Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

afgelopen woensdag bij de Plato in R'dam langs gegaan en toch maar deze plaat meegenomen, wist niet wat ik ervan moest verwachten. Maar wát een plaat.... prachtige melodiën, zeer vette riffs, mooie zang! Ik voel aan me water dat dit een favoriet blijft

voor nu nog een 4,5
zou zomaar nog eens een 5 kunnen worden.

Al een aantal weken liep ik op zak met een cd-bon. Toevallig tegengekomen bij het opruimen van een kast. Vanochtend kreeg ik ineens het onweerstaanbare gevoel om dat ding te gelde te maken.
Bij een locale platenboer naar binnen gestapt en bijna een uur door de bakken lopen snaaien.
Mijn oog viel op dit schijfje, en ik bedacht me dat er op mume volgens mij een aantal users bijzonder te spreken is over deze band. Ik ken het helemaal niet, dus volledig in de blind meegenomen, vertrouwende op de overeenkomsten in smaak met een aantal van deze users.
Inmiddels aan de vierde luisterbeurt toe.
Wat een grandioos album is dit zeg. Geweldig! Hier moet ik meer van hebben.
Nu hoor je zo'n album eigenlijk pas sterren te geven na een aantal luisterbeurten, maar eigenlijk niet op dezelfde dag.
What the hell, ik doe het toch.
De volle mep.

Nou rayman, jij gaat nog fijne tijden tegemoet als dit je eerste PT plaat is. Die volle mep wordt waarschijnlijk niet minder dus je stem is goed besteed.

Typisch dat veel mensen dmv deze plaat Porcupine tree leren kennen.... Lijkt wel een virus.

Dergelijke dingen zeiden we ook bij Deadwing toen die net uit was en bij In Absentia toen die net uit was... the only way is up.

Berichten over welke PT-albums te beluisteren verplaatst naar Porcupine Tree

Heb ze gisteravond live gezien. Ik heb ze eerder gezien in het voorprogramma van Dream Theater 8 jaar geleden (metropolis tour). Ook gezien op Pinkpop dit jaar, maar optreden gisteravond was echt grandioos.

Speelden dit album in de eerste set, emt als absoluut hoogtepunt Anesthesize. Wat een fantastische live-band en wat een geweldige drummer. Toch is dit niet mijn favoriete album, alhoewel hij toch 4/5 van me krijgt

Kende deze band van naam.. Net even een paar nummers beluisterd, het klinkt eigenlijk erg goed!

Erg tof album van PT, sommige nummers vielen bij mij meteen in de smaak en anderen moesten flink groeien bij mij. Dat laatste was vooral het geval bij "Anesthetize". Toen ik deze voor het eerst hoorde had ik zoiets van ".. meh" maar nu kan ik er geen genoeg van krijgen
De rest van de nummers zijn ook erg goed afgewerkt, hoewel ik persoonlijk minder kapot ben van de laatste 2 nummers; "Way Out Of Here" en "Sleep Together". Nouja, "niet kapot van" is misschien wat overdreven, maar ik vind de 1e 4 nummers gewoon mooier
FOABP krijgt wat mij betreft een welverdiende 4*
Ben trouwens benieuwd wat PT komend jaar voor ons in petto heeft

Dit wordt ongeveer mijn eerste CD-recensie sinds 1 jaar afwezigheid van MusicMeter... De verslaving is ondertussen niet opgehouden, maar de muzieksmaak is behoorlijk afgevlakt. Ik ben zelfs aan de Michael Jackson geraakt uiteindelijk.... Nu is dit persoonlijke verhaaltje natuurlijk niet zo interessant op zich, maar wel als we kijken naar het concept van dit album. Deze afvlakking op het gebied van muziek is illustratief voor het jongetje dat in deze plaat centraal staat.

