Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Ik had precies hetzelfde, maar nu vind ik deze beter dan Deadwing. Heb alleen wel het idee dat ik nog veel meer van PT moet luisteren om tot een 'beste plaat' te komen...

Voorlopig staat deze in mijn top 10, met 4.5*

(kopietje van mijn recensie voor het schoolblad)

Waarom klikt het nou nog steeds niet met het nieuwe album van Porcupine Tree vraag ik me opeens af. De nieuwe plaat, Fear Of A Blank Planet, is onlangs uitgekomen en de hoge verwachtingen waren natuurlijk aanwezig als je de voorgaande platen kent. Ik waag het er nog maar eens op en geef hem nog een kans.

Slechts 6 tracks telt het nieuwe album, maar dat is verre van raar als je de tracktijden ziet; 5 nummers rond de 7 minuten en een monsternummer van meer dan een kwartier. Uiteraard viel mijn interesse gelijk op de 17 minuten durende Anesthetize, maar de rest van het album mag natuurlijk absoluut niet over het hoofd worden gezien… en daar ging Steven Wilson naar mijn mening dit keer de fout in. Alle originaliteit en aparte constructies zitten opgekropt tot 1 supernummer dat trouwens ook wel tot de top van Porcupine Tree mag worden gerekend. Het pakkende drumspel van Gavin Harrison en de langzaam opbouw van het nummer grijpen je bij het begin al bij de strot. Dit draait verder door naar een overweldigende climax en ook de meest harde en zware momenten van Porcupine Tree ooit. Tja… daar zit je dan, gesloopt door deze beestachtige machine die Anesthetize heet.

Maar... de rest; titelnummer Fear Of A Blank Planet klinkt alleraardigst, maar doet me hier en daar toch weer aan Deadwing denken, wat op zich jammer is, aangezien Wilson zich meestal wel redelijk wist te vernieuwen. My Ashes is een vredig, maar zweverig nummer dat ook vrij weinig met me doet en helaas weer herinneringen oproept naar vorige albums.
Met je mond vol tanden na Anesthetize begint dan Sentimental, en na de geweldige climax in voorafgaande epos is Sentimental wel een beetje een koude douche. Hoewel een deel van het nummer zeker goed te pruimen is krijgen we opeens een riff te horen waarvan je zegt; “Hee, is dit niet een stuk van het geweldige Trains?” Zo ontzettend zonde, want dit is echt heiligschennis… Nou zijn Way Out Of Here en Sleep Together ook absoluut geen slechte nummers, maar wat zo jammer is dat ze beiden vooral coupletje-refrein zijn en ik mis echt de prachtige composities van voorheen.

Wat moet ik er nou van maken, want FOABP heeft zeker zijn briljante momenten? Komt het door de weinig vernieuwing die ik tegenkom, of ligt het aan mijn eigen smaak die zich ontwikkelt heeft naar iets puurdere muziek die zeker anders is dan de toch altijd redelijk gelikte Porcupine Tree? De tijd zal het leren, maar voorlopig zet ik nog altijd liever een van de voorgangers van FOABP op…

6,5/10 of 3,5/5 (naar boven afgerond vanwege Anethetize)

ik kan me er goed in vinden. Het klinkt top maar ik mis de klik

eerste wat ik echt aandachtig luister van porcupine tree, ik ben erg onder de indruk, prachtig drumwerk, het lijkt wel of er meerdere gernes langskomen in de muziek, precies hard genoeg om rustig van te genieten...

4.5*

In reactie op Pruut en Nakur zal ik proberen antwoord te geven op de vraag waarom de plaat niet wil aanslaan. Ikzelf heb deze plaat nu al ruim een maand in mijn bezit en ik ben tot nu toe ook niet echt in staat een mening te vormen. Eerste paar beurten door de koptelefoon was het in ieder geval weer een prima luisterervaring. Bij mij viel echter ook al op dat de plaat iets mistte in vergelijking met voorgangers "In Absentia" en "Deadwing". Toen ik later op een avond "Sentimental" opzette, merkte ik opeens er ontzettend mistroostig van te worden. Toen ik later "Deadwing" weer opzette, merkte ik dat die een bepaalde frisheid/energie over zich heen had. FOAPB lijkt daarentegen gedompeld te zijn in somberheid. Misschien dat het niet eens Steven Wilsons plan was, maar bij het luisteren van de plaat heb ik het gevoel me in dezelfde leegheid te bevinden van de tieners die hier door Wilson worden geschetst. Voor mij is dit dus in ieder geval de reden waarom de plaat mij ook soms weer niet pakt. Ik onthoud me ook voorlopig van een score.

