U2 - Songs of Experience (2017)

Dat is Gijsbert Kamer, die gaf de nieuwe van Moz 2,5 * uit mijn hoofd. Nu vind ik die van Moz niet zijn beste, maar toch wel een fijn album, rond de 4*. Ik vraag me af of deze van U2 überhaupt 3* gaat halen bij me...

Nog even over hoge bomen, luister naar de opener van Neil Young's nieuwe (die loopt nog ff langer mee) Already Great.

Daar ben ik het met de boodschap niet eens, maar de oprechtheid straalt er van af, een echt NY riff, ouderwets tekeer gaan. Blijkbaar kan hij het heilige vuur nog wel blijven overbrengen, dat is U2 echt kwijt en dat is niet zozeer een verwijt, als een droevige constatering. Voor mij was het een noodzakelijk ingrediënt om Bono cs te kunnen waarderen.

Berichten verplaatst naar U2

Juist een heel sterk en vitaal album van deze oude rockers. Beter dan de voorganger en het meest frisse werk sinds 2000(All That You Can't Leave Behind). Er zijn toch al een aantal hoogtepunten te horen: American Soul, Red Flag Day, The Little Things That Give You Away, The Blackout(heeft hetzelfde effect als Vertigo).

Ik begrijp dus niet helemaal waarom zoveel mensen alsnog hun persoonlijke vete tegen U2 moeten ventileren. Ga dan iets anders luisteren. Bono is nog altijd goed bij stem, de composities ademen weer, het heilige vuur hoor ik vooral terug in Little Things en er is vooral veel herkenbaarheid. Maar saai of vlak? Nergens. Voorlopig een mooie 4*.

Nog zo een vage term. Oprechtheid. Sluit mooi aan bij termen als relevant of interessant...om over heilig vuur nog maar te zwijgen...

Beauty is in the eye of the beholder

Dat geldt denk ik voor oprechtheid en relevantie

Mee eens. Al vind ik wel dat deze termen soms erg makkelijk worden gebruikt om een mening te onderbouwen.

Vandaag een recensie in Het Nieuwsblad (Vlaming hé), waaruit enkele citaten:

Voornamelijk positief:
- U2 maakt beste werk van nieuwe eeuw met plaat die uitblinkt in stiel en ervaring.
- Geen walk-over, vaak gratuit met gladde producties, maar goed zonder meer.
- Deze keer vertellen de Ieren hun verhaal uit een perspectief dat beter past: dat van weifelende vijftigers.
- De wereldverbeteraar blijkt een softie van vlees en bloed.
- Het ontbreekt U2 nog steeds aan ongeforceerde inspiratie om de piek van de jonge jaren te evenaren, maar puur op stiel en ervaring lukt een degelijke plaat ook.

Het album krijgt 3 sterren op 5. Al bij al een matige score bij de eerder positieve commentaren. Beetje vreemd.

Zo beschouw ik U2 (net als Simple Minds, The Cure en andere tijdgenoten) ook: het magistrale is voorbij, maar het blijft nog steeds goed. Weg met dat zwart-wit denken, het negativisme vol vooroordelen en tegelijk nieuwe bandjes ophemelen om geforceerd mee te zijn met de tijd.

Negatieve zin:
- Tja, toch een beetje pijnlijk: sta je al jaren op de barricaden het woord van de vredesduif te roekoeën, duikt plots je naam op naast andere graaigrage eksters in de Paradise Papers.

Dat past ook wel bij U2 en Bono: schijnheilig gepreek dat mateloos irriteert. Dat en het arrogante machogedrag moet je echt wegzappen. Wat rest zijn sterke albums, maar zonder de betoverende magie die er ooit was.

Ik dacht juist andersom, als Gijsbert Kamer dit album al 4* geeft...

Lol, Kamer begint al net zo wispelturig te worden als z'n collega's Pot en Vollaard. Ik prijs mezelf maar gelukkig dat hij nog wel behoorlijk positief was over m'n favoriete band.

De Volkskrant kan beter Willem Vissers ook de recensies laten doen van U2-platen, dan rollen er tenminste consequent 5 sterren uit.

