U2 - Songs of Experience (2017)

Dat geloof ik zeker sierrra, maar bij mij was het vooral de felheid en oprechtheid die mij trok.
Verder vraag ik mij af wie het bij The Edge uit zijn hoofd heeft gepraat om zijn kenmerkend gitaarspel niet meer te laten horen.
Hier doet hij dat nog enigszins wat bij The Little Things That Give You Away, deze wordt niet voor niks als beste nummer gewaardeerd.

Ach je mag winnen hoor. Al zit je er flink naast

Maar als je in al die jaren zo ontzettend veel albums verkoopt en praktisch ieder jaar weer stadions vol speelt zal er ergens wel iets goed zijn. Albumverkopen zeggen natuurlijk niet alles, maar over zo'n lange periode wél. Zijn alle kopers van albums en concertkaartjes dan zó dom? Een concertkaartje kost uiteindelijk méér dan een retourticket naar Rome.

Nee, ze hebben niet hun beste album afgeleverd, maar ik lees zo nu en dan wel commentaren die dichter bij bashen liggen dan bij objectiviteit.

Ohjee echt? Die had ik niet aan zien komen....echt zoveel?
Voor mij is Tom Jones iemand uit de verre oudheid die daarna nog wat grappig heeft lopen coveren.
Maar echt stadions vol? Al heel lang dan niet meer toch?

Maar goed, on topic, het album van U2 is voor mij tóch een positieve verassing dit jaar. Mss het beste sinds een hele tijd? Ik heb ze de laatste jaren twee keer live gezien en beide keren waren zonder enige twijfel een heerlijke belevenis.

Over zalige meeblèr nummers gesproken. Mijn ultieme:
Amy Winehouse - Valerie - Live HD - YouTube

Voor mij hadden ze mogen samenwerken toen het nog kon. De beste rockband en chick van deze en een stukje vorige eeuw .

Ineens zag ik het licht The Edge is nauwelijks meer herkenbaar aanwezig, zijn typische gitaargeluid, heel belangrijk voor de U2 sound, zijn helemaal verbannen. De productie is anders, evenals de sfeer. De laatste drie U2 platen zijn geen U2 platen maar solo platen van Bono, waarin de drie andere als sessie muzikanten dienen. Het traditionele band geluid is daardoor sinds No Lines on the Horizon losgelaten.

Veel over dit album gehoord, positief en negatief.
Daarom na flink "U2-moe" te zijn geweest en het jaren niet meer te hebben gedraaid me er weer eens aan gewaagd. Fijn om Bono weer eens te horen en het valt me niet zo tegen als verwacht. Tot nr4 fijn en Red Flag Day heeft een nostalgisch jaren 80-U2 tintje. Daarna zakt het in elkaar, en flink ook... Wat een draken zijn Black Flag Day en Love is Bigger Than Anything In its Way. Te zoet, voelt niet oprecht.

Er wordt veel over Bono zijn ego gesproken hier en er is moeilijk overheen te stappen. Was voor mij ook een van de redenen dat de aandacht taande, toen het stuntje met Apple en het kwam mijn keel uit. Zit wel iets in dat het in de beoordelingen meeweegt. Robert Plant is dit jaar ook met een plaat gekomen die door critici erg goed is ontvangen, maar ik vind het vrij vlakjes. Plant heeft mogelijk wat meer krediet bij critici dan Bono.

Trouwens, er wordt veel gesproken over The Edge die flink naar de achtergrond is gedrukt op deze plaat. Van mij mag hij meer aanwezig zijn. Maar na al die jaren U2, hij heeft zijn sporen meer dan verdiend, zou hij er niets van zeggen en slaafs meegaan? Dat geloof ik niet.

Bo-ring.

Eigenlijk is alleen Red Flag Day iets boven de middelmaat.

Get Out of Your Own Way-zanglijntje is echt gruwelijk irritant.

Grootste probleem met dit album: The Edge ontbreekt. Verder zijn, net als op de twee voorgaande albums, de liedjes zelf te gezapig en te gewoontjes. Brave love songs zonder spanning. Ook de zang van Bono is saai. Het doet me allemaal niets.

Tuurlijk, het is beter dan de rotzooi op de radio (snob alert!), maar dat is tegenwoordig niet zo moeilijk.

Er zijn prima excuses: de mannen worden nu eenmaal ouder, ze draaien al 40 jaar mee, Achtung Baby is een onrealistische benchmark, ze hebben aan de absolute top gestaan en dat hou je nooit een hele carrière lang vol, en ze willen niet blijven hangen in het verleden. Maar toch, als ik in 1987-1991, toen U2 op haar artistieke hoogtepunt was, de nummers You're the Best Thing About Me en Get Out of Your Own Way had gehoord, dan was ik waarschijnlijk door de grond gegaan. U2 is dood, lang leve U2!

en dat valt dan ook nog reuze mee, die besparingen door belastingtrucjes komen ook nog eens direct ten goede aan o.a. kleertjes voor arme kinderen, en in ieder geval niet aan kleding van de eigen kinderen, zie hoesfoto

Die krijgen zelfs geen geld om schoenen te kopen.

