U2 - Songs of Experience (2017)

Na de toch wat relatief positieve geluiden dit album toch een kans gegeven. En ik moet zeggen dat dit de beste U2 sinds jaren is. Natuurlijk is het geen kippenvelverstrekkende plaat zoals War of The unforgettable fire maar dat hoeven we ook niet te verwachten. Deze plaat ontstijgt het niveau van de hedendaagse pop "muziek" met gemak. Jammer overigens van de oerlelijke hoes.

Ik vind de hoes juist erg mooi, wat is er zo lelijk aan volgens jullie?

Goh, persoonlijk vind ik de titel niet echt passen bij de hoes. Liever had ik bij deze plaat een hoes gezien zoals die bij Standing On A Beach van The Cure, zo'n oude man vol rimpels.

Voor zo'n hoesfoto hoef je ook A.Corbijn niet in te huren , de eerste de beste portretfotograaf om de hoek kan dit ook.

Maak daar maar amateur fotograaf van.

Een nieuw album van U2 is altijd voer voor critici. Of het nu het verkeerd uitgevallen “cadeau” geven van het vorige album, “SONGS OF INNOCENCE”, voor Apple I-tunes gebruikers, of de kwaliteit van de songs, zoals bij het in 2009 verschenen “NO LINE ON THE HORIZON”. U2 is een grote naam, zanger Bono steekt zijn hoofd vaak boven het maaiveld uit, met zijn politieke statements en dat zorgt nu eenmaal voor jaloezie en ergernissen. Dat het succes daar niet onder leidt, is duidelijk, aangezien elke tournee succesvol is qua bezoekers en financieel. De hoogtijdagen van de jaren ’80 behoren echter wel tot het verleden, want dat elke nieuwe single van U2 een Top 40 hit wordt, is niet meer het geval. De laatste top 10 hit was “ORDINARY LOVE” in 2013 en van “SONGS OF INNOCENCE” bereikte “THE MIRACLE (of Joey Ramone)” als enige single de Top 40, en bereikte als hoogste notering nummer 33. Toch liet dat album wel iets van een terugkeer naar de minder gekunstelde songs uit het verleden horen. Het was tevens een album waarop de band terugkeek naar de jeugdjaren in Ierland. Het nieuwe album, “SONGS OF EXPERIENCE”, dat vanaf 1 december in de winkel ligt, borduurt verder op de weg die ze ruim 3 jaar geleden ingeslagen zijn. De teksten zijn dit keer echter gericht op de toekomst, zijn politiek geladen, hebben persoonlijke boodschappen en zijn prachtig geschreven. De songs hebben telkens weer een andere sfeer, van sferisch naar uptempo, van rock naar dansbaar. “SONGS OF EXPERIENCE” brengt U2 weer terug naar top, maar of het album single hits gaat opleveren, valt te betwijfelen. U2 is inmiddels uitgegroeid naar een typische album band en daar is dit 14e album weer een prachtig voorbeeld van.

Kom op lennon. Ga je hier nu alleen maar heel flauwe reacties plaatsen...

Ik ben serieus. Deze cover is toch Corbijn onwaardig? Hij wordt gewoon meegezogen in de misere van de Ieren. Gelukkig laat Corbijn zien dat dit een tijdelijke dip is, want hij maakt nog wel mooie dingen.

Na weer een prachtige recensie gelezen te hebben, b.v. net hier door user Marco, maar door nog zoveel anderen, hetzij negatief of positief wil ik zeer binnenkort als ik wat meer tijd heb een luisterend oor brengen, want ik begin toch behoorlijk nieuwschierig te worden. de meningen lopen nogal uiteen. Ik heb net het nummer 'Red flag day' beluistert, ik vind dit nummer best o.k., doet me denken aan het tijdperk van "War" maar dan net iets minder powerful, maar het had in die tijd niet echt misstaan.
de rest ga ik nog eens op het gemakje beluisteren en zo op een eindoordeel komen.

Misère van de Ieren? Volgens mij kan iemand het hier maar moeilijk verkroppen dat het album redelijk tot goed ontvangen wordt...

Kijk eens aan, U2 is met Jacknife Lee in zee gegaan na diens uitstekende werk op HTDAAB.
Nog volop aan het luisteren voor ik een mening geef...

