The National - Sleep Well Beast (2017)

Ik heb anders genoeg Joy Division gedraaid toen ik het allemaal niet meer zag zitten. Ik denk dat je de helende kracht van 'depressieve' platen enorm onderschat. Alleen al het gevoel dat er tenminste iemand 'het' begrijpt en dat je er niet 'alleen' voor staat. Die 'geruststelling' doet al heel wat. Het beluisteren van depressieve platen zal je inderdaad niet blijer maken, maar then again, daar gaat de meest positieve plaat ook geen verandering in brengen als je in een depressie bent verzeild.

Ik was in ieder geval opgelucht dat ik Joy Division ontdekte op dat moment; niet enkel kon ik mijn ei kwijt in hun muziek, ik heb er een favoriete plaat voor het leven bij. Des te meer omdat ik een periode van mijn leven kan linken aan de plaat.

Start op 3,5*, weet me nog niet te pakken zoals met name High Violet en TWFM dat deden. Blijft wel opstaan de komende dagen. Sluit niet uit dat 'ie wat tijd nodig heeft.

Sleep Well Beast: Een album waar je de tijd voor moet nemen, en in moet gaan hangen. Tot op heden heb ik daarvoor ook nog niet de tijd gehad, maar het klinkt de eerste paar losse luister beurtjes toch allemaal weer verdomd lekker en ontroerend. Jazeker, braaf en beheerst maar who cares ? Een big smile toch bij Day I Die, Walk it Back, Guilty Party, Carin... prachtig.

Dit zijn songs en sfeerbeelden van de hoogste klasse, waar de meeste andere muzikanten en groepjes nog niet aankomen in geen 30 jaar. En waar een grote hoeveelheid fans van "op leeftijd" zal zijn. In gezelschap en traditie van Cave, Cohen etc.

Voor mij is er bij de National ook geen associatie met Joy Division, die kwamen vanuit een heel andere benadering. Bestonden bovendien ook maar 2 jaar, hoe indrukwekkend het destijds ook was, maar niet de tijd gehad om te rijpen (helaas).

Om bij dit album te blijven; val er lekker mee in slaap. Heb ik ook bij Familiars van The Antlers en Carrie & Lowell van Sufjan Stevens. Beide in mijn bezit als cd (zonder kleur).

Off-topic berichten verwijderd.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The National - Sleep Well Beast - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The War On Drugs maakte vorige maand een plaat waarop het de transformatie van een eigenzinnige indie-band naar een grootse rockband voltooide. Ik blijf dat een bijzonder proces vinden, vooral omdat het zeer heftige reacties oproept bij zowel de critici als de fans.

De plaat van The War On Drugs is de hemel in geprezen en volledig afgebrand, ook door de critici die de vorige platen van de band (die niet zo gek veel verschilden van de laatste) nog intens koesterden. Het zou ook zomaar kunnen gebeuren met een plaat van The National, misschien zelfs wel met de nieuwe plaat van de band.

De band uit Cincinnati, Ohio, debuteerde in 2001 bescheiden, maar wist met Sad Songs For Dirty Lovers twee jaar later de jaarlijstjes te halen. Met Alligator (2005), Boxer (2007), High Violet (2010) en Trouble Will Find Me (2013) volgden nog vier prachtplaten die de jaarlijstjes kleur gaven en nu is er dan Sleep Well Beast. Het is een plaat die voor een deel in het verlengde ligt van zijn voorgangers, maar The National zet ook stappen in andere richtingen en dat is niet zonder risico.

In de zich langzaam voortslepende openingstrack is er nog niets aan de hand. Nobody Else Will Be There is een prachtige en intense song, die langzaam maar zeker de spanning opbouwt met een uiterst subtiele instrumentatie en die bij herhaalde beluistering alleen maar mooier en vooral ook intiemer wordt. Precies zoals we ze van de band kennen dus.