Ach, die is ondertussen zodanig de weg kwijt dat in ie de AH - we winkelen bij dezelfde - mbv TomTom de broodafdeling zoekt

Hoewel hun vorig album een tegenvaller was heb ik toch de nieuwste U2 (meermaals) beluisterd.
Openingstrack Love Is All We Have Left is sterk maar dan zakt het wat in met 4 (plichtmatige) songs die mij te weinig boeien. Maar de tweede helft levert een aantal sterke songs waar de passie en bezieling lijken teruggekeerd.
Hoewel het album vrij voorspelbaar is heeft U2 gelukkig voor een vrij sobere productie gekozen en komt deze band geloofwaardiger over dan op vorig album. U2 lijkt hier op zijn best in breekbare songs.
De magie is er niet meer en ik verwacht van U2 ook geen meesterwerk meer als bv. War, The Joshua Tree of Achtung Baby maar ze kunnen gelukkig nog degelijke songs schrijven en Bono is nog goed bij stem.

Ik heb de cd voor mezelf ingepakt voor Sinterklaas haha. Heb hem dus nog niet geluisterd.. Die té commerciële song ('You're the best thing...) met die verschrikkelijke clip in NY (Of ja, het is een samenraapsel van friends together.. geen clip) vond ik overigens echt 1,5 - 2 sterren. Wat een bekend format en akkoordenschema ook.... Ik kan het verloop zo invullen.... Hopelijk is de rest wat inventiever.....

Wat ik verwacht is een drie sterren plaat. Gewoon goed, met mooie liedjes en met twee of drie songs die weer naadloos aansluiten bij de grote stadions en daar weer perfect op zijn afgestemd. Om bij een eerder commentaar aan te sluiten: Het is nog goed, maar het magistrale wat U2 bracht in 1983, 1984, 1987, 1991 en 1993 (en 2000) is er natuurlijk allang af. Het maakt mij ook niet uit. War, The Unforgettable Fire, Achtung Baby en Zooropa hebben mij genoeg vreugd gebracht om deze plaat ook weer te omarmen.

Het is wel mooi om te zien dat mensen hier gepikeerd raken van andere commentaren en dan op elkaar gaan reageren haha... Het is wat op die forums. Wat dus wel meteen aangeeft dat men nog steeds nieuwsgierig is naar U2 en dat de band dus nog gewoon groot is. Heel veel mensen kúnnen de band dus nog niet vergeten. Bands met zo'n staat van dienst blijven interessant, ook al is de relevantie misschien al 15 jaar verdwenen... Vergeet niet dat er geen enkele band is geweest dan U2 die zich in zo'n gevorderd stadium van hun carrière nog zo goed opnieuw uit wist te vinden... In Berlijn, in 1990..... Dat heb ik bijv. geen Neil Young, Dylan, McCartney of Jagger zien doen...

Ik vind de vergelijking Stones en U2 (die ik soms zie op fora) na 1990 of 2000 ook helemaal niet opgaan... Waarom worden die twee toch vaak samen genoemd.... De Stones maken in mijn ogen vanaf 2000 alleen nog maar twee sterren platen (wat zeg ik? nee, vanaf 1985...), bij U2 vind ik de kwaliteit toch aanzienlijk hoger. Twee totaal verschillende bands.... Ik heb alleen een beetje Stones en Keith gehoord bij U2 op The Joshua Tree en Rattle and Hum... )

De hoes van deze plaat vind ik overigens zwak en is totaal geen weergave van de moraal die centraal staat op het album... Is dat nu het beste wat je kunt kiezen? Late vijftigers die hun levenservaring delen en zingen over hun twijfels en kwetsbaarheid en dan de jongste kindjes van Bono en The Edge op de voorkant. Wat is daar Experience aan? En dan die helm op..... The best of 1980-1990 hebben we gehad, heren.

Ik ben benieuwd welke wijsheid op me af komt als ik de plaat ga luisteren. Ik kan vast weer veel leren van die vijftigers, als U2 fan van 36...

Van Adam Clayton zeker. Die ging op zijn 53e naar een mindfullness kliniek om zich door midden te laten zagen. Geweldig. 'Ik kan niet meer genieten van de kleine dingen', zei hij. 'Alles is maar groot in mijn leven'. Laat het een moment van inspiratie zijn voor worstelende vijftigers, hardwerkende managers -of wie dan ook- om nog eens die reis naar binnen te maken...Ik hoop veel van Adams' ervaringen aan te treffen op deze plaat en verpakt te zien in Bono's teksten ... oh nee gepreek...;)

Zo goed als de periode 1980 -1991 zal het nooit meer worden maar een eerste luisterbeurt viel me mee.

