Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Als dat zou moeten dan was dat wel zo geweest. Blijft het feit staan dat dit een alleraardigst album is natuurlijk.

Hallo Sebastiaan!

Heb je ook al het genoegen gehad deze inderdaad geweldige drummer live bezig te horen!? Dan is het nog veel indrukwekkender namelijk

Wat een ontdekking dit album.
Welke albums van hun zijn nog meer aan te raden?

Als je van deze houdt is zeker alles vanaf 1999 (te beginnen bij Stupid Dream) aan te raden.

Dat is puur persoonlijk natuurlijk, want ik vind hun hele oevre gewoon aan te raden. Eigenlijk zijn Stupid Dream en Lightbulb Sun overgangs albums van hun experimentele tijd naar hun 'metal achtige' tijd. De 2 tussenalbums zijn het meest toegangkelijk en mainstream, maar als je van deze houdt, en dan vooral de stevigheid erin. dan begint het bij In Absentia.

In Absentia of eerder Deadwing zou ik je persoonlijk aanraden. Al ligt The Incident er ook wel in de buurt qua sound, maar er zijn betere albums. Ik ben begonnen met Deadwing omdat die hier de hoogste score had (toen ik PT nog niet kende) en I was blown away. Staat niet in mijn Top 10, louter omdat ik daar slechts 1 album per artiest in plaats. Deadwing en FOABP zijn m'n favorieten.

Of zoals Kronos het bondig stelt: alles vanaf Stupid Dream zal je bekoren

Dit is een album dat niet alleen de progressieveling kan pruimen (ik weet dat Wilson niet graag de term prog op zijn muziek gekleefd ziet, maar hij leest dit toch niet, dus...), ik denk dat iedere muziekliefhebber dit album wel kan appreciëren. Als je maar een beetje geduld en luisterbeurten aan spendeert. Want is Anesthetize niet één van de mooiste liedjes ooit gemaakt?
Dit alles natuurlijk, zoals nicoot zou zeggen: imho.
Dit album is al fantastisch, maar.....

Ja fantastische album inderdaad, Anesthesize is 1 van de betere nummers die ik in mijn nog prille leven gehoord heb. Ben het twijfelen om hier 5* neer te knallen voor dit album. Trouwens ik niet dat dit bij iedereen goed gaat vallen.

Anesthetize, het Echoes van deze tijd en misschien samen, voor of na dat nummer, het beste nummer ooit gemaakt.

Bam, direct op 5 sterren... fantastische plaat!

Super goede plaat. Normaal moet ik met dit soort muziek een paar keer beluistern maar nu dereckt een 5.

Misschien een aanrader voor mensen die niet zoveel kennen van PT, op het live-album Anesthetize is dit album helemaal live te horen.

Het album blijft de volle 50 minuten boeien, en pakt je al bij het eerste nummer.
Favoriet blijft het ruim 17 minuten durende Anesthetize.

Ja het toen ik het 1 ste nummer hoorde dacht ik dat gaat in me top 10 als het zo blijft gaan en kijk eens aan hij staat op nummer 4.

Ik heb zopas de eerste luisterbeurt achter de rug. Door omstandigheden Fear of a Blank Planet steeds uitgesteld. Maar na Wilson's enorme succesplaat Grace for Drowning, toch maar eens de tijd vrij gemaakt om deze te beluisteren. Ik ben er niet weg van. Grijpt me te weinig. Ik zal toch nog meer luisterbeurten nodig hebben om het allemaal op een rijtje te kunnen zetten. De plaat is niet slecht, maar lijkt het niveau van de vorige platen niet te halen.

Mijn mening over deze plaat is volledig veranderd. Het is een geweldige plaat. Fantastisch

Haha ik verwachtte wel een dergelijk bericht na enkele luisterbeurten

Héhé, inderdaad. Ik zag ergens wel het potentieel, maar het kwam er nog niet direct uit.

Het nummer Fear of a Blank Planet doet me veel aan het nummer Deadwing denken. Even geweldig!!! En Sentimental is een ode aan het album In Absentia. Anesthetize is het hoogtepunt maar nummers als Way Out of Here en Sleep Together doen amper onder. My Ashes is een goed nummer maar vind ik de minste.

Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet

Een heerlijke donkere plaat met een schitterend concept is dit Fear of a Blank Planet geworden. Het start al zeer sterk met de titelsong, wat me vooral aan de song opvalt is de extreem sterke tekst:

Sunlight coming through the haze No gaps in the blind To let it inside The bed is unmade Some music still plays
TV, yeah it's always on The flicker of the screen A movie actress screams I'm basking in the shit flowing out of it


Ook instrumentaal zit alles goed, de toetsenbord intro toont al direct aan waarover deze plaat gaat. Maar het leuke gitaarriffje opent de song pas echt ook word er zeer sterk gedrumd.
De wat vervormde stem van Steven Wilson zorgt voor een futuristisch effect.

