Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Wat ik enorm knap vind van Gavin Harrison is dat hij zeer complexe partijen speelt maar dat je daar als luisteraar niet eens zoveel van merkt. Pas als je de drumpartijen gaat uitzoeken kom je erachter hoe moeilijk het wel niet is. Iemand die dat ook geweldig kan is Neil Peart van Rush.

Dit begint zo langzamerhand ook één van m'n favoriete platen allertijden te worden. Wat een meesterwerk is dit toch!

Ja bij mij staat hij ook nog altijd op de tweede plaats en er zal een erg sterke plaat moeten komen omdat te doen veranderen. Geen één mindere song staat hier op. Stuk per stuk meesterwerken.
Ik heb nu ook de EP Nil Recurring met de 4 songs die niet op de plaat zijn gekomen, maar van twee was het wel de bedoeling. En ik draai deze en de EP dan daarna is ook erg aan te raden.

Iemand bekend waar de cd met bonusnummers te koop is?

Geen idee, maar de bonusnummers zijn eigenlijk een EP: Nil Recurring en die kan je wel apart kopen ik heb hem ook en de uitvoering is voor een EP zeker niet mis. Ik heb hem voor zo'n 9 euro kunnen krijgen.

Bedankt. Wel wat vreemd dat de nummers hier dan als bonusnummers staan vermeld. Ik kon een 10 nummers editie al nergens vinden.

Op de LP versie staan ze wel. 1 nummer op de A-kant van de eerste plaat, namelijk Cheating The Polygraph. De overige 3 nummers staan op de B-kant van de tweede plaat. En op DVD staan ze er ook op natuurlijk.

Is de DVD te prefereren boven de CD?

Wel, hier heb je min of meer uw antwoord op:

Home Cinema @ The Digital Fix - Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet (DVD-A) - homecinema.thedigitalfix.com

Wat een heerlijk album! Veel duideljker kan ik er niet over zijn. Eigenlijk raakt elk nummer op deze cd me wel. Al ben ik het wel met de meeste personen hier eens dat Anesthetize wel de absolute topper is op dit album vol met ijzersterke songs. Heerlijk zo'n haast eindeloos durend prog nummer. Grappig voor mezelf is dat ik bij de eerste keer dat ik dit nummer hoorde, een apart vertrouwd gevoel kreeg tijdens de gitaar solo. Op dat moment was ik er niet van op de hoogte dat deze solo door niemand minder dan Alex Lifeson ingespeeld werd. Verliefd was ik al op het nummer, maar toen ik dit ontdekte kreeg het nummer als groot Rush fan voor mij toch nog wel een klein beetje extra waarde erbij. Verder is dit voor mij zo'n album dat met elke luisterbeurt verder groeit op me. Het type album dat ik niet snel tot nooit zat zal raken.

Veel mensen noemen dit een metal plaat, dus er was even verwarring toen ik zag dat dit eigenlijk een rock plaat is. Nu ben ik aan de ene kant blij, want (de moderne uitvoeringen in) metal trek ik nog altijd niet, maar aan de andere kant wou ik me weleens wagen aan een nieuwe metal plaat. Ik wil best geloven dat metal een heel leuk genre is, maar op de één of andere manier kan ik me aan niets hechten dat onder de hoede van metal is. Ook dacht ik dat Opeth de wederhelft van deze band was, maar dat is blijkbaar ook niet waar. Geen probleem uiteraard, want nu zijn er twee misverstanden de wereld uit geholpen.

Nu over deze plaat. Deze plaat klinkt goed, maar ik mis iets om dit als een klassieker te bestempelen. Een gevoel zegt me dat deze plaat nog beter kon zijn, maar door een gebrek aan iets dit niet kon waarmaken. Vraag me niet hoe, want vage tekens kun je nu eenmaal niet beschrijven. Misschien moet ik hem nog vaker opzetten en dat dit album dan nog iets beter uit de verf komt. De nummers zijn goed, maar het enige nummer die er met kop en schouder boven uit steekt, mag toch wel Way Out of Here zijn. Bij dat nummer kan ik me iets bij voorstellen. Het voelt aan alsof iemand bezig is zichzelf aan het verruimen en daar tegen de nodige mentale problemen loopt. Op een gegeven moment botst deze persoon tegen een figuurlijke muur aan en dan ontploft de betreffende gewoon. Een soort van uiting wanneer iemand zoveel moeite doet om die muur af te breken en al zijn mogelijkheden negatief uitdraaien. De perfectie uiting voor een emotie die veel mensen niet willen begrijpen of willen zien, een verruiming is immers niet verplicht. Ook Anesthetize is goed op weg om zichzelf boven de anderen te plaatsen.

Zoals je kunt zien is het middenstuk vooral het magnus opus van het album. Ook Sentimental klinkt geweldig, al is het kantje boord omdat Steven Wilson hier wat lichter zingt, maar doordat het laatste stuk zo geweldig klinkt kan ik dit door de vingers zien. Misschien dat ik dit later eens helemaal in een nieuwe verpakking (lees : mening) plaats, dus dan kan ik mezelf wat meer verdiepen in dit album, dus schrik niet als ik dit bericht abrupt beëindigd.

Steven Wilson, zanger, songschrijver, etc. van Porcupine Tree, heeft meerdere albums van Opeth geproduceerd. Ook hebben Steven Wilson en Mikael Akerfeldt (zanger van Opeth) kortgeleden samen een album uitgebracht (Storm Corrosion).

