The National - Sleep Well Beast (2017)

mijn stem
4,01
393 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD

  1. Nobody Else Will Be There (4:39)
  2. Day I Die (4:31)
  3. Walk It Back (5:59)
  4. The System Only Dreams in Total Darkness (3:56)
  5. Born to Beg (4:22)
  6. Turtleneck (3:00)
  7. Empire Line (5:23)
  8. I'll Still Destroy You (5:15)
  9. Guilty Party (5:38)
  10. Carin at the Liquor Store (3:33)
  11. Dark Side of the Gym (4:50)
  12. Sleep Well Beast (6:31)
totale tijdsduur: 57:37
316 BERICHTEN 12 MENINGEN
zoeken in:
5,0
0
coldwarkids schreef:
(quote)


Het is een vinyl geripte versie. Lijkt me goed dus.


Voor al wie houdt van een luisterervaring alsof iemand de plaat afspeelt in een naburige kamer in plaats van diegene waar je je zelf in bevindt dan toch.
Vinyl rips zijn zelden van hoogstaande kwaliteit, de versie die de ronde doet van dit album is daar geen uitzondering op. Klinkt gedempt en flets.

 
0
dix schreef:
(quote)

De vinyl-rage heeft zelfs al geleid tot heruitgaven op basis van de CD-versie die juist ooit weer geript was van origineel vinyl.


Lees bijv op Amazon de opmerkingen van Peter Hook bij de collector's edition heruitgaven van de eerste 5 Ne Order albums

avatar van coldwarkids
4,0
0
Mjuman schreef:
(quote)


Jawel, maar het klinkt knap kaloehote - flets en plat, waarschijnlijk geript op een Crosley en Jack the Ripper heeft er niet bij stilgestaan om de arm op tijd te liften, want je hoort de naald de uitloopgroef uitlopen en het label raken

En voor d'n Aircodynamiek hierboven: die gimmick om een cd als een spetterplaat te laten klinken is al eerder toegepast


Haha het was te kort door de bocht van me maar ik snap wel waarom je bij deze versie het geluid veel harder moet zetten dan normaal. Dat komt dus door het feit dat je met een LP ook je geluid veel harder moet zetten dan normaal. Echte LP versie is veel mooier natuurlijk

avatar van Musico Pinjo
4,0
0
Eerste luisterbeurt bevalt goed, moet bij "Turtleneck" wel wat denken aan het geluid van Television door dat stuurse gitaartje. Op het eerste gehoord meer variatie in tempo dan de meeste National albums, zeker meer dan TWFM.

avatar van Maartenn
3,5
1
Voor de liefhebbers: een integrale live-uitvoering van het album is hier te beluisteren.

Nadeel is dat Matt zichzelf een beetje voorbij lijkt te zingen, tegen het buitenadem af. Neem bijvoorbeeld het nummer The System Only Dreams in Total Darkness; totaal off key. Afijn, hij is nooit de beste livezanger geweest.

avatar van ElPatron
3,0
1
Album kabbelt muzikaal te veel voort zonder uitschieters. De composities lijken mij te veel gearrangeerd en te veel ingestudeerd; geen emotie of spontaniteit komt erbij kijken. Kil, zonder emotie - het belangrijkste instrument bij een band is de zangstem; en de stem van Berninger leent zich in mijn opinie niet bijzonder goed voor het overbrengen van emotie - te vlak en te monotoon (Berningers bereik overigens: bij 3/4 van een octaaf houdt het wel op voor hem heb ik gelezen). Allemaal erg ingetogen, zonder virtuoze arrangementen; kan hier heel uitgebreid elk nummer gaan becommentarieren zoals sommigen blijkbaar goed toe in staat zijn, maar dit vind ik wat overdreven; ben per slot van rekening een muziekbeluisteraar en geen afgestudeerde conservatorium-adept. Kan aldus geen enkele track ontleden in muzikale zin. Maar nogmaals mijn mening is: het album 'certainly doesn't Rock the Boat' of 'Nothing much to mention here'. Boxer en High Violet staan zeker hoger op de treden qua beleving en ook instrumentaal veel spontaner. Hoe mooi de composities ook zijn volgens velen, ze steken niet boven het maaiveld uit van een goed(4 sterren) tot zeer goed(4.5 sterren) album, een meesterwerk(5 sterren) is het al helemaal niet. Na nog een paar luisterbeurten extra: helaas naar 3 sterren, sorry fans. Hoop dat mijn mening nu wel voldoende uitgebreid is.

avatar van 1980Joost
5,0
1
ElPatron schreef:
... Kil, zonder emotie - het belangrijkste instrument bij een band is de zangstem; en de stem van Berninger leent zich in mijn opinie niet bijzonder goed voor het overbrengen van emotie - te vlak en te monotoon ...


