Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

het valt me op hoeveel mensen porcupine tree hebben leren kennen via de laatste paar albums

@Voltazy: dankzij enkele enthousiaste MuMe-ers zeker in mijn geval! Niet verkeerd dus!

Hoeveel dan?

mooi , ik kan ook zeker het beginwerk aanraden, al is dat voor sommige mensen iets lastiger te verwerken denk ik

ik heb m'n grafische rekenmachine even niet bij de hand, maar ik zie bijvoorbeeld veel meer stemmen staan bij het latere werk dan bij het eerdere. Dan spreek ik vooral over de albums vanaf in absentia. Bij deze albums zijn er ook nog eens hogere gemiddeldes dan bij de rest. Vond ik toch wel opvallend

Heb zelf pas bij Deadwing kennisgemaakt, dus ik hoor ook bij die groep. En dan te bedenken dat ze 4 jaar geleden op 200 meter van mijn voordeur op hebben getreden

Halve ster erbij trouwens!

Heb PT ook recent leren kennen en ben helemaal om, maar moet wel zeggen dat RodneyVL ergens een punt heeft, al lijkt Rodney überhaupt in een dwarse fase te zitten; Porcupine Tree wordt over het algemeen vrij kritiekloos tegemoet getreden.
In z'n algemeenheid lijkt dat bij prog-rock- en metalbands het geval te zijn.....verklaart wellicht meteen waarom de latere, hardere platen nòg beter scoren; is ook aangeslagen bij metalliefhebbers.
Maar goed deze plaat is wat mij betreft geweldig en ik ontdek steeds meer dingen, waardoor hij mateloos blijft boeien. Het eerste (titel)nummer is wat mij betreft het minst, maar daarna wordt het alleen maar beter. Anesthetize is het beste nummer, daar is bijna iedereen het geloof ik over eens, maar het stort daarna absoluut niet in. Erg knap.
Eens kijken wat ze nog meer hebben uitgebracht, ik heb nog even te gaan zo te zien. Wat een straf.

Eigenlijk zou Steven Wilson in mijn (overigens nog maagdelijke) artiesten galerij moeten hangen. Meneer Wilson maakte me immers twee maanden geleden al helemaal blij met het vervolg op het titelloze debuut van Blackfield en de drone van Bass Communion. Bij die pracht zou ik zijn meest populaire band bijna vergeten, maar met Porcupine Trees’ In Absentia begon het allemaal voor mij. Sterker nog volgens mij was dat mijn eerste plaat in dat genre. Ik was (Nouja ‘ben’) namelijk zo’n Opeth liefhebber wiens interesse in Porcupine Tree werd opgewekt door Black Water park, Damnation en Deliverance welke nu eenmaal door meneer Wilson waren geproduceerd. Inmiddels heb ik alle reguliere Porcupine Tree en Blackfield albums. Ik heb dan ook reikhalzend uitgekeken naar Fear of A Black Planet, maar kon mezelf niet aanzetten tot de voorpret van het downloaden. Vandaag heb ik ‘m dan eindelijk in huis.

Kan ‘ie eigelijk wel tegenvallen? Want meneer Wilson staan nu eenmaal bekend om zijn schijnbaar onuitputtelijke bron van kwaliteit. Ik moet slechts oppassen om niet elke scheet van hem te vereren alsof het een heiligdom is. Nu, vier luisterbeurten verder merk ik parallellen met Scarsick. Juist, het ándere progalbum waar ik héél erg naar heb uitgekeken. Afgezien van het concept (beide albums presenteren ons de morele vrije val van de maatschappij die de commercie en media ons door de strot rammen) zijn er meer overeen komsten. Zo heb ik van beide albums zéér hoge verwachtingen, zijn ze beide een tik harder dan hun voorganger en ze zullen vast wel in mijn jaarlijst gaan verschijnen. Je hoort het, ik ben niet ontevreden met de plaat. Maar dat stond bij voorbaat al vast hé.

In Absentia vind ik hun Magnum Opus, Deadwing was echt even wennen maar steeg onder (trein !) omstandigheden opeens meters in mijn achting en hetzelfde lot zal Fear of a Black Planet ook wel weggelegd zijn (gnothi seauton. Het klinkt als een klok, de overkoepelde atmosfeer zit weer even vacuümvast als de grijs/bruine kleuren van Deadwing etcetera. Het is absoluut geen verrassing maar Porcupine Tree komt er mee weg, zoals ze al plaat na plaat doen. Het constant leveren van kwaliteit maakt het een stukje voorspelbaar en er staan geen tranentrekkers op (daar hebben we gelukkig Blackfield voor)… twee puntjes die momenteel bij me binnen schieten als ik negatieve zaken moet vertellen over de cd. De tijd zal vertellen of het een mooi frontje is met een kut karakter, maar dat gaat zo lastig bij een eerste dag luisteren. Die zijn overtuigend genoeg om te beginnen met 4* maar ik zal eens zo wijs zijn om me te onthouden van een score. Of Wilson met twee platen mijn jaarlijst gaat aanvoeren zien we over 8 maanden wel. Ik zet hem nog maar eens op, of zal ik eerst In Absentia weer eens aanslingeren? Ik was opeens een stuk minder blij met Scarsick toen ik BE weer eens opzette.

ik geloof niet dat ie nog maagd is



een Bass Communion fan! welke?



als het effe kan....