Vreemde constatering. Wanneer muziek mij niet pakt, maakt het bij mij geen enkele emotie los. Wanneer je er 'ontzettend mistroostig' van wordt, is het misschien niet de emotie die je wilt, maar doet het wel je wel wat met je.
Maar het concept van het album is ook niet om echt vrolijk van te worden.

Daar heb je me inderdaad wel op een goed punt te pakken. Even kijken of ik mij beter kan uitdrukken.
Misschien is mistroostig niet helemaal wat ik bedoelde. Nu ik erover nadenk, was het meer dat ik mij gewoon op een bepaalde manier ongemakkelijk voelde. Ik zou niet kunnen zeggen of ik zelf een soort emotie voelde, maar ik kon wel horen dat deze plaat gehuld was in misére. En stel dat er wel enige emotie werd losgemaakt, dan zou dat absoluut niet iets als mistroostigheid moeten zijn. Ik kan dat misschien niet ontzettend goed beoordelen, aangezien ik maar 6 platen van ze heb, maar ik weet dat Steven Wilson volgens mij een redelijk zwaarmoedig persoon is. Hij heeft tot nu toe wel vaker over minder vrolijke thema's geschreven, maar dat klonk over het algemeen misschien somber, maar het was nooit compleet deprimerend. Dat het echt zwartgallig klinkt, is iets wat ik gewoon niet van PT gewend ben.
Is dat al beter uitgelegd? Voor de rest zou ik dat absoluut geen slechte plaat willen noemen. Instrumentaal is alles top en als ik zelf ook in een iets minder vrolijke stemming ben of dit door de koptelefoon luister, is het absoluut genieten.

Ik denk dat het veel te maken heeft met het contrast in muziek die ik de laatste tijd luister, met als toppunt de nieuwe Neurosis. Dat is muziek waar ik ongemakkelijk van wordt, waar ik het liefst overal tot bloedens toe zou willen krabben of mijn hoofd ritmisch kapot zou meppen. Troosteloze en ongemakkelijke muziek die daardoor juist weer louterend werkt. het lijkt appels met peren vergelijken maar de sfeer van deze PT doet me gewoon bar weinig meer. technisch gezien (zowel wua songstructuur als instrumentaal) is het een bereplaat. Maar de sfere doet aan kracht in naarmate ik weer Neurosis of zelfs Neil Young op zet.

Ik denk dat wij in hetzelfde straatje zitten in dat geval Alhoewel, ik vind de nieuwe Neurosis wel iets minder... toch, die andere platen zijn wel geniaal!

Ik weet niet waar iedereen moeilijk over doet. Ik ken het hele album zo ongeveer uit mijn hoofd en ik geniet er nog steeds met volle teugen van. Vind hem zeker van hetzelfde niveau als Deadwing en In Absentia. Technisch gezien vind ik dat ze vooruit zijn gegaan en deze plaat is varierend en vernieuwend genoeg ten opzichte van de vorige platen naar mijn mening. En die iets donkerdere sfeer + de teksten vind ik juist heel gaaf!
Voor mij de plaat van 2007 en ik kan niet wachten tot 28 juni in de Melkweg...

Eigenlijk klopt alles aan dit album, hoewel het voor mij zeker geen klassieker zal worden. Zeer degelijke en duistere rock, niet echt mijn eerste keus, maar ademt toch een bepaalde sfeer uit die me aanstaat.

Favoriet: Anesthetize, meeslepende track met verassende wendingen erin. De sterke drum is kenmerkend voor dit nummer.

