Iggy Pop - The Idiot (1977)

Same here, heb ook de Iggy sfeer helemaal te pakken. Dat deze mij wel volledig kan bekoren komt waarschijnlijk door mijn (kleine) adoratie voor David Bowie. Zonder daarmee Iggy's eigen bijdrage tekort te doen.

Veel te weinig stemmen voor Tiny Girls hier, dat mooie sfeervolle nummer in combinatie met het beangstigende laatste nummer is goud waard.

Tiny Girls vind ik opzichzelfstaand veruit de minste. Nee dan vind ik Baby veel eerder onderschat.

Tiny Girls is bijna een jazzballad te noemen en dat in combinatie met die sax-solo klinkt dat bij Iggy enorm bevreemdend. Het is de prima schizofrene opmaat naar de waanzinnige afsluiter.

Haha volgens mij is dat juist het punt van dit album: er staan vooral ondergewaardeerde nummers op. Je kunt elk nummer geweldig vinden ook al zijn het - op het eerste gehoor - geen geweldige nummers. Het is vreemd, maar dat maakt dit album zo goed.

Is dit album eigenlijk al geremasterd verschenen?

Geen idee, maar is het nodig? De 1977-versie klinkt toch al fantastisch?

En wat is er nou heerlijker dan die grote hoes in handen te hebben. The Idiot is verplicht LP voer

Mee eens! De voorkant, zowiezo een klassieker! Een dingetje om in te lijsten. En soms is het inderdaad een tikje slecht gemasterd, maar dat is toch charmant? Nee hoor, ze moeten hier gewoon van af blijven!

Is deze dan nog op LP te krijgen?

Nee, hij is nooit meer opnieuw geperst ofzo. Maar wie goed zoekt... Ik heb em een keer gekregen, van mijn toenmalige vriendinnetje, ze had geen idee wat voor cadeau dat voor mij was! Maar ze had de plaat volgens mij via eBay gekocht, hij kwam uit Duitsland... En een vriend van me vond hem ooit eens in een kringloopwinkel. Je moet natuurlijk ook een beetje geluk hebben.

triestig...

Alhoewel, wie goed zoekt die vindt. Hij komt blijkbaar op 1december opnieuw uit op LP.

Amazon.com: The Idiot: Iggy Pop: Music

Kijk onder product details!

Maar des te mooier als je hem eens tegenkomt. Er moet iets te wensen over blijven.

Daarnet nog eens in z'n geheel gedraaid. Mass Production is echt angstaanjagend! Die synthesizers! Je krijgt er echt kippenvel van, pure paranoia! Het is te horen dat Bowie, Iggy net uit het gesticht heeft gehaald...

Dit gaat al meer klinken als de Iggy Pop zoals ik het graag hoor.
Kan ik eindelijk eens positiever over Iggy Pop uit de hoek komen, want dit album vind ik toch stukken toegankelijker dan de eerste 2 werken zowel solo als met The Stooges, en hoor ik eens een plaat met minder ruis maar met meer muziek. Ik denk dat ik de muziek van Iggy zowel met-of zonder The Stooges beter zal moeten leren kennen, want deze vind ik wel weer verassend. Maar hij zal helaas toch nooit tot de top horen voor mij.

Dit blijft een uniek en sfeervol donker werkje. Enkel Dum Dum Boys duurt me iets te lang, daarbuiten kan ik weinig negatiefs over dit album zeggen.

Mooi album van Iggy pop, met een donker sfeertje! Het enige solo album wat ik tot hiertoe ken van deze man... Zijn ander werk ken ik uiteraard van bij The Stooges.
Absolute favoriet is momenteel "Funtime"!

Dit is een heerlijk album. Het is donker, intens, puur en sfeervol.

Stem verhoogd naar 5... Echt wel een topplaat!

Sfeervolle plaat van Iggy & Ziggy. Onder Bowie's hoede komt toch wel het beste in Iggy naar boven, het ligt me een stuk meer dan zijn tijd met The Stooges (geen slecht woord over The Stooges verder). Slechte nummers staan er niet op, alleen Mass Production is een twijfelgevalletje; halverwege gaat het toch wel naar nogal vreemde plekken. Maar als volledig nummer is het genoeg genieten dus die staat ook nog op het droge. Hoogtepunten zijn het lekker duistere (of in ieder geval het underground sfeertje) Nightclubbing, China Girl, Sister Midnight, maar ook Baby en Tiny Girls. Vooral Tiny Girls is als Bowefan erg leuk omdat we 'm eindelijk eens een fatsoenlijke saxsolo horen spelen (in zijn eigen muziek vind ik de sax vaak erg beperkt of overstemd). Of Bowie's versie van China Girl beter is dan deze laat ik in het midden; deze klinkt wat autenthieker, maar ik moet zeggen dat ik Bowie's popversie toch ook erg lekker vind klinken. Top album!

Het solodebuut van Iggy Pop die hij met de hulp van David Bowie uitbracht. Niet zo ruig als het werk met the Stooges, je kan het moeilijk punk noemen maar de sfeer is nogal donker en soms zelfs angstaanjagend (met name Mass Production). Het zou mij niet verwonderen dat Britse new wave-bands (en meer bepaald Joy Division) door dit album beïnvloed zijn. China Girl kennen wij natuurlijk in de (wat lichtvoetigere) versie van David Bowie dat een grote hit werd.