Ik heb alleen de dubbel LP van Ghosts on magnetic Tape, en een boel zooi op mp3 . maar dat is offtopic

dat van die dubbel elpee doet mij goed

mooie uitgave is dat geworden !

offtopic ben ik groot liefhebber van bass communion's 2de titelloze

om me maar even ongevraagd ermee te bemoeien

Zozo er zijn meer liefhebbers van de band die ik al jaren koester; het album staat nr 13 in de album top 50.

Het klopt dat Fear of a blank planet een verwijzing is naar het album van Publc Enemy, lees ik net in de aardschok.
Heb het album net, en de eerste indruk is wisselend positief. Anestetize klinkt overweldigend en werkt verslavend. De rest moet ik nog even goed op me in laten werken. Maar dat Steve Wilson weer ongeloofelijk zijn best heeft gedaan mogen duidelijk zijn.

Als je nou eens goed leest dan zie je dat ik Justin En Gwen net zo hard afkraak...

Volgens mij de beste PT van degene die ik ken (Stupid dream, In Absentia). Halve ster verhogen dus...

Wat een super schijfje is dit weer.Ik heb de limited deluxe edition waar we ook nog getrakteerd worden op de dvd`tje.Het opent gelijk goed met het ijzersterke titel nummer fear of a blank planet.Wat een schitterende passages zitten hier weer in.Geweldige tekst wat me doet denken aan m`n eigen kinderen.

Dit is dan ook mijn persoonlijke favoriet op deze cd.

Kortom PT heeft het weer geflikt een ijzer sterke cd af te leveren.Hulde

ben ik ook nog vergeten te stemmen 5 sterren krijgt deze van mij

Soms denk ik nog met een nostalgisch gevoel terug aan de tijd dat je spaarde voor een elpee. Wanneer je het geld bij elkaar had geschraapt, vlug op de fiets naar de grote stad om dan opgewonden de winkel in te stappen. Op de weg terug nog een paar keer stoppen om de hoes te bewonderen.
Wanneer ik dat mijn eigen kinderen vertel, zitten ze me aan te kijken of ik van een andere planeet kom. Eigenlijk is het ook zo want die tijd lijkt lichtjaren geleden.
Nu leven we in een tijd waarin we alles met één druk op de (muis)knop kunnen bereiken. Internet en de verdere electronica heeft ons veel gebracht, maar genereerd ook een jeugd die verveeld naar hun plasma schermen zit te staren, deel uitmakend van een graai maatschappij, waarbij passie en nieuwsgierigheid ontbreekt.
Juist dat gevoel probeert Steven Wilson op dit album weer te geven. Geen vrolijke kost, maar het maakt op mij wel een diepe indruk.
Niet alleen tekstueel, maar zeker ook muzikaal valt er zoveel te genieten.
Het prijsnummer is het ruim 17 minuten durende 'Anesthetize' waarbij je denk dat je in het eerste gedeelte naar Rush zit te luisteren. Kan aardig kloppen want de gitaarpartijen worden hier deels door Alex Lifeson gespeeld en hij moet tijdens de opnames toch gedacht hebben: "Shit, ik wou dat Rush tegenwoordig zulke muziek maakte."
Alle nummers hebben te maken met de relatie met onze jeugd. 'My Ashes' over vader-zoon relatie, 'Sentimental' over medicijn/drugs gebruik en 'Way out of here' over het wegvluchten, waar ook heen.
'Fear of a blank planet' is een emotioneel document die je soms ontroerd en soms wakker beukt.
Naast Steven Wilson wil ik toch graag Gavin Harrison noemen, die op dit album weer laat horen een werelddrummer te zijn.

Het moge duidelijk zijn dat PT één van de beste albums van dit jaar heeft gemaakt.

Mooie recensie

Mooi verhaal idd...
Naar aanleiding van dit soort teksten heb ik me toch maar eens verdiept in deze band en vooral deze CD eens aandachtig beluisterd.
Het openingsnummer greep me meteen: goede melodie, lekkere vaart, uitstekende muzikanten, mooie wendingen: helemaal top!!! Maar helaas donderde de plaat wat mij betreft na dit nummer helemaal in elkaar... De vaart is er uit en het klinkt me allemaal wat "nagedacht". Meer dan een paar mooie momenten komt het niet meer... Jammer... Misschien moet ik de volgende nummers laten groeien, en dat zal ik dan ook eens proberen...

inderdaad Flipper, ik mag dan nog wel een jonge dude zijn, maar ik vind het kopen van een cd een gedachtegang, je hebt de herinnering van oo toen op die mooie zomerse dag kocht ik dit, en dit gebeurde onderweg toen ik deze plaat kocht.. helaas is het downloaden triest, je download iets (omdat je dan tegen je vriendjes kunt zeggen ik heb hem ook) tenzij mensen er hard aan gewerkt hebben. Deze plaat is trouwens geniaal mooi, goed, perfect, geweldig!!!

