Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)

Jammer vind ik wel dat dit 2 cd's zijn. Van mij hadden ze de nummers wat in mogen korten zodat alles op éé'n cd had gepast of ze hadden het, net als op F#A#, maar bij drie nummers moeten laten.

En dan zeker Antennas to Heaven schrappen.... Ik dacht het niet!

Deze staat nu op 2 in mijn top 10! Fantastische plaat. Storm op 10 minuten of het einde van Sleep... fenominaal! Jammer dat er maar weinig materiaal is van deze mannen..(in deze samenstelling)

In het kader van de dag van de vrouw: De prachtige viool die je door het hele album heen hoort is van een vrouw, Sophie Trudeau

Alsof de anarchisten van Godspeed iets geven om een dag die in het leven is geroepen met uitsluitend commerciele doeleinden

Ok, ik corrigeer mezelf even. Maak van ''mannen'' , ''gezelschap''. De boodschap blijft hetzelfde!

Ik ontdekte laatst een band die me wel wat aan GYBE deed denken op een bepaalde manier. Een beetje de sfeer van dit album, maar ingetogener en minstens zoveel emotie.

Absolute aanrader dit nummer:

YouTube - Ensemble Economique - To Feel The Night As It Really Is

Frankrijk, ergens in de zomer. De saaiheid van het dorp en de omgeving was tergend. Pa had een prachtig huisje met land voor een kleine prijs geregeld. Uren doelloos rondrijden, zonder ook maar een noemenswaardig punt tegen te komen. Maar toch had ik de vakantie van m'n leven. Uren lang kijken naar het weide landschap met dit album op de achtergrond. En iedere keer weer weggeblazen worden. Eigenlijk had ik niet veel meer nodig, de texturen van de muziek voegde zelf sfeer toe het landschap. Het huisje was oud en donker, maar met dit album kon ik al mijn angsten overwinnen. Het gaf en geeft me kracht. De muziek versterkt de mooie momenten en verzacht de zwaardere.

Godspeed is nooit toegankelijk geweest. Dat bewezen ze al met hun debuut. De wereldvreemde mix van soundscapes en gitaarpartijen zijn er alleen voor de mensen die er voor gaan zitten. Maar die personen die dat doen zullen een wel heel unieke ervaring voorgeschoteld krijgen. Het album is bij vlagen ontzettend zwaar en intens. Gelukkig bied de opener nog een lichtje aan het begin. Al bij de eerste luisterbeurt was ik er helemaal verbouwereerd van. Nog nooit had ik gehuild bij muziek. Hierna wordt het allemaal een stuk donkerder. Ik ga voor de rest niet spoilen, want dat is zonde voor de gene die dit meesterwerk moeten luisteren.

Wat ik wel kan zeggen is dat dit album mijn kijk op muziek en maatschappij heeft veranderd. Disc 2 is nog steeds het meest krachtige en emotionele muziekstuk aller tijden. Sleep is toch wel zo ontzettend mooi dat het me overal doorheen trekt. In tijden van intens verdriet was dit nummer m'n beste vriend. De gevoelens die op komen borrelen zijn onbeschrijfelijk, men name bij de laatste tien minuten. Antennas to Heaven wordt hier nogal ondergewaardeerd. Het is begrijpelijk dat het ambient stuk op het einde niet door iedereen gewaardeerd wordt, maar naar mijn mening is het een essentieel deel. Deathcamp Drone is het meest nostalgische stukje muziek dat ik ken. Steeds weer denk ik dat ik het eerder heb gehoord. 

Ondanks het hoge experimentele gehalte is dit een ergens spontaan kunstwerkje. Alles klopt er gewoon aan. Geen enkel album komt ook maar in de buurt van deze pracht en praal. Voor elke moment is er een situatie waarop ik terugblik. Wat een rit!

Sorry als mijn recensie in overdreven fanboyism is geschreven, maar dit is de liefde van m'n leven.

Valt wel mee. Het is ook een schitterende plaat.
Mooi stuk, Bram.

Mooi stuk inderdaad, vooral mee eens. Die laatste minuten van Antennas to Heaven vind ik zelf ook prachtig. Het heeft iets, kan het moeilijk beschreven maar als je die laatste minuten hoort lijkt het wel alsof er een heel leven voorbij is getrokken op de eerdere 3 nummers en dit is het einde van het leven en je stijgt op naar de hemel, zoiets. Sleep is nog steeds het mooiste nummer aller tijden voor mij.

valt toch wel mee hoe experimenteel dit is... true, het zijn geen 3 minuuts popnummertjes.. Maar je wordt ook niet van je stoel gegooid met dissonanten... op de songstructuren na vind ik er niet veel experimenteel aan... Dan f#a#(infinity) een stuk meer.