Die heb je aan de France Riviera ook niet nodig.

Volgens mij is het typische u2-geluid goed aanwezig op SOI.... Cedarwood road, Iris....

Paar berichten verplaatst naar Tom Jones (ja, echt )

Drie jaar na Songs of Innocense komt U2 met Songs of Experience. De albums waren als tweeluik bedacht, maar er staat nog maar weinig songmateriaal op Songs of Experience wat tijdens dezelfde sessies als haar voorganger werd geschreven. Door persoonlijke maar ook door politieke omstandigheden zoals de Brexit en de nieuwe Amerikaanse president voelde het album niet meer als relevant en zijn diverse teksten en songs herschreven. Daardoor werd de aangekondigde release-datum meerdere malen uitgesteld. Bovendien is 2017 het jaar waarin The Joshua Tree dertig jaar bestaat, waar middels een uitgebreide tour en speciale uitgaven - terecht - uitgebreid bij werd stilgestaan. Maar nu is het dan eindelijk zo ver. Lost U2 de altijd hoge verwachtingen in?

Songs of Experience opent prachtig en sfeervol met Love Is All We Have Left. Hier horen we zowaar wat overstuurde autotune zoals je die nu al jaren als effect in de hiphop hoort, maar bijvoorbeeld ook op de laatste van Bon Iver. Het wordt smaakvol en functioneel toegepast en neemt gelukkig niet geforceerd hip het nummer over. Overigens is U2 al jaren niet meer die vernieuwende band die het ooit was. Verdere moderne productionele foefjes blijven dan ook uit. Songs of Experience is vooral een degelijk U2-album waarbij elke song qua stijl en geluid wel iets leent uit de eigen, rijke geschiedenis van de band.

Na deze sterke opener volgt Lights of Home, een typische en doorsnee U2-song die niemand zal verbazen, maar ook niet zal doen opveren. You’re The Best Thing About Me was de eerste single die het album vooruitsnelde en is een toegankelijk nummer dat zeker niet had misstaan op All That You Can’t Leave Behind, net als het daaropvolgende Get Out Of Your Own Way. Dit nummer eindigt met een speech van rapper Kendrick Lamar die als een ware Martin Luther King al prekend 'oversteekt' naar het robuuste American Soul. Erg mooi gedaan en even denk je in een nummer van Muse beland te zijn, zo groots en vet klinkt het. Helaas is het refrein teleurstellend, net als de clichématige tekst van het refrein: “You are rock and roll / you and I are rock and roll / we came here looking for American soul”. Tja, lekker meebrulbaar in het stadion, maar een skipmoment op het album.

Summer of Love begint met een zeer sterke gitaarlick waar heel veel gitaristen ongetwijfeld jaloers op zijn. Het draagt de song van begin tot eind en is het fundament van een mooi gearrangeerde en degelijke compositie. Red Flag Day en The Showman gaan qua stijl dan weer terug naar begin jaren ’80; een periode die veel U2-fans nog steeds als hun beste beschouwen. Maar de band heeft inmiddels zo veel betere songs geschreven en het gevoel dat U2 zich er hier wel erg makkelijk van afmaakt overheerst. Zeker als daarna The Little Things That Give You Away volgt, een absolute prachtsong met dito tekst en een van de hoogtepunten van het album en zelfs gehele U2 oeuvre.

Hierop volgen nog een paar nummers waar in theorie niet zo veel mis mee is, maar die toch wat zielloos over komen. Natuurlijk weet de band hoe je een goed liedje schrijft, maar wat heeft een zanger – die alles heeft zoals hij zelf zingt - na enkele decennia nog te melden? Wie zit er nog te wachten op Bono's zoveelste liefdesbetuiging aan zijn vrouw? Waar zijn de Brexit- en Trumpsongs waarvoor het album zo vaak uitgesteld moest worden?

Naar verluid zijn de teksten op dit album brieven aan geliefden van Bono, maar te vaak ontstijgen ze het tegeltjeswijsheid-niveau niet, om van sommige lege hulzen maar niet te spreken. Al met al revancheert U2 zich met Songs of Experience slechts deels voor de voorgaande matige albums. Het vakmanschap van deze Ieren staat ook anno 2017 buiten kijf: er wordt uitstekend gezongen en gemusiceerd, maar te veel composities komen wat makkelijk - als een invuloefening - over. Niet slecht, maar ook zeker niet wat we van een band van wereldniveau mogen verwachten.

