Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)

Die titel? Nee, ik denk dat dat min of meer voor de lol is. Het artwork en dergelijke staat niet op zichzelf maar ik denk niet dat de groep dat ooit zal willen verklaren. Moet ook niet, denk ik.Geen probleem Dude, graag gedaan, jij ook bedankt; 't is toch denk ik dankzij jouw recensie dat er zomaar toch beelden binnensijpelden in mijn hoofd die ik nog niet ervaren had! Heb je dat filmpje nog bekeken?

't Zou ook zonde zijn moesten ze dat verklaren..

Jij snapt 'm; dat is juist de appeal!

Ik zou terug willen naar de tijd dat ik sleep voor het eerst hoorde. Het was snik heet op de computerkamer en mijn wangen waren zout van de tranen. Vannaf toen was niets meer hetzelfde. Of de eerste keer de climax aanhoren van Antennas to Heaven. Daar stonden de nekharen nog nooit zo recht. Mooie tijden waren dat.

Ik zou dan terug willen toen ik voor de eerste keer die hartverscheurende violen hoorde van The Dead Flag Blues. IK blijf er bij, GYBE! is de beste band die ik ken!
Van de zachte opbouw van Storm tot de climax van Antennas To Heaven.

Die wissel in Storm.
Net alsof je opeens geen kant meer opkan midden in een jungle ofzo.

Sleep

Ik ben er eindelijk uit, Sleep is het mooiste nummer allertijden.

Wat mij betreft zeker, van de muziek die ik tot nu toe beluistert heb.

Samen met Untitled 3 van Sigur Ros.

Het album begint nu eindelijk ook te werken op mij en kan ik eindelijk ook genieten van de pracht van dit album. Dit is dan het tweede album van GY!BE dat ik werkelijk fantastisch vind en waar de kans op een vijf enorm groot is.

Deze laat ik op 4,5 ster staan.

Je krijgt vier lange stukken voor je kiezen. Deze zitten vol met prachtige passages en een sfeerzetting waar je U tegen zegt. De euforie van Storm in het begin met de marsdrums die uiteindelijk verandert in een desolaat landschap dat uiteindelijk vergaat met stervende pianoklanken. Het is natuurlijk een veel te korte omschrijving maar als ik dit wil gaan analyseren ben ik dagen bezig. Misschien wil ik dit volgend jaar wel eens gaan doen bij muziek, ik moet namelijk een muzikale analyse maken.

Godspeed maakt eigenlijk klassieke muziek maar het wordt post-rock genoemd. De gitaren klinken namelijk als violen, het zijn hele hoge gitaarlijnen. Ieder instrument bouwt laagje voor laagje op totdat je bij dat eurekamoment komt waarbij het lijkt alsof je de hele wereld aankan. En paar minuten later wordt je weer in het onbekende gegooid en voel je je heel klein en kwetsbaar. Een wirwar aan emoties dus.

Toch heb ik een punt van kritiek op deze plaat. Ik snap dat Godspeed de tijd wil nemen voor zijn stukken maar toch heb ik bij bepaalde gedeeltes het idee dat het iets sneller mag. Aan de andere kant krijg je door de lange aanzet een effect waardoor die climax veel overdonderender is. Dit is in ieder geval een hele mooie plaat.

Lang niet meer gedraaid, maar meteen van het begin weet ik weer waarom dit album op 4,5* staat. De eerste zes minuten van 'Storm' zijn werkelijk buitengewoon! Prachtig.

Sleep is een geschenk uit de hemel, het kan niet te vaak gezegd worden. Rond de zes minuten wanneer de strijkers hevig te keer gaan krijg ik tranen in me ogen, zo mooi.

Deze band sinds gisteren "ontdekt" en dat had ik beter eerder gedaan.
Ik had de albumhoes al vaak voorbij zien komen in lijstjes en op blogs/websites maar verder nooit naar geluisterd, onterecht zo blijkt.

Volgens mij kan "Sleep" wel eens mijn favoriete nummer aller tijden worden, zo adembenemend mooi. Die gesproken intro en de héérlijke tempowisselingen zijn gewoon geniaal.

Vandaag ook maar meteen de vinyl van "Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven" en "f#a#∞" besteld.

Waarom staat hier Constellation als label? Op mijn album staat toch echt Kranky.

De originele uitgave op plaat was op Constellation, op kranky kwam ie op cd uit daarna.

Vandaag maar weer eens gedraaid en ik krijg hier toch echt een vreselijk de-nieuwe-kleren-van-de-keizer-gevoel bij (H.C. Andersen), oftewel very much ado about ... om een andere literaire grootheid van stal te halen.

Krijg sterk het gevoel dat deze plaat door de puberali alhier de hemel in gehypt is - en dan durf je niet kritisch te zijn uit angst dat je peer group je dist. Al kan ik me voorstellen dat dit live gebracht in de juiste context etc nog de uniciteit van een performance in zich heeft, maar als album mist het gewoon punch en zeggingskracht - het is mij echt veel te barok en pretentieus. Alle aspirantgeleerden hier zullen wel van mening zijn dat ik of niet goed luister, of de essentie mis - en dat laatste klopt die vond ik idd niet. Ik kan me herinneren met maten in de 80's oiv stimulantia boeiendere muzikale escapades te hebben uitgehaald. Then again, als iemand de hele wietzolder leeggerookt heeft, zal ie het ongetwijfeld briljant vinden. Als dit postrock is, doet u mij dan maar Talk Talk, 'O'rang of Bark Psychosis - daar kan ik wat mee. Dit is pretentieuze bogwash voor intelluelen met nastreefhang.

