Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Blijven luisteren naar deze. Zelfs na 1,5 jaar ontluikt-ie nog een paar geheimen wanneer ik 'm opzet. Als dit je behaagt, try Deadwing!

Stap 2 in mijn Porcupine Tree ontdekkingstocht, na het meesterlijke Lightbulb Sun (met stip in mijn top-10). Anders, ietsjes meer wennen, maar zo verschrikkelijk goed. Met het oog op de her en der vermelde metalinvloeden had ik 'm meer metal verwacht, vond ik alleszins meevallen: daar waar de metalriffs komen zitten ze precies op hun plek, zoals alles hier uiterst clever in elkaar steekt. Vooralsnog 4.5 sterren (de opener pakt me nu nèt iets minder), maar met groeikansen

Nu heb ik geen moeite met de hardere stukken, hoor. Vitalogy staat ook in mijn top 10...
Het album bevalt me erg goed. Luister hem net voor de eerste keer, en de enthousiaste reacties begrijp ik erg goed.
Ik denk dat deze begint met vier sterren met optie tot groei.

Bedankt voor de info overigens.

heerlijk!

sleep together en anesthetize als favorieten!

Ik vind Way out of Here minstens even goed als het openingsnummer maar het absolute topnummer is natuurlijk Anesthetize, één van mijn favoriete nummers aller tijden. Dit is gewoon het beste album van het laatste decennium.

Dan vind ik Arriving Somewhere But Not Here toch beter. wordt beter opgebouwd, er zit meer kracht in en is kwa melodie ook een stuk beter.

Voor mij houden ASBNH en Anesthetize ook voortdurend een nek-aan-nek race. Ik vind dat eerstgenoemde een warmer gevoel overbrengt bij de luisteraar, terwijl Anesthetize met momenten heel wat kouder tot bombastischer (rond 2:50) kan klinken. Anesthetize voelt meer in-your-face aan, er worden geen doekjes gewonden om de rechtstreekse kritiek die in de zang geuit wordt (wat ook het onderwerp is van het totale album FOABP). Anderzijds is deel drie wel heel wat zachter, je wordt meegezogen in een zweem van melancholie ('The water's so warm that day, I was counting out the waves') en je waant je precies in een droom.
Dat is nou de kracht van een band als PT. Ze kunnen een bepaalde sound creëren die net dat ene gevoel (agressie of geluk of verdriet of razernij of melancholie,...) perfect teweegbrengt bij de luisteraar.
Over de coherentie van beide songs kan ook gediscussieerd worden. Ik moet toegeven dat Arriving Somewhere misschien een beter geheel vormt dan Anesthetize, dat men in drie ietwat arbitraire delen kan afbakenen.

De eerste keer dat ik anesthetize hoorde was ik zwaar geïntimideerd. Mischien wel het archetypische PT nummer, pink floyd/ambientachtige soundscapes, twee precies getimede metaluitbarstingen en een spanning waar je U Zijnde Koninklijke Hoogheid voor mag zeggen.

Goed gezegt!

Mooie cd van PT en een van hun betere die ik nu van ze ken.
Gisteren gekocht in een partij cd's voor weing met ook vveel van Dreamtheater die ik nu dubbel heb maar ja je kan niet alles heben.
Heb er in een paar weken nu 6 van ze.

Grappig dat er een incident voor nodig was om dit album beter te waarderen.

Waar was ik al die tijd?

Ik volg je niet helemaal Alexepex.

Incident, als in The Incident?

Duidelijker kan ik het echt niet maken, hoor.

Hmmm... Ja, oké. Ik legde de link niet.
Ik ken The Incident dan ook nog niet... Ben pas net begonnen aan The Porcupine Tree ontdekkingstocht.

Maar het is me inmiddels duidelijk!!