Ik vind dat juist Matt Berninger's grootste kracht. Eén van de weinige stemmen die mij echt kan ontroeren. Het klopt dat zijn bereik vrij beperkt is. Des te knapper vind ik het dat het hem desondanks toch lukt.

avatar van coldwarkids
4,0
0
Die nieuwe single Day I Die is verschrikkelijk lekker. Typisch een nummer 2.

avatar van Gretz
5,0
3
Een van de eerste recensies waar ik me vrijwel volledig in kan vinden staat nu op de site van Dansende Beren.

avatar van blur8
4,5
0
Onverdeeld lovend is dansendeberen.be. Ben het ook nog met ze eens. De beker voor ‘band van de 21ste eeuw’' is uitgereikt. Dat gaat wellicht wat ver, maar Sleep Well Beast is in ieder geval, het Ntl.album dat mij het meest aanspreekt. Waarom weet ik nog niet en beoordeling kost meer luisteruren. Alleen al de indruk dat alle 12 songs me bevallen, is een heel goed teken.

Ik ervaar SWB. als een 3 luik, met telkens 4 songs die samen een luister-eenheid vormen. Met het laatste blok als hoogtepunt.

avatar van bloempje24
4,5
0
Leuke site dat Dansende Beren, maar de recensent lijkt alles vrij één dimensionaal op te vatten. Dit lijkt mij ook helemaal geen relationeel album, maar een politiek geïnspireerd album welke de tijdgeest weergeeft. Het abstracte deel en het aanwezige experiment lijkt deze dansende beer te ontgaan. Ach ja: je moet natuurlijk publiceren. Laten rijpen is echter het devies.

5,0
2
Net wel een relationeel album toch, weliswaar geplaatst tegen een maatschappelijke context en sommige nummers hebben daardoor ook een duidelijke politieke insteek (meer dan op vorige albums al was er natuurlijk wel Fake Empire, Afraid of Everyone en een aantal anderen). In interviews werd door de band al meermaals aangegeven dat nogal wat teksten op dit album geïnspireerd zijn door de vele desintegrerende huwelijken bij bevriende koppels en soortgelijke problemen waar ook zanger Matt Berninger en zijn vrouw (die trouwens meeschrijft aan de teksten) mee te maken krijgen. Duidelijkste voorbeeld wat dat betreft is Guilty Party.

avatar van herman
 
0
coldwarkids schreef:
Die nieuwe single Day I Die is verschrikkelijk lekker. Typisch een nummer 2.

Wat maakt een nummer typisch een nummer 2?

Ik vond zelf The System Only Dreams in Total Darkness wel aardig, maar de drie singles daarna laten me totaal koud. The National zal wel nooit een band voor mij worden.

5,0
1
Intussen trouwens een veel betere kwaliteitsversie die de ronde doet dan de eerste vinyl rip versie, ik ben geen audiofiel maar klinkt veel helderder en scherper en de eerste rip doet dit album echt oneer aan. Of je kan natuurlijk ook gewoon morgen legaal luisteren.

avatar van Placebo13
3,5
0
Inderdaad geen echte uitschieters zoals op Boxer, High Violet en Trouble Will Find Me maar daar in tegen ook geen mindere nummers. Luistert lekker weg dus de stem is voorlopig.

avatar van Screenager
4,0
0
Placebo13 schreef:
Inderdaad geen echte uitschieters zoals op Boxer, High Violet en Trouble Will Find Me maar daar in tegen ook geen mindere nummers. Luistert lekker weg dus de stem is voorlopig.

Geen uitschieters? Als dat wil zeggen dat alle nummers op het niveau zijn van The System denk ik dat ik een nieuwe nummer 1 heb!

avatar van jerome988
5,0
0
Hij staat op Spotify!

avatar van Gretz
5,0
3
blur8 schreef:
De beker voor ‘band van de 21ste eeuw’' is uitgereikt. Dat gaat wellicht wat ver, maar Sleep Well Beast is in ieder geval, het Ntl.album dat mij het meest aanspreekt. Waarom weet ik nog niet en beoordeling kost meer luisteruren. Alleen al de indruk dat alle 12 songs me bevallen, is een heel goed teken.

Er is geen enkele band in deze eeuw die net zo consistent is als The National, dus er valt best wat voor te zeggen om ze maar gewoon alvast dé band van de 21e eeuw te noemen. Zelfs Radiohead bracht aan het begin van dit decennium nog een mindere plaat uit.

Ik voel me in ieder geval bevoorrecht om in een tijd te leven waarin deze meesterlijke band actief is. Ik ben er eigenlijk stiekem wel blij om dat Matt en consorten pas in 1999 de eerste stappen zetten richting een serieuze muziekcarrière. Waren het geen laatbloeiers geweest dan had ik al die meesterwerken waarschijnlijk pas achteraf kunnen ontdekken. Nu kan ik de laatste 3 albums beschouwen als een belangrijk onderdeel van m'n leven. Ze zijn feitelijk onlosmakelijk verbonden aan mijn adolescentie, mijn twintiger jaren. Het is ongelofelijk hoe Matt Berninger het elke keer weer voor elkaar krijgt om de meest universele thema's op magistrale wijze te verwoorden in zijn songteksten. Zo goed dat je regelmatig het gevoel hebt dat de tekst voor jou is geschreven. Dit maakt dat ik altijd op de meest moeilijke momenten weer kan teruggrijpen op de muziek van mijn favoriete band. Het is een erg fijne geruststelling om te weten dat toekomstige tegenslagen mede dankzij The National vrijwel altijd weer kunnen worden opgevangen. Matt Berninger en zijn mede-bandleden begrijpen mij, ze helen mijn wonden uit het verleden en laten me weer opbloeien op weg naar een nieuw hoogtepunt.

avatar van blur8
4,5
3
Een indruk per song, opgeschreven tijdens eerste beluistering:
Nobody Else Will Be There:
Al bekend van de live registratie. maar de studio versie is veel indrukwekkender. Een krachtige start van het album met een ingetogen song.
Day I Die:
Duidelijk contrast met de opening. Gewoon een rocksong.
Walk It Back:
Voor mij het hoogtepunt van het album. Zo klinkt mijn Ntl. Maar hier hoor ik liever de live uitvoering, met minder electronica.
The System Only Dreams in Total Darkness:
Een geniale song, waar alles inzit wat Ntl goed maakt.

Born to Beg:
start van deel 2. Geweldige opbouw van spanning die niet tot een ontlading komt. Bedoeld als opmaak naar het meest ruige nummer van Ntl.
Turtleneck:
Prima rocksong. maar niet mijn favoriet, ondanks dat de gitaar lekker vuil dendert.
Empire Line:
Heel herkenbare structuur. Opbouw met een ingenieus drumritme, maar nu wel met een gitaar ontlading nieuwe stijl. en wat zit er weer een fraai uitgewerkt slot aan, Een song met kop body staart; schitterend.
I'll Still Destroy You:
Op eerste gehoor. moeilijkst te doorgronden song. Altijd goed teken.

Guilty Party:
Begin van deel 3; de finale. Wat opvalt is hoe geniaal drums, piano, koper en gitaar samenvloeien om samen een uniek geluid te creëren door eigenlijk volledig apart te handelen. Zo klinkt moderne Jazz.
Carin at the Liquor Store:
Duidelijke zaak. Een nieuwe klassieker. Voor m'n gevoel duurt dit nummer 2 minuten te kort. dit had nog wel even door gezet kunnen worden.
Dark Side of the Gym:
De ingehouden spanning komt hier tot een nieuw hoogtepunt in wierde vioolflarden. Mijn 2de favo van het album.
Sleep Well Beast:
Of het beest hier lekker mee slaapt valt te betwijfelen. Ook hier kies ik voor de live uitvoering tov. de studio.

Mijn 1ste indruk was: Dit gaat bijzonder worden.
2de indruk blijft: Dit is het Ntl-album wat mij het best ligt. 10 songs zijn buiten gewoon perfect. Ik denk dat de ingehouden spanning over het hele album een nieuw hoogtepunt heeft bereikt.
Laat ik starten met 4*, zodat er nog stijg opties zijn. Zal wel snel gaan.....

avatar van davidlovesfolk
 
1
Er is geen enkele band in deze eeuw die net zo consistent is als The National, dus er valt best wat voor te zeggen om ze maar gewoon alvast dé band van de 21e eeuw te noemen. Zelfs Radiohead bracht aan het begin van dit decennium nog een mindere plaat uit. [Quote]

Ahum... Bon Iver

avatar van Hoedijk
2,0
0
Toch maar weer geprobeerd, ondanks het feit dat The National mij tot nu toe niet raakt. Eerlijk is eerlijk, dit album is een stuk gevarieerder dan " Trouble will find me". Toch vraag ik me af waarom deze band zo veel airspace krijgt. Deels zal dit te maken hebben met de bovenmatige aandacht voor Indie/Alternative in de media, maar ongetwijfeld zullen ook veel luisteraars deze band bovenaan hun lijstje plaatsen. Ik zal 'em eens goed beluisteren.

avatar van Sparks
3,5
1
Ik ben blij dat The National gekozen heeft voor subtiele electronische toevoegingen en niet all the way electronic is gegaan zoals een aantal grootheden hun voor gingen, Radiohead (King of Limbs), Sufjan Stevens (Age of Adz), Bon Iver (22, A Million). Past goed, het geeft Ntl net dat ruwe duistere randje dat ontbrak bij TWFM (die ik overigens erg goed vind). The National klinkt vernieuwd zonder echt van hun sound af te wijken. Dit in tegenstelling tot een band als Elbow, die keer op keer weer goede muziek maakt, maar geen enkele onderneming lijkt te maken om hun sound verder door te ontwikkelen of vernieuwend bezig te zijn. Het is maar hoe uitdagend je het voor jezelf wil maken als artiest.

davidlovesfolk schreef:
Er is geen enkele band in deze eeuw die net zo consistent is als The National, dus er valt best wat voor te zeggen om ze maar gewoon alvast dé band van de 21e eeuw te noemen. Zelfs Radiohead bracht aan het begin van dit decennium nog een mindere plaat uit.

