menu

Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)

mijn stem
4,07 (262)
262 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Virgin

  1. Gentlemen Take Polaroids (7:07)
  2. Swing (6:25)
  3. Burning Bridges (5:20)
  4. My New Career (3:52)
  5. Methods of Dance (6:53)
  6. Ain't That Peculiar (4:40)
  7. Nightporter (6:57)
  8. Taking Islands in Africa (5:12)
  9. The Experience of Swimming * (4:05)
  10. The Width of a Room * (3:15)
  11. Taking Islands in Africa [Steve Nye Remix] * (4:57)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 46:26 (58:43)
zoeken in:
avatar van dazzler
5,0
Ik laat hem nog een dag sudderen,
alvorens ik overga tot een recensie.

Ik heb hem alvast 5 sterren gegeven.

Swing en Ain't That Peculiar zeggen me minder
dan de andere tracks. Methods of Dance, Nightporter,
Taking Islands in Africa
en The Experience of Swimming
zijn met stip de favorieten ... en ik ga me niet verstrikken
in de discussie of ie nu al dan niet beter is dan zijn
voorganger of opvolger. Zalige 5 sterren schijf.

to be continued ...

avatar van Hans Brouwer
Werkelijk het enige nummer van Japan dat ik ken is de hitsinge "Adolescent Sex" . Kennelijk mis ik iets

Hans Brouwer schreef:
Werkelijk het enige nummer van Japan dat ik ken is de hitsinge "Adolescent Sex" . Kennelijk mis ik iets


Ja, het (muzikale) leven gaat verder na de puberale sex (adolescent sex); er zijn er die beweren dat het daarna pas echt wat wordt!

Aquila
Hans Brouwer schreef:
Werkelijk het enige nummer van Japan dat ik ken is de hitsinge "Adolescent Sex" . Kennelijk mis ik iets

Of je iets mist weet ik niet, dat is natuurlijk nogal van je smaak afhankelijk. Japan heeft sinds die tijd nogal een gedaanteverwisseling ondergaan. Muzikaal dan vooral want de blond geverfde haren en make-up bleven gewoon.

Dus je zou het toch moeten proberen. Ik ben ermee in aanraking gekomen via Annette van Trigt (!). Op de Vara radio op dinsdag kozen bekende Nederlanders (Van Trigt nog van voor Studio Sport faam werkte als deejay bij Veronica op woensdag) uit elke decennium. Je zei dat ze Nightporter af en toe eens opzette en dan zo bevangen raakte dat ze en het dan meerdere malen achtereen draaide.

Ik hoorde het nummer toen voor het eerst (het zal 1984 of 1985 geweest zijn) en was ook gelijk in de ban. Misschien moet je dat nummer dus eerst eens beluisteren. Als je niet tegen de klagelijk-romantische imborst (en stem) kan uit Nightporter dan kun je het wel vergeten. De gitaar-schmerz a la Roxy Music en de nogal bijbehorende zang van Adolescent Sex waren hier helemaal verdwenen.

avatar van musician
4,5
Hans Brouwer schreef:
Werkelijk het enige nummer van Japan dat ik ken is de hitsinge "Adolescent Sex" . Kennelijk mis ik iets

ja, dat kun je in het geval van deze band wel zeggen.

Je hebt me laatst je leeftijd verraden: ik zeg dat je nooit te oud bent om (alsnog) aan Japan te beginnen.

Daar is de muziek te tijdloos voor, te leeftijds ongebonden. Echt een waardevolle aanvulling van je collectie. Geldt ook voor het solowerk van David Sylvian.

avatar van dazzler
5,0
GENTLEMEN TAKE POLAROIDS 1980

Belangrijkste verschil tussen dit album en zijn voorganger
is het terugdingen van de gitaarpartijen. Staat Quiet Life nog
met één been in de 70s artrock traditie, dan richt Gentlemen Take
Polaroids zich nadrukkelijker op het komende, 80s synthpop tijdperk.

