Arcade Fire - Everything Now (2017)

Het wordt almaar beter!! Verwijzingen naar Depeche Mode en zelfs Abba!! Hij is inmiddels blind besteld!!!!

Hopen dat je dan de juiste geleverd krijgt...

Om Arcade Fire-fan te worden zou ik eerder aanraden de eerste drie platen te draaien

een reviewer van thefourohfive.com' noemt het album vrij vertaald en samengevat een misbaksel:
hun ratings voor the suburbs waren 9/10, reclector 8.5/10 en everything now krijgt een 2/10 ?

Wat mij vooral opvalt is dat de plaat in tweeen te knippen is.
Met Everything Now / Signs of Life / Creature Comfort lijken ze vooral een jonger publiek te willen bereiken. Marketingredenen om net als Coldplay een breder/jonger publiek te bereiken? Ik kan het waarderen dat Arcade Fire zich muzikaal wil blijven ontwikkelen en dat het stevige electro-pop/new wave invloeden aanwendt, prima. Kwestie van smaak. AF blijft muzikaal sterk herkenbaar. Signs of life is een erg lekker nummer. Creature comfort lijkt vooral tiener taboe's bespreekbaar te willen maken, moedig maar komt mij (tekstueel) wat gemaakt over.
Peter Pan / Chemistry / Infinite Content is echt zwak.
De plaat begint mij dan langzaam te intrigeren vanaf Electric Blue. Good God Damn is heerlijk ingetogen maar erg fijn. Mooiste nr is wat mij betreft 'Put your money on me'. Een nummer dat me als AF fan echt kippenvel kan bezorgen.
De plaat is in zijn geheel geen onverdeeld succes. Waar de vorige albums uitblonken door hun consistentie, houdt deze plaat je niet in dezelfde sfeer. Dat is jammer, maar er staat genoeg moois op om van te kunnen genieten.

In de intro van Everything Now zit gewoon een stukje dat verdacht veel op ABBA lijkt, terwijl Signs of Life weer lijkt te lenen van The Chemical Brothers' Galvanize? of misschien toch een ander nummer? Herinneringen aan Tom Tom Club bij Electric Blue.

eindelijk in zijn geheel beluisterd, klokslag 12 op spotify
conclusie: nog niet
serieuzer dan ik dacht (pretentieus?), middenstuk (5-8) bekomen mij niet goed,
nummers 10-12 zijn goed te pruimen
voor nummer 13>1 heb je een snelle repeat nodig

Even vloeken in de kerk, maar ik ben zoiemand die het oudere werk eigenlijk niet zo ligt. Vanaf Suburbs ben ik ze beter gaan waarderen. En dus zou Everything Now precies in mijn straatje moeten liggen.

Het begin (eerste nummer niet meegerekend) bevalt me inderdaad prima, maar kende ik al van de singels. Vraag me wel af hoe houdbaar de nummers zijn als je ze vaker hoort, ze zijn vrij repetatief en ik denk dat ze snel tegen kunnen gaan staan. Het blok Peter Pan - Electric Blue vind ik echter niet te verteren. Het laatste blok trekt het weer iets omhoog, maar een zure nasmaak blijft hangen.

Ik twijfel nog tussen 2,5 (omdat ik weet wat ze kunnen) of 3 (wat het voor een andere band zou zijn).

Pitchfork heeft zojuist de genadeklap uitgedeeld: 5,6.

Pijnlijk rake review wel. Auw.

Ik zie daaronder dat Pitchfork Reflektor een 9,2 geeft. Flink hoger dan The Suburbs & Neon Bible. Ach ja.

Bezig aan eerste luisterbeurt. Peter Pan, Chemistry en Infinite Content zijn echte slechte nummers. Wow.