Opvolger Lust For Life dat in hetzelfde jaar verscheen klinkt (zoals de titel suggereert) een stuk opgewekter alsof Iggy Pop uit een diep dal is gekropen en het weer ziet zitten.

Nee, niks te lang wat mij betreft. Heerlijk voortstrompelend rocknummer over het lot van The Stooges dat soms wanhopig probeert in de rails te blijven. De riff pretendeert een positieve noot, maar de omringende muziek (lees: mistroostige hoge hekken met prikkeldraad) smoort alle vormen van hoop in de kiem.

Prachtig ook die scenes in de film ''Trainspotting'' met de muziek van Iggy daaronder.
Die discotheek scene met ''Nightclubbing'' op de achtergrond

Calling Sister Midnight
Can you hear me call?
Can you hear me at all?

Iggy's lage stem gecombineerd met de hoge is buitengewoon briljant en de meeslepende, harde gitaarriff eronder maakt het nog magischer, maar de drums houden de geniale opener Sister Midnight een beetje in toom. Gewoon vierkwartsmaat met accenten op de 1 en de 3, niet moeilijk doen. Dit geeft het nummer niet alleen iets grappigs mee, maar het geeft om een of andere reden ook diepte in het geheel. Dat heeft The Idiot over het algemeen heel erg. Alsof elke zin (ook muzikale zinnen) uit de grond geduwd wordt, en er net zo vlug weer terug in om er daarna weer verrassend lekker uit te springen.
Alleen de girls vind ik wat minder. China Girl is voor mij duidelijk het slechtste nummer van het album, en zodra ik weet dat Baby geweest is (wat ik overigens een zeer onderschat nummer vind), duw ik ook meteen op de forward knop. Tiny Girls weet me, ondanks het lekkere saxofoontje, gewoonweg niet te pakken. Doet me weinig. Dit maakt Iggy overigens ruimschoots goed met de 6 meesterwerken die op The Idiot staan.

Dus, laten we de meisjes maar vergeten, en met de Dum Dum Boys op stap gaan.

Vanaf Dum Dum Boys wordt het pas echt briljant.

Het is heel duidelijk te horen van waar Joy Division deels zijn inspiratie uit haalde voor hun laatste album Closer. Nu is dit album in vergelijking met Closer rijker in geluid, maar blijven het vooral kale, donkere producties. Behalve Mass Production, want daar wordt er heel wat vervormd met het geluid zodat het lijkt alsof we naar een psychedelische plaat aan het luisteren zijn. Om eerlijk te zijn begint het album echt vanaf Dum Dum Boys (zoals paranoidandroid al opmerkte). Persoonlijk vind ik Sister Midnight niet echt een geschikte opener en vind het dan ook het mindere nummer van het album. Het album zelf opent geen nieuwe dimensies en is eigenlijk een kaal, donker en eentonig album. Net zoals Closer is.

Bij het beluisteren van dit album had ik toch wel een akelig gevoel. Dit is gewoon het laatste album dat Ian Curtis heeft gehoord.

The Idiot, een wat duistere plaat, waarin je duidelijk de invloeden hoort van zijn helden. Het is bijna jammer dat er zo weinig liedjes op deze cd staan, omdat ik er nog helemaal niet klaar mee ben op het moment dat deze afgelopen is. Maar misschien is dat ook wel een deel van de magie.
Een goede sfeervolle plaat, waarin Iggy zich van zijn beste kant laat zien, alleen China Girl is ver onder de maat.

Ben ik het mee eens. China Girl is het enige minpuntje van deze fantastische plaat. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo'n Iggy Pop liefhebber, maar het duo Idiot en Lust for Life zijn ware toppers, waarbij deze er nog eens een stukje bovenuit steekt. Eigenlijk is het met mijn smaak best wel vreemd dat ik juist deze plaat zo mooi vind. Als dit Joy Division geinspireerd heeft dan zou ik dat ook bijna leuk moeten vinden, maar met Joy Division heb ik nog minder dan niets.
Dit album pakt je vanaf het begin direct bij de kladden en laat je niet meer los, sterker het grijpt steeds meer om zich heen en wat Kanjedateten ook zegt: op het moment dat je helemaal in vervoering bent is het alweer voorbij. Dat is jammer, maar waarschijnlijk ook de kracht van een topplaat. Als je denkt van nu is het wel genoeg dan doet een artiest blijkbaar iets niet goed.
Hoe depressief deze plaat ook mag klinken, ik krijg er een heerlijk gevoel bij.

Ik snap dat wel. Ondanks dat Joy division door Iggy is geinspireerd is er toch minstens één belangrijk verschil. De muziek van Iggy is toch altijd warm en hartstochtelijk, Iggy neemt zichzelf met een vette knipoog.
Terwijl ik vind dat Joy Division kil en depressief klinkt, bovendien nam Ian Curtis zichzelf gigantisch serieus, geen spatje humor. Toch een paar belangrijke verschillen.