Zoals ik al zei is de tekst zeer goed, de tekst is nog altijd zeer actueel na 4 jaar ik denk zelfs dat hij nog beter past in 2011 dan in 2007. Het boekje dat bij de cd zit schetst perfect het concept van de plaat in een paar foto's.

Kinderen die continu gamen, tv kijken en achter hun Pc zitten. Ook sluiten ze zich af van de buitenwereld. Zelfs sluiten ze zich af voor hun ouders:

My mother is a bitch.
My father gave up ever trying to talk to me.

Maar na het confronterende en snelle: Fear of a Blank Planet nemen we wat gas terug met: My Ashes Steven Wilson zijn stem is deze keer niet vervormd en op de voorgrond horen we een piano en een gitaar. Dit soort voor een intieme sfeer.

De viool in het refrein zorgt er ook voor dat het een emotionele song is.
Het is ook de kortste song van de 6.

Dan hebben we een van de beste songs ooit gemaakt: Anesthetize een haast 18 minuten durend stuk. Een aangrijpend zinnetje vind ik: But i'm saying nothing with feel.
Ook hier wordt er weer sterk gedrumd, de uitbarsting na de 3de minuut is zeer sterk.

Ook de gitaarsolo van Alex Lifeson is zeer sterk, en wordt ook perfect begeleid met op de achtergrond een traag gitaar riffje en het geweldige gedrum van Gavin Harrison.
Na de solo komen de keyboards en de synthesizers wat meer op de voorgrond, hier hoor je duidelijk dat Porcupine Tree een Prog band is.

Harde stukken en zachte stukken worden perfect afgewisseld in: Anesthetize.
Na 7 minuten keert de zang van Wilson terug, het refrein durf ik wel eens mee te zingen.

Ook de tekst is opnieuw zeer sterk, zelden heb ik zulke sterke teksten gelezen.
Porcupine Tree weet duidelijk waar het naar toe wilt met dit concept.
Na 13 minuten komt er een verandering en gaat het allemaal wat langzamer.
In de laatste vers bewijst Steven Wilson ook nog goed te zijn in poëzie.

Sentimental opent met een stukje piano, en Steven opent met de mooie zin: I never wanna be old. vanaf dan hoor je al dat de titel goed gekozen is.
Op een bepaald moment ga je gaan denken ben ik wel goed bezig, ben ik hier wel nuttig mijn tijd aan het besteden of is alles wat ik doe gewoon nutteloos.
De piano samen met de heerlijke gitaar riffjes zorgen voor een mooie en breekbare sfeer.

Way Out of Here heeft een mooie opbouw de inval van de gitaren is erg sterk en ook de tekst is weer goed alleen snap ik één ding niet wie probeert het personage (?) te vergeten?
Na 4 minuten is er een verandering en word het wat rustig maar voor rust is er blijkbaar niet veel plaats want na de 5de minuut verandert de song weer met een erg fraaie gitaar riff.

Dan zijn we jammer genoeg al aangekomen aan de laatste song: Sleep Together de song opent met een synthesizer melodie. De drums staan luid in de mix wat zorgt voor een bepaalde spanning. De uitbarsting van de vers naar het refrein is heerlijk.

Conclusie: een erg sterke plaat, ik zit nu zonder Top 10, ik ben op zoek naar nieuwe platen voor in mijn Top 10. Maar ik weet nu al dat deze er sowieso inkomt. Ik verhoog trouwens mijn score van 4,5* naar 5*. Nu zijn er al 2 platen die ik een 5* geef.

kobe bryant fan
Ben het helemaal met je eens, een prachtig stuk!

Bedankt!

Soms wordt de schrijnende afzondering en asocialiteit van jeugdige mensjes wat in het belachelijke getrokken, heus niet alle kinderen (en deze die geportretteerd worden in FOABP zijn toch wel erg jong om aan de pillen te zitten) zijn op deze manier verslaafd, het is een marginale doelgroep die voorgesteld wordt. Als scoutsleider merk ik dat er nog genoeg kinderen zijn die het liefst hele dagen boomhutten bouwen en verstoppertje spelen in de maïsvelden (o die nostalgie naar mijn zomerse jeugd in 'den boom' in mijn eenzame straat, met die gloeiend rode ondergaande zon en haar stralen de weidse akkers strelend).

Ik ga wel mee met de trend dat kinderen en jongeren nu steeds vaker in een virtuele wereld zitten dan in de realiteit, zich meer distantiëren, vooral tengevolge van virtuele netwerken, automatisering, de wereld in je computerscherm e.d. Ik wil niet verzeilen in een 'de jeugd van tegenwoordig' betoog, dat is maar al te cliché. Maar hey, hoeveel welpen aan wie ik leiding geef (geboortejaren 1999 t.e.m. 2004) hebben me al niet toegevoegd op Facebook (dat zijn dan de kinderen die door hun ouders worden verplicht naar de scouts te komen ). "Geboortejaar 1994" staat er dan. Ga toch buiten spelen!