Het 14e album van mijn Ierse helden heeft alweer heel wat reacties uitgelokt, wat altijd weer gebeurd als een van de grootste bands ter wereld een nieuw album uitbrengt. De liefhebbers en de haters worden allen weer wakker. Helaas gaat het dan vaker om de afkeer van mensen tegen Bono dan om de muziek. En daar draait het in mijn ogen om. En gelukkig is daar op dit nieuwe album weinig mis mee. En zelfs Bono houdt zich in met op de preekstoel zitten en stelt zich in z’n teksten erg breekbaar op.

Kant A van het album begint geweldig met het sfeervolle en ingetogen "Love Is All We Have Left". Ik had vantevoren gelezen over de autotune in dit nummer en vreesde voor het ergste maar het blijkt een geweldige zet om het "now you're at the other end.." deel kracht bij te zetten. Geweldige opener.

De puntige gitaarrif aan het begin van "Lights of Home" trekt meteen de aandacht en het eerst couplet is meteen raak. Dat gevoel blijft het hele nummer hangen zeker als The Edge een klassieke solo eruit gooit.
U2 had aangegeven dat Songs of Experience diverse links naar Songs of Innocence zou bevatten en het door de dames van HAIM gezongen “Free yourself to be yourself” deel is de eerste van zulke links.

Eerste single “You're the Best Thing About Me” heb ik vanaf het begin een sterk nummer gevonden waarin U2 duidelijk zichzelf blijft, maar toch actueel klinkt. Een van de sterkste singles van de band in jaren.

Aan het tweede reeds bekende nummer moest ik wennen. “Get Out of Your Own Way” begint met een typisch U2 geluid, maar het eerste couplet is toch wel wat anders dan we gewend waren. Maar vanaf het moment dat de drums en de gitaar erin knallen blijkt dit nummer ook weer gewoon raak te zijn.

Ik was vooraf niet zo blij met de aangekondigde samenwerking met Kendrick Lamar, maar het blijkt gelukkig alleen om een outtro van dit nummer te zijn, dat naadloos over gaat in het intro van “American Soul”. Iets wat losstaand niet zo geslaagd is maar op het album wonderwel goed werkt.

Het genoemde “American Soul” klinkt als een mix van ‘Volcano’, ‘Return of the Stingray Guitar’ en ‘Get on your Boots’ wat allen niet mijn favoriete U2 nummers zijn. Deze dus ook niet. Wel leuk om m’n zoontje van 9 “You Are Rock and Roll” te horen scanderen

Kant B start met “Summer of Love” dat begint met een heerlijk gitaartje dat absoluut niet als U2 klinkt en ook als de drums en bass erbij komen heb je nog niet het U2 dat je naar U2 luistert. De stem maakt het opeens een U2 nummer. Het middelste deel “when all is lost” wordt geweldig gezongen door Bono, die overigens op het hele album zeer goed bij stem is.

Favoriet “Red Flag Day” herinnert vaag aan de War-periode. Ook hier vallen de sterke vocale van Bono op in een lekker punkig nummer met Julian Lennon op backing vocals.

Deze twee sterke nummers worden helaas gevolgd door het minste nummer van het album. De luchtige 50’s pastische “The Showman” had leuk gepast op het repertoire van Bryan Adams of zo, maar voor U2 vind ik het een misser.

Maar gelukkig wordt dit nummer gevolgd door het prijsnummer van het album. Ik was bang dat ze de geweldige liveversie die ze speelden bij Jimmy Kimmel ( U2 (New Song) : The Little Things That Give You Away (HQ) Live - YouTube ) niet konden evenaren op de plaat. Maar gelukkig wel. “The Little Things That Give You Away” is een U2 klassieker in de dop. Kippenvel.

Kant C blijkt de volgende verrassing in petto te hebben. “Landlady” is een sterke ballad waar wederom opvalt hoe goed Bono bij stem is. Een gitaarsolo aan het einde had het nummer overigens in mijn ogen nog sterker gemaakt.

“The Blackout” was inmiddels ook al bekend en had zelfs al een eigen fysieke release gekregen op Black Friday. Het nummer zal live zeker een stamper gaan worden in de ‘Elevation’ en ‘Vertigo’ traditie, maar op plaat vind ik ‘m wat aan de matte kant.

De autotune aan het begin van “Love Is Bigger Than Anything in Its Way” doet het ergste vermoeden, maar gelukkig blijkt ook dit een zeer sterk nummer te zijn. Het doet mij wat denken aan Snow Patrol.

De derde en duidelijkste referentie aan Songs of Innocence zit in de gevoelige afsluiter “13 (There is a light)” dat passages uit “Song for Someone” gebruikt. Mooi hoe op deze manier twee zeer verschillende albums toch tot elkaar komen.