In de titelsong en single Gentlemen Take Polaroids hoor ik
bijvoorbeeld de zeilboot van Duran Duran en de hobo van China Crisis.
Dit is een klasse popsong die in albumformaat en met een licht
zeurende Sylvian misschien toch een pietsje te lang duurt.

Interessant in dit hitpotente nummer is de manier waarop bas
en synths de compositie voorzichtig inkleuren zonder zich op te dringen.
Vindingrijke arrangementen zijn het handelsmerk van Japan.

Swing danst op een funky bas en om een gefloten melodie.
Vergt enige luisteroefening, maar maakt zich uiteindelijk van je meester.
Het valt me op hoe ik bij Japan veel meer naar de muzikale vormgeving luister
en David Sylvians vocalen slechts een begeleidende rol vertolken.

Burning Bridges is een sfeervolle semi-instrumental
met weliswaar een zeer typische, vroege jaren 80 synthgeluid.
Met een hoog new age gehalte, maar daarom niet minder beklijvend.

My New Career is een aardige albumtrack
met een muzikaal thema dat zich graag in het oor nestelt.
Opvallend ook hoe de nummers op dit album haast naadloos
in elkaar overvloeien (geen crossfading, maar organische trackorde).

Op Gentleman Take Polaroids slaagt Japan er in
de soms overduidelijke Roxy Music en David Bowie referenties
naast zich neer te leggen en met een meer eigen geluid uit te pakken.

De songs op Quiet Life zijn misschien sterker,
maar het totaalgeluid op Gentleman is dan weer rijker.

Methods of Dance (tevens de naam van een in die tijd verschenen
tweedelige Virgin sampler met new wave dance tracks) is een hoogtepunt.
Hier bevind je je als luisteraar in een volstrekt unieke Japan wereld.
Met rollende percussie, hypnotiserende vibrafoon (doet denken
aan Change van Tears For Fears), stevige saxofoonstoten
en vrouwelijke backing vocalen als wuivende sirenen.

Ain't That Peculiar zegt me het minst. Tot ik na raadpleging
van de literatuur vaststelde dat het om een Smokey Robinson cover gaat.
En inderdaad, het is (vooral vocaal) zoeken naar enige Japan connectie.

Het fameuze Nightporter, dat hier al menigmaal
met tonnen lof beladen werd is een wonderschone ballad.
Voor het eerst mag de piano weer de boventoon voeren op dit album.

Nightporter steunt compositorisch op Eric Saties Gymnopedies,
maar dat hoor je pas als je echt op het bijna walsende ritme gaat letten.
Sferisch is het weerom hoogstaande Japan muziek.

Ik moet bij de titel Nightporter ook aan The Chauffeur denken
van Duran Duran. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom Duran Duran
op het Rio tekstvel bij enkele songs data plaatste die teruggaan tot 1978.
Onlangs las ik dat beide groepen elkaar tijdens studiosessies ontmoetten.

En inderdaad, de sferische, langere composities op de twee eerste
Duran Duran platen, zijn duidelijk geïnspireerd op het langere Japan werk.
Japan bouwt doorgaans een album op aan de hand van acht langere composities.
Die lengte verveelt zelden en draag zelfs bij tot de magie van de nummers.
Ze sluipen traag maar onomkeerbaar je ziel in, na een paar draaibeurten.

Taking Islands in Africa speelt met electronische new wave
snufjes die anno 1980 door meerdere, opkomende bands ontdekt werden.
Opnieuw een zeer mooi muzikaal thema en samen met de titelsong
een terechte, maar ondergewaardeerde single kandidaat.

Tijd voor gewijde stilte.

The Experience of Swimming is voor mij het subliemste nummer
van deze langspeler (alleen op de CD remaster als bonus toegevoegd).
Ik moet denken aan Dead Can Dance die op hun eerste platen
een brug smeedden tussen wave en klassiek. Japan kon het ook.
Op het eerder vermelde Nightporter en op hun meeste instrumentals.

