Arcade Fire - Everything Now (2017)

Signs Of Life vind ik veel te veel vind lijken op Simply Red's Something Got Me Started (refrein). Ben ik de enige??

Alleen in 'Put Your Money On Me' en 'We Don't Deserve This' hoor ik de Arcade Fire die ik graag hoor. Het titelnummer gaat er ook nog mee door. Voor de rest vind ik het niet veel. Kan er niet meer van maken.

Pitchfork geeft een 5.6. "de bleke, en plezierloze songs overstijgen niet hun sociaal-kritieke karakter, ze bezwijken eronder"

Wat onaardigheden over elkaars stem en post gedrag verwijderd.

Nadat ik de laatste tijd enkel in 2-sterren restaurants gegeten te hebben, ben ik vandaag begonnen aan dit frietje speciaal. Het smaakte niet onaardig, maar in vergelijking wat ik eerder voorgeschoteld heb gekregen is dit toch een beetje een teleurstelling. Een frietje speciaal kan op zijn tijd best lekker zijn, maar je moet er geen gewoonte van maken.

Arcade Fire, de band rond Win Butler en Régine Chassagne, knalde naar de top van de indierock in 2004 met hun legendarische debuut ‘Funeral’. Ze onderscheidden zich met hun spetterende arrangementen en unieke sound, om vervolgens consequent steengoede albums te blijven maken. ‘Neon Bible’ was verfrissend met een bijtender en donkerder geluid dan het warme ‘Funeral’, nadien zorgde ‘The Suburbs’ voor een nieuwe schokgolf in de muziekwereld. Zonder enige moeite scheen Arcade Fire weer een klassieker geproduceerd te hebben. De rode draad doorheen alle platen zijn grote thema’s zoals de liefde en de dood maar vooral ook maatschappijkritiek, vaak inspelend op de actualiteit. Op ‘Reflektor’ kwam dit allemaal perfect samen, met prachtige songs die mijmerden over zingeving in het digitale (en social media) tijdperk. Nu is ‘Everything Now’ daar, na een typische Arcade Fire marketingcampagne. Slaagt Arcade Fire er weer in om een situatieschets van ons moderne tijdperk te maken in de vorm van weergaloze, genre-overstijgende muziek? Let’s find out.

Toen de tracklist van ‘Everything Now’ bekend gemaakt werd hield ik reeds mijn hart vast toen ik zag dat er maar liefst drie incarnaties van het gelijknamige nummer op deze LP terug te vinden zijn. Gelukkig gaat het hier wel om een uitstekende single en tevens het beste nummer van de plaat. De twee miniatuurtjes ‘Everything_Now (continued)’ en ‘Everything Now (continued)’ zijn semi-sfeervolle aanhangsels van deze single, respectievelijk dienend als intro en outro. Voor het nummer zelf valt wel nog iets te zeggen: met een uitstekende videoclip en sterke lyrics was ‘Everything Now’ een lekker voorproefje. Het lied doet denken aan ABBA bij de intro en Talking Heads tijdens het refrein. Deze mag permanent in de setlist geparkeerd worden.

“Every inch of space in your head
Is filled up with the things that you read
I guess you’ve got everything now
And every film that you’ve ever seen
Fills the spaces up in your dreams”

De afgelopen maanden werden er nog drie singles gelost: ‘Creature Comfort’, ‘Signs Of Life’ en ‘Electric Blue’. De eerste viel nog zeer goed te pruimen, nadien daalde de kwaliteit echter zienderogen, waarbij ‘Electric Blue’ nog slechts een schim leek van songs uit een nog niet zo ver verleden.

‘Signs Of Life’ komt direct na ‘Everything Now’ en roept meteen een 70s sfeertje op door het gebruik van kenmerkende strings en een funky baslijn. Instrumentaal dik oké, maar als Win Butler invalt moet ik toch even slikken. Ik weet niet precies waar het schoentje wringt, maar dit nummer had zoveel meer kunnen zijn. De titel klinkt zelfs licht ironisch want dit lied blijkt een funk/disco oefening waar amper tekenen van leven in te bespeuren zijn. Live zou dit wel meer uit de verf kunnen komen, maar deze studioversie stelt me teleur met het gebrek aan energie en dynamiek.

‘Creature Comfort’ beviel me goed als single, en ook bij herhaalde luisterbeurten blijft het nummer overeind. De riffs zijn catchy en ik meen ook iets meer pit te ontwaren in de zang van Butler. Tekstueel blijkt dit nummer ook een zware brok te zijn, maar dan in de goede zin: dit gaat wel degelijk ergens over. De backing vocals van Chassagne zijn een leuke aanvulling. Sterk nummer dat er met kop en schouders bovenuit steekt.