In de tweede track gaat het roer om. Day I Die is een groots klinkende track vol invloeden uit de post-punk. Het is een track waarin The National een band als Editors naar de kroon steekt en daar nog aardig in slaagt ook. Het is een song die nadrukkelijk de aandacht van de critici trekt en The National hier en daar zelfs de vergelijking met U2 of Coldplay oplevert, wat ik overigens volkomen misplaatst vind.

Sleep Well Beast is absoluut meer beïnvloed door platen uit het verleden dan zijn voorgangers, maar enige relativering is op zijn plaat. Hier en daar duiken zeer nadrukkelijk invloeden van Joy Division en New Order op, maar dat zijn wat mij betreft invloeden waar geen enkele band zich voor hoeft te schamen. Sleep Well Beast is ondanks de zeer incidentele flirt met groots klinkende rock en de wat toegenomen invloed van elektronica, echter ook een plaat die voor een belangrijk deel aansluit op de vorige platen van The National.

Het contrast tussen de introverte en indringende songs en de extroverte en grootser of rauwer klinkende rocksongs op de plaat maakt de eerste serie songs alleen maar mooier en trefzekerder en waar The National in een, overigens zeer beperkt aantal songs absoluut kiest voor een wat grootser, steviger en toegankelijker geluid blijven eigenzinnigheid en avontuur gelukkig voorop staan.

Luister wat beter naar Sleep Well Beast en je hoort met hoeveel aandacht, smaak en avontuur The National haar nieuwe plaat heeft gemaakt. Iedere song op de plaat is weer anders en in iedere song zitten prachtige details verstopt.

The National kan op Sleep Well Beast groots en meeslepend klinken, maar de band levert ook een aantal van haar meest subtiele en bezwerende songs af. Ook ik heb een voorkeur voor de intense en intieme songs vol fluisterzachte vocalen en wonderschone accenten en deze domineren gelukkig op Sleep Well Beast, maar ook als The National op het eerste gehoor wat eenvoudiger rockt behoudt de band haar bijzondere geluid en overwint uiteindelijk de schoonheid.

Sleep Well Beast maakt om voor mij onduidelijke redenen niet direct de onuitwisbare indruk van zijn voorgangers, maar hoe vaker ik de plaat hoor hoe meer ik er van overtuigd raak dat The National ook dit keer een plaat heeft gemaakt die het uiteindelijk goed kan doen in de jaarlijstjes. Sleep Well Beast wint immers alleen maar aan kleur, dynamiek en schoonheid en past uitstekend binnen het fascinerende oeuvre van de Amerikaanse band. Erwin Zijleman

Dit album heeft bij mij wel tijd nodig. Wacht nog even met stemmen. Ik hoor hier en daar wat dingen die me aan "the Age of Adz" van Sufjan Stevens doen denken.

Klopt, idem met de laatste van Bon Iver, ook niet zo vreemd gezien de jongens van The National goede vrienden zijn met Sufjan en Justin Vernon en beiden wel eens aan National albums meegewerkt hebben (Vernon zingt hier op een aantal nummers backing vocals). Maar terwijl ik die platen vooral nogal geforceerde heruitvinding vond (vooral Adz vind ik helemaal niks) slaagt The National er mijns inziens wel in om het met hun geluid te verzoenen en te experimenteren zonder daarmee hun basis DNA overboord te gooien. In die zin doet dit album mij meer denken aan Wilco's yankee hotel foxtrot dan aan Age of Adz, het mag allemaal wat avontuurlijker maar dan zonder te verliezen wat hen zo goed maakte in de eerste plaats.

Is dat 'onze' Maurits Westerik die in het hoesje wordt bedankt..?

Natuurlijk, iedereen is tenslotte stiekem Bewilder fan Maar ff serieus, naast zijn muzikantenbestaan werkt hij ook partime bij Beggars (waar het label 4AD een onderdeel van is), Maurits is overigens zelf meer van War on Drugs, wat ook wel te horen is bij Bewilder.

Opvallend trouwens dat er nog niemand is (of ik moet er overheen gekeken hebben) die geschreven heeft dat de Pulpkaart wel erg opvallend getrokken wordt tijdens Turtleneck?

Ik ervaar precies hetzelfde. Deze lijkt meer wisselvallig te zijn, maar misschien zorgt een track als Turtleneck juist wel daarvoor. De 4 albums ervoor dreven allen op dezelfde "truuk" en dit album heeft misschien wat meer lef, waar velen even aan moeten wennen? Ik wel in ieder geval.
En dan hebben ze ook nog de pech dat ze een week naar War on drugs uitkomen, want die plaat maakt wel een grote indruk.

5 meesterwerken op rij, ga er maar aan staan. In de afgelopen 50 jaar heeft volgens mij niemand dit ze nagedaan. Mensen onderschatten soms hoe moeilijk het is om zo lang hetzelfde te blijven doen zonder aan kwaliteit in te leveren. Het is gewoon heel bijzonder dat ze al 12 jaar enkel nummers blijven afleveren van een heel hoog niveau.

Ik vond dat Pitchfork dit gegeven heel mooi verwoordde in hun review:

Ik vind de albums van The National ook heel sterk. Ik strooi ook graag met vijfjes wat betreft deze band. Maar ik denk in het algemeen dat 5 meesterwerken op rij wat te kort door de bocht gaat. Alhoewel ik het graag zou zien natuurlijk. Waarom niet eigenlijk.

Naar mijn mening heeft Prince dat geflikt van 1982 tm 1988...in een heel korte tijd dus.. en met 6 albums...nog knapper..
maar ik ben t in dit geval niet eens met de term meesterwerk.. dus wat mij betreft haalt the National dit sowieso niet.

Fanboy alert

Fans van Frans Bauer, The Rolling Stones, Marillion gaan daar allemaal ruimschoots overheen.

Wanneer ik van een band al meerdere albums in huis heb denk ik altijd: de volgende moet wel iets nieuws bieden of een (lichte) koerswijziging laten horen, anders kan ik net zo goed het vorige album nog eens opzetten. Het hoeft geen radicale verandering te zijn (dat pakt meestal verkeerd uit), maar meer van hetzelfde betekent bijna altijd bij mij dat ik het desbetreffende album links laat liggen.

Wat dat betreft word ik door The National op mijn wenken bedient. Het is herkenbaar en toch net even iets anders. We horen wat Kid A-achtige bliepjes hier en daar, maar wat bovenal opvalt is de grotere dynamiek in het songmateriaal. De rustigere nummers zijn wat ingetogener dan voorheen en de ruigere nummers juist wat steviger. Tot op 2/3e van het album staan ze ook nog een netjes om en om gerangschikt, waardoor het album een prettige afwisseling biedt. Prima plaat.

Ik had al een tijdje de pitchfork live registratie op een cd in de auto waardoor ik de meeste nummers al enigszins een plekje in mijn hoofd had gegeven. Vanaf vandaag is deze te zien op youtube:

The National @ Centquatre | Full Set | Pitchfork Live - YouTube

Live blijven de nummers echt fier overeind en vind ik bijvoorbeeld de versie van Nobody else will be there zelfs nog een tikje beter dan op de plaat.

Je bent me voor 1980Joost Magistraal concert!!

Heb precies het omgekeerde als titan met hetzelfde album. Ben geen Ntl-fan pur sang. De vorige albums konden me als totaal niet raken. Ik had altijd enkele fav songs maar daar bleef het bij.
Nu voor de eerste keer, is het vol raak. En waarom nu wel; de dynamiek, gevarieerdheid, aditionele elektronische ritmes? Kern is: dat ik eindelijk echt geraakt wordt, daar waar het voorheen onder de oppervlak bleef hangen. De vernieuwingsdrang is bij mij de goede kant op gevallen. Is dat bijzonder of niet.

Hun laatste album is wat rustiger en af en toe komt en elektronica bij te pas maar van een drastische koerswijziging is geen sprake. Door de zang, de sfeer en het duistere randje klinkt het als The National. Misschien dat dit album nog kan groeien maar dit is wederom een geslaagde, tijdloze plaat.