The Width of a Room mag er om diezelfde reden ook wezen.
Iets lichtvoetiger wellicht, maar opnieuw zeer fraai vormgegeven.
Bonustracks 8 en 9 tillen dit album, met hier en daar toch een wat
meer naar de mainstream synthpop neigende compositie
(zoals de beide singles) boven alle concurrentie uit.

Ik weet trouwens nu al dat Roxy Music en Brian Eno,
net als deze Japan, dringend moeten heropgevist worden.
Dazzler goes seventies ... eindelijk, het heeft lang genoeg geduurd.

Maar eerst nog maar eens naar Tin Drum gaan luisteren.
Het enige album dat ik echt kende. Hoe blijft het overeind na
de ontdekking van Quiet Life en Gentlemen Take Polaroids?

avatar van Premonition
5,0
Mooie review Dazzler! De OOR-knipselmap hoeft helemaal niet van zolder worden gehaald, dit volstaat
Wat betreft de connectie tussen Duran Duran en Japan: Nick Rhodes heeft ooit in een interview gezegd dat zijn personage in de begindagen uiterlijk op David Sylvian was gericht en muzikaal op Richard Barbieri. Hoezo rolmodel?
Dit album vind ik hun beste. Tin Drum was mij te gekunsteld, hoewel daar wel het meesterlijke Ghosts op staat.
Dit is samen met Sons and Fascination/Sister Feelings Call de sleutelplaat voor melancholieke, stijlvolle synthwave.

avatar van musician
4,5
Ja, grotendeels weer helemaal met je eens en vooral ook weer een prima stuk.

Dat je de namen van Roxy music/ Brian Eno en David Bowie laat vallen is wel begrijpelijk.

Een doorsnee liefhebber van Japan trekt misschien alleen wat wit weg bij de naam Duran duran.

Ik heb de LP Seven and the ragged tiger en een Greatest hits cd, maar vind daar maar bitter weinig in terug dat ook maar enigszins doet denken aan Japan.

Maar misschien het eerdere werk, ik heb me eigenlijk nooit zo verdiept in Duran duran.

Heel goed, die revival die je wilt bewerkstelligen van Japan en Roxy music. Bij gebrek aan nieuw werk van alle betrokken heren is terugblikken helemaal niet zo erg, leuk zelfs om te doen.

avatar van deric raven
4,0
Altijd raar gevonden dat Duran Duran af gerekend werd op het feit dat ze op Japan leken.
Japan wordt toch ook niet af gerekend op het feit dat ze goed naar Roxy Music en David Bowie hebben geluisterd, zoals veel bands uit deze periode.

Persoonlijk vind ik vanaf Gentlemen Takes Polaroids de stem van David Sylvian steeds soulvoller en warmer klinken.
Ben dan ook een liefhebber van zijn eerste solo albums.

avatar van Premonition
5,0
deric raven schreef:
Altijd raar gevonden dat Duran Duran af gerekend werd op het feit dat ze op Japan leken.


Niet door mij, hun eerste twee vind ik zeer te pruimen itt tot het latere werk (hoewel The Reflex stiekem wel werd meegezongen in '84). Japan is zeker en vast een klasse hoger en dat zullen weinigen betwisten denk ik

avatar van fatima
4,5
Mooi dat deze band weer eens onder de aandacht wordt gebracht door dazzler en de andere reagerende MuMe-ers. Tijdens de creatieve explosie van de new wave begin jaren 80 leek Japan, zeker vanaf Quiet life, een beetje vreemde retro-eend in de bijt, maar achteraf gezien waren het eerder voorlopers. Van, jammergenoeg, die afschuwelijke synthipop uit de jaren 80, maar ook van de verstilde, warme en later steeds experimentelere muziek van David Sylvian zelf, en ook het latere, zo bijzondere werk van Talk Talk. En, niet te vergeten, van de hernieuwde interesse voor etnische en wereldmuziek (op Tin drum, en de projecten van Sylvian met Holger Czukay, Jon Hassell en Ryuichi Sakamoto). Het begin van heel veel moois, dus.
De relatie met Roxy Music, David Bowie en Duran Duran zie ik niet zo.
En in mijn ogen verschillen de drie laatste albums van Japan qua niveau niet zoveel van elkaar. Qua stijl liggen Quite life en GTP in elkaars verlengde; Tin drum is sterk beinvloed door oosterse muziek, is veel minder vestild en heeft een sterk afwijkende percussie, en lijkt daarmee veel minder op de twee vorige. Maar evengoed een prachtig album.