Hebt u Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997) al eens geprobeerd? Deze vind ik persoonlijk een stuk spannender en intrigerender.

Kan me goed voorstellen dat je dit een pretentieuze mix vind van rock en ambient. Misschien is dat dat ook een beetje wel: Een band die zo ver mogelijk van de mainstream wil blijven en nummers van rond de twintig minuten maakt. Maar op het gebied van zeggingskracht ben ik het niet met je eens. De drang om alles te vergelijken met de jaren 80 zal ook niet echt werken omdat dat juist een periode was dat soundscapes nogal cheesy waren in mijn ogen. Vertel eens Mju, wat is de reden dat je zo afwijzend staat tegen de pubers hier? Telt onze mening niet mee?

...en dan nog 3* sterren geven om de 'pubertjes' niet op de kast te jagen

Niks mis met pretenties als deze maar ingelost kunnen worden. Deze emotionele trip geeft mij een goede anderhalf uur kippenvel. Laat het dan bombastisch zijn; deze muziek vind ik prachtig.

Dat is omdat de ambient me wel wat deed - maar wat ik mis, is opbouw, een spanningsboog. Als iedereen die dit album 4 of meer geeft, nou ook bij de door mij genoemde bands een vergelijkbare waardering (van 4 *) had staan, had ik reden om aan mezelf te twijfelen.

Eerlijk gezegd vrees ik een beetje het verschijnsel dat deze band zo gehypt is onder < 25 dat je sterk in je schoenen moet staan (als je aan die voorwaarde voldoet) om 't niks te kunnen vinden. Hetzelfde geldt mutatis mutandis voor Radiohead - Ok Computer; daar heb ik helemaal nix mee - en op dat punt wordt door menigeen aan mijn verstandelijke vermogens getwijfeld - ik vind het echter vrij blanke jankmuziek.

Overigens staan die 3* ook voor het feit dat ik dit album gerust als ambient in zijn geheel kan laten draaien - zonder beïnvloeding van de creativiteit; het zorgt alleen niet voor een brainwave.
De tip om een ander album van deze band eens te proberen wil ik best wel volgen.

En postrock is natuurlijk een onmogelijke betiteling als je ziet wat er allemaal onder valt, ook bands als Sigur Ros, Talk Talk, Mogwai, Laymar en Baltic Fleet - raar maar waar!

Hmm dan denk ik Slow Riot for New Zerø Kanada misschien meer je ding is. Ik denk dat de spanningsboog over het algemeen ook wel een relatief begrip is. In het begin kon ik ook niks met dit album, maar het maakte me wel nieuwschierig. De jankende gitaren, drones, opbouw, versnellingen allemaal in combinatie met de field recordings. Het schept in totaal een dergelijke sfeer die bij mij persoonlijk een bepaalde emotie oproept die ik nog niet elders ben tegengekomen. Die spanning zou ik eerder dreiging willen noemen die heerst over het gehele album welke contstant oscilleert. Meerde spanningsbogen dus.
Maar zoals ik al aangaf, dat is persoonlijk. Kan me ook zeker wel voorstellen dat mensen hier helemaal niks mee kunnen.

Ik heb dit nu al tientallen keer gehoord en ik denk dat deze plaat ook al genoeg doorlicht is door mij. Net als zijn voorganger is dit van een enorm hoog niveau. Ondanks de wat lange ijdsduur is deze van de eerste seconde tot de laatste seconde enorm sfeervol en klinkt ieder geluid geweldig. Als er al een perfect nummer gekozen kan worden, dan zal dit in mijn inziens Sleep zijn.

Schitterend album. Na de eerste luisterbeurt ben ik er al meteen weg van. Vooral Storm vond ik erg mooi. Hier ga ik zeker nog een paar keer meer naar luisteren, maar die 4,5 sterren staan voorlopig al vast. Enige minpuntje is dat het geluid van de gitaren soms erg schel kan zijn.

Die tempowissel in Storm... fantastisch.

Ben deze band net aan het ontdekken. Wat een bijzondere muziek. Ben erg gecharmeerd van de de 'spoken words' en buitenopnames. Erg gaaf. Geeft een soort van realiteitszin die je in muziek niet vaak tegenkomt. Laat het nog even bezinken voordat ik ga scoren maar mijn eerste indrukken zijn erg positief.

Net een prachtige reactie gelezen op Songmeanings.
Iemand omschreef Sleep als nostalgie. Een stad waar er ooit duizenden mensen met een glimlach opstonden en weer gingen slapen (op het strand).
Tot de eerste gitaarinval, waar de spreker na vele jaren terugkeert naar zijn thuis, en ziet hoe zijn stad een vervallen stad is geworden. Mensen die zich opsluiten in hun eigen huizen, niemand die nog op het strand blijft overnachten. Ook de lach bij de mensen is verdwenen.