3.5* (maar heeft meer luisterbeurten nodig voor definitief oordeel)

Ik vind niet dat je de teksten van dit album met een korrel zout moet nemen, juist integendeel.

De versie van pepe is echter wel een vreemde
"Explicitly dull, arousal annulled" en " Of all the empty ways of using up the day" is het volgens mij.

Beste werk van porcupine tree!!

4,0* --> 4,5*

Ja zeker. Instrumenteel is het helemaal top en ook de lyrics. De productie is ook erg lekker. Allemaal precies goed. Ik ken van PT alleen Deadwing en die vond ik maar matig.
Voor de rest is er al veel gezegd over deze plaat en denk ik niet dat ik er meer over kwijt moet.

4.5*

oh toch wel: Anesthetize is een geniaal monster.

Anesthetize is een goed nummer maar mij raakt het niet echt, ik vind het een beetje onsamenhangend.

Mijn stem voor dit album is echter wel een mooie 4****

Favorieten: My Ashes en Sentimental

Wat een onzin schreef ik daar eigenlijk... ik heb deze nooit echt beter gevonden dan Deadwing. Ik word een beetje depressief van deze plaat, terwijl ik van Deadwing echt kan genieten. Arriving Somewhere is ook veel sterker dan Anesthesize, wat inderdaad een beetje onsamenhangend is.

Kan ik het alleen maar mee eens zijn. Van zowel de harde als de rustige stukken in Arriving Somewhere, zijn prachtig. Bij Anesthesize vind ik het rustige ook prachtig, maar de harde stukken zijn toch wat minder mooi. Ik kan daar inderdaad ook niet van genieten.

Hoe mooi ik Arriving Somewhere But Not Here ook vind, Ik vind Anesthetize een behoorlijk stuk origineler. Vergelijk de opbouwen maar eens. Arriving Somewhere heeft toch een vrij cliche-opbouw: intro, couplet, refrein, interlude, couplet, refrein, brug, couplet, outro. Enkel dat laatste couplet is niet standaard. Anesthetize heeft vele onverwachte wendingen, die het spektakel toch een aanzienlijk stuk mooier maakt.
Ook de stukken zelf zijn in Anesthetize naar mijn mening een behoorlijk stuk origineler. De sfeer die de band hier weet te creeren hebben ze nog nooit eerder gedaan, iets wat ze eigenlijk wel bij Arriving hebben gedaan. Ook de solo's zelf zijn bij Anesthetize een stuk beter. De tweede solo in de brug van Arriving Somewhere had zelfs bijna een kloon van een Opeth solo op Damnation kunnen zijn (alhoewel die solo een gastrol was van Ackerfield. Maar dan nog gaat het om Porcupine Tree en niet om Opeth). Ik zeg hier niet dat ik Arriving Somewhere minder mooi vind, ik zeg enkel dat ik Anesthetize een stuk origineler vind en daardoor ook wat beter.

Nee ik vind dit album een hele verbetering ten op zichte van Deadwing. Ik blijf van mening dat elke fout van Deadwing blootgelegd wordt in dit album. En zelfs favoriete nummers als Lazarus of Arriving Somewhere van dat album beginnen toch op den duur te vervelen, wat dit album toch niet doet. Mijn respect voor Deadwing is de laatste tijd zelfs aan het kelderen door Fear of a Blank Planet. Een ontzettend catchy album, maar meer dan dat eigenlijk ook niet. Dan is Fear of a Blank Planet met vooral Anesthetize en Sleep Together toch een stuk origineler. Alleen dat 'Trains-stukje' aan het einde van Sentimental blijft jammer. Voor de rest kan ik nog steeds geen enkel minpunt ontdekken.

Overigens een mooie review op allmusic: http://www.allmusic.com/cg/amg.dll?p=amg&token=&sql=10:dzfixzq5ldfe

Beste stuk van het hele album als je het mij vraagt.

Verder ben ik ook ernstig aan het twijfelen of ik Deadwing niet moet vervangen voor deze in mijn top 10....