Geen band om te vergeten.

avatar van Chameleon Day
5,0
Premonition schreef:
Japan is zeker en vast een klasse hoger en dat zullen weinigen betwisten denk ik


Ik iig niet. Ben nav Dazzlers beschouwingen de "oude doos" op zolder maar eens gaan zoeken om wat tapes met Japan-werk er uit te vissen en weer eens te beluisteren. En het bevalt me weer goed. Ook het debut van Duran Duran nog eens gedraaid en het moet gezegd: toch wel een erg slap aftreksel van Sylvian en co. Ik ga de Japan-tapes maar eens verzilveren denk ik.

avatar van Chameleon Day
5,0
fatima schreef:
De relatie met Roxy Music, David Bowie en Duran Duran zie ik niet zo.


Beluister anders het nummer 'Quiet Life' eens en daarna (het slappe aftreksel) 'Planet Earth' van Duran Duran. Een sterker bewijs is er niet - nog los van het feit dat DD zelf de invloed van Japan ruiterlijk heeft erkend.

avatar van deric raven
4,0
Zo ook later.
The Chauffeur van Duran Duran is hun Nightporter.
Alleen wat sneller gespeeld.

Ik ben met Duran Duran op gegroeid, en al snel vanwege hun bewondering en waardering van Japan bij deze band beland.

Al ben ik er sterk van overtuigd dat er rond 1980 bij Japan een kanteling plaats vond, en dat Sylvian degene was die er voor zorgde dat het meer sfeervoller werd. Zijn invloed binnen de band werd steeds groter en bepalender; wat ook de latere scheuring veroorzaakte.

avatar van dazzler
5,0
Wat mij de laatste dagen het meest frappeerde is dat,
hoe Roxy Music (daarvoor) of Duran Duran (daarna) -achtig
Japan ook klinkt, ze anno 2009 als een band met voldoende
eigenheid en zelfs een volstrekt uniek geluid overeind blijven.

Ik heb niks tegen Duran Duran: ze schreven klasse singles
en enkele zeer genietbare albumtracks (de twee eerste albums
zijn de sterkste), maar als ik in termen van muzikaliteit moet
oordelen staat Japan daar toch een paar niveaus boven.

De finesse en de subtiliteit waarmee ze klanktapijten weven
getuigt van zoveel vakmanschap dat ik er echt ontzettend warm van wordt.
Mijn luisterend oor wordt tegelijk uitgedaagd en gestreeld.

Quiet Life en Gentlemen Take Polaroids zijn albums
waarop alles klopt. Geen noot of instrument zonder betekenis.

Op Tin Drum ligt dat volgens mij net iets moeilijker.
Maar daar ga ik eerst nog een paar sessies voor zitten.

Wat is de verwantschap tussen Japan en Duran Duran?

a. ze gebruiken allebei noten als basismateriaal
b. ze stonden allebei op een podium
c. David en Simon hebben misschien wellicht dezelfde wuifkuifarchitect
d. beide doen het goed op een hoes
e. ze zijn beide op vinyl en cd verkrijgbaar

Terwijl:
1. Ik heb nog nooit een hipperdepipse clip gezien van Japan;
2. Ik heb alleen maar dat soort clips gezien van Djan Djan.
3. De laatste heb ik nooit live gezien - behalve op de treurbuis (en dat telt niet echt).

Simon revived his band but David never did the same. FC Veendam en FC Barcelona spelen beide voetbal op een groen veld, met een bal en voor publiek. Need I say more?

