Yes - Drama (1980)

Waarbij je je kunt afvragen waar het dan wél met Drama naar toe gaat.

Het was voor veel fans, ja die van de symfonische rijmelarij, een behoorlijke stap in de foute richting in ieder geval. Van dat standpunt uit ook wel te begrijpen.

Downes & Horn werden beschouwd als lichtgewichten inzake symfonische rock, daar was niets eerder in gepresteerd. Het enige wat ze op hun conto hadden staan was het niet eens onaardige popplaatje The Age of Plastic. Dat staat los van wat de heren later nog hebben bijgeleerd, het gaat om het tijdstip dat ze naar Yes gingen.

Ja en dat was natuurlijk een geheel andere CV dan waar de bedenkers van symfonische rock, de heren Anderson en Wakeman, zich konden buigen. Twee mannen die bij de geboorte van het genre aan de wieg hebben gestaan.

Pers en fans vielen er massaal over en er is wat voor te zeggen. Het was opgelost geweest, als de naam Yes niet was gebruikt voor dit album. Downes richtte later ook Asia op, nadat hij weer uit Yes was geschopt.

Als alle stof is neergedwarreld is het wat mij betreft helemaal nog niet eens zo'n slecht album. Maar je moet het niet willen vergelijken met de kwaliteit van twaalf jaar Yes voor Drama.

Als we Tormato even buiten beschouwing laten zeker wel inderdaad.

Mede aan de wieg, akkoord. Maar de bedenkers is wel wat erg veel eer - vooral voor Wakeman.

Tja, dan hadden ze maar een andere bandnaam moeten gebruiken

Dit album haalt het niet bij Close to the Edge en Relayer. Maar hij laat voor mij alle andere vorige (evenals alle volgende) Yesplaten wel achter zich.

Met Horn, Howe en Downes er bij hadden ze van mij zichzelf beter gelijk Asia kunnen noemen.
Net zo goed als dat er ten tijde van de eerste opnames van 90125 gedacht werd aan het adopteren van de naam Circus.

Hoewel ik de muziek van Asia later overigens ook behoorlijk vind tegenvallen, ook vergeleken met Drama.

We zitten er mee: net als bij Deep Purple is er Mark I tot en met Mark 25 (en oplopend). Met totaal andere bandleden en vaak sterk verschillende muziek die al dan niet aan de tijd wordt aangepast.

Voor mij is alles wat er uitgebracht is met Anderson en Wakeman globaal gesproken het beste wat er van de band Yes is verschenen. Dat mag ook allemaal de naam Yes dragen. Een zanger/componst als Anderson, een toetsenist/componist als Wakeman kom je toch maar zelden tegen.

Had gekund. En dan was Downes een beetje de Squire van Asia: de man die in voor- en tegenspoed de bandnaam met zich meetorste. Overigens heeft Asia een flinke rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn liefde voor de prog, waardoor ik de albums t/m Aura allemaal zeer veel gehoord heb en ook niet licht af zal schrijven. De albums vanaf de reünie van de "Original Asia" (die uitkwamen op een moment waarop mijn smaak zich inmiddels wat verder ontwikkeld had) heb ik nooit echt in het hart gesloten. Of ze nou echt zwakker waren of dat alleen de nostalgiebonus ontbreekt...?

Cinema

Daar moet ik altijd even spieken... maar goed, Wikipedia heeft er een overzichtelijke tijdlijn van. Tja, ik krijg het toch niet zo aan individuele bandleden opgehangen. Akkoord, Relayer en Drama zijn inderdaad wat vreemde(re) eenden in de bijt, maar The Yes Album is voor mij toch op en top een... ja, een Yes Album, ondanks dat Wakeman toen nog bij de Strawbs zat en Yes zich met Tony Kaye moest 'behelpen'.

Kaye heeft zeker verdienstelijk gespeeld, ik ben één van de weinigen die hier wegloopt met de eerste twee Yes albums, is ook weer eens teruggekeerd ten tijde van Cinema maar uiteindelijk geen Wakeman gebleken.
Er was na The Yes Album behoefte aan een Wakeman, voor Fragile en Close to the Edge.