Wat dan te zeggen van The Beatles en Rolling Stones, in hun beste periode stonden ze nog een trapje hoger dan The National nu. Meesterwerk is misschien een groot woord maar The National is één van de weinige bands na 2000 wiens albums allemaal op een hoog peil staan. Met de meeste recente bands gaat het na zo'n 3 of 4 albums bergafwaarts.

Het lijkt mij ook wat vroeg om dit nu al tot meesterwerk te bestempelen. De tijd zal het leren maar zo te zien kan de score (niet per se de indicatie of iets een meesterwerk is) nog makkelijk onder de 4 belanden.

Weer een keurig album, vakwerk zoals we van de mannen van The National gewend zijn. Toch mis ik (nog) iets waar ik niet meteen mijn vinger op kan leggen. Vooral in het eerste deel van het album dan, want de laatste vijf nummers zijn wel raak. Born to Beg tot Empire Line vind ik een klein inkakmomentje. En toch vind ik dit denk ik hun minste sinds Sad Songs for Dirty Lovers.

Hangt er natuurlijk maar van af wat je zoekt in The National, ik vind deze b.v. nu al een pak boeiender en gevarieerder dan met name High Violet maar mensen die vooral op zoek zijn naar indie rock anthems a la Bloodbuzz, England en Terrible Love (op zich uitstekende nummers binnen dat gegeven, daar niet van) zullen aan dit album waarschijnlijk niet zoveel hebben (of toch niet in eerste instantie) dus de score zal uiteindelijk ook wel wat lager uitvallen. Ze hebben er bewust voor gekozen om bepaalde nummers wat anders aan te kleden wat resulteert in een album dat wat minder direct en moeilijker te doorgronden is maar waar je na menig luisterbeurt nog altijd interessante details uit kan halen. Live hebben een aantal nummers trouwens al vaker dat "anthem" - gehalte, zie bv de uitvoering van Guilty Party waar je zo al van weet dat het live een publieksfavoriet gaat worden. Ik vind het in ieder geval wel positief dat ze niet de weg van de minste weerstand bewandelen op dit album want ongetwijfeld had The National gerust nog wel eens een album in de trant van HV en TWFM kunnen uitbrengen en naast wat "meer van hetzelfde gemor" door critics zou ook dat wel op de nodige bijval kunnen rekenen hebben.

Ik ga maar eens luisteren naar deze laatste, de vorige vond ik vrij saai. Ik bespeur wat
The National is heel mooi vooral met de "rafelrandjes" zoals op Mistaken for strangers.
Mooie platen hebben ze gemaakt nog geen meesterwerk zoals ik Spoon bv wel heeft gedaan met GaGaGaGaGa, een band die ook steeds "groter" wordt
En de Stones en Beatles een trapje hoger vinden dan moet het wel een hele lange trap zijn

The National... ik hoor mooie liedjes, ik hoor kwaliteit, ik hoor vakmanschap maar het pakt me nergens.

Het is te gepolijst en spontaniteit (zoiets) ontbreek.. allemaal te mooi, te netjes, te keurig binnen de lintjes..

Dat was vaak mijn bezwaar ook. Maar juist op dit album zit er meer variatie en spontaniteit in. Zoals op Turtleneck, wat ik nu hard heb aanstaan & synthesizernummer Walk It Back.

Saturday Sessions: The National performs "Nobody Else Will Be There" - YouTube

Misschien nog wel mooier dan de versie van het Pitchfork-concert.

Lang was The National een indie-darling, bekend en geliefd bij een select publiek. In 2007 veranderde dat met de hit Fake Empire, die op Boxer stond. Sleep Well Beast is de derde release sinds dat doorbraakalbum en zal de band flink wat kopzorgen bezorgd hebben. Niet voor niets moesten we er maar liefst vier jaar op wachten.
Op Trouble Will Find Me (2013) perfectioneerde The National namelijk hun donkere en stemmige band sound. Ook leken de teksten van Matt Berninger per album zwaarder te worden. Nou waren de mannen van The National nooit lachebekjes – met referenties als Nick Cave, Tindersticks en The Smiths – maar de vraag wierp zich op: hoe nu verder?