Het is vooral erg langdradig en (behoorlijk) tikkeltje saai.....imo.

Saai? Dit vind ik toch zeker niet saai.
Ik zou het zelfs eerder spannend noemen. Bijvoorbeeld de opbouw van Sleep.

Kan me prima voorstellen dat iemad dit ziet als saai en landradig. Maar voor mij hebben zowel de rustige als harde stukken zo veel verbeldingskracht dat ik daar nog nooit last van heb gehad. Geen normale stucturen, maar zo ontzettend uniek...

Overdonderd.....geen woorden voor..... Al jaren was ik van plan dit album een te proberen, maar gek genoeg kwam het er niet van. Inmiddels aangeschaft op vinyl, na het zien van een review van de (naar mijn mening) beste muziekblogger te wereld, theneedledrop. Score zal ik later geven, eerst nog maar een flink aantal keer opzetten. Voorlopig komt het allemaal erg binnen.......

Hier nog even de video die mij bij deze plaat bracht:

YouTube - Godspeed You! Black Emperor- Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas to Heaven! ALBUM REVIEW

Fantastische reviews geeft hij inderdaad.

Vóór Joy Division was er Godspeed You! Black Emperor.

Euhm...

In mijn leven, dan.

In de zomer van 2006 ontdekte ik Joy Division; ik ging althans pas echt goed naar ze luisteren in die periode. Ik had het nodig, ik was beroofd van mijn zelfvertrouwen en die muziek, in combinatie met de prachtige teksten van Ian Curtis, luisterde naar me. Begreep me.

Een onbetrouwbaar Kreng -lees 'Slet'- uit 't westen des lands op wie ik destijds 'verliefd' was, speelde allemaal vuile psychologische spelletjes met me in het voorafgaande voorjaar. Dat was de tijd dat een zekere Canadese post-rock groep mijn trommelvliezen regelmatig aandeed. De mindgames en 't continue afbreken van contact van dat verraderlijke, overspelige mismaakte hoopje atomen maakten me al redelijk mismoedig -zij was overigens niet de directe reden voor mijn gebrek aan eigendunk een paar maanden later. En aanvankelijk maakte deze band waaraan ik regelmatig mijn oor te luisteren legde de misère alleen maar groter. Liet 't me voelen. Maar mijn God, ik kon er niet van wegblijven.

En dan heb ik het voornamelijk over F♯A♯∞. Trieste boel. Verschrikkelijk onaangenaam. Desolaat tot en met. Wij zijn van binnen net zo verwoest als de rest van de wereld maar er een einde aan maken lukt op de een of andere onverklaarbare manier niet. Misschien omdat, stiekem, die totale destructie die de apocalyps heeft achtergelaten toch gewoon te interessant is. Dat we dit gevoel van verlies gewoon niet kwijt wíllen raken. De leden van Godspeed You! Black Emperor weten dit en gieten dat in een formidabele soundtrack.

Maar Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas To Heaven! is weer heel anders. De boodschap lijkt: Ja, de wereld is naar de tering maar daar kunnen we gewoonweg niks aan doen. Als in, het verleden blijft ongewijzigd, het heden komt ook op je af maar aan je toekomst valt nog wat te sleutelen in het huidige moment. En daar moet je je overheen zetten, vooral over de schoonheid van vroeger, wat prachtig geïllustreerd wordt met Sleep. Dat kan ik zelf overigens ook nog niet, ik ben daar veel te sentimenteel voor. Zal ik nooit kunnen, hoewel ik weet dat het moet maar ik word teveel met vergane glorie geconfronteerd, zowel in (pop)cultuur als mijn eigen leven.

Wat deze plaat mij ook vooral wil zeggen is dat alles kapot is maar de stukken zijn nog heel. Kun je ook weer wat leuks, of zelfs moois, van maken. De muziek ontroert, verontrust, confronteert maar, nadat het dit alles doet, per track, brengt het ook weer kalmte. En gemoedsrust. En... inspiratie! Ik schrijf op dit moment een strip, die mijn broer tekent en echt, voor de sfeer heb ik muziek als deze nodig! Wow!

Gisteren op vinyl aangeschaft. Iets mag in mijn Top-10 alleen als ik het op vinyl heb en er niks anders van de uitvoerende(n) in staat. Nou ja, Menuck's andere projecten, dat zou wel weer mogen. Maar Godspeed You! Black Emperor was tot nu toe een grote afwezige.

