menu

Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)

mijn stem
4,07 (281)
281 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Virgin

  1. Gentlemen Take Polaroids (7:07)
  2. Swing (6:25)
  3. Burning Bridges (5:20)
  4. My New Career (3:52)
  5. Methods of Dance (6:53)
  6. Ain't That Peculiar (4:40)
  7. Nightporter (6:57)
  8. Taking Islands in Africa (5:12)
  9. The Experience of Swimming * (4:05)
  10. The Width of a Room * (3:15)
  11. Taking Islands in Africa [Steve Nye Remix] * (4:57)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 46:26 (58:43)
zoeken in:
wijsneus
Dat is puur gevoelsmatig, qua sfeer zeg maar. En natuurlijk de stem van DS, die samen met de synthesizer-lijnen bepalend zijn voor "het geluid".

avatar van lebowski
3,5
De hoes klopt trouwens niet, op elke release prijkt bovenaan de titel, zal dat gelijk eens even recht trekken.

avatar van Mjuman
Dit album is imo soberder en zuiverder van klankkleur, less frills, minder de behoefte om te imponeren dan Quite Life. Quiet Life is stappen, uitgaan, loungen - Polaroids is in de tuin zitten, mijmeren, af en toe filosoferen. Bij QL ligt imo de nadruk op interactie, bij GTP op reflectie en introspectie.

avatar van musician
4,5
Quiet life en Gentlemen take polaroids liggen dicht bij elkaar. Qua verschijnen, instrumentatie en opzet.

Mjuman, ik ben het helemaal met je eens: toen Gentlemen take polaroids uitkwam wás het in 1980 een 'onverwachte' plaat gewoon omdat dít soort muziek eigenlijk nauwelijks bestond. Het kende z'n gelijke niet.

Daarna kwamen er wel veel Japan fans, maar je had natuurlijk altijd eerst de schok van het 'onverwachte'.

wijsneus
Mjuman schreef:
Bij QL ligt imo de nadruk op interactie, bij GTP op reflectie en introspectie.


Na deze weer eens beluisterd te hebben, kan ik het hier mee eens zijn. Toch wel degelijk 2 verschillende albums.

Life = interactie, en Polaroids = reflectie.

avatar van Ataloona
4,0
wijsneus

avatar van thesceneisnow
4,0
Zelden zo'n gezapige plaat gehoord die zo goed is.
En direct teruggeflitst naar de jaren 80, ook al kende ik deze muziek toen niet.

avatar van Ataloona
4,0
Ik ben de laatste tijd na mijn aankoop van Obscure Altenatives helemaal into Japan en David Sylvian.
Deze plaat vond ik eerst het minst. Komt vooral door de sfeer en geluid van dze plaat. Heel anders dan zijn voorgangers.
Nu vind ik dit geweldig dankzij mijn Ipod.
Wat een sfeer. Wat een composities ook. Dit album vind ik ook het meest dichtbij liggen met Sylvians solo carriere.

Japan heeft er weer een zeer grote fan bij.
En ook een David Sylvian fan erbij.

avatar van Hans Brouwer
Ataloona schreef:
Japan heeft er weer een zeer grote fan bij.
Ik vrees dat Japan er nog een grote fan bij gaat krijgen. Ik hoorde "Nightporter" begin deze week voorbij komen in de Top2000 op Radio 2. Ik was zwaar onder de indruk van dit bloedstollend mooie nummer. Inmiddels al wat meerdere nummers van Japan gedownload en ik moet zeggen dat de muziek van Japan mij uitstekend bevalt. Het album "Gentlemen Take Polaroids (1980)" heb ik inmiddels besteld.

4,0
Mijn eerste kennismaking met Japan was op Parkpop in 83 of 84. Nightporter gebruikten ze destijds als intermezzo tussen twee optredens. Deze plaat hebben ze grijs gedraaid bij de VARA op de dinsdagmiddag en vervolgens ga je verder op zoek naar alle platen of cd van David Sylvian.

Inmiddels zijn we meer als 20 jaar verder, hoogtepunten voor mij zijn to fight the bullfight en nostalgia. Het blijft ondanks alle uitstappen die hij maakt een muzikant die zijn eigen stijl heeft en die ik zeer waardeer.

beaster1256
ik persoonlijk vind de soloalbums van de heer sylvian duizendmaal beter dan japan , al vind ik dat japan best wel aardige platen gemaakt heeft , strange n'est ce pas ?

