menu

Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)

mijn stem
4,07 (281)
281 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Virgin

  1. Gentlemen Take Polaroids (7:07)
  2. Swing (6:25)
  3. Burning Bridges (5:20)
  4. My New Career (3:52)
  5. Methods of Dance (6:53)
  6. Ain't That Peculiar (4:40)
  7. Nightporter (6:57)
  8. Taking Islands in Africa (5:12)
  9. The Experience of Swimming * (4:05)
  10. The Width of a Room * (3:15)
  11. Taking Islands in Africa [Steve Nye Remix] * (4:57)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 46:26 (58:43)
zoeken in:
avatar van Edwin
4,5
Nog geen enkele berichtje hier. Laat ik dan de aftrap doen. Voor de liefhebbers die het nog niet weten. De albums van Japan zijn heruitgebracht als remasters. Deze heeft zelfs 3 bonustracks gekregen. Dat alles voor slechts 9,99 euro bij CDWOW. Besteld en is onderweg .

avatar van Grandmaster
Dat re-releasen met extra tracks of bonus dvd/cd's begint een plaag te worden. Het is nu in de mode om oudere albums (bijv. 1e albums Depeche Mode) in Dolby 5.1 Surround uit te brengen.

Ik heb me al eerder blauw gekocht aan de extended versions van Echo & The Bunnymen, deze van Japan heb ik in gewone versie al op CD, maar ik blijf niet bezig.

avatar van Jumperjack
5,0
Mijn favoriete Japan album, donkere sfeer, maar erg mooi.
Ik ga zeker geen re-release kopen, heb dit album als LP en CD.

avatar van MartinoBasso
4,0
Ook dit is een prachtig album van Japan, met als hoogtepunt het sfeervolle 'Nightporter'.Ik weet niet welke ik het best vind, Quiet Life of deze Gentlemen Take Polaroids.
4,5*

avatar van Flipper
'Nightporter' is idd schitterend, maar over het geheel is 'Quiet life' een veel dynamischer album.

avatar van Tribal Gathering
3,5
Wat is dit toch een vreemd album. De donkere stem van David Sylvian met zijn trage zanglijnen die worden ondersteund door typische begin jaren 80 soundscapes.

Ik weet eigenlijk geeneens of ik dit album wel goed vind, maar het fascineert in ieder geval wel.

De reden dat ik dit album aanschafte was het prachtige Nightporter en dat blijft voor mij het hoogtepunt van de cd.

De twee toegevoegde nummers passen prima bij het album. Alleen de remix van Taking islands in Africa is een overbodig extraatje.

avatar van aERodynamIC
4,0
Typisch '80

Juist vanwege die zanglijnen gemengd met electronica.

Ook ik herken het gevoel wel van niet altijd goed te weten hoe over dit album te denken (vandaar misschien ook mijn ietwat veilige 3,5 stem).
Wat me de laatste tijd wel steeds meer opvalt is dat er telkens hele mooie muzikale zij-lijntjes te ontdekken zijn, het zou zomaar kunnen dat ik dit album maar eens wat vaker moet gaan draaien en kijken of een eventuele ophoging van waardering noodzakelijk is. Ik vind dit overigens wel heel 'volwassen klinken'. Iets wat ik b.v. bij de eerste Depeche Mode-albums uit die tijd minder ervaar.

Boeiend album.

avatar van Nightrider
4,0
Hoewel Nightporter altijd als hoogtepunt wordt gezien van dit album, hoor ik veel betere nummers. De titelsong, Swing (hebben ze dit nummer op single uitgebracht?) en vooral: Methods of Dance. Wat steekt dat nummer goed in elkaar zeg. Een nummer met een kwaliteitje die ik op Quiet Life niet tegenkom. Toch staat Quiet Life op een halve * hoger, voornamelijk omdat-ie, zoals hierboven al een keer gezegd, een beter geheel is en geen echte minpunten bevat. Dit album echter, kan nog wel eens veel verder gaan groeien.

avatar van Jumperjack
5,0
Leuk om dit allemaal te lezen, ik ben opgegroeid in een tijd dat Japan erg in was, met name in mijn vriendengroep en op mijn middelbare school. Er is bij mijn dan ook geen sprake meer van een groeiproces, dat heeft zo'n 25 jaar geleden al plaatsgevonden. Ik vind dit album dan ook veel beter dan Quiet Life en zeker dan Tin Drum. De donkere sfeer en Sylvian's stem maken dit album tot een tijdloos meesterwerk waar ik nu al 3 decennia naar luister. De Titelsong en Taking Islands in Africa zijn voor mij de uitschieters de rest is gewoon erg goed, zwakke broeders zijn er wat mij betreft niet op dit album. Mijn 4,5* spreekt voor zich.

avatar van rempsycho
5,0
Nightporter beetje teveel gehoord, rest van het album is echt geweldig, wat mij betreft hoogte punt van Japan, dit album

avatar van MartinoBasso
4,0
Bij nader inzien vind ik dit toch de minste van Japans laatste 3 studio albums. De andere 2 heb ik nog niet gehoord (en kan nog even duren voor ik die ga beluisteren).

avatar van Edwin
4,5
Ligt het aan mij of is dit een breinbreker

avatar van MartinoBasso
4,0
Quiet life, Gentlemen take polaroids en Tin drum = 3 laatste albums die ik beluisterd heb
Obscure alternatives, adolescent sex = 2 andere studio albums die ik nog niet beluisterd heb!

