Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Je heb helemaal gelijk, op deze plaat zij de pink floyd invloeden bijna niet te horen, maar je kan niet ontkennen dat pink floyd een grote invloed hadden op porcupine tree ( luister maar naar lightbulb sun).
En dat dit een steen goede plaat is.
Een goed muzikaal 2009 gewenst

Moet je eens naar Up the Downstair luisteren. Pink Floyd all over the place De beste wensen voor het nieuwe jaar allemaal!

Fear Of A Blank Planet begint met het titelnummer. Het zet gelijk de toon voor de rest van het album, met een goede tekst over wat er gebeurt als we in digitale werelden gaan leven, strakke drums en een hele goede gitarist. Vooral de gitaarsolo aan het eind van nummer is het vermelden waard, niet te priegelig met te veel noten en ook niet te sferisch, maar gewoon perfect bij het nummer passend, waarop een outro volgt met rustige synths.
My Ashes is het meest rustige nummer van het album, een beetje te vergelijken met Lazarus op Deadwing. Het is echt een nummer dat je meerdere keren moet beluisteren om er de schoonheid van in te zien, maar het is gewoon een erg mooi rustpunt tussen het titelnummer en Anesthetize.
Anesthetize is dan de 'epic' op dit album en beslaat met zijn ruime zeventien minuten ruim een derde van het album. Het is voor mij ook gelijk absoluut het beste nummer op het album, met een hele strakke drumpartij en een mooie afwisseling tussen de meer sferische delen en de ruigere en hardere stukken. Ook hier is het weer aan te bevelen de tekst mee te lezen, want zoals het hoort bij een concept-album zijn de teksten van hoog niveau.
Daarna krijgen we Sentimental, wat begint met een stukje op de piano met ondersteunende drums en weer de karakteristieke zang van Steven Wilson. Het nummer eindigt met een mooie gitaar-riff, die helaas wel erg lijkt op de riff uit Trains.
Way Out Of Here heeft weer die mooie balans tussen de zachte en hardere stukken. Het begint heel rustig met een stukje piano, maar bij een refrein komt het toch meer in de buurt van de steviger rock, met een erg mooie solo rond het punt van vier minuten. Maar het echte hoogtepunt van dit nummer komt pas na die solo, met een echte mooie zware riff en bijbehorende drums, afwisselend met weer die sferische stukken.
De afsluiter dan, Sleep Together, is ook qua tekst een echte afsluiter. Als Steven Wilson aan het eind van het nummer Let's leave forever zingt, weet je wel hoe laat het is. Dit is ook goed in het nummer te horen, het is iets ingetogener en zwaarder dan de voorgaande drie nummers, ook in de refreinen.

Op Fear Of A Blank Planet haalt Porcupine Tree een erg hoog en constant niveau. De drumpartijen zijn erg strak, de bas voegt echt iets toe, de synths zorgen net voor dat beetje extra sfeer en de gitaar is gewoonweg geweldig. Het concept wat er dan bij hoort, namelijk iemand die zichzelf verliest in digitale werelden en uiteindelijk besluit zelfmoord te plegen, voegt dan nog net dat beetje extra toe, waardoor ik deze net boven Deadwing plaats en deze zich de derde plaats in mijn top 10 toe kan eigenen.

@LukkO;

Anesthetize vind ik top, maar het concept van de plaat staat mij niet aan.

Volgens mij komt dit album over een tiental dagen de MuMe Top 250 binnen denderen!

Nee, pas op 16 april (hij is toegevoegd op 10 februari). Ik heb het een keer nageteld, een maand geleden of zoiets en toen stond hij qua puntenaantal precies gelijk met Deadwing, dus hij zal wel in de buurt komen daarvan.

Dat verdient deze plaat ook echt vind ik. Deze vind ik nog een stuk beter dan Deadwing, want dit is meer een echte groeiplaat, daar waar Deadwing mij na 2 luisterbeurten al gelijk pakte, had ik voor deze toch wel 7 tot 8 luisterbeuren nodig. Maar dat zijn voor mij dan vaak ook de beste albums waar ik naar blijf luisteren. Albums die mij gelijk al pakken zijn op de duur saai en voor mij geen blijvers. Nu wil ik natuurlijk zeker niet zeggen dat ik Deadwing nu een saai album vind, maar in vergelijking met deze gewoon een beetje minder meer niet. Nog steeds een stuk beter dan vele soorten muziek die vandaag de dag nog gemaakt word, dat zeker. Porcupine Tree en Tool steken er voor mij torenhoog bovenuit als het om de moderne bands gaat vanaf begin jaren 90.

Ik weet anders nog wel een paar andere goede bands vanaf 1990, maar daar gaat het hier niet over . Bij mij wisselen Deadwing en Fear Of A Blank Planet stuivertje, de ene dag kan ik de een beter vinden en de volgende dag de andere. Nu heb ik Fear Of A Blank Planet in mijn top 10 staan omwille van het concept, wat ik op Deadwing niet vind. Als het muzikaal allebei zo geweldig goed is, moet ik het verschil maar in dat soort zaken gaan zoeken.