Inderdaad, een meevaller na het zwakke Songs of Innocence maar ver verwijderd van hun glorieperiode (1980-1991).

Wat een oefenloos gezeur toch altijd bij een nieuwe U2, zelfs de grootste sceptischi kunnen maar schoorvoetend zeggen, ' oké is best aardig het valt mee' , terwijl het in werkelijkheid een hele goede plaat is van 1 van de grootste band allertijde ?

in jouw werkelijkheid.....

oefenloos gezeur, dat klinkt bijna poëtisch, zeker voor de poëtischi onder ons

Oefenloos haha goeie
Ze hadden id beter wat meer tijd kunnen oefenen

Wat een fijne plaat is dit zeg! Ik ben zeer verrast.

Vooral Red Flag Day en The Black Out zijn voor mij de uitschieters.

Nee toch, het gaat over oefenloos gezeur: inderdaad volgende keer wat beter oefenen voordat er gezeurd wordt bij U2. Het is altijd hetzelfde liedje (van U2).

Ach. Wat een geleuter allemaal. U2 staat niet helemaal bovenaan in m'n toplijstjes. Desondanks denk ik toch dat het de beste band is na de Bietels en Stoons. Waarom? Daarom!

Dit album is toch veel beter dan het gemiddelde van 2017?

Er staan behoorlijk wat nummers op die het meeste van dit jaar overstijgen.

Tja, wellicht wat beter dan verwacht, maar slechter dan gehoopt. Wellicht vat deze zin kort samen wat ik van de nieuwste worp vind van de heren. Een terugkeer naar de tachtiger jaren hoeft niet van mij, de grenzen oprekken a la Achtung Baby, leuk maar heeft geen prioriteit. Wat vuur, spanning en/of verassende invalshoeken waren echter welkom geweest.
Ik heb de schijf al een aantal keer de revue laten passeren maar het wil voor mijn gevoel maar niet loskomen. Het kabbelt maar wat voort, er staan geen knallers op maar het is wel een consistente schijf geworden. Wellicht zit hem daar de kracht. De opener is een vreselijke mispeer, Lights of Home klinkt al wat beter, You're the Best Thing About Me zal het goed doen in de stadions. Red Flag Day is het prijsnummer voor mij. In vergelijking met de vorige schijf is er voor mijn gevoel meer aandacht besteed aan de songwriting, maar de heren hadden tevens voor meer afwisseling kunnen zorgen. Bijna alle nummers spelen zich in hetzelfde tempo. Voor je gevoel zit je steeds naar hetzelfde nummer te luisteren. Kortom, best een vermakelijk album maar ik vrees dat deze schijf niet meer dan een voetnoot zal blijken in het oeuvre van de band.

U2 is verantwoordelijk voor heel veel mooie liedjes maar een echt goed album heb ik na Pop niet meer van ze gehoord. Daar brengt het nieuwe werkje geen verandering in helaas

Kijk devel-hunt, zo bouw je een goed argument op.

Maar gelukkig zit mijn vader bij de pliesie, Jan uit Berlijn en de jouwe maar bij de brandweer, dus ik win!

Dank voor de lach Frenz. Je komt vast uit regio Arnhem, daar hebben ze veel humor

Na The Joshua tree ben ik afgehaakt. Teveel van hetzelfde en die gitaarsolo's van The Edge... iets teveel van het goed. Bono met die constante jaren negentig stem.... Jammer.
Maar deze vind ik (eindelijk) weer eens verfrissend. Ik heb hem nu toch zeker al 5 keer van voren naar achter beluisterd. Er blijft dus wat hangen. En voor mij is dat wel een goed teken. Ik vind het zeker een leuke plaat.

Bono was zijn tijd ver vooruit in de 80s met zijn jaren 90 stem

Volgend jaar Bono Aid

Ik kan het dit keer met jullie allemaal eens zijn, prima album weer van U2

Gelukkig heb ik m'n humor nog

(Zevenaar om precies te zijn RicoSuave, maar daar ben ik gevlucht.....werd niet begrepen)