Na het uitstekende "The Suburbs" dat zeker niet veel onderdoet voor het briljante debuut "Funeral" is het hard achteruit gegaan met deze rockband. Ik weet niet wat Arcade Fire bezielt. Ik heb dit album zojuist op Spotify beluisterd. Na afloop kregen we een nummer te horen van The Suburbs. Wat een verschil! Alleen van het nummer "Put your money on me" herken ik iets van de oude Arcade Fire. Die laatste nummers van dit zeer teleurstellende album weerhouden mij er in ieder geval van dit album een dikke onvoldoende te geven.

3.0*

Hier kan ik mij volledig in vinden na 3 luisterbeurten.

De plaat is minder slecht als ik verwacht had, maar toch met verre voorsprong de slechtste Arcade Fire plaat tot nog toe. Jammer genoeg is elke nieuwe plaat van AF de zwakste tot dan gebleken. hopelijk keren ze dit ooit nog om.

Put your money on me" is uiteindelijk ook maar gewoon een slap ABBA aftreksel waarbij ze na 2,5 minuut geen idee meer hadden hoe ze het nummer af moesten maken. En dan ettert het maar door als een kermisattractie waar je eigenlijk uit wil maar je moet nog 3 rondjes blijven zitten.

Weet echt niet goed wat hier mee aan te vangen. Singles vond ik eerst ook niet zo goed en zijn toch min of meer wat gegroeid. Maar er zitten echt doelloze stinkers bij. En niet 1 of 2.

Ik heb hier geïnteresseerd de discussies gevolgd rondom het album, omdat ik zelf constant tussen de twee opinies wissel dat dit enerzijds een gewaagde en vernieuwende plaat is, anderzijds op sommige momenten beschamend slecht is.

Op YouTube las ik in de comments hoe alle tenenkrommende lyrics vergoelijkend onder de mantel van het post-modernisme werden geschoven, wat volgens mij zowel op een - helaas - wijdverspreid misverstand van het post-modernisme berust, daarnaast het ook niet inzichtelijk maakt waarom dit deze lyrics ook maar iets minder tenenkrommend zou maken. Ik moet denken aan de eerste keer dat ik Creature Comfort luisterde en het clichématige "Dear God, make me famous, if You can't, just make it painless" hoorde. Hier voelt het alsof Arcade Fire zich plots manifesteert als een onnozel tienerbandje dat meent de lege werking van de Pop Industrie eens onder de loep te kunnen nemen. Om nog maar te zwijgen over het "I'll be your Peter Pan" dat een van de lelijkste en gemakkelijkste metaforen is die ik recentelijk ben tegengekomen.

Tot zover mijn eerste afkeur van het album, want na enkele luisterbeurten was het alsof tussen de discobeats en Abba-achtige refreintjes een duistere walm opsteeg, indicerend dat deze naïeve buitenkant van het album inderdaad niet meer is dan een buitenkant, verhullend een grote ontevredenheid met de moderne tijd, waarin zelfs de kritiek op de door commercie gedreven muziek zich in een commercieel jasje kan presenteren. Zou dit het geval zijn, dan is Everything Now één grote ironie, waarin geen positieve boodschap uitgedrukt wordt, maar de zielloze stijlfiguren van de popmuziek in de herhaling van Arcade Fire uiteen vallen tot de lege constructies die ze zijn, inclusief de door de popindustrie volledig geïncorporeerde muziek met een 'kritische' boodschap. Het album verwerpt daarmee iedere mogelijkheid voor een band als Arcade Fire om nog authentiek te zijn, verwikkeld als ze is in economische processen. Mijn thesis is nu dat het album zo'n dubbele reactie oproept bij velen, omdat het telkens enkel in contrast en ironie iets uitdrukt dat zelden zelf verwoord wordt op het album: deze radicale onvrede, die niet uitgedrukt kan worden zonder leeg te lopen in reeds vele malen herhaalde stijlfiguren.