4,0
Ik vind dat DS na GTE leuk voorkabbelt maar niet meer echt indrukwekkend / onweerstaanbaar is. Japan heeft voor mij veel indrukwekkend werk afgeleverd, zelfs de allereerste plaat vind ik (itt DS) bijzonder. Toen ik QL en GTP (bijna gelijktijdig) kocht vond ik QL duidelijk beter omdat dat een consistentere plaat is. Maar gaandeweg ben ik bepaalde juweeltjes van GTP toch meer gaan waarderen ondanks de onevenwichtigheid. De grootste vreemde eend in de bijt, "Taking islands in Africa" vind ik nu uiteindelijk het mooist en misschien zelfs wel het mooiste nummer van Japan, de dik opgelegde weemoedigheid van de juweeltjes nightporter en TD/ghosts ten spijt.

avatar van Premonition
5,0
nostalgia schreef:
Mijn eerste kennismaking met Japan was op Parkpop in 83 of 84.


Dat waag ik te betwijfelen. Hun laatste concert was in november 1982.
Net nog gedraaid, wat is dit een sterke plaat! Ik durf te stellen dat Simple Minds voor het geluid van S&F goed geluisterd hebben naar dit album van Japan.

avatar van Mjuman
Idd - zie ook hier je kan andere jaartallen invullen. Japan nam in nov '82 afscheid met een aantal concerten achtereen in Hammersmith Odeon - dat leidde tot Oil on Canvas.

4,0
Premonition schreef:
(quote)


Dat waag ik te betwijfelen. Hun laatste concert was in november 1982.
Net nog gedraaid, wat is dit een sterke plaat! Ik durf te stellen dat Simple Minds voor het geluid van S&F goed geluisterd hebben naar dit album van Japan.



De muziek van Japan werd als muziek gebruikt tussen twee optredens. Deze muziek is destijds altijd blijven hangen bij mij, er was dus helaas geen Japan maar wel mijn eerste kennismaking dus.

wijsneus
Hans Heintz schreef:
Ik vind dat DS na GTE leuk voorkabbelt maar niet meer echt indrukwekkend / onweerstaanbaar is. Japan heeft voor mij veel indrukwekkend werk afgeleverd.


Precies ook mijn beleving, DS solo heeft me nooit echt kunnen "grijpen".

Dit album was een van mijn eerste CD's (in 1988 meen ik), en daarna lang niet gedraaid. Waarom ? Geen idee ! Na mijn inschrijving hier op de site weer in de herkansing gedaan, en ziet, de waardering voor dit album is helemaal terug ! En ja, Nightporter dus ook lang niet gehoord, maar man, wat een magistraal nummer blijft dat toch. Zou zo maar op mijn crematie gespeeld mogen worden; alleen heb ik daar al 3 andere songs voor benoemd.

Hans Heintz schreef:
De grootste vreemde eend in de bijt, "Taking islands in Africa" vind ik nu uiteindelijk het mooist en misschien zelfs wel het mooiste nummer van Japan,


Taking Islands In Africa de vreemde eend in de bijt ? Ja, vind ik ook wel. Dat komt waarschijnlijk dan toch door de invloed van Ryuichi Sakamoto. Maar een mooi nummer blijft het !

avatar van uffing
Nightporter is echt briljant. Kan iemand me vertellen of de rest van het album een beetje in dezelfde stijl is?

avatar van Chameleon Day
5,0
uffing schreef:
Nightporter is echt briljant. Kan iemand me vertellen of de rest van het album een beetje in dezelfde stijl is?


Gewoon blind aanschaffen. Hele album is van ongekend hoog niveau.

avatar van uffing
Nou dat moesten we maar doen dan. Ik zal eens kijken of ik deze voor een mooi prijsje op de kop kan tikken. Als ik hem heb zal ik laten weten wat ik ervan vind.

avatar van Chameleon Day
5,0
uffing schreef:
Nou dat moesten we maar doen dan. Ik zal eens kijken of ik deze voor een mooi prijsje op de kop kan tikken. Als ik hem heb zal ik laten weten wat ik ervan vind.


Check anders YouTube even. Ik denk dat je daar zo'n beetje alle nummers van dit album kunt terugvinden. Dan heb je een idee van het album. Enjoy!

Misterfool
Na herhaaldelijk luisteren valt deze cd op momenten tegen. Het heeft niet de emotionele diepte die pakweg een brilliant trees van Sylvian wel heeft. Burning bridges is een draak van een nummer. Nog steeds een kundig gemaakt synthpop album,maar niet het meesterwerk wat ik er van verwacht had. Bijgevoegde nummer 'the experience of swimming" trekt dit album net naar de 4* toe.