Daar heb je de sleutel tot het succes van deze plaat. Het heeft maanden geduurd eer hij die eerste plek in mijn top 10 veroverd heeft. Ik ben er volledig door geïntrigeerd. Meestal vind ik de eerste plaat die ik van een band leer kennen, de beste (dat was Deadwing in het geval van PT), maar FOABP krijgt toch lichtjes mijn voorkeur. Ik heb me al te vaak figuurlijk met het hoofd tegen de muur zitten stoten, toen ik PT net leerde kennen. Bleek dat ze het album 3 weken voordien (!) integraal in Tilburg hadden gespeeld.



Dat echter in niets op Porcupine Tree of Opeth gelijkt. Folk, avant-gardistisch, Steven's eigen beschrijvingen 'the opposite of metal' en 'twisted beautiful' en vooral angstaanjagend en beklijvend spanned. De ultieme soundtrack.

Steven Wilson heeft Opeth's Blackwater Park, Deliverance, Damnation en hun laatste 'Heritage' gemixed. Tip: als je dacht dat FOABP metal was en je krijgt rock te horen, moet je zeker eens Damnation en Heritage beluisteren. Allebei met een duidelijke Opeth-signatuur, maar toch zo verschillende van hun andere "progdeath"-platen en metal in 't algemeen.

Wederom een fantastische plaat! Van begin tot einde prachtig op 1 klein stukje jammerlijke pokkeherrie na tussen 11:06 - 11:23 in Anesthetize, maar dat is er wel uit te knippen in itunes denk ik.

Pokkeherrie? Man dat gedeelte is zo geweldig he... Wat een ongelofelijke trip is dat nummer toch.

Deliverance is door Andy Sneap gemixt.

Pfft, dat moet je er niet uit willen knippen. Hoort bij het nummer, geweldig stukje.

Fantastisch stukje is dat. Zelfs het beste stuk uit het hele nummer als je het mij vraagt.

Dat zal Wilson echt heiligschennis vinden, 'iets in Itunes eruit knippen'. Oei oei fout bezig.

Tja, ik vind het een onnodig vertoon van krachtpatserij wat het hele nummer ontsierd. Zit je 11 minuten lang te genieten, krijg je ineens die bak herrie. Schrok me rot de eerste keer. Kan me haast niet voorstellen dat ik de enige ben die dit vind, maar misschien ben ik een uitzondering.

Ik vind dat het beste stukje uit het nummer, juist omdat het in één keer zo'n klap op je kanis is.

Ik vind het er ook goed bij passen. Zeker niet het beste stukje uit het nummer. Ik beoordeel het nummer liever in zijn volledigheid. Maar het past er mijns inziens goed bij. Het is een nummer waarbij verschillende emoties en gemoedstoestanden nogal heen en weer vliegen. Voor mij is het nummer completer met dan zonder die bak herrie. En ach, zolang duurt deze bak herrie ook niet.

Heerlijk stukje vind ik het juist.

Dat stukje waar iedereen het nu over heeft is wat mij betreft meer de overgang naar het eind van het tweede deel. Het eerste gedeelte is de eerste 6 minuten, dat kruipende stuk met wat tomslagen van Harrison. Het tweede gedeelte is het hardste met die kleine uitbarsting. Het karakter in het nummer kan het leven bijna niet meer aan en die uitbarsting representeert voor mij dat de persoon zijn leven in een flits ziet. Het derde gedeelte is weer heel rustig en kabbelt prachtig naar het einde.

Ik moest ook maar eens naar wat nieuwere muziek/bands gaan luisteren, vandaar dat ik deze maar eens heb opgepakt.

Ik moet zeggen, hij valt me erg mee. Doet me hier en daar denken aan UK. Lekkere beetje duistere cd. Ik mag dit wel.

Ga deze vast nog wel eens wat vaker draaien.



4 sterren

Dit album zit uitmuntend in elkaar, de zanglijnen zijn goed geschreven, alles is geweldig gespeeld en de zang is oké (al heb ik daar al niet al teveel mee). Toch staat iets op me album me tegen, waardoor ik er niet het cijfer van een echt geweldig album op kan plakken. En dat zit hem in de teksten. Dit album draait om de leegte van het leven in de moderne tijd - dat is althans de tijd waarin het zich afspeelt - door het ogen van een jongere. Leuk idee, maar ik vind deze teksten van een werkelijk tenenkrommend niveau. Het zijn van die teksten waarin blijk gegeven moet worden hoe moeilijk, saai en vervelend het allemaal wel niet is, maar dit gebeurt op een manier die dusdanig cliché is dat het me serieus gaat irriteren. Het klinkt alsof ze geschreven zijn door zo iemand als waar het over gaat, precies dat niveau is het.

Letterlijk een willekeurig stuk, waarin het direct blijkt:

Never want to be old
And I don’t want dependence
It’s no fun to be told
That you can’t blame your parents anymore
I’m finding it hard
To hang from a star
Don’t want to be
Never want to be old
Sullen and bored the kids stay
And in this way they wish away each day…
Stoned in the mall the kids play
And in this way wish away each day…
I don’t really know
If I care what is normal

Etc.

Kom op zeg... Het is cliché, naïef en gewoon fantasieloos. Ik erger me er aan en dat is jammer, een verder erg mooi album wordt zo ontsierd. Anderen die hier last van hebben?

Nope, er zijn (net als dat stuk die postte) inderdaad een paar stukken wat minder, maar over het algemeen vind ik de teksten en vooral het concept erg goed.

Nee.

Sorry maar ik ben het ook met niks van jou stukje echt eens.

Dat is wel gek. Dus je vindt dat het album slecht in elkaar zit, de zanglijnen totaal ruk zijn, alles waardeloos gespeeld is en de zang niet oké?

Verder vergeef ik het je, jongen.

Haha.