“We’re the bones under your feet
The white lie of American prosperity
We wanna dance but we can’t feel the beat
I’m a liar, don’t doubt my sincerity”

Vervolgens komt ‘Peter Pan’ door de koptelefoon geschald. Dit lijkt op een soort dub-experiment dat vreselijk misgelopen is. Wie zat hier achter de knoppen? Heel veel mensen blijkbaar, als ik Googleman raadpleeg. Geen van die mensen slaagde er echter in om van dit nummer iets te maken. Ik hoor nog het meeste gelijkenissen met het tussendoortje ‘Flashbulb Eyes’ van het voorgaande album, maar dan nog veel ziellozer.

‘Chemistry’ begint leuk en upbeat, maar vervalt al snel in een repetitief gedreun zonder inhoud. Een tekstflard ter illustratie.

“Chemistry (Chemistry)
Chemistry (Chemistry)
You and me, we’ve got (Chemistry)
Chemistry
You and me, we’ve got (Chemistry)
Baby you and me
Could this be that (Chemistry)
Chemistry, baby you and me”

Trek zelf uw conclusies. Ik besluit dat dit niet de Arcade Fire is die ik wil horen.

Volgende nummers zijn ‘Infinite Content’ en ‘Infinite_Content’. Iemand moet het ongelooflijk geinig gevonden hebben om underscores te gebruiken, maar het nut ervan gaat aan mij voorbij. ‘Infinite Content’ is slecht geproduced, maar doorheen de meuk van geluid klinkt wel een energiek nummertje dat een aggressievere kant van Arcade Fire laat horen. Hier heb ik het puur over het gevoel, want de tekst is wederom meer mantra dan proza.

‘Infinite_Content’ lijkt dan weer het spiegelbeeld te zijn van het vorige nummer. De tekst blijft hetzelfde, maar we krijgen een ander arrangement: country-achtige begeleiding met vreemde strijkers. Het album lijkt op dit punt verloren te zijn. Er is nog een sprankeltje hoop, maar ik kan reeds met zekerheid zeggen dat dit album het eerste zal zijn dat men met gemak kan laten liggen. En voor een band van het kaliber van Arcade Fire is dat erg triest.

‘Electric Blue’, volledig gedragen door Régine Chassagne, valt beter mee in de context van het album. Misschien komt dit echter doordat de vorige nummers gewoon zo ondermaats zijn, wie zal het zeggen? Het is een aardige sfeertekening met zweverige muziek en dromerige zang zoals ik het wel graag heb, maar dan wel als toemaatje of interlude en niet als één van de betere nummers van een erg matig album.

“A thousand girls that look like me
Staring out at the open sea
Repeat the words until they’re true
Cover my eyes electric blue”

‘Good God Damn’ is, naast een rare titel, een best leuk nummer met opnieuw funky, laid-back begeleiding en een aangename beat. Toffe achtergrondmuziek. Het was nog beter geweest met vocals van Barry White i.p.v. Win Butler.

‘Put Your Money On Me’ is zeker niet slecht, maar is in hetzelfde bedje ziek als de meeste nummers op ‘Everything Now’: de band klinkt levensloos, speelt zonder fut. Win Butler klinkt ongeïnteresseerd en weinig gepassioneerd, zeker vergeleken met de enorme bevlogenheid van de voorbije jaren.

‘We Don’t Deserve Love’ is het langste nummer, maar tegelijk ook het meest interessante. Muzikaal is het allemaal erg mooi en ook de zang zit goed, veel beter dan op de meeste nummers hier. We gaan op een ontspannen manier naar het einde van het album toe.

Echt eindigen doen we tenslotte met de outro die ik eerder al vermeldde en eigenlijk niets toevoegt aan het geheel van de plaat, behalve dat het ons nog eens doet denken aan het beste nummer dat we als eerste voorgeschoteld kregen.

Ben ik streng voor Arcade Fire? Ja. Maar enkel omdat ik deze band een warm hart toedraag en weet dat ze zoveel beter kunnen. De beste leerlingen worden doorgaans het hardst gedrild, en ook Arcade Fire moet dringend wakker geschud worden. Doorheen de jaren veranderde de band soms van richting, en elke plaat klonk wel anders. Geen probleem, als de passie en de oprechtheid consequent aanwezig blijven. Bij ‘Everything Now’ is dit het grootste struikelblok. De meningen zullen ongetwijfeld verdeeld zijn, maar voor mij is dit de eerste miskleun van een fantastische band. We hopen op een glorieuze ‘return to form’ binnen enkele jaren. Volgende keer beter, jongens!