Steven Wilson is een genie. Althans, dat is mijn mening, als fan van Pink Floyd en een groot aantal dark ambient acts.

Wat een indrukwekkend staaltje kunst. Ik ben er nog steeds niet volledig aan uit in welke maat er gespeeld wordt op het openingsnummer, maar dat de lyrics verwijzen naar een evolutie richting een kleurloze maatschappij met geïsoleerde mensen, is redelijk duidelijk (TV, yeah it's always on, How can I be sure of me, the pills I have been taking confuse me,...). Opmerkelijk bij PT is dat de refreinen precies steeds klinken als een soort bevrijding (bv. ook bij het lied Deadwing op cd Deadwing). Bikkelharde verzen en meer melodische refreinen, 't spreekt me aan. Hoewel het niet mijn favoriete nummer op de cd is, vind ik de solo op 5:45 wel een lekkere bijdrage hebben, met daarna opnieuw de zang die invalt op 6:41. "Steal a gun to kill time": goed gevonden, komt hard aan hoewel het figuurlijk bedoeld is.

Net als bij het openingsnummer klinkt het refrein bij My Ashes ook weer bevrijdend, met een toename van instrumenten (synths die meer op de voorgrond komen, een klassiek klinkend orkest,...). Hetzelfde thema wordt hier aangesneden; de cd kan beschouwd worden als een waarschuwing hé, alleen de titel spreekt al voor zich. Het lied krijgt wat meer diepgang en voortgang op 2:08 met de drums die erin komen en de schreeuwerige ?keyboard?-effecten vanaf 2:16. En zo wordt een zacht en traag lied opgebouwd as it should be. Het ultieme kippenvelmoment vindt ten slotte plaats op 4:16, als het lied quasi gedaan is: de - alweer - bevrijdende stem van Wilson op dat moment.

Huzarenstuk van de plaat is ongetwijfeld het meesterlijke epos Anesthetize dat onheilspellend begint met een zacht voortkabbelend gitaarriffje, gecombineerd met een onopvallende keyboardklank en de opvallende drums die dus eh.. onheilspellend klinken. Het is alsof de plaat steeds meer groeit naar dit nummer toe en vervolgens met Sentimental uitdooft (waarmee ik zeker niet bedoel dat Sentimental minder goed is, maar hierover later meer). Met Way Out Of Here en Sleep Together eindigt de plaat nogal op een speciale manier. Voor de derde keer merk ik op dat het refrein weer zwaarder klinkt en nog apocalyptischer dan de verzen (vanaf "I simply am not here"). De ultieme explosie vindt in dit eerste deel van het lied ongetwijfeld plaats op 2:54. Kippenvel alom. ik moet wel toegeven dat ik die zes nummers toch een aantal keer heb moeten beluisteren eer ik de schoonheid ervan inzag. Blij dat ik ze heb ingezien. De solo: we worden met harmonische toonladders belaagd en in een nummer als dit is dat gewoonweg verplicht. In het begin vond ik de solo niet erg goed, maar mijn mening, die heb ik gelukkig herzien. Vooral vanaf 4:40 en 4:49. Opmerkelijk is ook de ritmeverandering vanaf de solo. De opbouw richting "The pills in me" is begonnen. Na die solo begint er een verdomd vreemd stukje. Speelt de gitaar 5/4 en de drum 4/4? Voer voor discussie! Aan de drums en de keyboards te horen, merk je dat er climax op komst is, en wat voor één. Een vleugje moeilijk headbangbare metal gevolgd door alweer zo'n gitaarriff waar je tien keer moet naar luisteren eer je 'm 'begrijpt'. The pills in me, 't is begonnen hé (...but I can't switch off. Only apathy!...). "We're lost in the mall" enzoverder wordt ondersteund door een lick die voortdurend uit dezelfde noot bestaat, maar toch verdomd aanslaat. Hoe doen ze het toch. 9:17 vat aan met de outro van The Pills in me, richting 11:06, waar de trash metal (correct me if I'm wrong) begint. Amai, nooit gedacht dat ik dat zou appreciëren: zoveel variatie in één lied. Het duurt dan ook langer dan een kwartier... Ten slotte de echte outro, die ondanks het feit dat die ook eufemistisch uitgedrukt, prachtig is, niet echt nodig was. Maak er een apart lied van en breid het wat uit.
Topmoment van dat laatste deel: You were stolen as black across the sun. De manier waarop dat gezongen wordt geeft me het gevoel van "all hope is gone". Anesthetize behoort tot de groten der aarde.

Sentimental is - na Anesthetize - mijn favoriete nummer op de plaat. Of zal ik het Normal noemen? Best wel interessant dat twee verschillende hetzelfde refrein hebben. Sentimental opent met een pianostukje dat op zich niet al te ingewikkeld is, maar al wat moeilijker te analyseren is in combinatie met de drumpartij die dan invalt. Prachtig refrein, het mooiste op de plaat. Klinkt weer zo - sorry! - bevrijdend. Op 3:52 vat de outro aan; je wordt ondergedompeld in een zee van melodieën. De eenvoudige, bscheiden akoestische inbreng op 4:12 maakt het plaatje compleet. I love this song.

