Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Kingsnake toch. Je bent nog maar 31 maar je klinkt nu al als een ouwe lul.

Als je dergelijke muziek wil horen zet je King Crimson toch weer op? Bij vooruitgang hoort nu eenmaal verandering en je moet zelf weten of je daar in mee gaat.

Nog even iets anders, ik ben inmiddels wel benieuwd naar het volgende album waar PT mee op de proppen gaat komen. Steve Wilsons laatste solowerk deed af en toe weer aan de oude PT denken. Hopelijk gaat dit voor PT ook weer een nieuwe muzikale richting betekenen. Ik heb toch het gevoel dat de stijl van de laatste drie albums hier wel zijn eindpunt heeft bereikt.

Misschien is het een leuk experiment om het spoor in de tijd terug te volgen.
Ik ben in 2000 verslaafd geraakt vanaf album Stupid Dream.
Veel luisterplezier voor de toekomst

Goede tip! Inmiddels Fear of a Blank Planet en Deadwing vele malen geluisterd. Een en al genot, met een lichte voorkeur voor FoaBP. Weet niet hoe ik het moet omschrijven, betoverende, verslavende muziek. Diep onder de indruk.. Direct in mijn top-10 gedropt, eens kijken hoelang deze er blijft staan

Zijn de solo albums van Steven Wilson aan te raden wanneer je deze plaat top vindt?

Het nieuwe solo-album van Steve Wilson is een stuk minder toegankelijk dan Deadwing en FoaBP. Als je de oude Porcupine Tree goed vindt dan zou zijn solo-album je ook wel eens kunnen bevallen.

Leuke verwijzing naar Fear of a Black Planet

Een van de minste platen van Tree. Vooral het titelnummer is mij even wat te poppy. Anesthetize daarentegen is een van de beste porcupinestukken. *3.

Bevalt me toch iets beter dan Deadwing dat ik net wat te dik aangezet vind. De titeltrack mag dan ''poppy'' zijn, het is catchy as hell en hakt er grandioos in, gevolgd door de schitterende ballad ''My Ashes''. ''Anesthetize'' is een waar meesterwerk, de mellotronbombast in ''Sleep Together'' als afsluiter ronduit indrukwekkend. Tja, ik ben helemaal waus van dit soort muziek en PT blijft voor mij toch een van de grootste aanwinsten van de afgelopen jaren.

Helemaal goed Bluebird, met dit album heb je m.i ook het beste album wel te pakken van Porcupine Tree. Het was voor mij eerst even wennen, maar dit album is werkelijk geweldig. Er word zo vaak gezegd dat er tegenwoordig geen goede albums meer gemaakt worden, maar das niet waar natuurlijk. Want dit is gewoon een topklasse album. Ik beluister hem nu niet al te vaak meer, want ik heb hem een half jaar terug helemaal grijsgedraaid. Het nummer Anesthetize, Sleep Together en de titeltrack vind ik het beste, met Anesthetize als veruit het superieure nummer hierop voor mij. Heb je de vroege Porcupine Tree als eens beluisterd? En dan met name Up the Downstair of het live album Coma Divine of Warzawa, dat zijn ook allemaal geweldige albums, iets minder hard, maar net zo goed bijna dan dit album.

Ik heb 6 jaar geleden PT bij toeval ontdekt in een obscuur platenzaakje in Nijmegen. Daar werd een illegale voorloper van de Warszawa bootleg gedraaid die ik gelijk met alle geweld wou hebben. Vanaf Lightbulb Sun ben ik nu compleet dus het vroege werk moet ik nog verkennen. Het zal er zeker van komen want dit is helemaal in mijn straat. FOABP blijft nochthans dik favoriet. Waar ik nog wel eens een nummertje skip komt dat bij deze hele cd totaal niet aan de orde.

Tuurlijk wordt er nog steeds goeie muziek gemaakt, rico! Je moet alleen niet bang zijn er naar te willen luisteren! Het is toch een prachtig eerbetoon aan al onze oude helden die nooit vergeten zullen worden en een bron van inspiratie blijven voor de tegenwoordige jeugd? *kuch*

Berichten over nieuw album verplaatst naar Porcupine Tree

Dit is het tweede album van Porcupine Tree dat ik beluister en opnieuw ben ik onder de indruk. De balans tussen hard en zacht, drukte en rust is perfect gevonden. En Fear of a Blank Planet is eigenlijk een en al hoogtepunt. Steven Wilson die mijn ongelijk nu helemaal heeft bewezen en laat zien dat hij toch echt een geweldige zanger is. Hij past perfect op de sfeervolle instrumenatie en of hij nou rustig moet zingen of mee gaat met de adrenaline van de producties hij doet het geweldig. Ik denk dat ik dit album nog net wat beter vind dan Deadwing.

Is dit album gebaseerd op Lunar Park van Bret Easton Ellis?