Aquila
Misterfool schreef:
Na herhaaldelijk luisteren valt deze cd op momenten tegen. Het heeft niet de emotionele diepte die pakweg een brilliant trees van Sylvian wel heeft. Burning bridges is een draak van een nummer.

Bizar hoe dingen bij de verschillende users zo verschillend kunnen overkomen. `Burning Bridges' is voor mij het meest typische solo-'Sylvian'-nummer van dit album (en daarmee een hoogtepunt).

Misterfool
het nummer heeft inderdaad dat slepende van het solowerk van sylvian. Helaas begint het de eerste minuut met een volstrekt saai intro,alsof ik in de drive-in sta bij een slechte B-film. Dan een minuutje bowie-ambient, wat eerlijk gezegd wel stoer is,maar dan komt een ongelovelijk cheesy saxophoon binnenvallen. na 2 minuten gaat gelukkig de saxophoon weg, pakweg de laatste minuut is het wel redelijk.

avatar van wibro
4,5
Hoewel de jaren tachtig altijd mijn favoriete decennium geweest is wat muziek betreft heb ik "Japan" altijd links laten liggen. Ik vond het gewoon te moeilijk. Daar is dertig jaar later behoorlijk verandering in gekomen. Ik vind deze muziek nu zelfs prachtig. Vooral het nummer 'Nightporter' maar ook 'Methods of Dance' spring er bij mij uit in schoonheid. Ik vind het wel muziek die voor mij in het bijzonder geschikt is voor de avonduurtjes. 's- Morgens zet ik liever wat stevigers op.
Dit album (CD) met drie bonustracks lag slechts voor € 5,90 bij "De Waaghals" in Nijmegen. Een koopje achteraf.

4,5*

avatar van herman
4,5
Wat een prachtig mooi album is dit toch. De laatste dagen grijpt dit me meer en meer. De songs steken echt heel erg knap in elkaar door die inventieve percussie en het basspel van Mick Karn (R.I.P.).

Het valt me op dat Boy George wel heel erg goed naar Methods of Dance heeft geluisterd, want het synthesizerritme van zijn hit Generations of Love (onder de naam Jesus Loves You) lijkt wel heel erg op dat van dit nummer. De titels lijken qua klank ook wel veel op elkaar.

De status van Nightporter als mooiste Japan-liedje heb ik nooit helemaal begrepen, tot een paar dagen geleden ineens het kwartje viel. Kippenvel...

Aquila
herman schreef:
Wat een prachtig mooi album is dit toch. De laatste dagen grijpt dit me meer en meer. De songs steken echt heel erg knap in elkaar door die inventieve percussie en het basspel van Mick Karn (R.I.P.). .

Zeker op dit album en met name het meesterwerk 'Nightporter' is Karn ook van onschatbare waarde op klarinet (of is het nu hobo? - even uit het hoofd).

edit: het is hobo (en sax).

avatar van musician
4,5
herman schreef:
De status van Nightporter als mooiste Japan-liedje heb ik nooit helemaal begrepen, tot een paar dagen geleden ineens het kwartje viel. Kippenvel...

I.d.d. en tevens van onschatbare waarde. Tijdloos en van een geweldige melancholie...

avatar van perrospicados
4,5
Nightporter draaide ik in 1984, toen ik als barkeeper werkte, als alle gasten weg waren en het meestal zo rond een uur of twee (door de weeks) of drie (in het weekend) weer stil was in het cafe. De kas opgemaakt, de spoelbak schoongemaakt, de asbakken geleegd (ja toen rookten we nog in de kroeg) even een drankje voor mezelf en dan Nightporter op, heerlijk.......

avatar van rock-rick
5,0
Nightporter is misschien wel het mooiste liedje dat ik ooit heb gehoord. Alleen voor dat nummer al een top 10 notering en dan is de rest ook nog geweldig.

avatar van rock-rick
5,0
Aquila schreef:
(quote)

Bizar hoe dingen bij de verschillende users zo verschillend kunnen overkomen. `Burning Bridges' is voor mij het meest typische solo-'Sylvian'-nummer van dit album (en daarmee een hoogtepunt).


Ik heb Burning Bridges dan ook als favoriet aangevinkt.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:24 uur

geplaatst: vandaag om 03:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.