Een sleutelnummer voor deze interpretatie is voor mij het lied "Good God Damn", tegelijkertijd funky en gitzwart, een dansbaar lied over zelfmoord. Het is hier dat het scherpst de paradox naar voren komt die het gehele album zo ongemakkelijk maakt. Enerzijds heeft de moderne tijd "Everything Now", een eindeloze stroom aan "Infinite Content", een olijke parade aan trivialiteiten, terwijl dit Alles niet kan zalven het Niets dat zich niet geeft als deel van deze flux. De filosofisch gezinden onder ons kunnen denken aan Heideggers denken van het Niets in zijn Was ist Metaphysik? In deze interpretatie is daarom het tenenkrommende dat zich regelmatig toont op het album niet zozeer een poging authentieke gevoelens uit te drukken, als wel het onvermogen van het Alles te onderstrepen om tot iets van inzicht te komen over het menselijke zijn hier in de 21e eeuw.

Na deze nogal hoogdravende interpretatie, die volgt vanuit mijn geraakt-zijn door dit album, wil ik volgende punten benadrukken. Eerstens, dat dit slechts een perspectief is op de betekenis van het album, niet op de kwaliteit van de muziek. Zelfs als Everything Now een ironisch meesterwerk is, dan kan de vorm die het aanneemt nog altijd afstotend of plat zijn. Ik geniet van de nummers, maar ik weet nog niet of het een plaat is die ik volgend jaar nog luister. Ten tweede, dat dit als interpretatie niet pretendeert het enige juiste perspectief te zijn. Het is enkel een poging om de ongemakkelijkheid met het album, die ik hierboven in de comments vaak tegenkom en zelf ook ervaar, in woorden om te zetten.

Bluh tracks 5-7 zijn echt slecht en amper aan te horen. Track 2-4 en 9-12 vind ik wel heel lekker. 8 en 13 klinken prima, maar zijn gewoon tussenstukjes en geen echte nummers. Maar 7 tracks die goed zijn van ongeveer 30 minuten. Hadden ze beter als EP tussendoor uit kunnen brengen.

Put Your Money On Me doet in een goede bui denken aan MGMT, maar als je cynisch bent lijkt het eigenlijk nog veel meer op Luv.......

Luv waarom ook niet, een van de lichtpunten uit de jaren zeventig.

Maar, ben het helaas met je eens, MGMT klinkt er wel in door, maar die nummers in het midden Peter Pan t/m Infinite_Content zijn zo ontzettend oninteressant en aan het einde van Put Your Money On Me hoor ik, verdomd als het niet waar is, Luv koortjes.

Toch even door de Luv backcatalog heengelopen, was wat weggezakt, maar check out 'With Luv'....niet te geloven, die sound lijkt er echt op.

Maar er staan gelukkig ook weer prima nummers op, het is niet compleet waardeloos, alleen staan er voor het eerst een paar echt slechte nummers op.

De naam Heidegger in een recensie over het laatste album van Arcade Fire Moet niet gekker worden. Spreekt hier soms De filosoof van Moviemeter?

De neerwaartse spiraal begon wat mij betreft al met het overblowne Reflektor, hoewel ik daar nog wel een 3,5 aan kwijt kon. Hier schieten ze echt door, hoewel gelukkig EN een heerlijke single blijft en de saving grace van 't album.
Met het volgende album maar terug naar de kern!

Ik begin met een 3tje. Er zit wel een soort warmte in de plaat die me best aanspreekt, maar het meeste songmateriaal is gewoon te matig. Ook de hier over het algemeen goed geapprecieerde Put Your Money on Me en We Don't Deserve Love vind ik bijvoorbeeld niet zo spannend. Ik moet helaas bij mijn eerdere standpunt blijven: andere richting oké, maar zorg dan wel dat je voldoende goede nummers blijft schrijven. Dat is hier te weinig gebeurd. Een plaat maak je met je hart, niet met je hoofd.