Aquila
Ik vind de verwantschap ook niet zo heel erg dik als hier nu wordt gesuggereerd. Zeker niet in het type zang van LeBon en Sylvian. Volkomen onvergelijkbaar. Duran Duran lijkt meer op Japan jaren 70 dan dit album of Tin Drum wat mij betreft.

Japan's meest treffende vergelijking is die met Talk Talk die hier eindelijk wordt gemaakt. Met name hun laatste twee albums (dat is van na hun bekendere hits Spirit of Eden en Laughing Stock) en het solo album van Mark Hollis laten zien dat daar een verantschap met Sylvian cs ligt. Sylvian ging al tijdens Tin Drum (Ghostst is al genoemd) solo hele andere dingen doen. Verstild en avant gardistisch. Samenwerken met Holger Czukay, Robert Fripp en Ryuichi Sakamoto en later Christian Fennesz.

Ik ervaar het zo dat Sylvian op dit album die weg al een beetje begon in te slaan. Vandaar dat voor mij hier meer de vergelijking met Talk Talk opgaat dan die met Duran Duran (en al helemaal met Tears for Fears, brr)


Ok, die voetbalanalogie was misschien wat gechargeerd. Er zijn parallellen: ze zijn actief in hetzelfde tijdsgewricht, bedienen voor een deel hetzelfde publiek, werken voor een deel met dezelfde thematiek, moderne (stads)leven met al zijn vreugdes en geneugtes, kwalen en ennuis; ze geven er echter verschillend invulling aan. Duran Duran zou door de fans wellicht 'posh' genoemd zijn - het lullige van zo'n label is, als je dat gebruikt (Posh Spice) dat je het dus niet bent; Japan was chique en zeker niet ordinair wat - imo - Duran Duran regelmatig was.

De vergelijking van de clip van Nightporter met die van The Chauffeur spreekt wat dat betreft boekdelen: Japan, ingetogen musicerend, Sylvian achter de piano, rustig, geen behoefte om te imponeren - gebruik van echte instrumenten (xylofoon, klarinet, piano). Duran, Duran, The Chauffeur: begin met synthesizer, opgetuigde syndrum pontificaal in beeld, bewegelijk Le Bon (met snik in stem).
Ik heb drie albums van Duran Duran en 16 singles (of daaromtrent); die twee clips geven voor mij - ondanks de parallellie - haarfijn aan waarom ik meer heb met Japan dan met Duran Duran; de laatsten zijn misschien meer voor the body en de eerste - in hun spiritualiteit - wellicht meer voor the mind. En ja die spiritualiteit vind je ook terug bij Talk Talk.

avatar van dazzler
5,0
Nog even wat voer voor diegenen die de bonustracks,
waar ik zo van in de wolken ben, niet meteen zouden kennen.

YouTube - Japan - The Experience of Swimming

YouTube - Japan - the Width of a Room

dazzler schreef:
Als ik kon legde ik The Experience of Swimming
naast de bonus ep van Orchestral Manoeuvres in the Dark
(met 4 live tracks uit 1978 die als bonus bij de Organisation remaster horen).

YouTube - OMD - Distance Fades Between Us

Met dank aan Paul Wirral, een dierbare vriend van op het officiële OMD forum.
Hopelijk maakt hij ook nog een videootje bij de overige drie songs.
Die illustreren nog beter het verband dat ik meende te horen.

avatar van edgarphoto
4,0
Japan.. zucht.. band uit mijn puberaal verleden midden in de ontdekking van de schoonheid der niet zo bekende muziek..

Japan.. zucht... zachte diepe stem, onnavolgbare baslijnen,
fantastische nummeropbouw,
enorme ontwikkeling.
Onweerstaanbaar goede nummers!!