Ik vind het een fijn album, mooie mix tussen rustige nummers en meer up tempo. Tekstueel intrigerend en gelaagd. Muzikaal zoals gewend, de een verguisd dit, een ander omarmt.

Enig vervelende is dat bij gebrek aan fatsoenlijke platenzaken al gauw de deluxe cd versie als enige voor handen is en je dan opgezadeld wordt met remixen bv. Kygo of een extraordinary remix.. erg populair tegenwoordig.

Dat valt wel mee hoor. Luister maar eens naar the Blackout na 4 minuten. Alleen... waarom staat die gitaar ergens ver weggemixed?! Is de producer bevriend met de directeur van Skyradio? Kan me voorstellen dat je hem niet eens hoort.

In datzelfde nummer klinkt Adam Clayton als de bassist van U2.

Hmmm... ik hoor jullie denken: hij IS de bassist van U2. Maar op de meeste nummer klinkt ie als de bassist van Coldplay de laatste 5 jaar. Vooral op Get Out of Your Own Way. Daar klinkt alles als Coldplay, ook Larry, the Edge en Bono.

Dat gezegd hebbende, een plaat met een aantal genietbare en geinspirerende momenten.

Oja "Book of Your Heart" vind ik wel een van de mooiste dingen die u2 de laatste 25 jaar heeft gemaakt. Typische U2 sound, zelfs the Edge goed te horen. En dat is dan een deluxe-bonustrack!

Ook een van mijn favorieten op dit album.

Dat is helemaal waar doodzonde dat het omringd wordt door 2 gedrochten.., zet remixen fijn op een apart schijfje om het gebrek aan fysieke singles te compenseren.

Liever helemaal geen remixen. En al helemaal niet van Ordinary Love. Niks Extraordinaries aan. Ongelooflijk gemakzuchtig popdeuntje waarvan ik niet begrijp dat de band zoiets wil uitbrengen.....spiegeltje, spiegeltje aan de wand wie schrijft het meest radiovriendelijke popdeuntje van het land? U2 lijkt de laatste jaren een enorme drang te hebben om heel eenvoudige "pakkende" deuntjes te schrijven. Coldplay zal en moet worden overtroffen!! Van die deuntjes waarvan je liever niet hebt dat ze in je hoofd blijven hangen omdat ze er zo moeilijk weer uitgaan. Je leest ergens de titel van het nummer...en plop...daar komt het deuntje weer. Ordinary Love is U2's ergste....imo.


Book of Your Heart is daarentegen wel fijn!

Ordinairy Love is onderdeel van de soundtrack van de Mandela film. Voor een nummer op een soundtrack om een film te promoten is het wel een pre om pakkend en radiovriendelijk te zijn om daarmee zo een groot mogelijk publiek te kunnen bereiken. Dat het nummer dan makkelijk in je hoofd blijft hangen is een teken dat het doet waarvoor het gemaakt is. Daarnaast vind ik het helemaal niet zo een slecht nummer. Het origineel is weliswaar beter.

Laat Coldplay dat maar doen....Een Radiohead, Sigur Ros, Björk - ik noem maar wat namen die me te binnen schieten - zouden nooit zo'n nummer brengen.

Omdat die daarvoor tekort schieten.

Nee

Nou, ik geloof eerder dat ze het niet ambieren.

Deze valt na "slechts" twee keer draaien helemaal niet verkeerd. Wel heel toegankelijk allemaal en de opmerkingen van simpele deuntjes kan ik dan ook van harte beamen, maar die simpele deuntjes zijn wel onderhoudend.

Allereerst vind ik het een uitstekende remix. Daarnaast is het juist moeilijk om een echt lekker popliedje te maken. Juist Coldplay bewijst dat de laatste jaren, met het ene gedrocht na de andere. U2 tapt meestal uit een ander vaatje op dit plaatje.

De eerste keer sinds All that you can't leave behind dat ik direct
in de week van de release een album van U2 aanschaf.

Hij luistert lekker weg en gevoel voor melodie zijn ze nog niet verleerd.

Prima album, uiteraard geen hoogvlieger zoals achtung baby, joshua tree of the unforgettable fire, maar voor deze tijd een geslaagd album.

Vooralsnog positief verrast, zal nog paar luisterbeurten nodig zijn om een beter oordeel te geven.

Ik zie na wat meer luisterbeurten toch meer lichtpuntjes, dan alleen The Little Things. Summer of Love is een fijn zomerplaatje (lijkt daarom wel wat op Staring at the Sun) in deze barre weersomstandigheden en The Book of Your Heart begint heel aardig, maar eindigt helaas in de bekende Bono pathos. Neigt naar 3*