Hoewel, is dit altijd zo geweest?En:Ik zal heel eerlijk toegeven dat ik er niet aan gedacht zou hebben om welk album van deze groep terug te plaatsen in mijn persoonlijke toplijstje als ik deze berichten niet had opgesnord. Daardoor besefte ik eigenlijk dat Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas To Heaven! destijds met recht bovenaan stond! En ook op de een of andere vage manier dat niet A Saucerful of Secrets maar Meddle mijn liefde voor Pink Floyd moet vertegenwoordigen. Gek hè?

Drie jaar later kwam het tussen die dame en mij overigens helemaal goed. Maar dat was van korte duur want haar ware aard -gebrek aan sociale vaardigheden en ongeneesbaar egoïsme- kwam snel genoeg weer boven. Grappig genoeg was ik op een dag dat ze bij me mijn F♯A♯∞ CD kwijt. Gelukkig vond ik 'm maar nu zie ik er de ironie pas van in, daar dat album destijds een 'audiografische' spiegel was voor al wat zij me aandeed.

En dit typ ik allemaal terwijl ik naar 't album Let It Be van The Beatles zit te luisteren! Ook op vinyl!

Iets mag alleen in je top 10 als je het op vinyl hebt? Schiet je er dan niet wat te ver in door? Sommige dingen zijn nauwelijks te verkrijgen op vinyl bijvoorbeeld. Doe niet zo moeilijk en zet er gewoon je tien favoriete albums neer.

Ik weet 't, ik weet 't, ik maak 't mezelf moeilijk maar het is ook niet zo dat ik veel albums heb die mijn Top-10 waardig zijn en die ik op CD heb. Dat scheelt alweer, ik denk dat het kwam omdat ik op een gegeven moment m'n Top-10 voor me zag waar dus bijna alleen maar albums in voorkwamen die ik op vinyl heb. Dus schoot ik er inderdaad verder in door .

Maar mijn huidige Top-10 klopt wel.

Toch grappig dat je erover begint, Arrie. 't Is namelijk ook nog eens zo dat, daar ik mijn Top-10 alleen maar samenstel vanuit één bepaald medium, de keuze wel gemakkelijker wordt. Ik heb namelijk heel veel moeite met het compileren van zo'n lijst, omdat ik mezelf ga haten voor wat ik er allemaal uit moet halen. Hiermee doe ik dus in principe niet moeilijk, ik maak het mezelf juist makkelijker .

Bovendien begin ik een beetje een hekel te krijgen aan het medium CD. Hoewel ik moet toegeven dat ik F♯A♯∞ -nog- niet op vinyl heb maar wel op CD en dat de CD-versie mooier is, naar mijn mening. En die bezit ik wel.

Nu weet ik nog altijd niet hoe ik een stuk over mijn favoriete band allertijden kan schrijven.
Het is de enige band die me doet huilen, die me luisterbeurt na luisterbeurt nog altijd kan verbazen en waar ik iedere plaat minstens een 4,5* geef.

Waarom? Dat gevoel is moeilijk in woorden te omschrijven, telkens als ik Lift your Skinny draai (als ik me trouwens niet aan de 1 maal artiest in top 10 regel zou houde, zou deze plaat erg hoog in mijn lijst staan) dan krijg ik weer dat speciale buikgevoel. Het gevoel van thuiskomen.

Deze mannen en vrouwen, weten woede, verdriet, angst en euforie te omvatten in melodieën.
Neem nou het begin van Storm, die eerste stille tonen. Het is alsof de zon langzaam opkomt in een Canadees dorpje alles lijkt goed te gaan. Dat de muziek luider en luider wordt.
Vele uitbarstingen en climaxen en verborgen melodieën gaan er in de compositie schuil. Alsof het dorp plots tegel per tegel wordt verwoest.

Het mooiste is misschien nog dat iedereen zich een ander verhaal bedenkt bij de composities. Sommige voelen het aan als het einde van de wereld, andere als een oorlogssituatie.

Naar Lift Your Skinny luisteren is je even alleen op de wereld voelen.
Ondanks dat deze een speellengte heeft van meer dan 80 minuten, lijkt dit maar even te duren. Een klein detail kan deze muziek nog mooier laten maken.
Zelden heb ik zulke gevarieerde, verbazende en vooral geniale composities gehoord.

Dat donkere vioolgedeelte van Static, doet me huiveren, de plotste twist in Storm lijkt perfect te zijn voor een film. Sleep is nostalgie op z'n best en Antennas To Heaven is de plotse maar geniale climax. Meesterwerk!