Zo beter?

avatar van fatima
4,5
Uit de tijd dat iedereen naar al lang vergeten punk en new wave liedjes luisterde, dit nog steeds even prachtige album. Samen met Quiet life Japan's beste. Tin drum is eigenlijk de overgang naar Sylvian's solowerk.
Het mooie slotnummer wordt, zoals gewoonlijk, weer verpest door allerlei bonustroep, maar je leert ermee leven.

5,0
Quiet life en Gentlemen take polaroids zijn wat mij betreft de beste Japan platen. Tin Drum is goed maar net iets over the top.

Sammael
Nightporter is wel een nummer van grote klasse, maar het album als geheel overtuigt me minder. Ik vind het veel minder sfeervol dan bijvoorbeeld het solowerk van David Sylvian. 3,0*, hoop dat het nog wat groeit.

avatar van Ceasar
5,0
Mijn voorkeur gaat toch uit naar Tin Drum, en dat komt voornamelijk door die rare verkrachting van Ain't that peculiar. Ik had daar liever een eigen compositie voor op de plaat gehad.

cambal
Sommige muziek vervaagt na een tijd maar dit album is wat mij betreft zo vooruitstrevend met synthesizers die zo mooi gebruikt worden dat ik als liefhebber compleet versteld sta , ingetogen stilistisch.

avatar van edgarphoto
4,0
Hiep hiep hoera voor alle lp's van Japan!

avatar van MartinoBasso
4,0
Ook voor die eerste 2?

edit : aan je top 10 te zien wel, lol

avatar van musician
4,5
Het is toch opvallend, dat het mogelijk is om in slechts luttele jaren oneindige roem te behalen.

De hele carriére van Japan loopt van 1979 tot 1983 en heel veel mensen staat hun aanwezigheid nog volledig voor de geest; er blijft ook altijd een bepaalde waardering en achting bestaan voor de band, het werk dat ze hebben geleverd.

En dan ben ik aan de eerste twee cd's eigenlijk nooit toegekomen.

Mooie melodielijnen en electronica, hoort volledig thuis in de art-rock. De weemoedigheid van zanger David Sylvian.

De cd's Quiet life - Gentlemen take polaroids - Tin drum ontlopen elkaar niet zo heel erg veel, qua opzet en uitgezette melodielijnen. Tin drum wint het, vanwege de smaakvolle toevoeging van Oosterse klanken.

Mijn favorieten bij Gentlemen take polaroids zijn toch Nightporter en Methods of dance.

avatar van bikkel2
4,5
Japan was een eigenzinnige typische Artband met tal van kleurrijke stijlpanelen in ritmisch opzicht en in de songstructuren .
In de verte heeft het altijd wat op Roxy Music geleken , maar dat komt voornamelijk omdat de stem van David Sylvian iets weg heeft van Bryan Ferry .
Op deze plaat lijkt er een definitieve vorm gevonden te zijn .
Smaakvol sferische toetsenklanken en een ritmesectie die fantasievol en creatief is .
Met het vocale van Sylvian komt alles samen . Lichte swingnummers in een zekere New Wave stijl , maar het gaat dieper .
Het bedrukkende Nightporter is het hoogtepunt van deze plaat . Een song met minimale middelen gemaakt . De piano als hoofdinstrument , bijna klassiek .
De produktie is vrij kil , zelfs wat afstandelijk , maar de groep ambieerde ook uiteindelijk nauwelijks om singles te gaan staan playbacken in Top Of The Pops .
Je hoort het ervan af . De albums werden vervolgens minder toegankelijk en de mogelijkheden verder uitgediept tot invloeden van Worldmusic aan toe .
Boeiende groep .

avatar van dazzler
5,0
Ik zit aan het eind van een tweede, intensere luistersessie.
En ik word hoe langer hoe dieper meegesleurd in een spiraal
van bijna naar ambient neigend, muzikaal impressionisme.

Vooral de beide bonustracks (9 en 10) slaan me met verstomming.
Het is alsof ik me deze muziek vaag herinner van een laatavond radio programma
uit de vroege jaren 80. Het heette toepasselijk Manoeuvers in het Donker
en het was een forum voor de experimentelere synthesizermuziek.

Als ik kon legde ik The Experience of Swimming
naast de bonus ep van Orchestral Manoeuvres in the Dark
(met 4 live nummers uit 1978 die als bij de Organisation remaster horen).
Maar ik vertel meer na een derde, definitieve beluistering.

