Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Ik probeer er ook te zijn... ik zoek echter nog een slachtoffer!

Nouja in ieder geval is dit mijn favoriete album geworden van de heren. Itt Deadwing en In Absentia raakt dit album mij echt. Een zwaardere plaat dan de voorgangers naar mijn mening, wat het zooo waanzinnig goed maakt.

Eeuwige lof aan Steven Wilson *5

En hoger is het geworden; 4,5* voor dit schitterende album.
Favoriete nummers zijn nog steeds Sentimental en Fear of a Blank Planet, maar ook Anesthetize is enorm sterk, het blijft de volle 18 minuten boeien. Vanwege de constante zware, melancholische toon was het een moeilijk album om in te stappen, maar als je er eenmaal inzit wil je er niet meer uit.

Voor mij ook mijn favoriete PT album. Veelal doordat hij iets zwaarder klinkt dan zijn vorige twee (beide ook wereldalbums).
Anesthetize

5*

Man man man wat is Sleep Together toch een dijk van een nummer live Geweeeeldig optreden by the way!

Wat een cd. Je hoort de Fear in de songs steeds terug keren. Ook hoor je woede. Indrukwekkend, soms angstaanjagend. En daarnaast is het soms gewoon prachtig. Eén van de hoogtepunten voor mij zijn de strijkers. Een subliem album.

Deze valt me tot nu toe nogal tegen. Zeker in vergelijking met Deadwing.
Voorlopig 3*

Om de een of andere reden raakt me dit niet zo, ik kan wel zien waarom het andere wel zou kunnen raken alleen bij mij doet dit soort rockmuziek het nét niet. Wel mooi om te zien dat er tegenwoordig nog bands zijn die lange nummers maken die niet saai worden of teveel in herhaling vallen.

Dit raakt me wel. Ik had pas ruzie met mn broer, en die gooit deze cd met doosje en al tegen me aan. Dan raakt zo'n album je pas echt

Over raken gesproken. Deze plaat raakt me in de ziel. CD van het jaar 2007 wat mij betreft. De twee shows die ik zag in De Effenaar en HMH, daar geldt in wezen hetzelfde voor. Deze band verdient een Nobel prijs.

Voor mij is dit ook de beste cd van 2007 zonder enige twijfel! Ik vind het jammer dat ik het concert in HMH heb gemist, want ik las dat er een paar oude tracks waren gespeeld maar gelukkig heb ik ze in de melkweg kunnen meemaken, en wat zijn ze goed live!!!!! Mijn favo track: Sleep Together.

Inderdaad, deze plaat verdiend een nobelprijs, echt waar.
Ik had wel af en toe iets van 'waar heb ik dit eerder gehoord'... dat was dus die ene sample die ook gebruikt word in Led Zeppelin's No Quarter...

En er zijn dus mensen die dit album serieus een 0,5 of 1 hebben gegeven, hmm, ik respecteer andermans mening maar dan heb je écht geen verstand van muziek.

Op Anesthetize na (geweldig nummer) vind ik dit album nog steeds best wel tegenvallen. Nog wel 3,5*, maar ik had meer verwacht.

Ik verschiet keer op keer van die drumbreak op het einde van het album. Wat doet die daar nu ?

De drummer vond dat hij op de plaats iets te min aanwezig was, deed een weddenschap dat hij nog even een leuke drumbreak mocht neerzetten op het einde, en won.

vandaar xp

Wat zo grappig is, is het feit dat steeds meer mensen de band ontdekken. Terwijl 2 jaar geleden iedereen mij scheef aan stond te kijken. Dit album lijkt welhaast iedereen te kennen :/

De muziek staat bol van de klasse, en dat maakt ze zo damn uniek vind ik. Ook al spreekt het je totaal niet aan, de muzikaliteit moet je tenminste kunnen waarderen lijkt me...

Ik vind dit concept-album de meest geslaagde van de band in ieder geval. De gitaarriffs klinken veel rauwer dan op Deadwing lijkt het wel. Ligt dit aan mij?