Nou, als je dat nu nog niet weet vind ik dit anders wel een goed begin hoor !Tranen vloeien er niet bij over m'n wangen maar ik voel het wel echt als ik ernaar luister, daar kan ik me heel erg in vinden, ja.Wat gaaf, gebruik jij die ook?! Awesome! En ja, dat gevoel van thuiskomen, misschien komt dat, zoals ik al omschreef, wegens de misère van F♯A♯∞; als je een beetje in die mindset kunt komen is dat ook een plaat die je vaker op kunt zetten dan wanneer je je down voelt maar Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas to Heaven! geeft ook een soort van berusting in die totale chaos. Ik vermoed zomaar dat jij dat dan omschrijft als 'thuiskomen', waar ik het niet mee oneens kan zijn.Mooi omschreven. 'Een' ander verhaal? Ik blijf nooit echt vastzitten bij ééntje en sowieso vormen de beelden die ik krijg bij het beluisteren van deze pracht-LP niet echt een coherente narratief of zo. Meer een tour door No Man's Land. Ken je de film Wristcutters: A Love Story, toevallig? De omgevingen die daarin voorkomen, maar dan in het kwadraat en meer in stedelijk gebied, dat is wat ik zie. En mooier weer . Overigens, ik zag Closing Time in je Top-10 en Rain Dogs in je Rotatielijst staan; Tom Waits speelt in de film een hele toffe bijrol, dus zeker de moeite waard .Dat merkte ik nou laatst ook! Ik was aan het schrijven achter mijn laptop en ik moest dus drie keer in totaal de plaat omdraaien ofwel vervangen en dat steeds zeer kort, voor mijn gevoel, achter elkaar. Alsof de speelduur minstens de helft korter was!Inderdaad! F♯A♯∞, Slow Riot for New Zerø Kanada en de plaat die hier besproken wordt ken ik al best wel goed, Yanqui U.X.O. nog iets minder dus die ga ik vanavond of morgen echt weer effe draaien! Moet ik echt een beetje beter kennis mee maken.Ja, laatste track is een zeer mooi outro. Bij het begin daarvan, met Mike Moya die Baby-O zing, heb ik wel echt beelden; ik zie echt zo iemand als dit personage voor me, uit de geweldige korte animatiefilm The Backwater Gospel. Ook 'n aanrader.

Je vindt het moeilijk te omschrijven wat deze muziek met je doet maar voor iemand die het begrijpt komt het wel enorm goed over, hoor ! En je moet het gehoord hebben, dan pas kun je het eventueel snappen.

...

Ik zei dat ik er in principe niet echt beelden bij heb, hè? Ik hoor nu het intro van Storm en zie een begrafenisstoet. Neutrale gezichten, blijkbaar was de tijd van de overledene gewoon gekomen, ofwel emoties zijn voor hen te moeilijk om uit te drukken, wellicht zijn ze met het fenomeen niet eens bekend. De omgeving is woestijnachtig en verwoest, een beetje zoals in de korte film waar ik naar gelinkt heb. De priester leest Bijbelcitaten voor, terwijl nu toch echt met toenemende vaart donkere wolken roet in het eten komen gooien. Iedereen probeert zich te beschutten tegen de regen en de enige die de elementen en/of de Toorn Gods nog durft te trotseren is de priester.

Maar morgen zie ik er wellicht weer heel iets anders bij . De kracht van de muziek zal echter nooit verloren gaan, dat beloof ik je!

Prachtig toch, hoe muziek zoveel beelden kan oproepen. GY!BE maakt de mooiste films die er zijn. Echt heerlijk om gewoon ongestoord op bed te liggen met GY!BE en genieten van de muziek en de verhalen die je er in meent te herkennen.

"Alternatieve titel: Levez Vos Skinny Fists Comme Antennas to Heaven! " Ik vind het altijd weer grappig om dit te lezen. Is dit de officiële 'alternatieve titel', bedacht door de band?

Die staat wel achterop de hoes, ja. Met een streep erdoor.

Aha, had ik niet gezien (Heb deze LP eens cadeau gegeven aan ne maat voor zijn verjaardag)
Geniaal.

't Zijn Canadezen, hè ?

Ja oké, maar die tweetaligheid in de titel blijft toch.. ongewoon, of niet? Of zit er een bepaalde betekenis achter?

Dat vraag ik me bij het zien van GYBE's artwork eigenlijk voortdurend af..

@Flipman: bedankt!