Arcade Fire - Everything Now (2017)

Me weer eens kostelijk vermaakt met de commentaren hiero, met uitschieters zoals bovenstaande tot filosofische verhandelingen als die van Boreq . De vergelijking met Luv was ook fraai.

En hoe staat Frenz er zelf in dan? Hmmmm, zware Coldplay associaties en da's nie bes. Voorlopig oordeel, het heeft me een heel veel tijdsinvestering gekost om de Funeral noot te kraken, Suburbs is mijn favoriete AF en als ik me probeer los te maken van waar AF vandaan komt en 'objectief' naar het album luister, dan ben ik niet onder de indruk en dan druk ik me hééél mild uit. Maar goed, voorlopig oordeel dus, mijn ervaring is dat je AF tijd moet gunnen, laat ik dat hier maar weer doen dan (een beetje tegen beter weten in door het oordeel van mume'ers wier oordeel in redelijk hoog acht).

Gisteren binnen gekregen, blind gekocht , ik las de vele negatieve reacties en dacht een kat in de zak te hebben gekocht. Niets is minder waar, ik vind dit een zeer goede CD. Creature Comfort vind ik zelfs een van hun beste nummers ooit. Niks mis met deze CD. Mijn vrouw vindt deze ook goed, dat is bijzonder want ze houdt normaal niet echt van Arcade Fire.

chemistry en electric blue zijn AF onwaardig

Net mijn eerste luisterbeurt er op zitten, maar ik ben eigenlijk ook nog niet echt onder de indruk. Al moet ik bekennen dat ik het slechter had verwacht. Ik beluisterde de plaat trouwens op Spotify en na de plaat speelde er enkele nummers af van hun voorgaande platen en daar hoorde ik echter het grote verschil in kwaliteit. Het deed me ook direct denken dat het wel heel lang is geleden dat ik één van hun voorgaande platen nog heb gehoord. Het perfecte moment, lijkt me.

Dat lijkt me juist niet bijzonder dat een vrouw dit kan verteren.

Oei, hoge bomen vangen veel wind, blijkt maar weer eens. Ok, dit is geen hoogvlieger van Arcade Fire, maar zeker niet zo slecht als de score (3.13) doet vermoeden. Ik hield m'n hart vast, maar de eerste paar luisterbeurten zijn me meegevallen.

Wat mij betreft ligt Everything Now in het verlengde van Reflektor. Die plaat was een stapje terug t.o.v. de drie voorgangers, maar nog steeds goed te pruimen. Deze is wellicht weer een tikje minder, maar voor mijn gevoel zou de score rond de 3,65 moeten liggen.

De titeltrack en 'Creature Comfort' vind ik zelfs erg goed. 'Put Your Money On Me' is ook een topper. Verder zijn 'Signs of Life' en 'Electric Blue' ook prima. 'Peter Pan' is een soort 'Flashbulb Eyes' deel 2 zoals iemand al opmerkte, niet eens zo slecht. 'Infinite Content' en 'Infinte_Content' zijn geinige tussendoortjes. Alleen 'Chemistry' is echt een gedrocht en 'Good God Damn' en 'We Don't Deserve Love' doen me nog niet zoveel.

Uitbundige zomerse plaat dus, waarin de weg wordt doorgezet die ze met Reflektor al waren ingeslagen. The Suburbs blijft veruit mijn favoriete plaat, maar ook op Everything Now staat nog genoeg genietbaars. Live blijft deze band fantastisch, zoals ik op Best Kept Secret heb mogen ervaren. Voor nu zeg ik 3,5*, we zullen zien of deze nog iets kan groeien.

Album nog niet in geheel beluisterd, maar ey, Bowie (een voorbeeld van Butler) heeft toch ook een disco-periode gehad? Breek maar af, een band moet niet altijd hetzelfde doen. Luchtiger (hoewel niet in de teksten zeker?), so what? Als een band varieert, is dat zelfs een goed teken. En is het niet van hetzelfde torenhoge niveau? Ook dat is hen vergeven.Ze hebben bij mij zoveel krediet dat ze echt al serieus uit de bocht moeten gaan om me nu van hen af te keren.

Begint toch wel te groeien. Zou dit album na 1 luisterbeurt een 2.5 hebben gegeven, inmiddels ****

Ik ben grote fan van Arcade Fire sinds Funeral uitkwam, voor mij nog steeds een van de beste albums ooit. Neon Bible beschouw ik ook als topper, en het derde album is ook nog erg sterk (ook al vind ik The Suburbs persoonlijk iets minder consistent). Reflektor was een beetje een teleurstelling voor me - dat album heeft beslist goede nummers, maar de feestelijkere nummers waren iets minder mijn ding.

