Yes - Drama (1980)

Nee hoor, dit is nog steeds erg duidelijk een Yes-plaat. Na de draak Tormato hervind de band hier weer wat van zijn energie en we krijgen gelijk een van de beste Yes-nummers voor de kiezen: Machine Messiah.

Heb hen gehoord en ben hem nu nog eens aan het draaien.
Had altijd gedacht dat deze heel slecht was zo zonder Jon Anderson, als Genesis zonder Gabriel maar vindt hem niet slecht.

90125, Open Your Eyes, Big generator zijn dan toch veel slechter.
Heb van de laatste 3 alleen Open your eys trouwens.

Vindt de muziek soms ook op Asia lijken maar hier zitten dan ook weer 2 leden bij die hier in spelen.

Openingsnummer inderdaad sterk en into the lens ook en zo staan er nog wel wat op.
Wel wennen zonder Anderson.

Nou hierna hebben ze toch The Ladder, Inmagnification en Keystudio gemaakt. met oa. het nummer Minddrive.
Ben het dus totaal niet met je eens.

De slechtste platen zijn voor mij tormato, 901125, Big Generateor en Open your eyes.

90125, big generator en union vind ik dus niks (tormato ken ik op the whale na, niet, terwijl ik dit album nog wel eens opzet in de auto.. Lekker sympho album ...
o open your eyes ken ik ook niet

In mijn optiek hebben de heren van Yes een vraagteken vergeten te plaatsen achter de titel van dit album. Drama? Zo zonder Anderson! Nee mijne dames en heren, het album is allerminst een drama en ik wil in het geheel niets vervelends over Anderson zeggen maar zelfs zonder hem weet Yes een fantastisch album af te leveren.

Verguisde Yesformatie,want zonder Jon Anderson en ook Rick Wakeman laat het afweten.Wel met Trevor Horn en Geoff Downes,van The Buggles dus.
Het album leek daarom al verloren voordat het goed en wel verscheen.Bijna unaniem is Drama de grond ingeboort door de muziekpers.
Onterecht,want dit is een heel aardige Yesplaat.Minder zweverig,steviger en met een stel heel behoorlijke songs.Eerlijk gezegd mis ik Anderson niet echt.Horn gaat ook aardig de hoogte in en vult het prima in.Ook Downes laat mooie dingen horen.De opener Machine Messiah hakt er gelijk al stevig in.Powersymfo in de beste traditie.Does it really happen en Into The lens(bewerking van een Bugglednummer,dacht ik tenminste)zijn ook de moeite waard.Frisse songs en goed inelkaar gezet.
Run Through The Light is wat minder.Vrij vlak nummer met een flauw verloop.
Met Tempus Fugit gaat de groep weer lekker tekeer en laat Downes prima hammondspel horen.Steve Howe is ook in vorm,Hij speelt zijn gitaarpartijen met veel meer rockelementen dan voorheen.
Drama?wel nee.Jammer dat deze formatie niet de kans kreeg om te groeien.Tijdens de concerten bleek duidelijk dat de fans niet echt op de Buggles zaten te wachten.
De rest is bekend:Horn werd een topproducer en Downes ging aan de slag met John Wetton,Steve Howe en Carl Palmer.Asia was een feit.

brol yes,

Anderson ontbreekt en dat is een pluspunt, want hij was altijd de zwakste schakel. Voor de ouderen onder ons: als Jan Jongbloed op het WK van 1974. Horn heeft een groter bereik, jammer alleen dat hij net zo vlak klinkt, bijna emotieloos.
Machine Messiah maakt duidelijk waarom de gemiddelde Yessnob (zie verscheidene commentaren hierboven) en criticus dit album niet moest. Dit is namelijk geen progrock, het is retro. En dat is een compliment, de heren gebruiken een beproefd recept uit de vroege jaren 70.
Neem een stuk of drie herkenbare, maar onderling duidelijk verschillende riffs. Zet er prettig in het gehoor liggende melodiën op. Orden alles in aparte segmenten, voeg een paar spectaculaire solo's in en smeed de boel aaneen tot een hecht geheel. Voor de herkenbaarheid worden een paar segmenten in licht gewijzigde vorm kort herhaald. Het refrein Machine, machine Messiah is in feite zeer geschikt als meezinger voor een publiek van 100 000. Ik mag hopen dat Yes nooit die slechte smaak heeft gehad.
Het resultaat is een epic als July Morning of Paradise/The Spell. Yes kan bovendien vertrouwen op de virtuositeit van de bandleden. Gitarist en toetsenist zijn beter dan die van UH, bassist en drummer minstens zo goed. Horn mist echter de expressie van Byron.
Wat mij betreft, hoe dichter Yes bij de klassieke hardrock a la Deep Purple kwam (Perpetual Change, Roundabout) en hoe verder van het ambitieuze, pretentieuze pseudosymfonische geneuzel (Revealing Science en toch ook Close to the Edge) hoe beter. Want Yes was ooit inderdaad progressief, maar de symfonische kant was altijd intelligent bedrog. Het is een verademing als dat laatste ontbreekt.
Machine Messiah bevalt mij dus uitstekend. De vraag rijst: is de rest van het album net zo goed?