Gentlemen Take Polaroids gaat van behoorlijk goed
naar subliem (bonustracks inbegrepen dus). Delicious.
Japan is de (her)ontdekking van het jaar. Wie had dat gedroomd?

avatar van musician
4,5
Was je eigenlijk al ooit eerder aan Japan begonnen?

De schoonheid van de bonus-tracks was me nog niet direct opgevallen. Ga er vandaag ook weer eens naar luisteren!

avatar van dazzler
5,0
musician schreef:
Was je eigenlijk al ooit eerder aan Japan begonnen?

Nogmaals (zie ook Quiet Life): ik kende Tin Drum
als een moeilijker te doorgronden maar intrigerend album.
Zoals bijvoorbeeld Colour of Spring van Talk Talk dat ook is.
Minder voor de hand liggende composities met nog aanwijsbare pop inslag.

Gentlemen Take Polaroids had ik nog maar een keer of twee
beluisterd in een ver en studentikoos verleden. Onlangs werden
deze drie albums (inclusief Quiet Life dus) in geremasterde versie
aan mijn collectie toegevoegd en was de tijd rijp om er eens echt
voor te gaan zitten: dwz ... me de albums eigen maken.

Quiet Life (totaal nieuw voor mij) was een adembenemende ontdekking.
Gentlemen begint weer te dagen, en heeft me na twee beluisteringen
vooral naar het einde toe en met de bonustracks bij m'n nekvel.

Of mijn kippenvel ... zoals je wil, want ook hier staat sublieme muziek op.

avatar van Mjuman
Net weer gedraaid en voor mij staat als een waal boven pater dat deze fijner is dan Quiet Life. Op dit album wordt heel goed gemusiceerd en juist de combi sax (waar hoorden we dat eerder op die manier - Low?), synthesizer (idem), Karn's kwaakbas, percussie en stem van Sylvian zorgt voor een boeiende combinatie.

Een ding valt me op: mijn vinylversie vermeldt op de hoes Some Kind of Fool als derde track van de A-kant, terwijl op het label Burning Bridges als zodanig staat aangegeven - intrigerende fout. Dat Burning Bridges doet weer heel sterk denken aan Warszawa van David Bowie (Low).

Aquila
Mjuman schreef:
Een ding valt me op: mijn vinylversie vermeldt op de hoes Some Kind of Fool als derde track van de A-kant, terwijl op het label Burning Bridges als zodanig staat aangegeven - intrigerende fout.
Some Kind of Fool is trouwens een waanzinnig goed nummer, dat alleen op Sylvian's verzamelaar Everything & Nothing is te vinden.

dazzler schreef:
Vooral de beide bonustracks (9 en 10) slaan me met verstomming.

Net als musician moet ik zeggen dat dat me nog niet eerder is opgevallen. Normaal gezien ben ik niet zo dol op bonustracks, omdat een album dat je al jaren door en door kent aan het eind ineens allemaal extra (vaak inferieure) tracks kent. Ik zal ze ook nog eens beluisteren.

Ik ga ervan uit dat ze sowieso bij Nightporter in het niet vallen (zoals ongeveer alles dat doet).

avatar van musician
4,5
Ik doe er een half puntje bij, na beluistering vandaag. Het is toch een hele goede cd.

Vooral het officiële einde van de cd, met Nightporter en Taking islands in Africa is hemelbestormend.

Het gekke is, dat ik regelmatig hoor van mensen dat ze de band Japan als aanstellers zien. En dat het vooral ook zo klinkt. Ook bij nadere bestudering begrijp ik werkelijk nog steeds niet waar deze mensen (Matthijs van Nieuwkerk zei het laatst weer op Nederland 3) op doelen.

Maar misschien is Japan wel een groep met alleen fervente voorstanders of tegenstanders, wie zal het zeggen.

De twee toegevoegde, instrumentale nummers 9 (The experience of swimming) en 10 (The width of a room) zijn inderdaad aardig, met name de laatste, maar niet wereldschokkend. Misschien vanwege gebrek aan Sylvian.

Bij de nieuwe remix van Taking islands in Africa veerde ik wel nog even op, maar dat nummer is natuurlijk allang bekend, gebiedt de waarheid om te zeggen. Van die twee genoemde extra nummers weet ik het niet, of het herontdekte nummers zijn die nog nooit uitgebracht op de plank lagen. Lijkt me sterk.

avatar van Mjuman
Gentlemen Take Polaroids is ooit in de UK als dubbele 7" uitgebracht en tracks 9 en 10 zijn van die combi afkomstig; timing is identiek, op een seconde na.

Burning Bridges (van de Quiet Life sessie) staat trouwens ook op die dubbele 7".

Naast Gents... en Nightporter vind ik Methods of Dance een heel fijn nummer. Naar die song wordt verwezen op dit album, track 3.

Aquila
Methods of Dance ook mijn favoriet na Noightporter. Titelnummer zelf vind ik het minste, hoewel je op het hele album niet van 'de minste' kunt spreken.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:17 uur

geplaatst: vandaag om 16:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.