Yes - Drama (1980)

Op Drama is het allemaal wat meer recht voor zijn raap en is het rockelement wat meer van kracht . Een lijn die op 90125 nog uitdrukkelijker werd voortgezet .
Close To The Edge en Fragile zijn mijn echte favorieten . 2 albums die volgens mij de essentie van Yesmuziek perfect weergeven . Avontuurlijk , maar altijd met goddelijke melodieen .
Going For The One is ook degelijk en met name door Awaken flink opgekrikt in kwaliteit .
Tuurlijk was de Drama line-up gedoemd te mislukken en zou Horn evengoed die status als topproducer wel gehad hebben , dat zit er nu eenmaal in . Maar ik blijf stellen dat de plaat onterecht een status heeft gekregen als drama . De Yes van toen klonk oprecht fris en die 2 Buggles zitten mij allerminst in de weg .
En Yes is Yes . Een band met een kluchtgehalte als het gaat om bezettingswisselingen . Neem de huidige zanger van de groep , een Jon Anderson kloon die zijn weergave niet kent . Kleding , maniertjes en de stem . Het is eigenlijk te bizar voor woorden .

Dat is het 'm juist. In mijn oren staat 'recht voor de raap' haaks op wat Yes oorspronkelijk voor mij betekende. Geloof me, de sporen die de groep nalaat op de muziekgeschiedenis hebben alles te maken met die grensverleggende, dromerige, freaky, alles-moet-kunnen, poëtische, epische conceptalbums en niet met het 'zich-aanpassen-aan-de-markt' albums zoals Tormato, Drama of 90125.

Toch hebben deze drie albums alle drie hun kwaliteiten, ook al vallen ze niet onder de criteria (grensverleggende, dromerige, freaky, alles-moet-kunnen, poëtische, epische conceptalbums) die je stelt.

Het probleem is dus, dat Yes in jouw optiek alleen cd's moet maken die vallen onder deze criteria, anders is het niks. Je moet het toch per cd blijven bekijken.

90125 is inderdaad geen Close to the edge. Maar daarmee kan die cd verder nog wel goed zijn.

En "Drama (1980)", met het weergaloos goede nummer "Into the Lens", is ook geen Close to the Edge. En toch mag ik "Drama (1980)" bij tijd en wijle graag horen.

Drama, het eerste album zonder Jon Anderson is een goed album, maar kan het niet halen bij de albums uit de jaren ´70 (behalve Tormato dan). Het meest donkere nummer dat de band ooit heeft opgenomen staat hier op, namelijk het 10 minuten durende Machine Messiah, wat het beste nummer van het album is samen met Tempus Fugit. De rest is gewoon, 3,5 ster.

Juist omdat de band hier wat afstand neemt van de gebruikelijke vaak wat kosmische sfeer ( iets wat op Going For The One al aan de gang was ) is het een wat losser geheel geworden en blijkt vooral een Steve Howe zich heerlijk uit te leven in zeker voor hem stevige gitaarlicks .
Machine Messiah heeft een inderdaad wat donkere grimmigere sfeer .
Ik vind dus echt dat dit een verfrissend geheel is . Feitelijk is alleen Dancing Through The Light teleurstellend .

Dat vind ik een boude uitspraak. Songs als Time And A Word, Onwards, Going For The One en ook Owner Of A Lonely Heart zijn sterke, bondige songs. Tenminste, ik geloof dat je eerder dat bedoelt dan Anderson's fantasia-gedoe (zeer goede zanger voor de rest hoor...).
Maar de kortere format konden ze zeker aan.

Nou, hier dus mijn beoordeling over album nummer 2 van hun hoek-waar-de-klappen-vallen-trilogie (Tormato, Drama, 90125). Het is een zeer verrassende plaat geworden en inderdaad: The Buggles vind ik een waardig alternatief voor Anderson en Wakeman. Ze bieden weliswaar iets anders, maar het is erg duidelijk dat deze combi klikte. Helaas had Horn te kampen met Anderson's hoge uithalen in de tournee, het koppige Yes-publiek gaf de plaat geen kans en het avontuur was al snel voorbij.