Ik sluit mij hier gedeeltelijk bij aan.

Ik download wel eens wat, en koop ook cd't. Maar wat ik niet mooi vind wis ik, en zal ik nooit kopen.

Wanneer ik een cd koop, dan luister ik hem eerst verschillende keren, (vroeger in de winkel) en nu thuis. Een sommige cd kun je niet downloaden, staan er niet op het net`.

cd's krijgen steeds meer extra's wat het weer intressant maakt om een plaat te kopen dit is een goed ontwikkeling, zo zie je ook weer het voordeel van een cd kopen, behalve het emo voordeel.

de platenmaatschappijen moeten van hun monopoly positie af

Dat zijn nu de voordelen van het WWW. Maak ik zelf ook veel gebruik van, maar het downloaden om het maar te hebben en uiteindelijk te gebruiken, is misbruik.

Nu wil ik graag de discussie stoppen over het illegaal downloaden, want daar gaat de cd niet over.

De individualisering van onze kinderen is een veel groter probleem. Alleen nog maar kunnen communiseren via MSN of SMS of alleen maar met hun imaginaire vriendjes.

Ik download graag voor de heb!
En ik koop ook graag voor de heb!

Maar deze download hoef ik niet meer te hebben, ik vind deze muziek te leeg, er worden leuke kunstjes vertoond maar het gevoel kan ik in de muziek niet terug vinden.

Techniek zonder emotie.

Van mij krijgt dit album ook een 4,5. Ik heb hem nu ongeveer 5 keer gehoord, en ik merk dat hij steeds meer gaat groeien. Steve Wilson is toch één van de meest briljante prog rock meesters van deze tijd. Hoe het komt weet ik niet, maar als ik zijn stem hoor, of dat nu PT of Blackfield of wat dan ook is, krijg ik een enorm comfortabel en vertrouwed gevoel, ondanks dat er misschien technisch betere zangers zijn. Hetzelfde heb ik met Steve Hogarth van Marillion. Alle nummers zijn raak, maar met name de eerste 3 nummers zijn echt goed.
Ik denk dat ik mijn PT collectie maar weer eens voor de dag haal en weer de "oudjes" ga beluisteren

Opnieuw briljant album...en het gaat ook nog eens ergens over !! Over de f*%in' maatschappij waar we met z'n allen in terecht zijn gekomen.
Van het commercieel beinvloeden en kneden van de jeugd tot lege materialisten die alles vanzelfsprekend vinden, tot aan de continue stemmingmakerij door de media waardoor je eigenlijk alleen je eigen waarheid nog als heilig kunt beschouwen.

Mijn verdict is gemakkelijk gemaakt: 4.5
En als je op je 41e nog helden mag hebben ?
Doe mij dan maar Steven Wilson en Daniel Gildenlow.

Heb je het juiste album wel gedownload

Je kunt veel van dit album zeggen, maar 'leeg' is het in ieder geval niet. Er zit juist een grote boodschap in.

Juist door het vele downloaden, alleen maar voor de heb, gaat er veel langs je heen. Hoe ironisch: ben jezelf een produkt over waar dit album over gaat.

Prachtige recensie flipper,en idd dat gevoel van dat sparen om die bewuste lp te kopen ja dat gevoel ken ik.
Ik weet nog goed mijn allereerste dubbelaar van status quo ik heb deze grijs gedraaid.en ik heb dat nu nog alleen hoef ik nu niet meer te sparen maar ik kan er weken naar uitkijken als er weer een nieuwe cd van een van mijn favoriete groepen uitkomt.In juni komt de nieuwe Dream Theater uit ja daar kijk ik nu al naar uit.Al kan ik hem wel downloaden ik wil dat gevoel behouden,anders vind ik er niks meer aan.Die kids van mij begrijpen daar idd geen hout van.Die zijn helemaal in de ban van het jumpstylen sorry met alle respect maar die muziek zit totaal geen gevoel in.Nee geef mij maar Band als Porcupine,dream theater,blackfield,pink floyd etc....Steven wilson is voor mij als songwriter de beste die er is.Fantastisch...By the way de nieuwe No Man zit er ook aan te komen...Ik kijk er nu alweer naar uit;-)

Ik ga alweer verlagen denk ik. Ik snap er werkelijk niets van. Het product is goed, ik draai de plaat veel en het klinkt als een samenvatting van Signify, lightbulb Sun en Deadwing. Eindelijk zit er cohesie tussen de nummers, en is er een begrijpelijke verhaallijn aanwezig. De zang is prima, het gitaarwerk likkebaardend en er staan de overkoepeldende sfeer is nóg bedrukkender dan Deadwing. Alleen ontsnap je er niet aan. Het klinkt misschien raar (er is heel veel contrast aanwezig in de muziek) maar bitter weinig in de sfeer. Ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen.