrekende muziek, maar dat maakt het nog niet clichématig.

Overigens is dit pas het eerste album van The National-album met een titelsong

Ik denk dat het wel goed komt, ik was eerst nogal sceptisch, maar na een 2e beluistering van de stream met de tekst erbij, ben ik toch wel gecharmeerd geraakt. Voorheen zou ik dat bij The National niet hebben gehad of nog niet mogen ontdekken, maar het subtiele van het album weet mij deze keer wél te bereiken en te bekoren. Het is zowel de stem als de begeleiding die bij elkaar een harmonieus geheel vormen. Niet hemelbestormend, zeker niet bijzonder apart, maar wel degelijk, evenwichtig met een aantal opvallende momenten. Saai hè?

Beluister nu een liveregistratie van de dato 5 september jl. Live leeft en bruist het meer dan op de studioplaat. De nummers klinken live beter, en daardoor kan ik het meer waarderen, al klinkt Berninger als een 'Paolo Conte of the 21st Century', ?.

Ben hem nog steeds aan het luisteren en hij bevalt zeker. Maar geen Slow Show, Afraid of Everyone, Bloodbuzz Ohio, Conversation 16 of Fireproof. om een wat te noemen

Als band het roer muzikaal compleet omgooien, je moet er maar zin in hebben. Sommige bands doen het met verve (iets met een radio en een hoofd), anderen slagen er iets minder in (iemand die de dance-albums van Bloc Party en Franz Ferdinand nog wel eens op zet?). Aan The National leek het in ieder geval niet besteed. Nadat de band met Boxer (2007) zijn succesformule had gevonden, borduurden de heren Berninger, Dessner en Devendorf daar met twee net zo succesvolle platen rustig op voort. Vanaf het eerste voorproefje op Sleep Well Beast, het zevende album van de band, voelde het alsof daar verandering in kwam.

Eerste single The System Only Dreams In Total Darkness was een heus rocknummer, dat eindigde met een grootse gitaarsolo. Niet dat de band opeens op de stadiontoer ging, want het nummer kende ook vele bevreemdende geluidjes op de achtergrond. Geluiden die op later vrijgegeven tracks zichzelf steeds meer naar de voorgrond drongen. Aan de basis van de nummers was op zich weinig veranderd: Matt Berninger klonk nog altijd op een prachtige manier mistroostig en de instrumentatie was statig als vanouds, maar toch straalden ze een andere sfeer uit dan de nummers van de vorige drie albums. Kaler qua sound, maar tegelijkertijd rijker aan details. Beleeft The National met Sleep Well Beast dan zijn Kid A-moment?

Het korte antwoord op die vraag is nee. Het uitgebreide antwoord ligt wat genuanceerder. Waar Radiohead op die legendarische plaat de luisteraar zonder enige veiligheidsgordels de elektronische diepte in gooide, pakt The National je juist rustig met beide handen vast en gidst de band je rustig door de nieuwe wateren heen.

Mijn volledige review

Om met dat laatste te beginnen: met zo'n aankondiging ben je - gezien de levensverwachting in NL en de daarmee gepaard gaande opschuivende pensioengerechtigde leeftijd (ja de OL krijgen echt wel hun wraak ) - er heel vroeg bij. Ooit gehoor moeten geven aan zo'n uitspraak en bijgevolg Brothers in Arms en Tears in Heaven bij een begrafenismis horen weergegeven in een volle kerk en die nummers kan ik ook niet meer horen. Bovendien ik blijf denken: laat je niet kisten, alles komt in kannen en kruiken (maar ook daar spelen ze muziek).

Een ander punt: "clichématig" gold niet het album - er staat: "clichématige US release" - binnen het oeuvre van The National is dit zeker geen disruptieve release; misschien wordt het beeld iets verschoven, maar geen fan die zich door deze release van The National zal vervreemden. Eenieder die aan Arcade Fire en hun laatste denkt (en wellicht ook de eennalaatste), weet precies wat ik bedoel. Het past. Bij sommige artiesten is dat wel eens anders - voorbeelden te over.

Dan: ik heb niet beweerd dat ik zelf Joy Division draaide om uit mijn zwarte/depri gevoelens te komen. Wat ik draai als ik me k* voel, is niet zo relevant - in mijn geval is dat meestal instrumentale muziek (jazz, electronic etc). Joy Division vormde een vertrekpunt voor mijmering, reflectie - mede tegen de achtergrond van de herkenbare beelden.