Porcupine tree is een van die bands binnen de progressieve rock muziek, die het label progressive nog echt eer aan doen. Goed, dat wil nog niet zeggen dat het hogere avant-garde is,maar de, naar mijn idee, hoog originele mix van ambient, jaren 70 prog en metal is toch zeker verfrissend te noemen. Porcupine tree is tegenwoordig een inspiratiebron voor veel neo-prog bands(Pendragon is weer eens origineel bezig kuch).Maar het allerbelangrijkste is nog wel dat ze sinds stupid dream eigenlijk alleen maar meesterwerken uitgebracht hebben. Van die meesterwerken vind ik Fear of a Black Planet het hoogtepunt.
-
FOABP staat te boeken als het meest heavy album van Porcupine Tree. De metal invloeden zijn met name op dit album goed merkbaar. Het album heeft ook dat typische broeierige sfeertje, wat ik ook vaak bij metal albums opmerk. Alsof, op elk moment, de muziek totaal kan ontploffen. En inderdaad, dit album heeft zo zijn goed timede metalen uitbarstingen.
-
Zoals een goed progalbum betaamd, zit er ook achter deze plaat een leuk concept. Jongeren verliezen zich steeds vaker in de virtual reality om uiteindelijk van de echte realiteit te vervreemden. Problemen stapelen zich op en zelfmoord is het gevolg. Wellicht stelt dit album de problemen van jongeren iets te cru, maar wellicht is dit album daardoor juist zo’n aangrijpend statement.
-
Van het titelnummer hoorde ik de singleversie het eerst. Naar mijn idee haalt deze versie vakkundig alle spanning uit het nummer. De albumversie creëert juist spanning door vanaf het agressieve akoestische begin de onvermijdelijke climax net even uit te stellen met een sfeervolle interlude. Fear of a blank planet heeft een prima tekst hoewel de teksten naar mate het album vordert alleen maar beter worden.
-
My Ashes is een ballad. De emoties worden vrij subtiel ten toon gespreid. Richard Barbieri heeft meegeschreven aan dit nummer, wat wellicht het atmosferisch geluid verklaart. Op de achtergrond tikt de hele tijd iets mee, het lijkt wel alsof mijn cd-speler kapot is, maar nee hoor! Het geluid hoort gewoon bij het nummer,Chique!. Mooie tekst heeft het nummer ook.
-
Anesthetize is een scheurend, niets ontziend monster. Briljant aan dit nummer vind ik de onderkoelde,typische Britse stem van Steven Wilson, die afsteekt tegen de smachtende gitaren en de indringende synthpartijen.
-
Het nummer is grofweg in drie delen in te delen. Een eerste, zeer meeslepend deel; echt heavy wordt het nog niet,maar de spanning is al alom aanwezig. We zitten in een bootje en de golven slaan al woest om ons heen. We vrezen dat het bootje gaat kapseizen, om ons aan de woeste golven over te leveren. Schommelende elektronica en bliksemende gitaren. Steven Wilson richt een klaagzang naar de wolken,Please!. De storm Slaat nog tien keer harder om zich heen, een windvlaag rukt ons uit de boot en gooit ons in het water.
-
Een Metalen uitbarsting duwt ons in het tweede gedeelte van het nummer. Pulserend baswerk en gitaarpartijen die kosten wat kost, boven het wateroppervlak willen blijven. De stem van Wilson wordt ondergedompeld in het trappende gitaarwerk. Het water lijkt in onze longen te stromen,maar het machientje blijft werken(Electricity from the pills in me, it's only me only). De Drums spelen lekker agressief mee. Dit gedeelte wordt heerlijk afgesloten door de tweede metalen uitbarsting: een vloedgolf.
-
Een elektronische beat, speelt zich ver boven het wateroppervlak af, wij zakken naar beneden. Er is een geluid in de verte te horen ,een alarm?, is dat een boot daarboven. Geruststellend,bewustzijn verliezende gitaarpartijen. Jazzy keyboardwerk. We heroveren het bewustzijn op het strand. Drumslagen in een eb en vloed tempo. Korte golven op het strand (i was counting out the waves). Gitaren, nu eens niet wild om zich heen slaand, maar rustgevend. We hebben het gered. Op het eind wordt nog even een mellotronpartij ingezet om te bevestigen dat we nog leven.
-
Een van de beste nummers van Porcupine Tree. de eerste twee delen van het nummer vind ik het mooist, aangezien deze lekker gevaarlijk om zich heen slaan. De twee metalen uitbarstingen zorgen voor ferme adrenalinestoten.
-
Sentimental was ook een nummer waar ik aan moest wennen. Het monster dat anesthetize heet is net afgelopen en de adrenaline gonst nog door mijn lijf, ik zit echt niet te wachten op nog een ballad. Nu ik het album vaker beluisterd heb, waardeer ik het nummer steeds meer. Dit nummer bevorderd toch de flow van het album, door je bij te laten komen van de monsterlijke voorganger. Sentimental is een stemmige ballad. Er is veel interactie tussen de piano, drum en gitaar. Het nummer bouwt prima op. Op zich zelf wellicht geen toptrack, maar voor het verloop en de sfeer van het album uiterst belangrijk.
-
Way out of here begint met een naakte electrobeat,maar voegt steeds meer instrumenten aan deze basis toe. Eerst de stem van Wilson,dan de gitaar,een drumbeat en ten slotte een ontploffing. WAY out of here!. Het nummer klinkt verbitterd,verbeten en na drie minuten haast agressief met een geniaal getimede gitaarsolo. Na 6 minuten bouwt het nummer af zonder ook maar iets van de opgebouwde spanning te verliezen. Het nummer eindigt ten slotte waar het begonnen is :met een kale electrobeat.
-
Sleep Together heb ik nog steeds op mijn mp3 staan; ik ben al jaren bezweert door dit nummer. De SM-clubachtige elektronica en zwoele vioolpartijen, geven dit nummer een heerlijk ongemakkelijk sfeertje. Prima opbouw naar een redelijke climax, waar de violen heerlijk de bovenhand nemen. Hoewel dit nummer op Anesthetize na het beste nummer van dit album is,steekt het toch wat af tegen zijn voorgangers en is het nummer toch iets te koud.
-
Conclusie:Een belachelijk goed conceptalbum, elk nummer bouwt prima op en ook het album zelf heeft een grandioze opbouw. Het album switcht vaak tussen melancholieke,ambientachtige klanktapijten en alles vernietigende,metalen uitbarstingen. Steven Wilson´s onderkoelde Britse stem contrasteert heerlijk met de om zich heen slaande instrumentatie. De `mini´ epic van dit album: Anesthetize , is het duidelijke hoogtepunt,maar de overige nummers hoeven zeker niet onder te doen.Een moderne Klassieker,die zijn invloed al laat gelden