Arcade Fire is mettertijd een van die bands geworden waar ik blindelings het nieuwe album van aanschaf. Zo zijn er een paar. En het mooie is dat ik zelden teleurgesteld ben. Van mij mogen bands overigens veranderen. Graag zelfs. Zolang ze dat maar doen met oprechtheid. Ik kon de overgang van de sturm und drang van Funeral naar het bombastische Neon Bible even goed smaken als de transitie van The Suburbs naar de elektronica van Reflektor. Ik vond dat dubbelalbum weliswaar net een tikkeltje te lang, maar het titelnummer is bij het beste wat ze geschreven hebben.

Dat ze die weg verder inslaan was voor mij dus geen probleem. Van de vier vooruitgeschoven nummers vond ik twee echt goed (Everything Now en Electric Blue) en twee ok zonder meer (Signs of Life en Creature Comfort). Het was dus afwachten of deze transitie mij enigszins kon bekoren. Hier volgt een korte bespreking van de tracks.

Everything now: Ik neem voor het gemak de eerste twee tracks samen. Het is uiteraard zeer poppy, maar dit nummer vind ik oprecht sterk. De referentie naar ABBA passeert vaak, maar hier hoor ik ook de latere Talking Heads terugkomen. Die passeren op de rest van het album ook af en toe. Helaas waren de latere Talking Heads best wisselvallig.

Signs of Life: Ik blijf erbij. Dat begin is toch een tikkeltje Boney M. Muziek is goed, maar vind het gezang minder. Leuke baslijn vooral. Tikkeltje repetitief, maar goed. Degelijk nummer. Thematisch doet het denken aan Rococo en Month of May (Nihilistische cool kids. Gelukkig heeft dit album daar geen last van * kuchje * )

Creature Comfort: Het derde van vier nummers die reeds op voorhand waren gereleaset. Ook hier vind ik de muziek best goed, maar ook hier vind ik dat Win Butler vrij irritant zingt. Hij heeft altijd wel wat geroepen, maar er was altijd wat urgentie, wat pathos. Dat is hier precies wat weg. Ook al is de materie (zelfmoord) niet licht. Dat “She was a friend of mine’” stukje vind ik dan weer wel de juiste snaar raken. Maar dan wordt het weer repetitief.

Peter Pan: De Flashbulb Eyes van dit album, maar dan nog minder. Zou ok zijn als overgangsnummer indien er hierna een klepper komt. Is een nummer dat een beetje in het ijle hangt.

Chemistry: Maar die klepper komt er niet. In de plaats komt er het soort Reggae dat ze rond middernacht op radio 1 spelen. Led Zeppelin heeft ook zo’n absolute stinker. D’yer Mak’er. Het refrein is “I love rock and roll” maar dan minder memorabel. Dit is echt een dieptepunt in hun back catalogue.
Infinite content: Oh neen, het kan blijkbaar nog erger. De viooltjes zijn leuk, maar dit is een demo, zelfs geen interlude. Eerlijk waar. Dit klinkt als het soort nummer dat ik schreef toen ik 16 was. (Maar dan zonder viooltjes want ik was alleen).

Infinite_content: Het is beter dan de eerste versie, maar demonstreert voor mij wat er fout is aan de plaat. Ik hou wel van albums die variëren en van genre naar genre springen. Maar er schuilt hier geen oprechtheid achter. Of ik voel het althans niet. En dit is daarmee al het vierde nummer op rij dat mij niet enkel koud laat, maar dat ik echt slecht vind.

Electric Blue: Een van mijn favoriete Arcade Fire-nummers is Sprawl II vanop The Suburbs. Ik ga niet zeggen dat het even goed is, maar ik vind dit wel duidelijk beter dan Sings of Life en Creature Comfort. Vind ook dat Regine hier niet irritant zingt (of toch niet irritanter dan anders), wat bij dit nummer wel vrij vaak werd aangehaald.