Ik denk (vermoed) dat iedere Porcupine Tree vooral geleidelijk is gaan ontdekken met In Absentia en Deadwing. Heel veel mensen stippen deze albums aan als klassiekers. Een nummer als Arriving Somewhere But Not Here was zelfs in 2006 (en ook in 2007) terug te vinden in de Arrow Rock 500. FoaBP heeft de (kleine) boost gegeven aan Porcupine Tree die het nog nodig had om wereldwijd volledig door te breken. Ook dit album (net als zijn voorganger Deadwing) geldt nu al als een moderne klassieker in haar genre.

Alles op dit album is rauwer en somberder dan op Deadwing. Op Deadwing kon je nog regelmatig adem halen, Fear of a Blank Planet grijpt gewoon heel hard naar je keel. En dat laatste spreekt me nou net zo heel erg aan van dit album.

sommige mensen waren er iets eerder bij en zijn dan ook grotere liefhebbers van het eerdere PT werk

Het gekke is dat ik Porcupine Tree ook vooral via Deadwing en In Absentia ontdekt heb. Nu ben ik toch wat dieper gaan graven in het oude spul en eigenlijk vind ik dat gewoon beter dan die twee albums. Stupid Dream vind ik onderhand zelfs net wat beter dan Fear of a Blank Planet.

De hier vermelde bonus tracks horen er m.i. niet op. Dat is de EP Nil Recurring. Weliswaar staan deze tracks ook op de dvd-audioversie maar daarbij ook duidelijk gemarkeerd als mini album Nil Recurring. De band ziet deze tracks ook niet als onderdeel van FoaBP.

De bonus tracks staan op de vinylversie.

Ook als integraal onderdeel van FoaBP? Zo ja, dan verandert dat de zaak natuurlijk.

De Humo is voor vele dingen goed, maar niet voor recensies van (harde) rockmuziek. Ik ontdek het liever zelf (en de laatste tijd vooral via MusicMeter!). Deze ligt nu op en het bevalt me enorm. Nog iets te vroeg voor een stem maar het zal een hoge quotering zijn.

Och, ik stem toch: 4,5.

Nil Recurring, Normal en What Happens Now worden op de hoes vermeld als deel D in de range van A tot D, kant twee van de tweede plaat dus.

de 2.0 versie ziet er zo uit...

Dat is de standaard vinyl-tracklist waarop FoaBP gecombineerd is met de Nil Recurring EP. Op zich niet een hele dramatische verandering ten opzichte van de '1.0'-tracklist, alleen Cheating the Polygraph is achter My Ashes gezet, maar het lijkt allemaal meer om praktische redenen dan dat er een artistieke gedachte achter zit (met alleen het titelnummer en my ashes was kant A een beetje magertjes qua lengte, en de Nil Recurring EP paste weer niet in zijn geheel op kant D).

gewéldig album, ga zeker meer van deze heren luisteren. vooral Anesthetize weet me de volle 17 minuten helemaal te boeien.

4.0*

Goed album, ik vind alleen My Ashes een erg zwak nummer, wat vooral heel erg opvalt doordat My Ashes tussen de twee beste nummers van het album instaat (die overigens geweldig zijn). Ik vind de sound van deze band heel lekker en ga er zeker meer van luisteren.

Dit is het eerste dat ik van Porcupine Tree hoor.

Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken want wat is dit voor rock eigenlijk?
Ik kan het niet echt plaatsen. Soms een pianotje erbij om de boel wat zachter te maken (Sentimental). Soms wat harder (anesthesise).

Deze twijfel wil niet zeggen dat ik het slecht vind. Ik stem gewoon graag op iets als ik het kan vergelijken met een bepaalde muziekstijl of andere bands, om een referentiepunt te hebben. Maar wat dan nog. Er zitten een paar erg goeie songs in en de muziek is gewoonweg kwaliteit!

4* voor een lekker album. Je hebt wat stevigere rock, zachtere nummers, melodieus en kwaliteitsvolle muziek!

Toch uiteindelijk gestegen naar 5*. Ik vind My Ashes nu, na een paar keer luisteren, stukken beter aan te horen en de rest is gewoonweg briljant, dus ik kan er weinig anders van maken. Top album!

@Lennonlover: Een referentiepunt is goed voor de eerste paar luisterbeurten en dan moet je eens durven verdergaan en de muziek op je af laten komen. Dat is mijn gedacht: ik heb dit zo gedaan bij dit album (had nog nooit iets gehoord van P.T.) en dit album bevalt me enorm.