Durf het aan,
begin bij lp nummer 1, Adolescent sex, geef je over,
laat je onderdompelen in de muziek,
en bedank me later voor de tip..

avatar van fatima
4,5
Japan, contrary to the beliefs of the uninformed, were not just another panstick-and-synth act. Entirely separate from Ultravox, Visage, Spandau Ballet, and of course, Duran Duran, Japan confused New Romantic signifiers and slipped some awe-inspiring songs past the phalanx of make-up artists and featured-in-The Face costume engineers. Though Japan never had the overwrought campy wit of ABC or the low-rent wink of the Human League, Japan can justifiably claim to have written a song (maybe even two) that should become a standard.
Pitchfork
(Zo mooi kan ik het zelf helaas niet formuleren...)

avatar van musician
4,5
fatima schreef:
(Zo mooi kan ik het zelf helaas niet formuleren...)

Waarom niet? We zijn vooral geïnteresseerd in jouw mening, niet in een citaat.

avatar van fatima
4,5
A. omdat ik dat talent helaas niet heb.
B. dat is mijn mening, alleen mooier geformuleerd dan ik het zelf kan.

avatar van dazzler
5,0
Fraai citaat, maar ook een beetje merkwaardig.

Alle groepen die in het citaat genoemd worden,
zijn in mijn ogen voor een groot of klein deel schatplichtig aan Japan.
Daarom begrijp ik niet zo goed waarom men de rollen omdraait
door te onderstrepen dat Japan geen kopie is van deze bands.

Op Ultravox en Human League na, heeft geen enkele van deze groepen
plaatwerk uitgebrach als Gentlemen Take Polaroids verschijnt.
En dat is ondertussen Japans vierde album op rij ...

avatar van herman
4,5
dazzler schreef:
Ik weet trouwens nu al dat Roxy Music en Brian Eno,
net als deze Japan, dringend moeten heropgevist worden.
Dazzler goes seventies ... eindelijk, het heeft lang genoeg geduurd.

Ik weet niet of je er al aan toegekomen bent, maar ik kan je Roxy Music en Brian Eno (in ieder geval zijn eerste 3 solo-albums) van harte aanraden. Ik zou ze chronologisch beluisteren, denk ik.

Zit nu zelf aan de tweede luisterbeurt van dit album van Japan. Eerste indrukken zijn erg goed. Met name Methods of Dance... wat een geweldig nummer.

Negentwintig jaar na verschijning nog steeds een voltreffer. Ik herinner me dat ik de plaat opzette toen ik 'em net had gekocht en vrienden op bezoek had; we werden steeds stiller. Dit was in '80 een ultramoderne, onverwachte plaat.

wijsneus
Mjuman schreef:
Dit was in '80 een ultramoderne, onverwachte plaat.


Mwa, onverwacht niet. Ik zie deze toch als logisch verlengstuk van Quiet Life.

En anno nu is het moderne er toch wel af. Teveel David Sylvian in een bepaald tijdsbestek kan ik niet meer aan.

avatar van musician
4,5
Ja, dat is zeker waar.

Ik hoorde hem (nieuw) in de platenzaak, toen ik daar was. Ook gelijk gekocht.

In 1979 was ik blij met het singletje Adolescent sex, zonder mij te interesseren voor de eerste 2 LP's van Japan.

Dan is Gentlemen take polaroids wel van een gehéél andere orde!

wijsneus schreef:
!!! citeert Mjuman"Dit was in '80 een ultramoderne, onverwachte plaat. !!! einde citaat

Mwa, onverwacht niet. Ik zie deze toch als logisch verlengstuk van Quiet Life.

En anno nu is het moderne er toch wel af. Teveel David Sylvian in een bepaald tijdsbestek kan ik niet meer aan.


Dat laatste kan ik me wel voorstellen - Manafon, zijn laatste, draait nog niet echt lekker mju mind's binnen; ik vind het te verstild.

Nou kunnen we gaan dimdammen over de mate van onverwacht (en geheel tegen mijn drinkgewoonte in) wil ik wel een beetje water bij de wijn doen, maar dan ben ik wel benieuwd waar volgens jou de koppelpunten voor het verlengstuk dan wel liggen.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:23 uur

geplaatst: vandaag om 11:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.