Nee dus. Alleen Tempus Fugit komt in de buurt, de rest is vergetenswaardig zonder meteen te ergeren.

Ja dus. Ik rij in een witte Opel Vectra en die auto is werkelijk niet kapot te krijgen. Ruim 15 jaar oud, ruim 300.000 km op de teller en lopen als een zonnetje. En altijd starten. Daarom: (I see a man in a) White Car spreekt tot mijn verbeelding.
En... het nummer Into the lens is werkelijk een juweeltje.

grappig mn: totaal niet met je eens. Buiten your's is no disgrace hoeft dat rockerige totaal neit bij Yes voor mij. Prachtige sympho nummers met het liefst de stem van anderson spreken tot mijn verbeelding. Neemt niet weg dat ik dit ook een prima album vind, waarbij de stem van Horn wel erg veel op die van Anderson lijkt

er was al voor de release besloten dat dit een slechte yes plaat moest worden. WAAROM. dit is zowat het laatste Yes album voor de zeer teleurstellende Yes/west albums. de stem van anderson zorgt dat het geen klassieker is maar de vervangende artiest is minstens zo goed.

mijn favo nummer is machine messiah gewoonweg een geweldig nummer

Men zal dan wel teruggekomen zijn op dat besluit. Immers "Drama (1980)" behoort beslist tot de betere Yes albums. En om nou te zeggen dat ik zanger Jon Anderson mis? Nou eigenlijk niet!

Ik heb het album "Drama (1980)" al tijden in mijn bezit. Vanmiddag heb ik "Drama (1980)" wederom gekocht maar nu inclusief het bonusmateriaal zoals dat hier ook staat vermeld. Ik zou alles Yes liefhebbers van harte willen attenderen op het nummer "Song No. 4" dat ook als bonusnummer is toegevoegd. Een weergaloos goed instrumentaal nummer. Eigenlijk is al het bonusmateriaal het beluisteren meer dan waard. Trouwens hoe vaker ik "Drama (1980)" hoor des te meer ik dat album ga waarderen. Ik geef van harte 4.5****

Tsja. Wat zal ik er eens van zeggen.

Per saldo hoort er van mijn kant nu wat zuurpruimerij te komen, wegens gebrek aan Rick Wakeman en Jon Anderson.

Maar ik aarzel.

Vanuit die optiek, is afbranden niet zo moeilijk. Natuurlijk komt het ook niet in de buurt, van de periode 1969-1973. Dat is nu eenmaal de beste Yesperiode geweest.

Ik draai het eens om. Ik zie Drama niet als een Yes cd, maar als opvolger van Living in the plastic age van the Buggles!!!

Mag ik in dat geval opmerken dat er sprake is van een enorme verbetering?! Toegegeven, Living in the plastic age had af en toe ook aardige momenten, maar opvolger Drama is in deze optiek een ongeevenaarde prestatie, voor the Buggles!! En kijk eens wat een aardig optreden van de gastmuzikanten!

Zo. Ik berg de cd ook niet op bij de Y, maar gewoon bij de B, dat vloekt dan ook niet zo bij al die hoezen van Roger Dean.

Een typisch geval van bij voorbaat al een verloren zaak. Net als Calling All Stations Van Genesis. Meest avontuurlijke plaat sinds jaren maar zonder Phil Collins al kansloos.
Zo ook op Drama.
Een line-up die niemand verwacht , met dus 2 Buggles.
Het werkt op de lachspieren en de plaat wordt al snel verguisd zonder het een kans te geven.
Laat je niets wijsmaken. Zeer onderschatte plaat. Hij behoort zeker tot hun meest frisse albums.

Helemaal met je eens, heb hem ook jaren links laten liggen door de slechte recensies en pas de geremasterde cd gekocht voor weinig geld.
Maar wat heb ik al die jaren wat gemist.
Komt misschien ook wel dat ik nu aardig wat Asia cd's heb.
Zeer zeker een aanrader deze plaat die zijn naam geen eer aan doet want een Drama is het zeer zeker niet.

Pracht plaat

Niet goed, deze plaat.

That's It ?????

Ach, het is wat karig. Maar het raakt voor de rest de kern van de plaat.