Met Way Out Of Here en Sleep Together ben ik iets minder vertrouwd. Die nummers willen niet echt tot me doordrongen. Ze brengen me plots weer met beide voeten op de grond na de trip My Ashes - Anesthetize - Sentimental. Beide intro's vind ik ook niet bijster briljant. Er ontbreekt iets, vind ik. Het refrein van Way Out Of Here blaast je dan wel weer uit je sokken, echt goed. Op 4:49 worden we dan weer verwelkomd door een de metalkant van PT, waarvoor dank. Onregelmatig as ever, laat de Intelligent Rock maar komen. 't Is dan dat het nummer pas echt bloeit. Way out! De opvallende basriff vanaf 6:17 vind ik geweldig, trouwens. Er wordt gewerkt naar een climax tijdens die laatste minuut met steeds hogere keyboardklanken, maar dan stopt het nummer plots. Bastards!

Ten slotte Sleep Together. Vind ik persoonlijk het minst goede nummer. Kent ietwat dezelfde opbouw als Way Out Of Here, met een explosief refrein, maar ik word er niet extatisch van. De introriff is me te vreemd, te gemaakt, te onecht. Het onheil nadert, maar niet op dezelfde manier als in Anesthetize.

Het geheel krijgt van mij vijf sterren, omwille van het briljante brein van Wilson, het epos Anesthetize, het dromerige Sentimental en de rest die deze plaat tot een staalharde pijler in de progressieve muziek maakt.

In de vierde regel moet de zin uit Fear Of A Blank Planet uiteraard "How can I be sure I'm here? The pills that I've been taking confuse me" zijn.

Prachtig stuk nocoot!
Ik ben het wel met je eens over de sommige gemaakte en onechte stukjes. Soms heb ik het gevoel dat er iets teveel geforceerd word op dit album (als je dat bedoeld tenminste) maar des al niet te min een prachtig album! Al verkies ik toch Deadwing boven deze plaat denk ik...

You said it . het is tHrash metal

erg goed stukje verder. grotendeels mee eens

Ja, de intro van Sleep Together boeit me niet enorm. 't Blijft wel goed, maar er is beter op de plaat. Desalniettemin.. LET'S SLEEP TOGETHER!

Hoor hem net voor het eerst and it blows me away... Schitterend!
Geinspireerd door een van de beste boeken..

Ahja? Welk dan wel?

Lunar Park... maar dat is ook maar mijn mening

Zo Snowblood, flink ingelezen om tot de ontdekking te komen dat Steven Wilson 'Lunar Park' van Bret Easton Ellis als inspiratiebron heeft gebruikt voor dit album. Of ben je juist via dit boek tot Porcupine Tree gekomen..?

Mocht je deze band pas net hebben ontdekt, heb je nog heel wat moois in te halen.

Ik kende PT al langer van naam. maar dit wist ik toevallig

Ik heb deze band inderdaad pas net ontdekt en ben helemaal verkocht...precies wat je zeg..

Aah, het is mooi om mensen verliefd te zien worden op deze muziek. Het heeft iets sektarisch, ze hebben me ook mooi te pakken. Voor zij die het nog niet door hebben: check de 'tour' sectie op www.porcupinetree.com.

In Lunar Park is de eerste zin: "You do an awfully good impression of yourself."

Sounds familiar, niet?

Stem verlaagd.
Houdbaarheidsdatum begint te verstrijken.

yeah

Heb deze nog eens in mijn cd-spelertje gestoken en... verdomd, ik heb er weer van genoten!

Berichten over een nieuwe PT-plaat verplaatst naar Porcupine Tree

Heb ik onder een stoeptegel gezeten ofzo de laatste jaren? Tomme, waar de meeste prog-bands (Tool oa) weinig indruk op mij maken weet Porcupine Tree dat wel te doen. Zal het nog tig-keer gaan beluisteren de komende tijd..

Tool is geen progrock.
Tool is ten onrechte ooit eens onder de prog onderverdeeld en nu is het stigma vastgeroest.

Deze plaat van Porcupine Tree is nog wel prog.

Tool is wat mij betreft progmetal, (en haalt hun roots uit de new age), net als de laatste 3 platen van Porcupine Tree ook progmetal is, geen rock. Je kunt beide bands niet echt met elkaar vergelijken omdat er toch een behoorlijk verschil in sound en zangstem zit. Dit blijft voor mij hun beste album die ik het meest heb afgespeelt.

Tsja, volgens progarchives.com behoort Tool tot de "Experimental/Post Metal" stroming, en dat is dan blijkbaar weer een subgenre van progrock .
Porcupine Tree wordt ingedeeld bij "Heavy Prog". Dus beiden subgenres van prog, maar toch net effe anders ....

Ik ga er maar vanuit dat ze het wel weten, want als je naar de lijst van subgenres kijkt kan een discussie erover wel eens behoorlijk diffuus worden en daar waag ik mij in ieder geval niet aan .

De hokjes zijn ook niet meer wat ze geweest zijn.

Het is een lange weg sinds In The Court of the Crimson King, Days of Future Past, Fragile en Thick as a Brick.

Sombere dagen voor de prog