Deze recensie is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op Facebook

Gewoon een prima plaat. Ik denk dat iedereen weer een funeral of The suburs verwacht, wat natuurlijk helemaal feest had geweest. Nu komen ze met dit. Is het net zo goed als de eerste platen? Nee maar het is zeker niet zo slecht als hier soms beweert wordt.

Gewoon een leuke plaat om te luisteren en misschien vind ik het zelfs nog wel meer een geheel dan reflektor. Wel ietsje vlakker zo na een aantal luisterbeurten. Reflektor had wat meer hoogtepunten maar ook wat diepere dalen. Deze is wat constanter, wat makkelijker verteerbaar en daarom gewoon prima te beluisteren.

Wellicht geen plaat waar ooit een 25th celebration edition van uit zal komen, maar dat kunnen we ook niet van elke plaat verwachten

@Vinck

Mooie review. Ik neem aan dat je 3 sterren een 5,5 afgerond naar boven zijn.

Bedankt! Een 5,5 had zeker gekund maar daarvoor ben ik net niet hard genoeg Ik heb ze dus nog een 6/10 gegeven, een cijfer is uiteindelijk maar een cijfer, het is de recensie die het gevoel bij de plaat moet overbrengen

De beste songs zitten in het midden. Peter Pan en Chemistry zijn briljant. Dit is een album die je moet koesteren en niet teveel moet draaien. Dan blijft de houdbaarheid veel langer.

3 sterren is gewoon een 6 tot 6.5 alles beneden 2 sterren is zwaar onvoldoende. Dat is deze plaat absoluut niet. Put You Money On Me vind ik een van de minste van deze plaat. Electric Blue ook. Gelukkig staan er nog genoeg nummers op die het uiteindelijke cijfer omhoog trekt.

Zie me gesterkt in mijn gevoel dat dit album bijna net zo'n zeperd is als het laatste album van Linkin Park, maar nog net niet zo diep gezonken. Tenslotte: een waardering van 3 sterren gemiddeld telt nog altijd als een voldoende, al verwacht ik dat het zal eindigen als rapportcijfer (net als vroeger op school) 5.5 (2.75 op MuMe). Kortom: Net niet onvoldoende. Kan er niet over uit dat deze band zo van het paadje af geraakt is, jammer, jammer, jammer!

Voorgaande is een weergave van mijn teleurstelling na goede albums uit 2004, 2007 en 2010. Vat het niet op als spam, niet als nonsens, noch als janken.

Dit staat in de nieuwste email van de band:

"The album is either a careful examination of the corporate world or a beautiful, danceable celebration of life and the band’s best album yet. It has been said that it “feels like staggering through a disco with a dagger in your side”."

Oei oei oei.

Wat een cynische, vreugdeloze plaat is dit geworden zeg.

Muzikaal zonder enige bezieling.
Tekstueel een verzameling aan obligate interessantdoenerij zonder nou echt met een originele observatie te komen.

Ik word er zelfs een beetje chagrijnig van merk ik. Volgende keer beter!

Fijne plaat! Vrolijke Country-Funk-Disco met een snuf reggae. Klinkt heerlijk eighties en onmiskenbaar Arcade Fire. Album valt het best als je het als één geheel minstens 3x achter elkaar draait. Prachtig artwork bij de Vinyl Night version (andere versies heb ik nog niet gezien).

Die twee vind ik (en anderen als je op YouTube naar de reacties kijkt) juist de grootste mislukkingen van het album al dan niet van de band.

Volkomen mee eens. Ik laat het bij één keer draaien en zal hem een jaartje of wat koesteren.

Uiteraard jouw mening. Leuk die verschillen! Raar dat we het anders horen terwijl het hetzelfde nummer is. Heel catchy vind ik het.

Normaal gesproken vind ik AF albums steeds beter worden. Deze wordt helaas steeds minder, weer een halfje eraf. Begin inmiddels de kritieken te begrijpen, dit is gewoon ondermaats voor AF. Dat neemt niet weg dat er een aantal heerlijke tracks overeind blijven staan, met name Everything Now, Good God Damn en Put Your Money on Me.