Ahum... Bon Iver


Ik zou Bon Iver nou niet persé consistent willen noemen. Het laatste album wordt toch duidelijk op minder handen en voeten gedragen.

avatar van sj0n88
3,5
1
Het kost altijd veel tijd en luisterbeurten om een album van The National op waarde in te kunnen schatten. Zo vond ik High Violet acht luisterbeurten lang oersaai, totdat ineens het kwartje viel. Inmiddels is dat album een van mijn all time favourites.

Waar The System Only Dreams in Total Darkness mij direct heel enthousiast maakte, heeft geen van de andere singles mij tot nu toe weten te grijpen. Het wordt de komende tijd dus weer even investeren. Ik ben benieuwd.

Binnenkort in ieder geval live bekijken in de AFAS Live (wat blijft dit toch een prachtige naam).

avatar van AstroStart
4,0
0
"I'll Destroy You" - "Guilty Party" - "Carin at the Liquor Store" is een sterk blok zeg.

avatar van Forza
 
0
herman schreef:

Wat maakt een nummer typisch een nummer 2?


Meestal het feit dat het na nummer 1 komt

avatar van chevy93
4,5
0
Gretz schreef:
Het is een erg fijne geruststelling om te weten dat toekomstige tegenslagen mede dankzij The National vrijwel altijd weer kunnen worden opgevangen.
Ik zou The National toch niet aanraden aan een depressief persoon om even lekker opgebeurd te worden.

avatar van herman
 
0
Inderdaad zeg. Dan moet je het wel heel slecht voor hebben met diegene.

avatar van Gretz
5,0
0
chevy93 schreef:
(quote)
Ik zou The National toch niet aanraden aan een depressief persoon om even lekker opgebeurd te worden.

Nee ik ook niet, maar ik wilde wel kwijt dat het bij mijzelf juist andersom werkt. Sombere muziek draai ik graag op een dag dat het even iets minder loopt. Zie het als een mentale steun waardoor ik dingen beter kan relatieveren.

avatar van Johnny Marr
4,5
0
Turtleneck is wel eens heel wat anders zeg. Dat hoeft niet noodzakelijks iets goeds te betekenen, want ik vind het hun meest matige nummer sinds heel wat nummers op hun debuutalbum. Een stinker is het net niet, maar het scheelt toch niet heel veel. Nobody Else Will Be There though , vind ik nog beter dan alle singles die al bekend waren.

 
0
chevy93 schreef:
(quote)
Ik zou The National toch niet aanraden aan een depressief persoon om even lekker opgebeurd te worden.


Misschien zit hier wel een business model in voor een uitvaartleider. Hoorde gisteren dat het aantal ondernemingen in die branche sterk is gegroeid - zal niet zeggen explosief, alhoewel dat gegeven (door de slacthtoffers) weer zorgt voor nieuwe business.

Betrap mezelf er regelmatig op dat ik bij het gekweel van Berninger denk "man ga een ander vak zoeken" en was het een vrouw zou het mijn vriendin niet hoeven te zijn. Maar ja, de boodschap voor de millenial - een mens moet toch wat. Wij hadden vroeger de kabouter in de Efteling die ons de weg wees: "kleine boodschap" en dan wees ie naar rechts; "grote boodschap" en dan wees ie naar links.

Joy Division was "the guide to come and take me by the hand" maar dat klonk een stuk existentieel diepgaander dan dit album. In die tijd vergeleken we ook regelmatig bands uit de US en het UK muziek en de eersten kwamen er meestal ongunstig vanaf. De termen AOR, MOR, Dreampop en ook IDM zijn ook Born in The USA.

In alle eerlijkheid: kijk ik naar de releases van de laatste maanden dan doe ik deze band tekort door te stellen dat het weer zo'n US clichématige release is. Ik vind The War on Drugs zich daar eerder voor kwalificeren. Dit is best draaibaar, maar het geniale zie ik er niet van in, net zomin het consistente als prijzenswaardige element. Het is een teken des tijds dat de positivo's - zeg maar het huisorkest De Roeptoeters - luid en duidelijk te herkennen zijn en daarmee is de cirkel rond.