Het uiterst herkenbare spel van Wakeman, net als de vocalen van Anderson, zijn handelskenmerken geworden van Yes die een zware stempel hebben gedrukt op het geluid van de band. Die lineup, die tot volledige wasdom kwam tijdens de concerten waarvan Yessongs de registratie is, is nooit meer beter gebleken.

Maar de vonk die toch elke keer overspringt bij de aanwezigheid van Wakeman, zoals later op Going for the One en zelfs 20 jaar verder bij Keys to Ascension, is onmiskenbaar.
Het zou geschiedvervalsing zijn te constateren dat dat niet zo was of dat de fans speciaal staan te juichen of hebben gejuicht voor de aanwezigheid van Horn/Downes of wie dan ook.

Hé musican ik mis in je betoog; Tales of Topgrafic Ocean, wat ik een bereplaat vind. Met gaaf toetsenwerk van Wakeman

Voor mij niet meer. Zonder Anderson vond ik het al een schip wat zinkende was en Squire weg......
Nee, Yes moet er een keer een eind aan breien.
Let ook op; Het is allemaal veel trager gespeeld tegenwoordig.
Iets wat bij een poweralbum als Drama funest is.

Ah, net zoals hun huidige line-up.

Billy Sherwood staat wel goed te bassen trouwens, maar de hele bevlogenheid en drive is uit de band.
Het is allemaal zo stroperig en plichtmatig geworden. Zonde dat het zo moet eindigen.

Drama is de derde beste Yes plaat aller tijden?! Wel, ik ben nog eens verbaasd. Dat is lang geleden.

Zag gisteren een lang interview met Trevor Horne en op de vraag wie hij de beste bassist vind antwoordde hij Chris Squire.

Nuja, ik zie aan je stemmen dat we het over Relayer in elk geval redelijk eens zijn; dat is ook niet onder alle Yes-liefhebbers en -semiliefhebbers een gelopen race.

Ik kan me enkele nummers herinneren, ik heb dit album niet. Omdat ik geen Yes adept ben van het eerste uur gaat een deel van de disussie aan mij voorbij. Ik ben zelfs met ze in aanraking gekomen via 90125. Toch ook geen slecht album zo vanuit de neutrale positie bezien.
Ik ga binnenkort eens 4 albums van de heren aanschaffen op basis van de geluiden hier op MM. CttE en Fragile heb ik overigens al. Drama lijkt me een prima album. Ik probeer waar mogelijk de laatste remixversies te bemachtigen. Van Wilson ben ik fan. Keep tuned for the votes!

Okay. Drama is dus een prima album. Heerlijke basloopjes. Goed gitaarwerk. Mooie synths. Past goed in het tijdsbeeld. Ik ben tevreden met mijn aankoop. Meer dan....

Veel mensen zijn afgegaan op de vernietigende kritiek die het album vrijwel bij release kreeg.
Het vertrek van zowel Anderson en wederom Wakeman zal hier aan hebben bijgedragen.

In de realiteit overtuigd Drama een stuk meer dan het zwaar teleurstellende Tormato van 2 jaar er voor.

De opmaat naar 90125 in zekere zin, maar Drama is ondanks de stevigere aanpak nog aardig prog.

Meer dan aardige prog naar mijn mening.

Ik heb het album ook vandaag weer 2x geluisterd. Ineens herinnerde ik me dat ik deze plaat als student al eens heb gekopieerd op tape. Maar niet heel veel geluisterd toen.
Nu valt alles op zijn plek. Een feest van herkenning.
Sterker nog. Ik vind dit album eigenlijk wel wat weg hebben van mijn Canadese helden. Yes meets Rush. Basloopjes, hoge zang. Meer progrock dan symfo om het zo maar te zeggen. Dezelfde periode als Hemispheres. Dat hoor je.
Wellicht dat Neal zijn mening nog kan heroverwegen. Ik zag dat Casartelli dit album ook wel goed heeft beoordeeld. Toch ook een bovengemiddelde Rushfan.
Maar misschien hoor ik dat wel als enige. Ben benieuwd.

Wat ook scheelt, nogmaals, is dat ik geen Yesfan ben van het eerste uur. Dat luistert toch anders.

Dat scheelt een dikke winterjas.

Hoe dat zo? (Sorry maar het kwartje valt niet)..