Plaatkant D geeft ons nog 3 bonustracks. Eindelijk komt de sterkte single “Ordinary Love” op een U2 plaat terecht. Maar helaas blijkt dit een nieuwe mix te zijn die iets sneller is dan het origineel en daarmee naar mijn mening ietwat de ziel uit het nummer haalt. Gelukkig heb ik de 10” single nog.

Het breekbare “Book of your Heart” doet mij wat denken aan “Stateless” (van de Million Dollar Hotel-soundtrack) en had “The Showman” op het album moeten vervangen want het is een zeer sterk nummer met een erg mooie solo van The Edge. Net als met “Lucifer’s Hands” en “The Crystal Ballroom” op het vorige album maken ze hier naar mijn mening echt een foute keuze.

De alternatieve versie van “Lights of Home” is een mooie toevoeging maar ik geef de voorkeur aan het origineel omdat daar die puntige gitaar van Edge het verschil maakt.

We moesten iets langer dan gehoopt wachten op “Songs of Experience” maar gelukkig was het ’t wachten waard. Dit is U2’s meest constante album in jaren. En die albumcover, ik vind 'm erg mooi.

Tot ergernis van mijn lief heb ik dit album maar liefst tweemaal beluisterd. Vaker durf ik niet aan, uit angst zelf in de kliko te belanden; bovendien denk ik dat mijn conclusie niet zou veranderen. Dit is gewoon niet mijn ding, vals sentiment, gemanipuleerde pathos en opgewekte extase (Love is bigger), terwijl eenieder weet dat negatieve gevoelens ventileren over liefde tot mooiere, meer verstilde muziek leidt. Ben ik aardig, dan zeg ik dat album maximaal flets of mat is. En uitspraken als:

"Dit album is toch veel beter dan het gemiddelde van 2017?
Er staan behoorlijk wat nummers op die het meeste van dit jaar overstijgen."

getuigen in mijn beleving op navrante wijze van heftige selective exposure dan wel een vastgeroeste opvatting over goede dan wel relevante muziek - en relevant betekent dan gewoon een soort muzikale gidsfunctie om het tijdsgewricht te kunnen decoderen.

Ik zou een aantal suggestie kunnen doen om de muzikale breedheid/relevantie van 2017 uit de doeken te doen; beginnend bij de A (Alvvays, Ellen Allien of Arcade Fire), C (Benjamin Clementine) via N (National) naar de Z (Zola Jesus).

En U2? - ikkeniemeer!

Ik durf het na bovenstaande commentaar bijna niet te zeggen, maar hoe meer ik de plaat hoor hoe beter ik hem vind. Ik heb bij het beluisteren ook minder de U2 van vroeger in mijn hoofd. Mijn idee is dat veel luisteraars dat laatste nog wel hebben. Mijn advies is dus: geef het wat tijd als je het er voor over hebt.

Lees de openingszin van m'n post nog eens.

Prima definitie van relevantie. Jammer dat in mijn beleving enkele van de de suggesties die je aandraagt net als dit U2 album weinig met deze definitie van doen hebben... En zijn nu net termen als vals sentiment, gemanipuleerde pathos en opgewekte extase geen uitgesproken voorbeelden van heftige selectieve exposure

Dat heb ik gedaan. Ik vraag me af of twee keer genoeg is, maar ik wil ook niks opdringen hoor. Ik respecteer ieders mening. Wat me alleen opvalt is dat, naar mijn mening, veel mensen niet onbevangen en/of zonder vooroordelen kunnen luisteren. De meeste hebben of "de oude U2" in hun hoofd of hebben een mening over geldwolf Bono ed.

Nee hoor. Persoonlijke opvatting..dat mag in Nederland toch?

Daarover zullen we ongetwijfeld fiks van mening verschillen. De relevantie die U2 in de 80s had - van Boy t/m Joshua Tree - voor de 20ger, wordt met dit album voor de 20ger niet bereikt en dan ben ik nog mild.

Is dit onderdeel van de leergang "couch potatoe worden?" was de vraag die op me afgevuurd werd bij beluistering. Voor straf moest ik daarna Ellen Allien - Nost (2017) en Nina Kraviz - Fabric 91 (2016) draaien "om de wereld van mijn experience wat breder te maken".

Lullig genoeg denk ik dat de laatste Arcade Fire meer relevantie heeft voor de huidige twintiger, net als The National. Gelukkig heb ik alle U2 uit de 80s nog op prima vinyl - de doorzichtige Zooropa die ik had, heb ik weggegeven.