De titelsong, en tevens de single van dit album, slaat bij mij aan als een introductie van een spannend boek. Catchy, het meest concrete en interpretatieloze nummer van het hele album. Op dit nummer wordt weer goed duidelijk wat het machtigste wapen van PT is; muziek gebruiken om sfeer te brengen en daarmee het concept te verduidelijken. Na Pink Floyd is dit ongeveer de eerste band die daar in mijn opinie een meester in is. Het jachtige, simpele gitaarriffje gepaard met een staright-to-the-point tekst laat meteen diepe indruk achter. Toen ik dit nummer eerst opzette en meteen meelas met de tekst dacht ik "Volgens mij wil Wilson ons iets vertellen". TV-verslavingen, familieproblemen, drugsverslavingen, het zijn algemene voorbeelden van hoe onze jeugd dreigt te verloederen.

Het album vervolgt met het mooiste nummer My Ashes.(Ja, ik kies niet voor Anesthetize) Kan een nummer nog emotievoller? Hoe ongelooflijk is het dat Wilson dit verhaal van een afstand kan vertellen terwijl je eigenlijk alleen zo'n tekst kan verwachten die er middenin zit. Een kind wiens jeugd niet is als dat een kind hoort te zijn. Zijn ouders die hem nooit kunnen geven wat hij wil maakt dat dit kind volledig in zichzelf keert. "Return to save the child that I forgot". De muziek is werkelijk fantastisch, voor mij van vergelijkbare kwaliteit met het even emotionele Collapse The Light Into Earth. Alles sluit perfect aan in dit nummer.

De jongen (jezus, ik ga nu toch echt om me heen kijken in mijn directe omgeving) wordt een ijskoude vertoning, die iedere dag zichzelf verliest in het leven van dag tot dag, en het streven naar overamusering. In Anesthetize krijgen we de jongen in een monoloog aan het woord. Hij merkt zelf dat alle gevoel is verdwenen uit zijn leven, maar wil zichzelf dwingen om gelukkig te zijn, en zijn depressie te bestrijden (dit wordt overigens fantastisch in 3 delen neergezet). De jongen slaagt erin om zijn gedachten onder bedwang te houden, en lijdt daarna een geforceerd vrolijk leven als consument. De verwijzing naar Cod Philosophy (In Nederland bekend als Pseudofilosofie) is een bijzonder mooie, want het toont de paradox van het individu in het geheel aan. Dit is namelijk DE reden dat individueen verzanden in een leven wat hen niet bevalt, vanwege de druk van de massa. In deel 3 wil de jongen even ontsnappen, en gaat kijken naar de zee en het water, die meer warmte uitstralen dan hij in tijden gevoeld heeft. Hij wil tot zijn zinnen komen, en weer voelen...
Hulde overigens aan de fantastische muziek erbij. Wederom een sterk staaltje van sfeerbuilding, ook al zou de muziek zonder het concept ook nog een dikke 9 verdienen wat mij betreft. Voornamelijk het 2e deel en de overgang van deel 2 naar deel 3 is geweldig.

Het gaat bergafwaarts met de jongen. Hij wordt ouder en ouder, maar voelt zich steeds zwakker. In Sentimental wordt verteld hoe een jongen volwassen wordt en onafhankelijk ('"You can't blame your parents anymore"). Het gaat over kinderen die niet kunnen maar vooral ook niet willen opgroeien. De verantwoordelijkheid en de verandering, het zijn dingen die ze niet willen. De disciplinaire stap die het verlaten van hun saaie leven meebrengt brengen jongens zoals de hoofdpersoon in verlegenheid.
Opvallend natuurlijk is het motiefje van Trains, aanwezig in dit nummer. Het is er volgens mij niet zomaar; Trains gaat immers ook over de sombere blik richting onze jeugdjaren. Fantastisch hoe PT zo'n oeuvre bij elkaar heeft gespeeld in die jaren. Vrolijk word je er niet van, maar ik krijg ineens wel echt weer een drang om te "leven".