Nou, zoals je het zegt. Als je een fan bent van het eerste uur luistert het anders. Maar er is meer.
Er is nooit een klik geweest tussen mij als fan van het eerste uur (bijna dan) en dit album. Ik heb 'm daarom ook nooit gekocht in tegenstelling tot de andere albums van Yes - en wel tot en met Magnification, 2001.

Ondanks dat Steve Howe op Drama de sterren van de hemel speelt en dit album instrumentaal beter is dan bijvoorbeeld Heaven and Earth... vond ik van alle Yes samenwerkingen dit een van de minste en nog steeds. Dat wordt nog eens versterkt omdat ik vroeger het duo Trevor Horn en Geoffrey Downes helemaal niet zo leuk vond.

Ja, dat laatste telt dan inderdaad zwaar.

Drama gezien als een opvolger van het eerste Buggles album doet het geheel dan wel weer ten positieve keren.

Je moet dit gewoon niet zien als een Yes werk. Misschien iets als pre-Asia. Hoewel ik Drama dan wel weer beter vind dan Asia.

Met de naam Yes is heel wat gemarchandeerd. Het ABW&H collectief had natuurlijk gewoon Yes moeten heten.
Drama had dan weer geen Yes mogen zijn.

Kan ik goed mee leven. Superband met goed album die zich per ongeluk Yes noemde..

Prima idee, musician! Ik zal dit (meer) niet zien als een Yes album. Grappig, het zat gewoon tussen de oren in plaats van er in... hahahaha!
Blijft dat ik dit een matig album vind en met name de zang vind ik niet best. En echt niet omdat ik Jon mis...

Chris Squire ( R.I.P) had een neusje ( bleek ook later) voor zangers die Anderson akelig dicht benaderde.
Trevor Horn komt op dit album ook een aardig eindje, maar kon het live dan weer niet brengen + dat die het charisma van Anderson niet had.
Hier klinkt het overigens meer als Yes dan op 90125 en Big Generator, en daar doet Anderson weer mee.
Hierna gingen Squire en White een samenwerking aan met Jimmy Page, maar dat bleek niet echt te werken.
Het had wel een interessante combi geweest imo.
Met de komst van Trevor Rabin werd in 1e instantie ook niet aan de naam Yes gedacht.
Cinema zou het worden.
Rabin was aanvankelijk ook niet zo heel happy met de komst van Anderson, want onheroepelijk werd het weer Yes, en dat was niet helemaal zijn verwachting.

Drama klinkt voor mij genoeg als Yes en dat kun je ook stellen nadat Anderson op een laffe wijze werd vervangen door de 2 look a likes die volgden.
Howe, Squire en White zijn zo herkenbaar, maar het is natuurlijk van de zotte om 2 indentieke vocalisten in te huren, die ook nog eens zijn lookes hebben.

Maar met Drama kan ik goed leven.

Big Generator vond ik nog veel slechter!

Big Generator is vooral discutabel door de overdreven bombast.
Yes op de Hardrock/ A.O.R tour.
Met recht een typische Rabin aangelegenheid.
Ook niet vreemd dat Anderson maar weer eens opstapte.

Maarrrrrrr...... Rabin en Anderson + Wakeman hebben elkaar weer gevonden.
Plaat + optredens. Interessant.

Nee, hoor!

Leuk!

Vind ik tenslotte geen slecht album hoewel Jon Anderson niet van de partij was. Maar Trevor Horn bleek zijn taak als zanger goed te vervullen. Het klinkt dan ook als een Yes-album hoewel wat meer neigend naar AOR (een trend die de volgende albums werd voortgezet). Het is ook een evenwichtiger album geworden dan voorganger Tormato maar het peil van hun glorieperiode 1971-1972 wordt lang niet gehaald. Ik kan met dit album meer dan met Big Generator of Union.

Halfje er bij, Does It Really Happen is toch wel een heel lekker nummer

Lang niet meer gehoord deze plaat, maar Does It Really Happen is wel een highlightje.
Al is Into The Lens mijn favo.
Op de volgende en tevens laatste Bugglesplaat Adventures In Hi-Fi, omgetovert tot I'm A Camera.
Die versie vind ik nog beter.

Ja dat vind ik ook