Nee joh, Fear of a Blank Planet is een zeer goed album maar Deadwing is nog een klasse beter. En nog een tikkeltje beter dan deze twee is In Absentia. Bovendien komt FoaBP pas over 2 jaar in de MuMe Top 250.

Nuja daar kunnen we een discussie over opstarten he, Deadwing vs FoaBP. Maargoed, dat heeft geen zin, ieder zo zijn persoonlijke smaak namenlijk. Ik vind FoaBP heel wat donkerder en juist DAT bevalt me zo erg. Ik moet bekennen dat ik In Absentia niet ken.

Deze krijgt van mij 4,5 sterren.
Het duurde even voordat ik erin kwam, maar nadat ik het album een paar keer gehoord had én live gehoord had was ik verkocht!
Het stuk waar Steven "distant sails" zingt in het nummer My Ashes geeft me gewoon kippevel.
Geweldig album!

Ik moet toch wel zeggen dat ik de laatste 3 albums van Porcupine Tree een prachtig drieluik vormen. In Absentia is het rustigst en het wordt dan steeds harder. Ik vind dat rustige van In Absentia allemaal zeer prettig om aan te horen, maar als je dan Deadwing met de iets hardere nummers hoort, vind ik dat toch zo mooi. Toen kwam dit album. Nog een tikkeltje harder dan zijn voorganger, maar je hoort er helemaal niets van In Absentia meer in terug. Dat vind ik jammer.
Wat mij betreft is Deadwing In Absentia en Fear Of A Blank Planet in perfecte harmonie.
Dus ik ben er ook niet voor dat Tsjo-Wi Deadwing uit zijn top-10 haalt. Bovendien komt het toch pas over 2 jaar in de top-250. Zoals Dynamo D al zei.

Tsjah die top 10 leg je toch niet alleen aan voor statistieken. Als dit album in je Top 10 thuishoort moet je hem er gewoon inzetten lijkt me zo.

Wat is dat nu voor een argument ???
Een top 10 kan even goed 10 albums uit 2006 & 2007 bevatten, en dan maakt het toch helemaal niets uit of ze nu in top 250 staan of niet.. En of In Absentia & Deadwing beter zijn beslist hij/zij zelf wel, man man..

Ha, dat zou ook wel tijd worden. Nuja, beter laat dan nooit...

Daar kan ik me dan weer niet in vinden. In absentia is op zijn best een onevenwichtig album, met de typische karaktertrekken van een overgangsplaat. Rustig op een harmonieuze manier vinden we PT op de beide voorgangers Stupid dream en Lightbulb sun, terwijl de met IA ingezette overgang met de beide opvolgers steeds een stukje verder geperfectioneerd werd.

Daarmee heeft PT wat mij betreft met FoaBP zijn beste werk in jaren afgeleverd, maar aan de grote platen SD en LS kan het nog nét niet tippen...

Daar kan ik me dan weer niet in vinden. Weliswaar deel ik jouw mening betreffende Stupid Dream, maar ik vind Lightbulb Sun een erg onevenwichtige plaat. Dat geldt overigens ook voor In Absentia, maar die vind ik dan wel weer beter dan Lightbulb Sun, maar dat terzijde.

Dan zijn we het, op de onderlinge schaling van Lightbulb sun en In absentia na, toch eens. Had slechter gekund.

Saai zeg, (winnie de) poeh.

Zopas voor de eerste keer beluisterd.

Er wordt weer erg mooie muziek gebracht, maar vrolijk word ik er niet van.
Dat is ook de bedoeling niet geweest, dus Wilson & co zijn in hun opzet geslaagd, een plaat brengen die raakt.

Ga ik er nog veel naar luisteren?

Zeer waarschijnlijk wel, maar ik heb het eigenlijk niet zo met albums die zwaar op de hand zijn. Een mistroostig gevoel hou ik niet graag aan muziek over.
Maar dat dit een klassewerk is, dat staat als een paal boven water en is reeds duidelijk na 1 luisterbeurt.

Een cijfer geven doe ik niet. Veel te snel na een eerste luisterbeurt.
Deadwing (niet vergelijkbaar met Fear) is meer mijn ding.