Bij Way Out Of Here is het over. Niks kan de jongen meer redden, hij heeft geprobeerd positief te blijven, maar kiest er nu echt voor om zijn gehate leven te verlaten. Alle sympathie van (oudere) familieleden die willen weten hoe hij het op school doet; het kan hem helemaal niks meer schelen. Hij wil alles achterlaten, verbranden, wegsnijden...Toch is er angst; zijn gevoel lijkt zijn lichaam te hebben verlaten, maar des te meer is hij bang geworden voor het fysieke gevoel: hij durft geen zelfmoord te plegen.
De sfeer die gezet wordt bij dit nummer is dan ook fantastisch; de opbouw van de spanning lijkt wel identiek aan die van een jongen die zijn laatste seconden aftelt voor hij daadwerkelijk voor de trein springt, echt fantastisch gedaan ook hier weer...

Het album eindigt met het enige nummer waar ik niet helemaal zeker van ben. Het lijkt erop dat de titel Sleep Together letterlijk genomen kan nomen, aangezien de jongen eindelijk de oplossing voor al zijn problemen lijkt te hebben gevonden. De oplossing is seks, geen liefde. De seks is even koud als dat zijn emoties altijd zijn geweest. Maar juist dit is het gedeelte wat ik niet snap aan het album; koude liefde moet toch juist des te meer een reden zijn om tot zelfmoord te neigen dan de oplossing te zijn van zijn problemen? Dit blijft voor mij nog even een vraagstuk. Er is namelijk ook een mogelijkheid dat dit nummer alsnog naar de zelfmoord verwijst, getuige sommige teksten (This is Your Way Out, Do or Drown).

Resume: het is een fantastisch verhaal, waar ik zo een boek van zou willen lezen. Het maakt emoties bij me los, en willekeurig zie ik voor me dat een jongen zoals die op dit album deze CD beluistert en langzaam begint te huilen, eindelijk een vorm van emotie, zoals hij al lang niet meer heeft meegemaakt...
De muziek is bijzonder touching; iets minder harde riffs zoals op Deadwing of In Absentia, iets meer synthesize en toetsen...iets meer echte prog. Wel bijzonder jammer dat ik geen bonustracks op mijn CD heb.

Ik ga meteen naar een 4,5* voor dit album, en het is dat ik me er nu even niet mee bezig hou, maar dit album zou ongetwijfeld in mijn top 10 komen.

Overigens spreek ik continu van een "hij" of een "jongen", maar misschien is dat wel omdat ik eigenlijk alleen het plaatje van een jongen hierbij kan voorbeelden, terwijl het natuurlijk voor meisjes ook geldt.
De nadruk ligt bij mij zoals gemerkt op de tekst, maar ik vraag me ook daadwerkelijk af hoeveel mensen nu echt stilstaan bij de "inhoud" van deze muziek als ze er naar luisteren. Persoonlijk vind ik dat daar veel meer oog (en oor) voor moet zijn, daarmee zou muziek pas echt als kunst gewaardeerd worden.

Staan er op dit album ook mooie melodieuze melancholische nummers, zoals feel so low en lazarus? Beide nummers behoren voor mij namelijk zonder enige twijfel tot de parels die de geschiedenis van de populaire muziek heeft voortgebracht. Ik heb daarentegen niet zo veel met de progressieve rock nummers van deze band.

Je hebt ze voor het uitkiezen! Persoonlijk zou ik My Ashes aanraden, maar een nummer als Way Out Of Here of Sentimental is ook aan te raden...

Way out of here groeit wel enorm, langzaam toch echt mijn favoriet van dit album aan worden. De tekst, de dreiging, heerlijk.

Deze nummers zijn zeer beklemmend. Toch wil ik steeds terugkeren naar de gevoelens van isolatie, troosteloosheid en wanhoop die deze nummers bij mij oproepen.

Mijn favoriet is toch wel Way Out of Here. Vooral de videoclip is prachtig in elkaar gezet.

nice recensie Frank! Erg tof geschreven, complimenten

Daar sluit ik me volledig bij aan! Na het lezen van zijn recensie geniet ik nog meer van de nummers die hij mij heeft aanbevolen.

Hetzelfde, dat van Sleep Together snap ik ook nog niet helemaal.