De beste Arcade Fire is dit vijfde album van de Canadezen zeker niet maar zoals met de vorige albums zal dit zeker nog doorgroeien naar een plek in de bovenste regionen van mijn eindejaarslijstje. Er zitten een paar mindere nummers bij maar toch overheerst het positieve gevoel. De reacties op dit forum gaan ook alle kanten uit en dit bewijst net dat muziekbeoordeling persoonlijk en onvermijdelijk subjectief is. Zo vind ik de derde van Alt-J de beste CD die deze band ooit gemaakt heeft en toch vindt Pitchforkmedia dit nauwelijks voldoende. Maar ja de reviews van deze site zijn wat mij betreft de laatste jaren ook niet langer toonaangevend, steevast Amerikaanse R&B / muzak / hip-hop / rap dat bovenaan hun eindejaarsoverzicht prijkt.
Ik heb ondertussen geleerd dat een eerste beoordeling meestal niet voor alle albums standhoudt en ik blijf erbij muzieksmaak is een persoonlijk iets en daar is niets mis mee ! De titel van nummer van het jaar is wat mij betreft ook moeilijk haalbaar voor andere bands, Everything Now vind ik een geweldige plakker zo old school zoals bepaalde muziek uit de jaren '70 en '80. Maar er zijn nog veel 'lekkere' releases in het vooruitzicht, zo ben ik benieuwd of James Murphy zich nog eens overstijgt om maar één lang verwachte come-back te noemen. 2017 is andermaal weer een geweldig muziekjaar voor mij met heel wat mooie releases en optredens in Vlaanderen of Nederland.

Oei....als ik de score hier zie.....dan ligt AF ditmaal op de slachtbank.

Van mijn eerste draaibeurten word ik niet enthousiast maar na alle berichtgeving hier op dit forum hield ik zowiezo mijn hart vast. Eerlijk gezegd viel het me ergens ook wel weer mee. Infiniti content bijvoorbeeld. Zo'n uitstapje went snel. Is dit dan een groeialbum? Ik denk dat deze cd niet eens de kans krijgt. Daarvoor staat er te weinig interressants op vrees ik. Ik geef hem vooralsnog drie sterretjes wat ik toch eigenlijk pijnlijk laag vind voor een cd waar een uitgekiende promotiecampagne aan vooraf ging maar waar ze die inspanningen beter in de muziek hadden kunnen stoppen. Afijn morgen weer een poging...

Haha!

Wat dat betreft weten ze altijd weer te verrassen.

Ik vind MuMe wel gul met hun 3.16 gemiddeld. Vooral Chemistry is een drama

Put Your Money on Me had dan op momenten weer zo een nummer van Tame Impala kunnen zijn. En bij We Don't Deserve Love krijg ik associaties met Sufjan Stevens' Illinois met die koortjesvrouwelijkachtige momenten.

Enfin, kon het niet laten deze toch maar te kopen, ook al spraken de singles me totaal niet aan. Daarvoor is deze band me toch te lief al sinds begin 2005. Enkele heerlijke en prachtige nummers (en wat betreft Everthing Now ben ik om nu, wat een zalig lekkere song), maar ook veel fillers en zelf echt ronduit irritante rotzooi.

Nou, zo slecht is het album nu ook weer niet. Toch? Te hoog gespannen verwachtingen, denk ik. Laat AF gewoon lekker weer een bandje zijn. Net zoals jongetjes weer gewoon lekker moeten kunnen ravotten. En met gescheurde broek thuiskomen en zo. Dit album is mss ook zo'n "gescheurde broek"?

Haha mooi gezegd. En dat mams zeurt over modder op je broek. De gemiddelde MuMe'er met zijn of haar belerende vingertje. Die, die het laatste project van Beyoncé een halve ster méér geeft .

Juist het tegenovergestelde, ze komen zonder enig vlekje op de kleren terug. Slecht is het inderdaad zeker niet maar over de gehele lijn is het vlakjes, alsof de zout en peper mist. En natuurlijk zijn de verwachtingen hoog bij een band als Arcade Fire, dat ze een keer niet echt raak weten te schieten moeten we ze echter ook kunnen vergeven.

Dit zijn geen stoute jongens en meisjes (mensen) meer. Arcade Fire is een muziekcollectief zeg maar naar een entertainment-onderneming van formaat, die op een zeer effectieve manier de media weten te bedienen met spraakmakende muziek, concerten en allerhande audiovisueel spektakel. Ik heb de indruk dat men hiermee een beetje uit de bocht is gevlogen, omdat men het spektakel waar men zelf deel van uit maakt incluis het publiek (als consument, everything now) aan de kaak probeert te stellen. Als kunstenaar moet je als je deze weg inslaat zeer goed weten wat je doet zodat je boodschap overeind blijft en niet een deel van je publiek verspeeld of met de smaak van een slechte grap achterlaat of uiteindelijk zelf in een zwart gat belandt. Mogelijk kan men 'live' de boodschap beter voor het voetlicht brengen, ik hoop het voor ze, maar dit product laat ik liggen.