Drama is verrassend goed. Eigenlijk zijn alle zes nummers goed. Chris Squire heeft extra veel ruimte op Drama, zo lijkt het wel. Rick Wakeman is weer weg maar wordt zeer bekwaam vervangen door Geoff Downes.Trevor Horn weet het ook overtuigend te brengen. Geen probleem als Jon Anderson een keer niet meedoet. Steve Howe en Alan White staan weer garant voor de nodige kwaliteit. Run through the light en Into the lens (I am a camera) zijn toch knappe singles geworden. Does it really happens? en Tempus fugit zijn ook steengoeie Yes songs. Beslist geen belabberd materiaal. Machine messiah is het mooiste 10minuten nummer sinds Carouselambra van Led zeppelin. White car is een geslaagd kort liedje. De bonustracks zijn zeer de moeite waard. 4ster.

ik blijf erbij " drama " van yes is en blijft een drama

Gelijk heb je, beaster1256, maar ja, ik ben dan ook een Yes extremist die beweert dat alles van Yes na Relayer een drama is omdat ze zochten naar een meer poppy geluid. Yes was een band die echt floreerde van de muzikale vrijheid die er heerste in de vroege en midden jaren zeventig.

Zowel Tales of topographic oceans als Relayer kennen gedeeltes waarvan ik vind dat er geen dóórkomen aan is. Als dat 'floreren van de muzikale vrijheid' moet voorstellen (Steve Howe heeft zich over de muzikale werkwijze van Yes in die tijd laatst nog een ongeluk gelachen bij de BBC) dan mag het van mij best wat minder.

En laten we eerlijk zijn, de democratische weg die werd ingeslagen met Tales.... (en die leidde tot het opstappen van Rick Wakeman) is natuurlijk ook geen werken.

Na Close to the edge kwam Yes vooral in compositorische problemen (na 4 prachtige jaren) en werd wat daarna kwam vooral erg ver gezocht.

Ook hier geldt dat een beetje pauze waarschijnlijk wonderen had gedaan. De waarheid is, dat pas 5 jaar na Close to the edge Yes weer een beetje fris terugkeerde op aarde en met Going for the one een geweldige comeback maakte.

Onderlinge discussies/ruzies leidde na Tormato opnieuw tot het opstappen van Rick Wakeman én Jon Anderson dit keer.

Het is toen echt een foute keuze geweest om de Buggles als vervangers te vragen. Liefhebbers van het eerste uur trokken massaal wit weg bij het idee alleen al.

Wie zich daar over heen zet, en de cd maar niet ziet als een Yes reünie maar bijvoorbeeld als de Buggles met een dure begeleidingsband, zal moeten erkennen dat de cd toch niet zo slecht is als altijd werd geroepen.

Was dus de naam van de band voor de Drama cd Buggles geweest en niet Yes, dan was er gewoon anders geoordeeld. Prik daar dan door heen en dan luister je er toch anders naar.

Dat hoort er bij. Grenzen worden afgetast en soms gaat het er wel eens over. Alleen zo komt men tot iets nieuw. Na Relayer hoor ik alleen maar consessies. Dat vind ik persoonlijk heel wat minder boeiend.

Toch niet. Ik vind de Buggles veel beter en spontaner in hun oorspronkelijke vorm dus dat perspectief heb ik lang geleden ook uitgeprobeert. Het werkte niet.

Ik denk dat The Buggles vooral transparanter klonken in hun oorspronkelijke vorm . Met Yes is het wel degelijk een stuk bombastischer .
Ik ben het wel met musician eens overigens . Tales en Relayer zijn naar mijns inziens ook platen die erg over the top zijn . Veel gefrobel , maar nergens ( op een aantal kleine uitzonderingen na ) tot de kern van de zaak komend .
Blijft Drama toch een stuk beter te verteren . Het is een heel acceptabele plaat met van de 6 , zeker 4 songs die absoluut sterk zijn .
Maar zoals al eerder aangehaald . Deze Yesformatie kreeg niet eens de kans om te groeien . Het oordeel was al lang geveld .

Dat kwam niet alleen door de muziek of de naam Buggles. Ze hadden vooral geen kans om te groeien omdat Trevor Horn tijdens de Drama live tour zijn stem letterlijk heeft kapot gezongen (dat hoog zingen kostte hem veel moeite). Zangcarriere was afgelopen voor Trevor. Als troost had het publiek hem bekogeld met allerlei projectielen. Ik blijf erbij, dit album heeft alleen maar voor drama's gezorgd.

Wel ik hou niet van de 'songs'. En laten we eerlijk zijn, Yes zijn geen songwriters, hè. Op Relayer of Close To The Edge doen ze waar ze goed in zijn, namelijk, freaky muzikale journeys! Met hun muziek transporteerden ze je naar andere, vreemde werelden* zonder dat je daar drugs bij nodig had. Hun muziek was de drug! Na Relayer was dit allemaal gedaan. Na 90125 ben ik gestopt met het kopen van hun albums.

*: Olias Of Sunhillow, de eerste soloplaat van Anderson, slaagde daar vreemd genoeg wel in en dit album beschouw ik dan ook als 'verloren' Yes album.