De band klinkt gedreven en enthousiast, en ik had toch ergens gehoopt dat deze formatie z'n doorgang had kunnen maken. Misschien waren de kansen groter als het onder een andere naam was verschenen.

De voornaamste reden dat Horn ingelijfd werd als zanger was dat Chris Squire overeenkomsten hoorde met die van de vertrokken Jon Anderson .
Horn en Downes waren in contact gekomen met Squire en White omdat die wel onder de indruk waren van The Buggles .
Zo kwam Horn wat nieuwe liedjes voorspelen , die niet echt de aandacht trokken van Squire , maar wel de stem van de Buggle .
Zodoende ontstond de samenwerking en werd de naam Yes gewoon aangehouden .
Luisterend naar de sound is dit wel terecht . Het is Yes in een onbetwist wat steverige setting , maar veel meer dan albums als 90125 en Big Generator hun geluid .
Inderdaad een samenwerking die er best mocht zijn , maar door fans en pers met de grond gelijk werd gemaakt .
Na de tour was het over en trok Horn zich terug als live artiest en na nog een plaat met The Buggles richtte hij zich vooral op producerswerk en zijn studio project Art Of Noise .
Horn treed overigens incidenteel op met het project The Producers ,
waar onder meer ex 10CC member Lol Creme deel van uit maakt .
Hier wordt vooral geput uit songs waar de veteranen bemoeienissen mee hadden in het verleden .

Grappig... Ik vind deze juist wat beter omdat Jon Anderson niet meezingt. Op een gegeven moment ben je hem gewoon een beetje zat.
Dat heb ik ook met Geddy Lee...

Verder, is dit de stevigste plaat van Yes, naar mijn oordeel...
Steve Howe rockt wat meer...

In deze setting mis ik Anderson niet . Horn doet het prima hier , al heeft hij wel wat overeenkomsten met de stem van Anderson .

Ik kan enorm genieten van dit album. Met hoofdtelefoon is het bijna magisch wegdromen met deze vaak verguisde Yes-schijf. Ik ben niet echt een grote Yes-fan temeer daar deze samen met Talk bovenaan mijn lijstje prijkt.

Niets mis mee . Ik heb hier meer mee dan Tales Of A Topographic Oceans en Relayer . Bij die-hards albums die niet stuk kunnen . Dit is rechtlijniger maar wel met het nodige venijn . Een verguisde plaat , maar misschien daarom wel met de nodige lading . Prima Yes-line up .

Heb een paar dagen geleden hiervan de uitgave met bonus-tracks besteld. Ik lees er goede dingen over en die zijn ook nog met Jon op vocalen, dus erg interessant.

Tevens een goede reden om gelijk de andere cd's de deur uit te doen (verkoop) en te vervangen...


Ik vraag me trouwens vooral af hoe Steve Howe tegenwoordig tegenover dit album staat.
Wordt het in alle talen doodgezwegen zoals Genesis' Calling All Stations eenzelfde lot beschoren is, of is er een persoonlijke voorkeur die hij live niet verwezenlijkt ziet worden?

Het is trouwens frappant hoe hij en Anderson ineens zo sterk tegenover elkaar stonden zeven jaar na hun TFTO-egotrip. Tekenend voor de wispelturigheid van deze band...

Sinds Anderson er niet meer bij zit , worden er regelmatig weer wat songs gespeeld tijdens de huidige tours . Ik denk dat Howe het nog steeds wel een lekkere plaat vind .

De bonus-tracks zijn ook erg leuk. De vroege sessies met Jon Anderson zijn de moeite waard, die demo van Tempus Fugit wordt lekker vurig gespeeld, de twee jamsessies Have We.. en Song #4 klinken lekker speels en van de single-versies is vooral Into The Lens erg sterk. Dat dat zo weinig heeft gedaan...

Hou nog even vol!!

Ik heb hem vanavond weer eens lekker hard gedraaid.