Gek genoeg: zet ook anno nu een stel late 40gers/50gers, muziekliefhebbers in een kroeg, laat onverwachts Disorder weerklinken en zie hoeveel er opveren en een smile op hun gezicht hebben. De hamvraag: Fake Empire over 25 jaar? Misschien zit Trentemöller dan "I Need My Girl" wel te remixen voor een OL compilatie-cd

Tja, als je allemaal naar dezelfde muziek luistert omdat het internet nog moet doorbreken... Dit argument komt vooral sterk naar voren bij de generatie die opgroeide met The Beatles. Niet dat ik iets wil afdoen aan die band, maar het collectieve jeugdsentiment heeft toch óók sterk te maken met het gebrek aan alternatieven. Jaloersmakend eigenlijk.

Edit: mijn generatie heeft het met Mental Theo. Uiteraard enkel na 2 uur 's nachts.

Zoals Adelheid Roosen al zei: "We gaan dood. Allemaal." Je kunt het maar beter geregeld hebben.

Nee, dat zeker niet, maar het kunnen niet allemaal Kid A's zijn. Thematisch gezien is het meer van hetzelfde (en dus eigenlijk meer vervreemding?!), maar muzikaal gezien zit er echt wel progressie in deze plaat. Of zoals Aaron het zelf zegt: "We allowed ourselves to have more sounds that are just hanging out there in the mist".

Op de een of andere verbaasd het mij iedere keer weer dat ik de eerste paar luisterbeurten niet onder de indruk ben van een nieuw TheNational album. Nu 2 x geluisterd en als geheel klinkt het nog saai, al is het wel interessant om te horen dat ze toch duidelijk andere sound neerzetten. Nog even doorluisteren totdat het kwartje vast wel weer valt...

Over dat laatste kan ik niet oordelen, want dat is nmd, maar over het voorgaande wil ik wel wat zeggen, nl dat "je allemaal naar dezelfde muziek luistert" zeker niet opging, maar morgen kom ik erop terug omdat de Aberlour is taking its toll. En ook ik luisterde naar The Beatles, maar dat heeft geen blijvende schade aangericht, alleen destijds wilde ik wel heel graag net zo'n kraagloos colbert hebben als zij droegen (en op speesjaal verzoek maakte m'n moeder zo'n jasje)

Ik kende eigenlijk alleen 'Fake Empire' en nog een paar liedjes van The National. Omdat deze cd op Musicmeter zo populair is, toch maar even aangeschaft. Volgens mij is dit de ideale soundtrack voor de herfst, die schijnbaar al begonnen is. Mooi! Ik begin met vier sterretjes.

Halfje verhoogd al, want nummers als Born to Beg, Walk It Back en Empire Line beginnen na een kleine 20 luisterbeurten ook fantastisch op hun plek te vallen. Enkel aan Turtleneck moet ik nog flink wennen; misschien dat het helpt om de lyrics er eens bij te pakken (ik lees dat het een aanklacht is tegen de op een-na-grootste idioot die ooit leider was van het machtigste land ter Aarde)

Wat een saai album van de beste mannen. Ik zal een roepende in de woestijn zijn en met het hoge gemiddelde zal ik het wellicht bij het verkeerde eind hebben maar ik hoor de klasse niet. Een niet bovengemiddelde zanger, hier en daar wat bliepjes, geen vernieuwingen (dat is in de indierock-pop scene al niet snel het geval) en songs die maar voortkabbelen. Het afsluitende nummer; Sleep Well Beast is misschien wel het beste voorbeeld, ik kan er geen chocola van maken. Wellicht is het een typisch 'groeiplaatje' maar de schoonheid van deze schijf ontgaat mij voorlopig. Desalniettemin wel enkele goede nummers die wat meer prijsgeven; The System Only Dreams in Total Darkness en Carin at the Liquor Store.

Hier is zelfs Turtleneck geland. tNtl laten de Stones even glorieus herleven.
Ik heb alleen nog moeite met de title song.

10, 12 of 15 years?

Over dit album dan. Ik vind dat iedereen al snel met sterren klaar staat. Ik vind The National een lastige band met lastige albums om snel een beoordeling te geven. De muziek kruipt heel langzaam onder je huid, dus ik wacht liever nog even. High Violet is een favoriet, maar Trouble Will Find Me heeft me nooit gepakt, net als hun eerdere albums. Bij deze moet ik het nog zien...