Good God Damn: Beetje een slechte woordspeling, lijkt me. Nummer is niet slecht, maar heeft ook redelijk weinig om het lijf. Zoals op de meeste nummers vind ik de baslijnen wel goed. (Misschien omdat Mackey van Pulp mee achter de knoppen zat?). Ik herhaal een beetje wat ik dacht bij Peter Pan. Ok als overgangsnummer op een meer consistente plaat, maar hier dobbert het.

Put your money on me: Ik val (opnieuw) in herhaling. Muziek is mooi, zang is wat onpersoonlijk, er wordt veel herhaald, en niet op een mooie, gelaagde manier. Het raakt mij niet, hoewel dit geen slecht nummer is. Het is ok. Niet meer, niet minder. Duurt gewoon te lang. Dat stukje vanaf 3:26 is de Arcade Fire die ik graag hoor, maar net als in andere nummers duurt het gewoon te kort en gaat het terug naar het kabbelende, gezapige en repetitieve van ervoor. Had beter geweest als dat stukje van 3:26 was overgegaan in laatste minuut. En laatste halve minuut ook weggekapt werd.

We don’t deserve love: Dit is wel een mooi nummer. Ingetogen, maar muzikaal boeiend. Opnieuw misschien wat te lang, maar kom. Het is kwalitatief, de zang is oprecht, de productie is optimaal.

Everything Now (Continued): 5 van de 13 nummers bestaan uit Everything now of Infinite Content. Er zal wel een of andere boodschap achter zitten die mij ontgaat. In ieder geval is het symptomatisch voor het album. Dat zijn toch minstens 5 letterlijk overbodige minuten. We don’t deserve love was een mooie afsluiter geweest. OF ze hadden hier Suburbs gewijs echt een andere versie van moeten maken, ook al proberen ze dat met wat viooltjes. Maar deze herhalingsoefening is een domper op de feestvreugde. En het feestje was al redelijk matig.

Verdict: Reflektor was voor mij een stap terug. Hoewel het enkele zeer goede nummers had, waren er ook enkelen die mij redelijk koud lieten. Dat had minder te maken met de elektronische sound, maar eerder met de duur en opbouw van het album. Met Everything Now gaat de band voor mij redelijk zwaar uit de bucht. Zoals hierboven gezegd mocht er al minstens een infinite content weg en de laatste Everything now. Het middenstuk zakt helemaal in mekaar, met Chemistry als een pijnlijk dieptepunt. Zit er ironie verscholen in het album? Wil de band hiermee een statement maken? Als het antwoord ja is, dan ontploft het voor mij in hun eigen gezicht. Als het antwoord neen is, dan was de inspiratie even op. Je kan uit dit album een hele goede EP distilleren. Misschien groeien er paar nummers nog, maar als album valt het allemaal net iets te licht uit en mis ik oprechtheid.

Ben op dit moment het album weer aan het beluisteren. Tja, het is vnl disco anno 2017.

Vanaf Reflektor hadden ze hun band beter kunnen herbenoemen, naar bijvoorbeeld Arcade Firefox... (Jefferson Airplane werd Jefferson Starship, Joy Division werd New Order, The Jimi Hendrix Expierence werd The Band of Gypsys, etcetera)

Voorlopig luister ik nog even verder. Wat bovenstaande betreft, ?

Mijn zoon, ook een groot fan, heeft de plaat ook al via Spotify geluisterd. Zijn conclusie: zwaar kut.
Ik heb hem voor de zoveelste keer gezegd: wacht met je oordeel tot je de hele CD minstens 10 keer hebt beluisterd. Er bestaat zoiets als Sleepers, groeiers als het ware.

Arcade Fire verdient hier geen liefde.

Exactly my thoughts. Tot-nu-toe heeft ieder Arcade-fire album moeten groeien voor mij. Deze zal er geen uitzondering op zijn. Ik wacht wel met stemmen tot de vijfde luisterbeurt.

Het verschil in waardering wordt ook per uur kleiner.

Prima album. Helemaal zo slecht niet als hier over het algemeen wordt geschreven.