Klopt.

Op hun myspace is een 7 minutige album preview te vinden.

Dit is mijn eerste kennismaking met Porcupine Tree. Het is een prima band die mij doet denken aan Pink Floyd, de latere Marillion en de laatste paar platen van Anathema. Teksten zijn prima, de songs mooi uitgewerkt en een aantal zelfs erg sterk. Vooral Sentimental, Way out of hear en het titelnummer vindt ik erg goed.

Words can't discrible.

Meer kan ik er niet over zeggen.
Dit raakt emoties bij je los, dit is waar we over praten als we het over prachtige harmonieuze muziek hebben. Misschien wel de mooiste cd die ik ooit heb gehoord.

Prachtig!

5,0*

Genoeg reden om in je persoonlijke toptien te zetten dacht ik maar Ik ben benieuwd of de Incident deze plaat weet te overtreffen, ik moet nog even wachten

groeten van Henk

Nu is alles relatief, en als je wat ouder wordt dan dan krijg je daar wat meer last van. Maar veel fans waren nog geeneens geboren in het oprichtingsjaar.

Ik vind niet dat dat er veel mee te maken heeft hoor. Er zijn enorm veel jeugdige Beatles-fans, zoiets kan je toch alleen maar aanmoedigen?
Ik was 2 jaar oud toen On The Sunday Of Life... uitkwam, maar ken PT ook pas sinds december vorig jaar. Ik heb me er gewoon zwaar in verdiept en durf nu wel zeggen dat ik veel van hen ken + hun achtergrond e.d. zonder dat ik er (bewust) bij was, bij hun oprichting En ik ben ook Beatles-fan!

Hier is een video te vinden van Way Out Of Here van 1 van de 2 opgenomen concerten in nederland:

http://www.porcupinetree.com/index.cfm

Bah.
Veel mensen luisteren naar klassiek, jazz etc.
Leeftijd heeft niets te maken met of je wel of niet een liefhebber mag zijn van een act.

ZIjn maar weinig (zeer weinig) bands die ik goed vind, die opgericht zijn sinds mijn tienertijd.
Jaren tachtig wal al helemaal bagger.

Hmm als ik o.a. Closer, Faith, Purple rain, You made me realise, Daydream nation, The real thing, The queen is dead, Disintegration, Ocean rain, Music for the masses en Doolittle hoor dan kunnen we de jaren 80 toch echt niet zo maar afschrijven.

Maar inderdaad heeft leeftijd van de persoon en van de albums helemaal niets met elkaar te maken.

Ik ken alleen Purple Rain uit je rijtje. En die vind ik niets eens niet goed

Goed Prince is ook wel een controversiele artiest, maar van The Cure, Depeche mode, Pixies, My bloody valentine, Echo and the bunnymen, The Smiths, Joy division, Faith no more of Sonic youth moet je toch wel iets goed vinden, toch?

Maar als ik jou bericht zo lees valt er nog veel te ontdekken

Maar ik vind eigenlijk ook wel het mooi van Fear of a blank planet dat het toch een vrij diverse groep mensen aanspreekt. Van 16-jarige metalheads tot 50+ Pink Floyd adepten.

En ik moet zeggen dat het album na 2 jaar erg veel draaien nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet. Enkel het titelnummer is nu wel uitontdekt, maar dat is eigenlijk sowieso het minste nummer van het album.

Ik vind nummer 1 ook het zwakst.
Porcupine Tree gaat (vind ik) juist bij de rockers een beetje mank.

(nb, uit de jaren 80 ken ik een hoop, maar vind eigenlijk alleen Fixx, Saga, It Bites, Rupert Hine, Dalbello, Marillion, Twelfth Night, IQ etc. goed. Hairmetal, new romantics, newwave, industrial en punk zijn niet aan mij besteed)

Heb je toendertijd soms de muziek van Talking Heads en Peter Gabriel gemist Deze muziek is nog steeds goed te beluisteren

Wat doen we met het stemmen op FoaBP? Met of zonder de Nil Recurring tracks? Want aangevuld met Nil Recurring geef ik het zonder twijfel 5 sterren.

Nil Recurring staat ook los op de site en kan dus los beoordeeld worden. Ik beoordeel trouwens altijd zonder bonusnummers, het gaat me vooral om hoe het album origineel door de artiest bedoeld was.

Hoe zijn de bonusnummers eigenlijk?
Ik ken ze niet.

Dit blijf ik gewoon het beste album vinden van Porcupine Tree, en een stuk beter dan de opvolger. Dit is een lekker meeslepend album, die op sommige stukken zelfs wat tragisch overkomt. Anesthetize blijft natuurlijk het ultieme pronkstuk op dit album. Al vind ik de afsluiter ook weer geweldig. Eigenlijk is dit gehele album 1 hoogtepunt.