Mooi verwoord Frank.:)
maar mij lijkt het einde juist wel duidelijk. Dat die jongen of wat dan ook geen gelukkig leven leid is wel duidelijk. Hij lijkt in mijn ogen zelf zwaar depressief, drugsverslaafd en levensmoe. En in Sleep Together pleegt hij zelfmoord (door een overdosis ofzo)

"Let's sleep together right now
Relieve the pressure somehow
Switch off the future right now

Let's leave forever"

Ik interpreteer dit stuk als een voorafbedachte overdosis om vredig in slaap te kunnen vallen. Voor altijd, dus dan ben je wel dood in mjin ogen.
Dat is toch mijn interpretatie, en ik vind het eerlijk gezegt wel een ''mooi'' einde.
PT heeft op deze cd in ieder geval erg goede, emotionele teksten neergezet (hetzelfde voor de muziek van FoaBP btw )

iedereen met z'n theatrale en dramatische interpretaties

Ja daar heb je eigenlijk wel gelijk... dat zie ik nu pas eigenlijk:O Ik merk eigenlijk dat ik veel te moeilijk daarover heb lopen denken. Vooral dat stuk "Relieve the pressure somehow, Switch off the future right now" laat zien dat je eigenlijk geen andere kant opkan
Ik kon me alleen niet voorstellen dat Wilson ons zonder optimistisch einde wilde laten vertrekken... kennelijk wel dus:')

Maar de angst voor een lege planeet is toch ook theatraal en dramatisch.

Ik vind Frank zijn verhaal sterk en geloofwaardig, ik denk echter persoonlijk dat de insteek van de Wilson co. iets eenvoudiger en iets anders (Steven Wilson vertelde onlangs in de 013 dat Way out of here gaat over een meisje dat terwijl Porcupine tree opstond op haar i-pod onder de trein terech was gekomen, overigens kon ik er niet uit opmaken of het nu een ongeluk of zelfmood was, vandaar de concusie anders) was, namelijk het de afstomping van de maatschappij door alle moderne snufjes die ons vandaag de dag ter beschikking staan. Iedereen loopt met een mobiele telefoon aan of een i-pod in zijn oor waardoor mensen wel communiceren, maar niet meer met de persoon die op dat moment het dichtste bij hen is, ofwel asociaal gedrag aan het vertonen zijn.

Fear of a Blank Planet = Angst voor een lege planeet of Angst voor een blanke planeet?

Blank is niet blank in het Engels, eerder white , dus ik meen te zeggen dat het Lege Planeet moet zijn.

waar ik op doelde waren alle interpretaties met zelfmoord etc.

Tja ik weet niet Willie, als ik naar de tekst kijk dan denk ik toch iets anders, meer een geplande zelfmoord dan een ongeluk sowieso. En als ik naar de tekst kijk dan zie ik toch meer een obsessie, terwijl bij Sleep Together naar mijn mening de daad bij het woord wordt gevoegd.
Bovendien geldt die insteek die jij noemt eigenlijk voor het hele album. Ik las in een interview met Wilson het volgende:
"And I was thinking for a while about an album that would somehow deal with the issue of the 21st Century and this whole issue of the Information Technology age and how its affects not just young people, but everyone, but specifically young people"

Maar gelukkig zegt Wilson in hetzelfde interview dat het ook zijn bedoeling is om iedereen vrij te laten in hoe zij het album willen interpreteren.

Hij heeft ook nog steeds niet verteld wat de bandnaam betekent, wat hij ook niet gaat doen. Misterieus mannetje, die Wilson. Laat Godzijdank dan wel weer ruimte voor interpretatie, en dat maakt het zo mooi hè.

Waar de bandnaam vandaan komt is wel degelijk te vinden hoor. Ik ga het niet zelf zeggen want a: ik ben te lui en b: het is toch plezanter om dat zelf uit te zoeken.

Caucasian is het juiste Engelse woord voor blank, maar ik hoop dat Adnino een quasi-grappige opmerking maakte.

Daarom noemde ik jouw interpretatie ook sterk en geloofwaardig, want ik vond het oprecht mooi.