Fröbelgeluidjes
Op Sleep Well Beast lijkt de band zichzelf bevrijd te hebben van de geperfectioneerde mal waarin het de songs op zijn vorige twee albums vaak goot. Een koerswijziging is een te groot woord, maar The National slaat wel nieuwe wegen in. De contrasten tussen de ingetogen en de uitbundige songs zijn groter. De muzikanten hebben gedurfd niet alles dicht te smeren, waardoor de rustigere tracks meer ademenen en daardoor ook de vele speelse fröbelgeluidjes opvallen. Alsof ze nog eens goed geluisterd hebben hoe Radiohead dat op OK Computer ook al weer deed.
Ook is het knap hoe elke track met name de eerste helft van Sleep Well Beast anders klinkt. De ene keer begint het met een synthesizer of een andere elektronisch sound, dan weer met pulserende beats of met een stemmige piano. Het geluidspalet is overduidelijk uitgebreid, op een smaakvolle manier.

Speelplezier!
De band heeft in interviews aangegeven elk nieuw album een zware bevalling te vinden, maar toch is dat nauwelijks te horen. Regelmatig valt juist het speelplezier op, zoals de heerlijk jengelende gitaarsolo in The System Only Dreams In Total Darkness, die ook opvalt door zijn fijne groove. Day I Day is ook zo lekker energiek, met een venijnige maar catchy gitaarriff die niet zou misstaan op een album van The Editors. Die onstuimigheid doet regelmatig denken aan het oude werk van The National, zoals op Alligator uit 2005 en opvolger Boxer. Ook Turtleneck rockt er flink op los, maar slaat wat mij betreft de plank mis: de riff lijkt te veel op die van The System... die notabene twee plaatsen eerder op de tracklist staat, en sowieso is het een weinig memorabele compositie.

Te mooi?
Toch staan er op Sleep Well Beast weer veel ingetogen tracks, en daar zullen de meeste liefhebbers van The National niet rouwig om zijn. Weinig zangers kunnen zo mooi (en laag) mijmeren als Matt Berninger, en zijn baritonstem komt het beste uit de verf als zijn band daar in de arrangementen ruimte voor maakt. Nobody Else Will Be There, Guilty Party en Carin At The Liquor Store behoren tot de mooiere ballads in het toch al niet misselijke repertoire van The National. Op andere momenten lijkt de band te graag een 'mooi liedje' te willen maken en houdt het door een gebrek aan spanning in de compositie de aandacht na veelvoudig luisteren niet vast. Zoals bij Dark Side Of The Gym en Born To Beg, songs die aanvankelijk goed in het gehoor liggen en juist houvast bieden. Dan hebben de de meer spannende tracks, de eerder genoemde ballads en het energieke The System... en Day I Die een langere houdbaarheidsdatum.

Conclusie
Sleep Well Beast is een verdienstelijk album geworden dat je als liefhebber van The National blind kan aanschaffen. Toch komt de band emotioneel niet zo hard binnen als op hun vorige albums, ondanks de hoge kwaliteit van het gros van de songs. En draait het niet om geraakt te worden door muziek? Nou ligt de lat bij The National wat dat betreft wel heel erg hoog – en daarmee de verwachtingen ook - maar voor het absolute kippenvel moet je toch bij Trouble Will Find Me, Boxer of High Violet zijn.

Waar Arcade Fire er niet geheel in slaagde om een swingende plaat neer te zetten met jaren 80 invloeden, lukt het The National wel.
Postpunkinvloeden zijn hoorbaar in de sfeeropbouw; meer Editors, The Boxer Rebellion en zelfs wat van The Church en Bronski Beat, maar het blijft The National.
Opener Nobody Else Will Be There valt met zijn pianospel wat buiten de boot, maar heeft wel die breekbare schoonheid, die kenmerkend is voor The National.
Deze zou nog goed kunnen uitgroeien tot mijn favoriete The National album.