Ondanks de stijlbreuk met eerder werk was ik meteen van de single Everything Now. Ik zag AF nog op Primavera festival in Barcelona waar ze het nummer voor het eerst speelden, en zowel de performance van die song als het optreden in het algemeen waren onvergetelijk.

Een eerste luisterbeurt was niet voldoende om me te doen houden van het album Everything Now, maar nu ik er een stuk of vijf heb opzitten ben ik al heel wat enthousiaster. De meer disco-achtige nummers waren eerst wat wennen, maar ik hoor ze eigenlijk liever dan veel van de nummers op Reflektor, en er staan ook nog een aantal "andere" songs op om voor voldoende afwisseling te zorgen, met name We Don't Deserve Love. Andere favorieten zijn de titeltrack, Creature Comfort en Put Your Money on Me.

Heb gisteren ook m'n ticket besteld voor de show in de SSE Arena volgend jaar!

Ik moest ook denken aan de wijze waarop Let's Dance indertijd werd ontvangen. Dat was ook geen hoogvlieger, maar om de één of andere reden tóch een blijvertje. Waarschijnlijk omdat er goeie vakantieherinneringen aan vast zitten

Nou sorry, ik vind Let's Dance nog steeds ruk, hoor. Zet het eens naast, ik noem maar wat, Station to Station. Een artiest of band die stilstaat en elke keer meer van hetzelfde uitbrengt is ook niet alles, ook waar.
Bovendien acht ik Bowie als artiest nog steeds even hoog. Ik kan me nog goed herinneren dat Neil Young met Re-actor kwam, tjonge jonge wat een drama, heiligschennis vond ik het. Is ook allemaal goed gekomen.

Wie weet komt het ook nog goed met Coldplay (ik liep wel Everthing Now te fluiten tijdens het boodschappen doen)

fanboy

Tja, welke mafkees plört nou een eenmaal gekochte Bowie-vinilio weg - op dat album stonden wel: Modern Love, Cat People en China Girl. Kwalitatief ga die je op dit album lopen zoeken. Met alle filosofische beschouwingen - reviews in streetlingo - die ik over dit album heb gelezen is het voor mij de vraag of de band ooit de Gordiaanse knoop waarin ze zichzelf hebben gelegd, zal ontrafelen.

Het consumerisme en hedonisme in onze samenleving aan de kaak willen stellen op een uitermate hedonistische en intrensiek povere manier, doet mij mezelf afvragen, waarom ik überhaupt moeite zou doen de teksten - vervat in een promotiefolderachtig document - te lezen. Die zgn dubbele bodem heeft alleen zin als de eerste er ook echt is.

Mij doet het denken aan twee mensen die elkaar continu af lopen te zeiken, onder de premisse van "wij hebben zo'n goede verstandhoudinng". Maar, wat als die premisse nou loos blijkt?

Herbert Marcuse muntte ooit de term "repressieve tolerantie", het systeem dat een bepaalde kritiek op haar functioneren tolereert. Welnu de band blijft met dit album keurig binnen de grenzen van dat domein.

Leuk, gedurfd album. Vergelijking met de irritante bagger Coldplay is echt onterecht. Voor de intellectuelen is er gelukkig nog het pretentieuze geneuzel van alt-j, The National en The xx. En voor wie helemaal is blijven steken in de tijd Foo Fighters. Punten geven op basis van Spotify-luisterbeurt door pc-speakertjes ... een muziekliefhebber onwaardig.

Duidelijk een groeiplaat net als reflektor, al een 3tal keer beluistert en word waarschijnlijk hun minste plaat denk ik,meer dan de helft zijn best wel goede nummers en een 3tal zijn echt kippenvel momenten voorlopig een 3.5 voor mij.

Gelukkig is jouw commentaar geheel vrij van pretenties.

Je bent pas echt verblind als je de parallel met Coldplay niet ziet, of meen je serieus dat Everything Now niet poppier en geschikter voor een groter publiek is? Niemand beweert dat het gelijk is aan het niveau van Coldplay is, maar de richting die beide bands volgen is identiek.

Eigenlijk is alleen de eerste zin (en vooruit de tweede) van je commentaar ook maar enigszins relevant voor het beoordelen van dit album. Misschien dat je dat 'leuk en gedurfd' nog wat verder kunt toelichten.

buiten de single "everything now" staat er geen enkel nummer op deze plaat dat naar een mainstream publiek hengelt. Ik vind de plaat net overdreven gekunsteld . Nu jij weer.

Knap dat je door onze computers heen kan kijken. Maar ik kan je verzekeren dat ook met een 320kbps mp3 of flac bestandje met een niet al te goedkope koptelefoon dit niet al te best klinkt.