Deze grens van virtuele realiteit wordt bij sommigen (een minderheid) doorgetrokken naar de puberteit en verder, waarin drugs die grens bij de jongere zelf soms doen vervagen. Droom ik? Is dit echt? Psychoses en dergelijke. Gelukkig dus maar een marginale groep.

Ik denk dat ik als 22-jarige één van de laatsten was die tot in het middelbaar nauwelijks een computer van dichtbij gezien had (hoogstens om iets in Word te typen om dan voor te dragen voor de klas, en dan nog). Mijn PS2 kocht ik met mijn communiegeld toen ik net 12 was, maar een echte gamer ben ik nooit geweest. En het waren snowboardspelletjes en GTA Vice City (desondanks een beestig spel ).

On topic. Deze plaat staat niet voor niets met stip op één in mijn Top 10. En zal daar nog lang vertoeven. Een zeer degelijk uitgewerkt concept, uniek in zijn aard. Een amalgaam van muzikale stijlen, harmonieën en melodieën, gecombineerd met een rode draad van nostalgie en gematigde tot meer doorgedreven negativiteit, zowel tekstueel als instrumentaal. Ik laat me telkens opnieuw meesleuren in de spiraal van zeer uiteenlopende emoties die hier welig tieren.

Muzikaal, tekstueel, conceptueel is dit één van de krachtigste albums die ik ken. Van zeer hoog niveau op alle vlakken. De kritiek komt vaak voor dat de lyrics soms te obvious zijn, zo heb ik ooit een recensie gelezen waarin de recensent zegt dat zijn grootmoeder de lyrics even goed had kunnen schrijven. Dit kan hoogstens opgaan voor de titeltrack. Mijns inziens wordt hier gewoon een situatie geschetst (ik zou dezelfde regels tekst aanhalen als kobe bryant fan hieronder, met eventueel die van Pearl Jam, clothes are all black, Xbox,...).

Eén van de imo prachtigste teksten die ik ook gelezen heb (en dan nog zo ongelofelijk (eenvoudig maar) mooi gezongen) en die me telkens weer aan de grond nagelt van verbijstering, is:

The water so warm that day
I was counting out the waves
And I follow their short life
As they broke on the shoreline
I could see you
But I couldn't hear you
You were holding your hat in the breeze
Turning away from me
In this moment you were stolen
There's black across the sun

Ik geloof dat november een toepasselijke maand is om zich deze tekst voor de geest te halen (lees dit traag). Je staat alleen op de dijk, niemand in je omgeving te bespeuren, het is namiddag, bewolkt en regenachtig, alles gebeurt in slowmotion en er staat een kille noorderwind. Je hebt een dikke, donkerbruine winterjas aan, je laat je blik over de zeebaren gaan en hoort de klotsende golven. En daar verschijnt de schim van je lang verloren, heengegane grote liefde. Enkele seconden. Daarna voert de gierende wind haar mee. De zon verdwijnt. Alles verdwijnt.
Lof, niets dan lof!

Mooi stuk Nicoot, dat stuk van Pearl Jam is inderdaad zeer goed maar ik wou niet te veel tekst quoten.

Inderdaad ja, anders kan je evengoed de hele tekst kopiëren
Qua sfeerschets van de huiselijke en schoolsituatie zeer doeltreffend!

heb hem net opstaan tijdens het lezen van de 2 recensies hierboven, man ik kan er alleen maar mee instemmen, wat een album

Heerlijke muziek dat stevig in elkaar steekt en geen enkel moment van de lange speelduur per nummer verveelt. Deze muziek is idd. way out of here. Meer van zulks!!!

Ik ben al geruime tijd fan van Porcupine Tree. Maar om de een of andere reden had ik deze hier maar blijven uistellen. Enkele weken geleden uiteindelijk maar begonnen met deze Fear of a Blank Planet. De eerste 3 luisterbeurten waren niet zo succesvol maar uiteindelijk viel den frank. En ja, sinds heden er volledig weg van. Net als Deadwing, In Absentia en Stupid Dream van enorme klasse. Ik heb over 2 weken de "Pink Pop" Fear of a Blank Planet editie op vinyl aangeschaft. En daar ben ik heel trots op

Het toetje is toch eigenlijk wel het nummer Anesthetize, 17 minuten lang heerlijke duistere en gretige muziek.

Eens, een van mijn favoriete nummers allertijden. De riffs zijn fantastisch, het refrein brul ik mee.
En de opbouw is erg goed, Gavin Harrison is trouwens mijn favoriete drummer. De plaat wordt gewoon een pak beter door zijn sterk gedrum.

Ook mee eens, Gavin Harrison behoort voor mij ook tot een van de allerbeste drummers van de wereld. Jammer dat weinig mensen hem kennen. Vooral vind ik die korte drumsolo geweldig tussen het refrein door. Het wordt dan zeg maar in eens heel rustig, en dan voel je dat er iets aan gaat komen. Die solo begint op 11:13. Zelf probeerde ik op die Live DVD Anesthetize, te kijken hoe hij dat deed, maar net wanneer hij die solo ging doen, ging het licht uit en hoorde je hem drummen. Zeer jammer. Haha