Ik geeft het een halfje extra.
De Buggles vind ik met hun beide albums uit 1979 en 1981 ook niet echt slecht en heb dan ook dienovereenkomstig sterren gegeven.

Drama is geen minder album dan The Plastic Age (1979) of Adventures in Modern Recording (1981).
Alleen wat is de standaard waar je het tegen af zet? Ja, het is geen Close to the edge en door het ontbreken van Anderson en Wakeman heeft het maar weinig waar de link met de muziek van Yes kan worden gelegd.

En toch is het een aanvaardbare vorm van symfonische rock. Geworden door het toevoegen van Squire, Howe en White aan de Buggles. Steve Howe ging later samen met de ene helft van de Buggles, Geof Downes, in Asia zitten. Hier is tenminste een wijziging van groepsnaam die in ieder geval duidelijkheid verschaft.

Dus 'what's in a name' maar de naam Yes is hier qua geluid in ieder geval niet juist, ook al heeft Chris Squire dan ooit de rechten op de naam Yes verworven.

De hardste en vetste Yes-plaat. Soms zelfs richting metal.
En dat alles zonder Jon Anderson.

Een anomalie in het oeuvre van de band. Maar het werkt als een tierelier. Daar waar anderen deze plaat verguizen., zet ik hem keer op keer weer op.

Into the Lens / I am a Camera: zowel deze uitvoering met Yes als Buggles eigen versie zijn ontzettend goed. Het is een zeer sterke compositie.

Een aardig album, maar heeft m.i. weinig meer met de Yes te maken van het eerste uur.
Leuk zo met the Buggles, maar alleen aan de gitarist hoor je af en to nog het echte Yes geluid. Desondanks een score van 3 omdat ik dit album niet als zijnde YES benader

Na het matte Tormato hoor ik in ieder geval weer een fris geluid. Ok, het zal niet de boeken in gaan als één van hun beste platen, maar ik vind het nog steeds niet terecht dat dit is afgedaan als een drama.
Yeswaardig, al is het zonder Anderson, die natuurlijk wel de absolute zanger is van Yes.
Maar het is ook wel eens prettig een plaat van Yes te horen zonder zijn zweverige gekweel.

Ik vind Tormato overigens ook schromelijk ondergewaardeerd.

Het is, op de keeper beschouwd, een wat meer aan de tijdsgeest aangepaste versie van Going For The One met hier en daar toch ook wat andere invalshoeken waardoor Drama voor mij daarna niet zo gek veel afwijkt.

Ik vind Tormato geen goede plaat. Ik heb het geprobeerd, maar het mist echt sterk songmateriaal( Onward vind ik fraai.) Ik bewonder Rick Wakeman zeer, maar zijn toetsensounds vind ik over het algemeen niet best op die plaat.
Ik begrijp ook wel dat de band toen in stukken viel. Té weinig bezieling, terwijl ze op Going For The One lekker bezig waren !

Ik was er helemaal klaar klaar om met ingenieuze taalvondsten en briljant originele verwijzingen naar de album titel deze plaat tot de grond toe af te fakkelen. Is ook wel eens lekker toch. Maar zal toch een ander plaatje moeten zoeken voor het voorzien in die behoefte. Geen meesterwerk maar zeker ook geen Drama dat Drama (kom ik toch nog ff met een briljante taalvondst mbt de titel!)

Je bent zowat de miljoenste!

Joh...

Volgend jaar met "Fragile" live in Utrecht.

In weerwil van de titel is dit een van de betere Yesalbums. Vooral Does It Really Happen is tamelijk fantastisch.

Los van de link Into the Lens - I Am a Camera heeft dit overigens muzikaal even weinig met de Buggles te maken als met het Yes van de plaatkantvullende symfonische rijmelarij

Een live cd van deze formatie zou ook welkom zijn op the World is live staan 3 nummers uit New york dus dat hele concert zou zeer welkom zijn
Hier bestaan ook beelmateriaal van maar dat ligt ook weg teschimmelen op een plank
Dit is overgens best een lekker plaatje