Wat ik niet zo snap is dat, grosso modo, degenen die zich negatief over dit album uitlaten gemaand worden toch echt nog een keer vaker te luisteren, terwijl ik niemand die het album matig, slecht of niet meer relevant vindt hoor roepen: joh, niet meer luisteren of luister nou nog 's een keer, dan hoor je hoe slecht het is.

M.a.w. respecteer ieder z'n mening, zelfs die van lennon

Frenz mijn advies is; luister nog een keer naar dit prachtige album, zeker weten dat zelfs jij dan van dit meesterwerkje gaat genieten.

Ja Frenz. Gewoon nog een paar keer luisteren. Misschien valt het overbekende kwartje nu wel...O wacht, dat gebeurd natuurlijk alleen bij andere bands maar nooit bij U2.

Nee hoor, ik geef Frenz hierin ook gelijk. Hij luistert waarschijnlijk alleen oprechte muziek, net als ik
Ik kom later nog met een uitgebreide recensie van dit album. Zo slecht als ik dacht dat ie zou worden vind ik t niet, maar een blijvertje gaat dit niet worden...

Het is ook allemaal erg logisch. De lange termijn fans slikken alles van de band en vinden veel toch wel goed, de minder fanatieken willen het proberen, maar verwachten vaak de oude sound en haken af. Ik behoor tot de categorie veel minder fanatieken en dan is u2 al heel lang niet boeiend meer. Ik herken dit als fanatieke Prince fan. Ik vond zijn nieuwste albums vaak wel goed, terwijl de minder fanatieken weer op een Purple Rain zaten te wachten. En zo werkt het.

Het gemiddelde hier is nu nog wat vertekend, maar zal op lange termijn vast nog wat kelderen.

Maar u2 fans moeten stoppen met zeuren over haters. Ze hebben zelf de lat hoog gelegd met fantastisch werk in de 80s en een beetje in de 90s. Bono met zijn gezever draagt ook bij aan kritische blikken.
Wees blij dat jullie bandje nog actief is en geniet er vooral van, maar stop die defensieve houding eens. Muziek is persoonlijke smaak en gevoel. En als ik dit bagger vind en de hoes lelijk, wil dat niet zeggen dat ik u2 haat. Integendeel... ik kan alleen niet meer warm worden van hun nieuwste muziek...sinds de eeuwwisseling ongeveer al...

De lange termijn fans hebben ook hun verwachtingen, maar zoals ik al aangaf, het sterkste punt van de zang van Bono is de emotie, en die ontbreekt hier.
Vroeger ging men de studio in om sfeer te voelen, en die om te zetten in muziek, tegenwoordig stuurt men bestanden naar elkaar op, vult het aan, en stuurt het weer terug.
Een studio en producer huren kost geld, en vaak had men toen een tijdslimiet; grotere druk, wat vaak creativiteit oplevert.

Volgens mij zijn het vooral mensen die U2 een hak willen zetten, maar inhoudelijk het verzuimen om te beargumenteren.
Ik heb in mijn mening duidelijk benoemd wat ik mis.
Bono een kapitalist?
Wel iemand die gebruik maakt van zijn naamsbekendheid; vaak op een positieve manier, maar ook soms op een negatieve manier.
Vroeger was Bono kritisch, en durfde zijn mond open te trekken.
Tegenwoordig doet hij dat minder; zijn kracht ligt in de felheid, en die ontbreekt al vanaf Achtung Baby, al is dat verder wel een goed album.

Tja, die hoes ... Het meisje met de helm die op een bloempot lijkt ... de band heeft mooiere hoezen.

Als je bij Bono emotie koppelt aan felheid heb je gelijk en dan ontbreekt dat soort emotie op dit (en een aantal) andere albums. Ik denk echter dat veel U2 fans de emotie in een andere vorm dan felheid toch wel zeker in Bono's stem aantreffen.

Geweldig! Nonstop aan en op repeat zonder een skipnummer. Zelfs de bonustrack is geweldig. Mijn helden hebben het weer geflikt anno 2017. Wat een stem en wat een emotie. Geweldige teksten, alleen edge moet minder op achtergrond aanwezig zijn. Maar live klinkt het weer fantastisch. Op naar u2018!

Die felheid die je hoort in 'In a lifetime' met Clannad. Dat is prachtig. Maar kan me indenken dat dat op die leeftijd niet meer gaat.
Ik denk dat dit wel de spijker op de kop is voor mij... het klinkt allemaal wat vlak.