Mooi gesproken, kan me goed vinden in je analyse. Dit is echt een album die over 20 jaar nog in de hitlijsten staat.

Ik ben in totaal 1 maand verslaafd geweest aan dit album. Van de zes nummers zijn er 4 echt super! Maar na een maand valt er weinig nieuws te ontdekken, en klinken veel nummers hetzelfde. Nummer 5 is het beste nummer op dit album.

Met grote afstand. Enkel Anesthetize kan in de buurt komen.

Mag het voor mij gewoon nummer 2 zijn!

Ik vind het laatste nummer dan weer in de buurt van Anesthetize komen, en misschien wel beter zelfs.

ook mijn favorieten!

trouwens voor diegene die lightbulb sun niet hebben. voor diegenen die anesthetize zo goed vinden, probeer rusia on ice eens! toppertje!

de 2e helft is echt briljant!

Fear of Blank Planet is weeral eens een voorbeeld van een plaat die ik via de hype op MuMe leerde kennen en die een fantastische ontdekking bleek te zijn. Via Opeth was ik al wat vertrouwd met (en nieuwsgierig naar) het werk van Steven Wilson, en ook dit album draagt weer zijn stempel. Een prachtig gepolijst geluid gecombineerd met uitstekend vakmanschap van zowel de muzikanten als de behandelde onderwerpen maken dit album erg luistervriendelijk, en ik begrijp amper dat er mensen zijn die dit de laagste scores geven. Er valt weinig te haten, al zullen de bekoelde vocalen en de bij momenten plakkerige instrumentatie wel niet iedereen evenzeer bekoren.

De sterkte van dit album ligt waar de sterkte van Porcupine Tree altijd al vandaan is gekomen. Stevige baslijnen, gestyleerde drumlijntjes, melodisch gitaar- en pianospel en rijke extra geluidslaagjes afkomstig van mellotron en dergelijke zorgen voor een sterke atmosfeer die wat psychedelisch aanvoelt. Voeg daarbij de bij momenten akelig rake teksten over de internetgeneratie die zijn tijd verdoet met surfen en texting - de ironie van dit te posten op het internet is me niet vreemd - en je hebt een plaat die baadt in een sombere, mistroostige sfeer die treffend de eenzame kilte weergeeft die gepaard gaat met een overdosis technologie. Denk aan een tiener die in een duistere kamer zit, star voor zich uitstarend naar een computerscherm, terwijl zijn gezicht neon blauw oplicht (cfr. de hoes).