Als je het zo zegt geloof ik het direct Benos. Maar ik geef toch de voorkeur aan een paar vette luidsprekers en een platendraaier

Grotendeels dit ja. Het is redelijk poppy maar met een aantal kleine, subtiele twists die het minder radiovriendelijk maken dan je gemiddelde synthpopnummer. Het zijn juist de twists waar ik me wat aan stoor

@Hierboven. Ik ook, maar qua geluidskwaliteit is er sinds het cd tijdperk geen groot verschil. Veel plezier met je nieuwe toevoeging in ieder geval, ik zie dat jij er iig wel van kan genieten ^^

Het gemiddelde zal nog wel zakken. Bij RYM zitten ze al aan 2,46 met 1150 stemmen
Ik kan het gewoon niet geloven, ik heb alle vorige AF op 4,5 of 5 staan, en de single Everything Now vind ik best leuk.

De lyrics zijn inderdaad tenenkrullend, hoeveel keer kun je 'maybe there is a good God damn' of 'infinite content' na elkaar herhalen? Wat een bloedarmoede!
Maar dan ... Chemistry, baby you and me ... a drama indeed. Dit nummer alleen is genoeg om elke plaat tot op de bodem te laten zinken.
'Creature Comfort' is nog behoorlijk en later 'We don't deserve love' ook, maar dan is het kalf al verdronken.

Geen topluidsprekers kunnen dit redden voor mij, en veel goede moed aan zij die dit 5 keer willen aanhoren. I'm out!

Los van het feit dattie er drie keer op staat, bedoelde ik ook de single.

en over pretentieus gesproken, dat underscore geneuzel hoeft van mij ook niet, hoor

Die lui willen gewoon gaan cashen net als Coldplay deed..de muziek boeit dan niet meer.

Mooi begin, een soort van kloppend hart, als je voor de eerste keer, de een of andere vage nachtclub binnen gaat; en eenmaal binnen…….
Je gaat met de tijdmachine terug naar de jaren 70 en 80.
Frankie Goes To Hollywood die los gaat op Dancing Queen van ABBA.
Mark Almond weer jong, en zonder tattoos, die er Tainted Love doorheen neuriet.
Misschien is dit wel de Arcade Fire die ik het meeste begrijp.
Escapisme in het nu, geborgenheid zoekend in het verleden, zoals men ook deed in de periode van De Koude Oorlog, de disco is daar de ideale plek voor.
Het Wham! achtige Signs of Life gaat door waar Scissors Sisters een paar jaar geleden stopte.
Toen vond iedereen het geweldig, maar blijkbaar kan men het van Arcade Fire moeilijker waarderen.
Voor mij is Everything Now een feest van herkenning; hoor in Creature Comfort wat Depeche Mode en Sigue Sigue Sputnik terug; voor velen is het allemaal muziek welke thuis hoort in de Foute Top 100; voor mij klinkt het erg geslaagd.
Chemistry is uiteraard zeer commercieel, maar dat zie ik met die titel als een vette knipoog.
Infinite Content zou zo een oldschool Junkie XL song kunnen zijn, vervolgens hoor je grappig genoeg een line dance versie van hetzelfde nummer.
Electric Blue heeft een hoop Electric Feel van MGMT in zich; de zang is op het randje; och bij Baccara ( Yes Sir I Can Boogie) werkte het jaren geleden ook prima.
Good God Damn heeft een The Clash vibe; deed Damon Albarn ook al eerder met Gorillaz, maar dat is niet de enige artiest waar ze hier van jatten, en voor mij komt het allemaal verantwoord over.
We Don't Deserve Love is voor mij een stuk minder, ik hou niet van die vals klinkende geluidjes tussendoor.
Vreemd genoeg klinkt dit voor mij wel het meeste als een Arcade Fire lied.
Na al die negatieve reacties had ik een beroerd geheel verwacht, maar het valt mij 100% mee.

Dieptepunt: Chemistry, zoals meerdere malen is geschreven. Ik vind het gemiddelde wel erg laag (gaat er daadwerkelijk een AF onder 3 sterren eindigen??). Er is meer dan genoeg te ontdekken op deze plaat. Heeft waarschijnlijk te maken met de disco/poppy sound, die ik goed kan waarderen.

Een heel matig geheel...doe mij toch Funeral maar...

Na een paar eerste beluisteringen gaat er bij deze veertiger continu een titel van Ierse vrienden door zijn hoofd:
Pop, Pop, Pop, Pop, Pop, Pop, Pop.....

Soms moet muziek gewoon fun zijn en dat is dit album voor mij zeer zeker.
Voor de klagers over de lyrics op dit album: het volgende komt uit een song uit het MuMeTop 250 nummer 1album:


Ook niet fantastisch toch?

#hetisweergeennieuwefuneralendusishetooknietbest