Zoals wel vaker bij Porcupine Tree gaat het er bij momenten wel wat over. Zowel muzikaal (de nogal misplaatste pseudo metal uitspattingen op het verder compleet geniale Anesthetize) als vocaal (My Ashes) gaan Wilson en de zijnen soms een beetje uit de bocht. Niet dat het ergens tenenkrommend wordt, maar het album is zeker niet zonder fout. Het totaalbeeld voelt me soms te gekunsteld aan, al kan je wel motiveren dat dat dan weer net in het verlengde van het concept ligt.

Als instapalbum voor Porcupine Tree is dit zeker een aanrader. Er staat geen slecht nummer op (welk enkele minder goede), en het is gevarieerd genoeg om voor ieder wat te bieden. Misschien is het omdat ik dit album van hen het eerste hoorde, maar voor mij is de beste van Porcupine Tree. Voor wie dit wel leuk vindt kan ik deze plaat aanraden.

FOABP was m'n tweede PT plaat en bij mij was-ie iets minder toegankelijk. Aangevat met Deadwing, die zich wat makkelijker prijsgaf. Mooie recensie trouwens Gajarigon, vooral dit: "een plaat die baadt in een sombere, mistroostige sfeer die treffend de eenzame kilte weergeeft die gepaard gaat met een overdosis technologie". Zeer mooie omschrijving. Ik heb gisteren nog eens naar de DVD Anesthetize gekeken (waar deze plaat hier integraal gespeeld wordt) en het zal toch ook -denk ik- altijd m'n favoriete plaat blijven. Niet gedacht dat Dark Side Of The Moon ooit van de eerste plaats zou verdrongen worden...

Wat betreft de aanrader 'Sound Awake' van Karnivool: vol-le-dig akkoord. Staat niet voor niets in m'n top drie hier. Heb ze vorige week in Amsterdam gezien, they blew the roof off the Melkweg. Technisch perfect, emotioneel geladen, ongelofelijke drummer (polyritmes), zware bassen, melodieën om u tegen te zeggen,... Dus mensen, Karnivool: go for it, no regrets whatsoever!

Ik hoop het.

Welk album van hun lijkt het meest op deze?

The Incident denk ik. Ook Deadwing heeft hier veel van weg (of eigenlijk andersom) en ook In Absentia is hier nog duidelijk in te horen. De albums daarvoor klinken duidelijk anders, maar zijn ook erg goed (zelfs beter) hoor. Je houdt geloof ik erg van live, probeer anders de live-opname uit Tilburg (die heet Anesthetize geloof ik) en Warszawa ook eens, allebei erg goede albums. Kun je gelijk horen of de rest van hun albums ook wat voor jou is.

Ik probeer de DVD van het concert in Tilburg te bemachtigen. Het album zal ik eens achteraan gaan.

Bedankt alvast.

Dit album bevalt me al een stuk meer. Minder gespeelde, plastic emotionaliteit en de songs zijn veel sfeervoller dan op [i]Deadwing[/]. Leuk dat Robert Fripp nog even langskomt.

Wat een geweldige drummer hebben ze toch ook zeg...

Hoewel ik een behoorlijke metal en progressieve rock liefhebber ben, en Porcupine Tree daar precies tussenin valt, is het toch niet helemaal mijn ding. Niet rauw en hard genoeg om metal te zijn, en ook net niet progressief genoeg, denk ik. Ik denk toch niet dat ik er snel een cd van zal aanschaffen.

Profiteer ervan om hun DVD Anesthetize aan te schaffen via Kscope of Burning Shed, voorlopig nog even aan 6 pond (!!!!!). Ongelofelijk goeie sound en beeldkwaliteit.

Niet tevreden, ik betaal je persoonlijk 6 pond terug Ze spelen er FOABP integraal op en heel wat oude nummers (Dark Matter oa) en eigenlijk voor elk wat wils (ook 3/4 van hun Nil Recurrung EP, die wat mij betreft in de lijn van FOABP loopt en zelfs nog dat tikje beter is - DAAR zal je achterover vallen van de drumpartijen, Stijn!). En voor jou des te beter: van Deadwing spelen ze enkel Halo

Voor de 'ongelofelijk goeie sound' ga je gewoon aan de blu-ray...